Geplaatst in It's my life

17 times 29

Wat een weken. Er is zóveel gebeurd. Dat ik er gewoon even stil van ben geweest.

Zal ik het even opsommen?

  • De tuin is af!
  • Under 80!
  • Peuter 3 jaar
  • Ik voor de 17de keer 29 geworden
  • Een dagje foto’s maken in Antwerpen op mijn verjaardag
  • Therapie langzaam weer opgestart

Het is zoveel dat ik niet weet waar ik moet beginnen. Gaat het allemaal in 1 blog passen of moet ik er meerdere schrijven? Dilemma’s, dilemma’s, dilemma’s

Under 80!’ en de ‘langzaam opgestarte therapie‘ ga ik beschrijven in een apart blog per onderwerp. Eigenlijk puur vanwege het feit dat er over beide vrij veel te schrijven is en het niet bij de andere onderwerpen past.

Dus… Daar gaan we. (Maak je borst maar nat! In totaal heb je nog ongeveer 1500 woorden te gaan 😉)

De tuin is af!

Jaja! Het is gelukt. We hebben de tuin af gekregen. Alle tegels liggen erin. En als ik heel eerlijk ben…Het ligt er supernetjes in. Het lijkt wel of de tuin ineens 2x zo groot geworden is. Dat is natuurlijk niet zo, maar doordat alles nu 1 kleur is, is het optisch echt vele malen groter.

Ook de poeren voor de overkapping (die moet nog geplaatst worden) staan er al. Mensen die in de tuin zijn geweest vragen zich af wat die zwarte dingen zijn die her en der in de grond staan. Nou uhm… Dat kan ik heel makkelijk uitleggen.

Voorheen hadden we een tuin met een aantal verhoginkjes, waar men nog wel eens over struikelde. Nu alles netjes en strak ligt is de kans dat er zoiets gebeurd dat natuurlijk veel kleiner. Daarom die poeren, zodat we af en toe nog even flink kunnen lachen.

Het leukste is natuurlijk als mensen dat geloven. Wat dan helaas weer niet vaak zo is. Kennelijk zie ik er niet uit als iemand die vreselijk kan lachen als er iemand valt ofzo.

En weet je? Ondanks dat de tuin nu grotendeels af is, het er supermooi uitziet, de kleine man lekker kan spelen zonder 100x te vallen, moet er nog wel wat sfeer gecreëerd worden. Zelf had ik dat nooit zo door en dacht ik eigenlijk dat veel mensen de tuin veelal zagen als een soort obstacle run door alle verhogingen en dergelijke. Maar afgelopen week kreeg ik te horen dat mijn/onze tuin juist gezien werd als heel sfeervol en nu is hij nog wel een beetje kaal. Ik denk dat met de komst van de overkapping er wel weer sfeer in de tuin gaat komen. Daarna hier en daar nog de juiste accessoires en dan komt die sfeer ook wel weer terug. Maar jeetje, wat was dat een supermooi compliment. ❤

Nu is het vooral genieten van elk momentje wat we hebben om in de tuin te zitten. Watertje en boekje erbij. Er is altijd wel een zon- of juist schaduwplekje.

Zo blij met de nieuwe tuin

Under 80!

Hier mag je dus nog even op wachten 😉

Peuter 3 jaar

Weet je nog dat gisteren de kleine man geboren werd? Die is dus vorige week alweer 3 geworden. We hebben het vrij klein gevierd en dan zelfs nog in 3 dagen om het zoveel mogelijk ‘coronaproof’ te houden. De kleine man is vreselijk verwend en heeft hele mooie en leuke cadeaus gekregen. Veel Duplo waar hij graag mee speelt, maar ook lego, een nestschommel, een tractor en een fietsje. Hij was echt jarig. De hele dag heeft hij ‘er is er een jarig’ en ‘lang zal ze leven’ lopen zingen. De ‘hiep hiep hoera’s’ werden veelvuldig geroepen. De dag na zijn verjaardag mocht hij het op het kinderdagverblijf vieren. Om dan op zaterdag en zondag nog een klein feestje te vieren. Al met al, ondanks alle maatregelen, gelukkig een geslaagde verjaardag gehad.

Het eerste cadeau!

29 voor de 17de keer


Jaja, je leest het goed. Ik ben voor de 17de keer 29 geworden. 😉

Van tevoren was mij gezegd niets te plannen, geen afspraken te maken en het zou fijn zijn als ik niet hoefde te werken. Maar pas op de ochtend zelf kreeg ik te horen wat er die dag ging gebeuren. Dat is dan best spannend en lang wachten voor het zover is. Donderdagochtend werd ik wakker gezongen door Jeff, Danisha en Jesse. (Ik ga nu natuurlijk niet vertellen dat ik eigenlijk al een tijdje wakker was, maar niet uit bed mocht, zodat Jeff mij met de kinderen die thuis waren (Rick was al naar zijn werk) wakker kon gaan zingen) Dus heel spontaan werd ik wakker door een prachtig gezongen ‘lang zal ze leven’, waarna ik het cadeautje kreeg wat Danisha en Rick samen voor mij hadden gekocht – een prachtige bedel voor aan mijn armband -. Daarna kreeg ik te horen dat ik met Jeff samen een dagje naar Antwerpen zou gaan. De camera’s mee en daar lekker mooie foto’s maken.

