Geplaatst in actualiteit, It's my life

Vreemd

Is dit het juiste woord, ‘vreemd’? Ja, het leven is nu vreemd, raar, eng en bijna surrealistisch.

We mogen niet naar buiten, althans niet onnodig. Gelukkig mogen we nog wel een blokje om lopen. Behalve wanneer je klachten hebt natuurlijk. Het is dan alleen weer niet de bedoeling dat we met honderden tegelijk op het strand of in het bos lopen. Ik snap dat er mensen boos zijn geworden over de beelden van afgelopen weekend op het nieuws. Waar we zagen, zoals het werd gebracht, hoe een groot deel van Nederland op de stranden, in bossen en parken liepen, zonder acht te slaan op de 1,5 meter regel.

Maar misschien kunnen we het een beetje relativeren door in te zien dat we niet elke Nederlander kunnen vragen wat zijn/haar plannen zijn die dag. Zodat we zelf een andere plek kunnen opzoeken. Dus dat er veel mensen op 1 plek zijn, kan gebeuren. Handig is het niet! En JA! Je kan natuurlijk van te voren bedenken dat meer mensen een frisse neus willen halen en dat graag op het strand doen. Maar laten we er vanuit gaan dat niet iedereen op het strand, lak heeft aan de regels.

Wat ik wel vind, is dat men meer aan de regel van 1,5 meter afstand had moeten denken. Of beter, niet alleen er aan denken, maar er ook naar handelen. Er is ook niet verboden om naar buiten te gaan, maar HOUD AFSTAND! Ga je boodschappen doen (je moet toch eten!), maar HOUD AFSTAND! Ga niet bij de ander in de nek staan hijgen. Kan je er even niet langs zonder de afstand bewaren, wacht dan gewoon even. Met zijn allen kunnen we dit toch gewoon doen? Laten we nou zorgen dat we met zijn allen snel de verspreiding van dit virus tegengaan. Des te eerder kan het normale leven weer beginnen.

Want heel eerlijk (en misschien wel een beetje egoïstisch), ik wil weer ‘normaal’ naar therapie kunnen. Het (verplicht) binnen zitten, helpt mij niet in mijn strijd tegen de depressie. De neerslachtigheid wordt eigenlijk elke dag weer een stukje groter. En dat zal vast niet alleen voor mij gelden. Ik denk dat vele medepatiënten dit zullen ervaren. Wat mij is opgevallen is dat er in het nieuws ook weinig gezegd wordt over de ggz en hoe die om moeten gaan met de huidige situatie. Gelukkig heb ik een geweldig vangnet thuis en kan ik mijn therapeut mailen wanneer ik het nodig heb en hebben we 1x per week telefonisch (of via facetime) contact met elkaar. Het is een beetje behelpen, maar het is iets.

Gisteren werden de aangescherpte maatregelen bekend gemaakt! Top! Maar tegelijkertijd is er nog wel veel onduidelijk. De maatregelen zijn doorgetrokken naar 1 juni! Tot 1 juni. Tot die tijd zien we dus vrijwel niemand. Kan niet langs mijn (schoon)ouders en ook naar mijn zus gaan is niet mogelijk nu. Ook de Opa en Oma’s kunnen we niet bezoeken. Tot 6 april. Dat was nog enigszins te overzien. Maar tot 1 juni. Mijn hemel! Dat is echt heel lang! Geen verjaardagen, geen visite, geen feestjes what so ever. Ook geen examenfeestjes!

Examenfeestjes? Ja! Rick doet dit jaar eindexamen VMBO. Nou ja, doet eindexamen? We hebben dus net gehoord dat de Centraal Examens niet zullen doorgaan. Dat betekend dat de resultaten van de schoolexamens tellen. Gelukkig staat hij er goed voor en hoeven we ons geen zorgen te maken. Maar toch. Hoe raar is het om examen te doen zonder de centrale examens. En de diploma-uitreiking? Die kan ook geen doorgang vinden. Weet je wat nog het meest bizarre was van dit hele verhaal? Rick baalde als een stekker dat die landelijke examens niet doorgaan. Dat had ik eerlijk gezegd niet verwacht. Nu maar hopen dat hij zijn schoolexamens goed zal afronden verder, zodat we hem in ieder geval kunnen feliciteren.

