Geplaatst in It's my life

Dankbaar

Klein woord vooraf: 

Het heeft even geduurd voor ik enigszins tevreden was over het volgende blog. Ook al zijn al mijn blogs persoonlijk, deze gaat net een even dieper. Dit gaat namelijk niet alleen over mij. Mijn hele blog is een manier om mijn gevoel te uiten en het op die manier een plekje te geven. Maar het gebeurt niet vaak dat het over een bepaald persoon gaat. Daarom heb ik dit ook geprobeerd te schrijven zonder namen te noemen, terwijl ik het wel zo persoonlijk mogelijk probeer te houden. En dat is lastiger dan gedacht. Maar ik denk dat het me gelukt is.

Verdrietig

De laatste tijd heb ik hier en daar wel gezegd dat ik verdrietig ben. Alleen heb ik niet gezegd waarom. Niet omdat ik het niet wilde opschrijven, maar omdat ik er nog niet klaar voor was. Nu is de tijd daar om te vertellen waarom ik verdrietig was. 

24 juli. 

Een dag die in ons geheugen zal blijven staan als een donkere dag. Het is de dag van het overlijden van jou, een dierbare vriend. De (zoals Rick zegt) ‘Surinaamse’ vader van ‘onze’ zoon. Toen Rick in groep 1 jouw zoon leerde kennen, was er een vriendschap voor het leven geboren. Voor we het wisten was jullie gezin een zoon rijker.

Rick was graag bij jullie. Bij jullie was het feest. Altijd gezellig en altijd druk. Hij had er een familie bij. En hoe fijn was het toen er tegen mij gezegd werd, dat dit niet alleen voor Rick geldt. “Nee Mo, jullie horen er ook bij.” En toen Jeff in mijn leven kwam, werd hij direct in jullie harten opgenomen. Al was het met een kleine ‘waarschuwing’ van jouw kant. 😉 (En geloof me als ik zeg dat hij zich aan zijn woord houdt! Hij is superlief voor mij en de kinderen!) Nog vaak denken we met een glimlach terug aan dat moment.

Vriendschap

We zagen elkaar niet vaak, maar dat maakt niet uit. Vriendschap kent geen tijd. Daar ben ik nu achter. Als ik kijk naar onze zonen, die elkaar de afgelopen tijd niet zo heel vaak zagen. Maar zodra het nieuws van jouw overlijden kwam, was het alsof ze nooit zonder elkaar geweest waren. En beiden probeerden sterk te zijn voor de ander. 

Afscheid

Daar was de dag van de crematie. De dag waarop we echt afscheid van jou gingen nemen. Het was een herdenking die (door Corona) heel anders liep dan ‘normaal’, maar wat is normaal bij een herdenking? Het was mijn eerste Surinaamse (Creoolse) herdenking. Een herdenking met zang en dans, mooie woorden en gebeden. Er werd aan mij gevraagd hoe ik het had ervaren. Nou uhm, bijzonder. Het was heftig. En het heeft me echt wel een paar dagen gekost om het te laten bezinken. Heftig! Ja, maar ook zo mooi, zo liefdevol en emotioneel. Iedereen is er voor iedereen. Niemand uitgezonderd! 

Siksi Wiki. (Geschreven op de dag ervoor)

Een herdenking 6 weken na de crematie. 6 weken alweer sinds jij bent gecremeerd. En dus ook alweer bijna 8 weken na jouw overlijden. De Siksi Wiki gaat het om het afsluiten van de rouw. Het delen van anekdotes over jou…. Ik ben benieuwd…. Nee, eigenlijk weet ik het al wel. Het wordt weer een avond vol liefde. Een avond waarin er met liefde over jou gesproken zal worden. Een avond waarin er weer mooie liederen zullen worden gezongen. Een avond die ik nooit meer zal vergeten. Net als jou! 

Siksi Wiki (geschreven op de avond zelf, tijdens een korte pauze)

Het is precies wat ik al dacht. (Nou ja, ik had stiekem wel een en ander gelezen, met dank aan je dochters! En bij A nog wat dingen gevraagd die ik niet snapte) Het was weer zo mooi. Er werd gezongen en gedanst. Ik zag je moeder met jouw foto dansen. Er waren liederen die ik mee kon zingen (al zong ik dan de Nederlandse tekst i.p.v. de Surinaamse) en er waren liederen die ik helemaal niet herkende. Het was een prachtige dienst met zelfs ruimte voor de kleinere kinderen, die even hun moment kregen met diverse kinderliedjes. Dat moment, zo ongelooflijk ontroerend en grappig tegelijk. 

Dankbaar! 

De titel zegt het al! Al zou ik willen dat ik je dit bij leven had kunnen zeggen. Je hebt zoveel gedaan voor Rick, maar niet alleen voor hem. Daarmee ook voor mij en Danisha. Nooit heb ik je daarvoor echt bedankt. Al zeggen A en B dat dat ook helemaal niet nodig is, omdat jij dat wel wist. Toch wil ik je graag nog zeggen dat ik dankbaar ben, om te kunnen zeggen dat jij een deel uitmaakte van ons leven. Dankbaar dat jij en jouw gezin ons zo hebben opgenomen. Oké, in eerste instantie natuurlijk Rick. Die al snel vol trots riep dat hij een halve Surinamer is. Doordat hij jullie als ouders, broer en zussen had geadopteerd. En jullie hem als zoon en broer. Weet je nog de kapper? Ik mocht niet mee, ik was te wit. 🤣 “Nee mam, jij moet buiten wachten! Jij bent niet Surinaams!” Dat is wat hij zei toen ik met hem naar de kapper ging.