Zaterdag heb ik het nog heel ieniemienie gevierd. En als ik zeg ieniemienie, bedoel ik ook ieniemienie. Mijn vader en Marian zijn gezellig even langs geweest. En that’s it. I.v.m. corona en de kleine die vorige week jarig was, heb ik mijn verjaardag verder niet gevierd. Wel kreeg ik nog een mooi cadeau binnen van schoonpuber en dochterlief. Dus niet gevierd, maar wel verwend. Kan het nog beter?

Best Mom ❤

Birthday in Antwerpen

Zoals je hierboven al kon lezen gingen we foto’s maken in Antwerpen. Jeff had alles voor en met de kids geregeld. Dus ik hoefde me nergens zorgen om te maken en kon genieten van de dag.
Nadat we de auto hadden geparkeerd gingen we naar de Sint Annatunnel.

*info tussendoor: Ik heb hoogtevrees! *

Oké, de Sint Annatunnel. Op het moment dat we bij de roltrap naar beneden aankwamen, schoot mijn hartslag met 100 slagen omhoog en joeg een lichte paniek door mijn lijf. (Ken je de roltrap in de maastunnel? Deze was nog hoger naar mijn idee!) Tandjes! Dat was hoog! Zo eng! Maar ik heb het gedaan. Jeff ging op de roltrap staan en ik dicht tegen hem aan, zodat ik niet kon zien hoe hoog of het was. Pfffff. Nadat we een aantal foto’s hadden gemaakt, weer terug naar boven.

En ik kon weer ademhalen. Het avontuur met de roltrappen overleefd! Daarna zijn we richting de parkbrug gelopen. Ondertussen hier en daar een winkeltje bekeken en vooral foto’s gemaakt van allerlei dingen. Onderweg zag ik in een zijstraat een man staan naast een prachtige ouderwetse Gentlemen’s Bike. Oh, wat wilde ik daar graag een foto van maken. Van dat complete plaatje. Maar dat kan toch niet zomaar? Nee, dat kan inderdaad niet zomaar. Dus heb ik al mijn gêne opzijgezet en ben ik op de man afgestapt om te vragen of ik een foto van hem met zijn fiets mocht maken. En dat mocht. Wat een sympathieke man was dat, zo ook de mannen met wie hij in gesprek was. We hebben even met hen staan praten voor we onze weg vervolgden naar de parkbrug.

Rond het middaguur kregen we toch wel enorme trek en gingen we op zoek naar een plek om iets te eten. Al snel liepen we langs de Urban Story Deli Shop en daar zijn we neergestreken. Een heerlijke lunch hebben we daar gegeten. Ik had een Club Kip (I know, koolhydraat technisch gezien niet de beste keus, maar wel de lekkerste) en Jeff een Flatbread met zalm. Na deze heerlijke onderbreking zag ik een tafereeltje van 2 dames die op de kaart aan het kijken waar ze naar toe moesten. En nee! Niet de kaart op hun telefoon, maar zo’n echte ouderwetse papieren wegenkaart! Ik kon het niet laten om daar een foto van te schieten. Zo mooi om te zien dat die kaarten nog gebruikt worden in het digitale tijdperk waarin we nu leven.

Ook bij de parkbrug hebben we wat foto’s geschoten en ons staan verbazen om een vader(?) die zijn kinderen opdracht gaf foto’s van hem te maken bij de brug. En dan dus foto’s waarvoor hij echt aan het poseren was. Nadat we dat tafereel een tijdje hadden staan aanschouwen en zij weer verder liepen, vervolgden ook wij ons pad richting de volgende locatie – het centraal station. En tsja coronamaatregelen, dus in het station moesten we onze mondkapjes op (net als in de winkels, musea en kerken overigens). Dat was al snel erg benauwd en het station is heel mooi, maar ik kon er geen mooie plaatjes vinden.

Daarna nog een Brusselse wafel genomen. ( De helft van de slagroom ernaast gegooid. Wat was dat veel zeg. Werd er bijna misselijk van.) Hé! Als je in België bent MOET je die wel eten! Ohja en een heerlijke zelf samengestelde Magnum gegeten. (die hoeft dan weer niet perse in België, maar is gewoon erg lekker.) Ai ai. Het is een dagje vol koolhydraten geweest, als ik het zo eens terug kijk.