En wat betekent het verder dat de maatregelen zijn doorgetrokken naar 6 juni? Kappers en andere ‘contact-beroepen’ moeten hun deuren sluiten. De Horeca die nog langer dicht moet blijven. Ik kan alleen maar hopen dat al deze bedrijven het gaan redden en er na de Coronacrisis niet nog veel meer slachtoffers blijken te zijn. Gaan de scholen wel weer door? (lijkt me niet, want waarom dan de examens schrappen?) De kinderopvangcentra, blijven die ook gesloten voor kinderen waarvan de ouders geen vitaal beroep hebben?

Gaan mensen zich nu wel aan de regels houden? Of wordt het binnenkort allemaal nog strenger? Hoe gaan we die tijd doorkomen? Wanneer kunnen we iedereen weer zien. Ik weet dat het geen zin heeft om me dit soort dingen allemaal af te vragen, omdat ik niet anders kan doen. Ik hou me aan de afspraken. Ik blijf zoveel mogelijk binnen (of in de tuin), hoeveel moeite het me ook kost. Ook de kinderen blijven zoveel mogelijk binnen. Doen jullie dat ook?

Even terug. Ik weet dat het geen zin heeft om me hier druk over te maken, omdat ik er geen invloed op heb. Is dit mijn kronkel? Of maken meer mensen zich druk over hoe het nu allemaal verder moet? Hoe kom jij de tijd door?

Dikke knuffel M0n13k

Stay Safe!

Geplaatst in It's my life

Veel te snel

Kan iemand mij vertellen wat er is gebeurd? Het gaat ineens allemaal zo snel.

Een maand of 2 geleden waren er nog alarmbellen omdat de kleine man niet praatte. Hij zou op dat vlak behoorlijk achterlopen. Terwijl hij thuis dus al wel lekker aan het kletsen was, maar zodra er anderen bij waren hield hij zijn mond.

Een week geleden lag de kleine man nog heerlijk in zijn ledikant. Maakte totaal geen aanstalten om er zelf uit te klimmen. Hij leek het allemaal wel prima te vinden.

Nog niet zo heel lang geleden at hij alles wat je hem voorschotelde. En met smaak! Totaal geen problemen aan tafel wat je van andere peuters wel eens ziet. (En ik heb genoeg meegemaakt met die andere twee)

Tot voor kort ging hij zonder moeilijk te doen de kinderwagen in als we gingen wandelen.

Maar nu.

Nu zijn we 2 maanden verder en kletst hij de oren van je kop. Alles, maar dan ook echt alles, wordt nagepraat. Het is nu dus echt opletten. Voor je het weet loopt ie de hele dag allerlei woorden te roepen, waarvan je niet wist dat je die (kennelijk) zo vaak gebruikt. OEPS!

Een week later slaapt meneertje in een ‘groot’ bed. Van de week had hij ineens besloten dat hij vanuit zijn ledikant zo het raamkozijn in kon klimmen. En voegde hij de daad bij de gedachte. (Raam zit altijd op slot!) Dus besloten het ledikant om te bouwen tot een groot bed. En dat direct aan de andere kant van de kamer te zetten. Het bed stond namelijk nog geen 5 minuten of meneertje zat alweer in het raamkozijn (Raam gelukkig nog steeds op slot 😉).

Enige nadeel is dat hij nu heel makkelijk zelf zijn bed uit kan stappen en daar in de avond ook nogal eens gebruik van maakt. Gelukkig hebben we een traphekje en hoeven we niet bang te zijn dat hij van de trap zal vallen. Althans, nu we het hekje een extra beveiliging hebben gegeven hoeven we daar niet bang meer voor te zijn. Hij had namelijk binnen een paar minuten na het plaatsen van het hekje door hoe het werkt en deed het zelf open. SCHRIK! Deurkruk staat omhoog, maar ook daar kan hij binnen niet al te lange tijd bij… denk ik zomaar. Maar goed, gevaar geweken. Bed aan de andere kant van de kamer. Vanmorgen werd ik wakker van de woorden: “Kijk mamma, ikke ben hoog!” Hmmm. Slaperig loop ik zijn kamertje in.. Wat denk je? Yups! In het raamkozijn! “Hoe kom je daar nou?”, vraag ik. “Gewoon klimmen!”, is de reactie die ik krijg. Bijdehandje! Even verzinnen hoe we dit in het vervolg kunnen gaan voorkomen. Ideeën zijn welkom!