Zo vaak namen jullie hem mee naar huis. Naar een pretpark, een verjaardag of wat voor leuks dan ook. Jij (jullie) gaf hem een plek waar hij volledig zichzelf kom zijn. Zoals ze zeiden: “Jij was dol op kinderen!”. En dat was je ook. Behalve je eigen kinderen had je ook Rick een plek in je hart gegeven. Dank je wel daarvoor. 

Gemis

En ook al ben je niet meer bij ons, je zal hier altijd zijn. Als ik zo om me heen kijk, zijn er heel veel mensen die jou gaan missen. Niet in de laatste plaats je kinderen…, maar je hebt zoveel liefde nagelaten. Tijdens de dienst kijk ik af en toe naar Rick, die daar zit naast zijn zussen, broer en zijn (zoals hij zegt: ‘Surinaamse’) moeder achter hen. Hij hoort er nog steeds helemaal bij. En dat zal nooit veranderen! Promise

Rust zacht vriend! Voor altijd in mijn hart en herinnering!

Lieve groetjes M0n13k

Liefde Sterft Niet

Liefde sterft niet 
Liefde verdwijnt niet wanneer iemand sterft 
Liefde is voor altijd 
Liefde blijft 

Wanneer iemand overlijdt 
Is de liefde niet verdwenen 
Wanneer iemand overlijdt 
Gaat de liefde niet dood 

Wanneer iemand overlijdt 
Zijn de herinneringen niet weg 
Wanneer iemand overlijdt 
Gaan de herinneringen niet dood 

Wanneer iemand overlijdt
Bedenk dan dat liefde en herinneringen blijven
Iemand is nooit helemaal weg
Zolang deze voort leeft in je hart en je hoofd.

Geplaatst in Depressief, It's my life

Eindeloze zoektocht

Altijd op zoek? Tsja, dat is wel zo! Denk ik.

Het leven is eigenlijk 1 grote zoektocht. Op alle vlakken. Hoe ik hierbij kom? Door een gesprek wat ik had met Jeff, waarbij duidelijk werd dat ik naar iets op zoek ben wat er waarschijnlijk niet gaat zijn en dat die zoektocht mijn huidige therapie wel eens in de weg zou kunnen gaan zitten als ik er niets aan doe. Duidelijk? Nee hè? Ik ga proberen om uit te leggen wat ik bedoel…

Lees verder “Eindeloze zoektocht”
Geplaatst in Gedachtenkronkels, It's my life

Talentenjachtmoe

Weet je nog? 1985, de allereerste uitzending van de Soundmixshow. Dit was het begin van alle talentenjachten. Tot en met 2002 keek ik elk jaar naar de soundmixshow. De eerste jaren bleef je er voor thuis. Ja, duh! Ik was 10! haha Niet echt een leeftijd waarop je uitgaat ofzo…. Nou ja, eigenlijk bleef ik altijd wel thuis voor de Soundmixshow. En als ik dan een keer weg moest, dan namen we het op. Op een videorecorder! En dat ik niet de enige was die keek, bleek wel uit het feit dat in 1988 het volledige telefoonnetwerk volledig was lamgelegd tijdens de finale. Heette dat niet het ‘Henny Huisman Effect’? (Natuurlijk heet het zo! Dat heb ik nog even snel opgezocht voor ik het optikte 😉 )

Ineens was het voorbij. Einde Soundmixshow. Er leek een soort van gat te ontstaan. Wat moesten we nu op zaterdagavond? Gelukkig kwam daar Idols. En die kwamen ook met een auditieronde… Oei! Dat was wel hilarisch. Al die valse kraaien die voorbij kwamen en die er van overtuigd waren dat ze heel zuiver konden zingen. Heerlijk om te kijken. Goed voor een lach en een traan. En die traan was dan of door plaatsvervangende schaamte of van het lachen. Ook hier bleef ik voor thuis.

Maar het bleef niet bij Idols. We kregen:

  • The X-Factor
  • So you wanna be a popstar
  • Staracademy
  • Starmaker
  • The Voice of Holland
  • The Voice of Holland kids
  • The Voice of Holland Senior
  • Holland’s Got Talent
  • The Sing Off (vind nog steeds dat Intrmzzo had moeten winnen 😉 )
  • Korenslag
  • Op zoek naar…
  • De beste Singer-Songwriter
  • enz
  • enz
  • enz

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Ben ik de enige die het echt te veel vind? Word er serieus een beetje kierewiet van. Want dit zijn ze nog niet allemaal, er zijn er nog veel meer. En er komen nog steeds nieuwe bij. Vorig jaar had je ineens All Together Now en nu krijg je On The Road (ofzo). Leuk hoor, maar ik ben er wel een beetje klaar mee.

Waar ik in het begin van Idols, The Voice en natuurlijk de Soundmixshow thuis bleef voor deze programma’s, ging het van opnemen naar kijken als je toevallig thuis bent naar zappen om te kijken of er in hemelsnaam een ander programma op tv is. En bij gebrek aan iets leuks, lees ik heerlijk een goed boek.

Ik kan alleen maar hopen dat ze snel weer een nieuw leuk format hebben. En dan eentje wat niet door heel televisieland zo uitgemolken gaat worden.

Lieve groetjes M0n13k (die weer lekker even haar frustratie heeft kunnen spuien)

Geplaatst in It's my life

Cirkels 2

In 2018 schreef ik een blog over cirkels. En over hoe moeilijk het is om uit een vicieuze cirkel te stappen, als je er eenmaal ingestapt bent. Bewust dan wel onbewust.

Net was ik mijn blogs aan het doornemen en kwam ik deze tegen. Ik werd getriggerd door de titel om het echt te gaan lezen. Eenmaal gelezen wilde ik eens gaan kijken hoe dat er nu voor staat.

Lees verder “Cirkels 2”