Inmiddels hadden we een kleine 8 kilometer gelopen en werd het tijd om terug naar de auto te gaan. We wilden nog langs het Havenhuis rijden om wat foto’s te maken. Alwaar Jeff prachtige foto’s maakte van het Havenhuis, maar mijn aandacht meer getrokken werd door een container met kunst die ernaast stond.

De dag hebben we afgesloten bij ons favoriete sushirestaurant in Ridderkerk om daarna volgegeten en met pijn in de voeten (van in totaal 10,5 km lopen) een hele lange nacht te slapen. Nadat ik bij thuiskomst verrast werd door een mooie bos bloemen die op mij stonden te wachten.

Therapie langzaam weer opgestart

Ook dit hou je nog te goed.

Dikke knuffel van een (inmiddels niet meer) jarige M0n13k!

Geplaatst in Depressief, It's my life

Dit is geen afscheid

Hoe vaak hoor je dat wel niet? Nee dit is geen afscheid, maar tot ziens. Ik denk dat ik het zelf ook een ontelbaar aantal keren heb gezegd. Nee! Dit is geen afscheid. We zeggen gewoon tot ziens! Als we eerlijk zijn, weten we allemaal dat van de 10x dat je dat gezegd hebt, het 9 keer toch eigenlijk wel een afscheid was.

Lees verder “Dit is geen afscheid”
Geplaatst in Depressief, It's my life

Zoek de verschillen

Je kan aan iemand zien hoe deze in zijn vel zit. Dat klopt! Ik keek al jaren niet meer in de spiegel, omdat ik vond dat ik er slecht uit zag. Aangezien ik niet wilde weten dat het niet goed ging, keek ik maar niet. En ja, ik weet dat ik mij het afgelopen jaar niet echt heel goed verzorgde. Pas toen ik de foto’s zag die gemaakt waren in deze periode, zag ik hoe slecht ik mezelf verzorgde.

Een paar weken geleden vertelde ik al hoe erg ik geschrokken was van een foto van vorig jaar en dat ik daarna weer in een negatieve spiraal raakte. Nu heb ik mezelf belooft om niet gelijk weer in die negativiteit terecht te komen. Dat heeft me wel even wat moeite gekost. Tot ik er een foto van een week of twee geleden naast zette. Toen zag ik dat ik niet zo negatief over mezelf moet denken. Dat ik er veel sterker uitzie nu.

Weet je wat ik niet meer zag? Die depressieve oude vrouw. Nee! Ik zie nu een stoer wijf wat vecht met alles wat ze in zich heeft om dit gevecht te winnen!

Haar?

Vogelnest! Als ik alleen al kijk naar mijn haar. Uitgroei niet te zuinig, niet geborsteld, gewoon bij elkaar gepakt en vastgezet en maar denken dat het er wel oke uit ziet. Kan ook niet anders, ik keek niet in de spiegel. Dus had geen idee hoe het er uit zag. Nu krijgt mijn haar de nodige verzorging en wordt het geborsteld (voor ik het in een staart gooi 😉)

Huid?

Mijn huid was dof en mat. Ook niet zo gek als je totaal geen verzorgingsmiddelen gebruikt. Nu straalt mijn huid weer. Ze is echt blij met alle smeerseltjes en maskertjes. Maar ook de make-up helpt bij een heldere en gezondere look & feel.

Lach?

Ik lachte, maar mijn ogen deden niet mee. Het was echt lachen als een boer met kiespijn. Als ik zo naar mezelf kijk, dan zie ik een echte zombie. Ik had zo mee kunnen doen in The Walking Dead. Dat denk ik echt. Gelukkig is dat nu anders. Als ik lach, lachen mijn ogen ook weer gezellig mee.

Schouders

Wat je niet ziet op deze foto is dat mijn schouders die strakgespannen waren. Op de tweede foto is dat niet.

Stem

En wat je ook niet ziet is mijn stem. Ik hoorde het zelf niet, maar iemand zei mij laatst dat er weer leven in mijn stem zit en dat ze dat een hele tijd niet gehoord had.

Ogen?

Ze zeggen dat je ogen de spiegel zijn van je ziel. Nou, weinig spiegeling in mijn ogen. Jeetje wat een doffe blik zat daarin zeg. En dat in tegenstelling tot de recentere foto, waar mijn ogen wat meer sparkelen.

Kilo’s?

Ojee, alle kilo’s die er inmiddels af zijn, zie je wel terug op de eerste foto… (mocht je ze missen 😛)

Ben je al benieuwd naar de foto’s? Ik heb ze even naast elkaar gezet voor je.