Eten…. Ja waar dat een week of wat geleden nog zonder wat voor problemen dan ook ging, zorgt dat nu toch wel voor af en toe wat zorgen. Hij maakt er niet echt een drama van. Maar als hij niet wil eten, dan eet hij ook niet. Nu had ik zelf het idee dat ik er geen gedoe van zou maken. Dat had ik wel geleerd met die andere twee. ‘Wil je niet eten? Dan eet je maar niet!’ Dat zou mijn motto zijn. Helaas is dit makkelijker gezegd dat gedaan. Je wilt toch dat je kind eet. Hoe dan ook. De grote problemen blijven (tot nu toe) uit, maar of dat ook zo zal blijven?

Gelukkig gaat mamma haar homemade Tomatensoep er wel goed in.

En de kinderwagen? Die is toch wel echt verleden tijd aan het worden. “Jesse zelluf lopen!” Hoewel hij eigenlijk nog liever met de auto gaat. Aangezien ik, als ik ga wandelen, eigenlijk wel flink de pas erin wil hebben, is dat wel een dingetje. Gelukkig kunnen we met hem de afspraak maken dat we eerst flink door gaan lopen, met hem in de wagen en dat hij het laatste stuk dan zelf mag lopen. Die afspraak is bij alle partijen goed gevallen. Vanaf welke leeftijd gaan ze eigenlijk niet meer in een buggy? Voor mijn gevoel hebben die andere twee er veel langer ingezeten. Geen idee wat hier gangbaar voor is.

Maar enniehoe… Zoals jullie lezen is de kleine man, niet echt klein meer. Hij maakt momenteel echt reuzensprongen. Het gaat voor mijn gevoel echt veel te hard momenteel.

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in actualiteit, Depressief, It's my life

Heeft de Corona-crisis ook voordelen?

Cruijff zei het al: “Elk nadeel heb zijn voordeel.” Maar heeft deze Corona-crisis ook voordelen? Ik bedoel, dat er bergen nadelen aanzitten, daar zijn we inmiddels wel achter toch? Jullie hebben al kunnen lezen dat ik ook bang ben voor wat er momenteel allemaal gebeurt. Maar dat ik zou zeggen dat er voordelen aan zitten? Dat had je waarschijnlijk niet verwacht… of wel? Het is wel zo. Cruijff had gelijk. Elk nadeel heb zijn voordeel!

Ik begin even met de nadelen. Saving the best for last.

Sociale contacten:

In het begin van mijn depressie had ik met niemand contact. Ik kon het niet. Geen energie en wilde mensen niet lastig vallen met mijn ‘gedoe’. Dat trok naarmate de therapie vorderde weer bij. In februari heb ik een flinke terugval gehad. Een week of 2 geleden merkte ik dat ik wederom bezig was om me af te zonderen in mijn eigen kleine wereldje hier thuis. En juist… op het moment dat ik besluit om hier echt wat aan te gaan doen, krijgen we te horen dat we sociale contacten zoveel mogelijk moeten vermijden. Nah! Lekker dan. Daar gaat mijn goede voornemen.

Angst:

Net als een groot deel van Nederland heb ik ook angst voor dit Corona-virus. En door alle maatregelen die er genomen worden, wordt deze alleen maar groter. Bij mij komt deze angst er op een gegeven moment als een paniekaanval uit. Want.. hoe ga ik me hier doorheen slaan? Hoe kan ik mijn kinderen blijven steunen. Die vinden dat continu thuis zitten toch ook echt niet makkelijk. Wat gaat de toekomst ons brengen? Wat voor maatregelen komen er nog meer? Kan ik nog wel naar de winkels of is dat te gevaarlijk? Als mijn kinderen maar niet ziek worden. (Danisha had Corona-gelijkende klachten) Wanneer bel je de dokter? Nou ja, je begrijpt het wel, denk ik.

Eten:

Jaja, we komen weer op het hamsteren. Het asociale gedrag van onze medemens. Ze kopen de hele supermarkt leeg, waardoor er, als ik boodschappen ga halen, niets meer te krijgen is. Hierdoor eten we wat er bij de supermarkt in de schappen ligt in plaats van datgene wat we graag willen eten. (klein voordeel: Je creativiteit om er wat van te maken, wordt wel gestimuleerd zo) Maar gezond eten werd wel een uitdaging de afgelopen dagen.

Verveling:

Echt hoor, na slechts een week thuiszitten slaat de verveling bij de kinderen al toe. Geen trainingen, geen wedstrijden, geen sportschool en geen school. De eerste dag was het nog wel grappig. Want, dachten ze, we hebben vakantie!!!! Laat dat nou even een tegenvaller zijn. School gaat gewoon door, maar dan net even anders. Nu zijn mijn kinderen behoorlijke gewoontediertjes -van wie zouden ze dat nou hebben?- en hadden ze wel even wat tijd nodig voor de gewenning. Maar geloof dat we de thuisscholing nu wel onder de knie hebben.

Opleiding:

Ja, wat gaat dat nu worden met hun opleidingen? Rick zit in het examenjaar, Danisha eerstejaars HBO. De 1 moet genoeg punten hebben voor haar propedeuse en om over te gaan naar het tweede jaar. De ander moet schoolexamens en landelijke examens doen om naar zijn vervolgopleiding te kunnen. Waar het inschrijvingstraject ook ineens heel anders verloopt. Nu heb ik inmiddels begrepen dat ze nu aan het kijken zijn voor een oplossing voor de examenleerlingen, zodat zij hun examens dit jaar gewoon kunnen doen. Hopelijk missen ze niet te veel, waardoor het te moeilijk gaat worden voor ze. En wat ze gaan doen bij het HBO? Geen idee! Ik heb al wel gelezen dat er een Hoge School is waarbij de eerstejaars studenten een soort overgangszekerheid hebben, door deze bizarre situatie.

Maar wat zijn dan de voordelen?

Het is er eigenlijk (tot nu toe) maar 1. Maar wel een hele belangrijke. Het gezin is bij elkaar. Elke dag samen eten. Elke dag bij elkaar. Waar er normaal altijd wel iemand ontbrak aan tafel, is dat nu niet het geval. Iedereen is gewoon thuis. Er werd zelfs vanmorgen gevraagd of we vandaag een spelletje konden doen met zijn allen. Daar is niet meer op terug gekomen, maar dat ter zijde. Het is wel gevraagd.

Ow wacht eens. Het zijn er al 2. Want ik vergat even helemaal de naastenliefde die nu ineens volop aanwezig is in Nederland. Mensen gaan elkaar helpen. Staan echt voor de ander klaar. Wie had dat een maand geleden kunnen denken?

Hoop dat we dit voort kunnen zetten als we deze crisis met zijn allen hebben overwonnen en niet direct terug gaan naar de orde van de dag.

Dikke (veilige digitale) knuffel M0n13k

P.S. Nog even een corona-updeetje van mijn kant. Afgelopen woensdag werd ik heel benauwd wakker. Dinsdagavond was ik al niet lekker -veel hoesten en keelpijn-, woensdag was het helemaal bal. De dokter gebeld en ik moest absoluut even langs de praktijk komen. De dokter helemaal in speciale kleding met masker en bril voor. Ook wij (Jeff ging met mij mee) kregen een masker om op te doen. (Nee! Geen foto van gemaakt) Longen klonken goed en ik had ook geen koorts. Maar om alles uit te sluiten, kreeg ik een kalmeringstablet. Als de benauwdheid daar niet over mee zou gaan, gingen we verder kijken. Helaas bleef de benauwdheid aanhouden en heeft de huisarts daarom de internist om raad gevraagd. Omdat mijn suikers stabiel zijn, was het advies toch nog even af te wachten.