Komen ze:

Links: Januari 2019
Rechts: Mei 2019

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in Boeken, It's my life

Boekenwurm

Dat ik me de afgelopen tijd wat beter voelde en dat het weer wel heel erg meezat, heeft geleid tot het lezen van 3 boeken! 3! Wauw! Dat is meer dan in de afgelopen 13 maanden bij elkaar. Wacht! Eigenlijk waren het 4 boeken, maar 1 was meer een verhalenbundel die tel ik niet mee.

Vroeger (tot een jaar of twee geleden) was ik een echte boekenwurm, altijd aan het lezen. De afgelopen jaren lukte het me steeds maar niet. Geen concentratie, geen zin, geen energie! En nu krijg ik langzaam maar zeker wat meer zin om weer te gaan lezen. En nog mooier, het lukt me ook weer.

Welke boeken ik dan gelezen heb? Die heb ik hier even voor je op een rijtje gezet.

Ach Moedertje! – Hugo Borst


Net zoals ik Ma! zijn ook hier zijn columns gebundeld. De meesten al verschenen in de krant, anderen speciaal voor het boek geschreven. Maar stuk voor stuk waargebeurd. Door het lezen van dit boek krijg je een kijkje in de keuken van het verpleeghuis en hoe het is om te leven met een dierbare met Alzheimer. Het is een boek wat je door je tranen heen leest en even laten is het lastig lezen door het lachen.

De Stroopwafelshop – Astrid Harrewijn

Heb jij ook altijd gedroomd om het avontuur aan te gaan? Om alles achter te laten voor het onbekende? Om een reis naar de andere kant van de wereld te maken en te kijken of je daar kan (over)leven? Ik niet! Daar was ik nooit stoer genoeg voor.

Suze kreeg een uitdaging en greep deze kans zonder een seconde na te denken. De uitdaging was om in een opkomende wijk (Bushwick, Brooklyn) in New York een koffietentje te beginnen waar ze ook verse stroopwafels verkoopt.  Haar twee vrienden, die ook meedoen aan deze uitdaging, beginnen een koffietentje in Rome en Parijs. De winnaar krijgt 100.000 euro!

Als ze aankomt ziet ze dat deze ‘upcoming’ wijk nog heel erg crimineel is en wil ze het liefst asap naar huis. Thuis, waar alles goed ging, lieve vriend, lieve ouders en haar beste vriendin die binnenkort gaat trouwen. Het pand waar haar koffietentje moet komen, heeft wel wat werk nodig. Gelukkig vindt ze al snel 4 Mexicanen die haar hierbij helpen. Dit levert een mooie vriendschap op. En dat is wel waar het in dit boek om draait. Vriendschap!

Voor ik alles ga vertellen, kan je misschien beter zelf het boek gaan lezen. Het staat bol van de humor en je blijft erin lezen. Althans ik wel. En of ze de hoofdprijs wint? Tsja, ga dat ook maar zelf uitvinden!

Hoera! Een depressie! – Ron van den Bovenkamp

Dit boek had ik bij de bibliotheek gehaald, maar het lukte me maar niet om erin te beginnen. Het voelde een beetje te persoonlijk. Vlak voor ik het boek terug moest brengen, werd besloten dat de bibliotheek niet meer open mocht. Dat heeft er uiteindelijk toe geleid dat ik het toch ben gaan lezen.

Het is het verhaal van een zakenman pur sang en zijn gevecht tegen een zware depressie. Hij neemt je afwisselend mee in zijn succesvolle periode als eigenaar van de eerste Pizza &Sparerib service van Rotterdam en zijn jaren waarin hij vocht tegen zijn depressie en verslaving.

Hij neemt je mee in zijn behandelingstraject. Zonder schaamte vertelt hij over de medische behandelingen en over wat hij dacht en voelde.

Hoewel het op veel vlakken heel erg herkenbaar was, was het vooral inspirerend. Het is lekker vlot geschreven, met een flinke scheut Rotterdamse humor. Je voelt zijn pijn, maar toch zit je te lachen!? Dat is een kunst om dat als schrijver voor elkaar te krijgen.  
Ron is er weer boven opgekomen. En is nu weer gezond. Geen terugval gehad en geen medicatie meer! Met zijn open en eerlijke manier van schrijven probeert het taboe wat nog steeds rond depressiviteit hangt te doorbreken.

Deze drie boeken uitgelezen. En nu? Mijn e-reader ligt geduldig te wachten op het tafeltje. De kleine man slaapt. Dus ik ga hem zo aanzetten en eens kijken welk boek het volgende gaat worden.

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in De strijd tegen de kilootjes, It's my life

Summerbody

Bye bye, zwaai zwaai! Dag dag kilo’s! En (hopelijk snel) HELLO summerbody!

Yups! Je leest het al. Het afvallen gaat best lekker. De laatste dagen ben ik behoorlijk beroerd geweest, waardoor mijn eetlust enorm is afgenomen en ik dus ook een stuk minder eet.

Lees verder “Summerbody”