Vanmorgen was de benauwdheid een stuk minder, maar ik mag dus niet meer naar buiten tot alle klachten weg zijn. En als het erger wordt, direct bellen. We wachten het maar af! Hopelijk is het snel weg en blijkt het een pittige paniekaanval te zijn geweest.

Geplaatst in actualiteit, Gedachtenkronkels

De Hamster

Ik wil graag mijn spreekbeurt houden over de hamster. Oké, mijn opstel.. want het is natuurlijk alleen een geschreven stuk. Nou daar gaan we!

De hamster.

De hamster is een klein knaagdier met bolle wangetjes, waar ze hun eten in opslaan. Hamsters zijn diertjes die graag alleen leven en niet samen met soortgenoten.

Nu hebben we het natuurlijk over de hamster zoals we hem allemaal hebben leren kennen. Maar wat blijkt.. de hamster is gemuteerd! Hij loopt tegenwoordig op 2 benen, lijkt hierbij heel erg op de mens zoals wij deze kennen. Daarnaast slaat hij zijn eten niet meer op in zijn wangen, maar in overdreven gevulde winkelwagentjes. Waarbij ze niet schuwen om spullen voor andermans neus weg te pakken of erger nog uit de kar van een ander te halen. Hieruit blijkt maar weer dat de hedendaagse hamster nog steeds erg solitair is. Solitair en egoïstisch. De hedendaagse hamster gaat puur voor eigen gewin en het maakt hem niet uit of anderen daardoor in de problemen komen.

Oké, nu even zonder grappen. Het is toch niet normaal wat er gebeurt! Ja! Ook ik ben bang voor het Coronavirus en vooral wat de gevolgen zijn van de maatregelen die het kabinet afkondigt en voor de maatregelen die er nog gaan komen. Want dat het serious business is, dat lijkt me voor iedereen wel duidelijk, toch? Alleen, ondanks mijn angst haal ik niet het eten en toiletpapier onder ieders neus vandaan. Dit in tegenstelling tot de hamsters onder ons. De mensen lijken echt gek te zijn geworden. Er heerst een complete massahysterie. Winkels gaan om 8 uur open en om 8:05 zijn de schappen leeg. Hoe dan?!

Ach, weet je. Wij laten onze boodschappen bezorgen, dus hebben er (tot nu toe) minder last van. Maar helaas vergeet je dan ook wel eens dingen (of blijkt vlees wat in de vriezer lag niet meer zo lekker te ruiken, waardoor je het niet meer durft te eten.) Zo ook vandaag. De kip stonk! Maar dan bedoel ik ook echt dat de kip stonk. Tot kokhalzen aan toe. Dus er moest nieuwe komen. Het was nog voor twaalven, dus toog ik -samen met de kleine man- naar de winkel om kip te halen. Echt, ik begrijp dat je om 18 uur bijna geen vlees meer kan krijgen, maar om 12 uur? Serieus? Geen kip meer te bespeuren in de winkel. En dan heb ik dus 2 supermarkten bezocht. Bij geen van beide lag er nog kip in de koeling. DRAMA!

Bedankt lieve hamsters! Ik waag me dus de drukte in, wat me nog steeds niet makkelijk afgaat. De paniek nam in de winkel al snel de overhand en ik wilde niets liever dan weg…weg…weg. Maar ik moest kip hebben. Dus dan kan ik niet weg zonder die kip. Uiteindelijk kwam dan toch het besef dat ik daar wel naar die lege schappen kon blijven staren als een gehypnotiseerd spookdiertje, maar die kip zou echt niet uit zichzelf komen aanvliegen.

Met het laatste halfje Koolhydraat Verlaagd brood en een broodje voor Jeff (Zelfs geen kaasstengel voor Jesse meer te bekennen…) verlaat ik de supermarkt en heb ik uit pure frustratie een rookworst bij de Hema gehaald. Op naar h

Maar even terugkomend op die belachelijke massahysterie. Mensen. Er wordt zo vaak gezegd dat er genoeg eten is. Wat moet je in hemelsnaam met 3 dozen pasta en 2 dozen pastasaus? Ga je alleen nog maar pasta eten dan? En al die frisdrank… Mijn hemel! Drink je dan niks anders? (Hmmm.. dat kan ik me dan nog wel voorstellen. Tot voor kort dronk ik ook voornamelijk cola natuurlijk.) En zoveel toiletpapier? Wat ga je doen? Ze uitdelen bij mensen die het nu niet hebben kunnen kopen doordat jij zo nodig de volledige voorraad moest opkopen? Gelukkig heb ik nog een klein voorraadje van een rolletje of 6 in huis, maar hoe vervelend is dit voor mensen die misgrijpen? Echt mensen! Denk even na. En probeer niet zo’n egoïstische hamster te zijn. Zorg dat de mensen om je heen ook wat te eten hebben de komende tijd. Of weet je wat?….. Jullie hebben zoveel ingekocht, maak eens wat lekkers voor je buren of iets! Doe er iets nuttigs mee!

Ik kan natuurlijk heel veel gaan roepen, maar geen hond die naar mij luistert! Maar ik denk wel dat als ik binnenkort in de supermarkt loop –terwijl jullie allemaal weer aan het inslaan zijn en karren met een kop er op voortduwen alsof je leven er van afhangt– ik het makkelijker zal trekken als ik jullie voorstel als allemaal van die lieve kleine hamstertjes met bolle wangen i.p.v. volle karren.

Dikke knuffel M0n13k

En voor degene onder ons die niet diep van binnen een hamster zijn. Succes met boodschappen doen (en vinden). Hopelijk is deze hysterie snel voorbij.

Geplaatst in De strijd tegen de kilootjes

5!

Sinds 11 februari –de dag dat ik de diagnose diabetes kreeg– let ik weer driedubbel zo goed op wat ik eet en drink. Het eerste wat ik heb gedaan was de cola opzij zetten. Ik drink nu dus al een maand geen cola meer. Nou ja, op die 2 colaatjes die ik bij ‘De Beren’ heb gedronken na dan. Al snel volgde ook het brood. Ik eet nu dus geen gewoon brood meer, maar koolhydraatverlaagd brood en crackers. Ook zijn allerlei belegsoorten uit den boze nu natuurlijk. Ontbijten en lunchen gaat op deze manier uitzonderlijk goed, als ik eerlijk ben. Tussen ontbijt en lunch heb ik zelfs geen moeilijke momenten door een allesoverheersende trek ofzo. Helemaal niet zelfs.

Het avondeten had wat langer nodig. Ik wil er niet te veel mee bezig zijn als we met zijn allen aan tafel zitten. Maar inmiddels heb ik ook daar mijn draai in gevonden. Soort van. Meer groente, minder aardappels en het gaat al een stuk de goede kant op. Morgen eten we pizza! Oeh Yummie! Maar die koolhydraten….Hoe gaan we dat aanpakken? Nou, we nemen een bloemkoolpizza. Geen idee of het lekker is of niet, dat ga ik morgen proeven. Ben er wel heel nieuwsgierig naar.

En dan heb je dat soort dingen dus enigszins onder controle. Helemaal top. Maar dan heb je nog steeds die klontjes suiker in je thee. Want thee zonder suiker… BLECH! Echt niet hè! Daar begin ik niet aan. Tot ik van de week mijn theetje voor de test eens zonder suiker nam. Iets minder lang laten trekken en drinken maar. Oké, het is geen Earl Grey of ontbijtthee. Het is de Dream Catcher (van Cuppamore in Ridderkerk).

Cuppamore (nee, ik ben niet gevraagd om reclame te maken!) is zo’n onwijs leuk winkeltje. Als je binnenkomt, ruik je de heerlijke geuren die allemaal met elkaar vermengd zijn. Ze hebben er allerlei soorten thee, maar ook koffie. En randzaken voor het zetten van thee en koffie kan je er ook vinden. Zelfs waterkokers en koffiezetautomaten kan je er halen. Je bent dus in 1x klaar voor dat lekkere kopje thee of koffie als je daar heen gaat. En weet je, doe eens gek en neem een chocolaatje mee voor bij de koffie/thee.

Terugkomend op de Dream Catcher. Dit is een rooibosthee met duindoornbes en sinaasappel. Deze is zo ongelooflijk lekker, zelfs zonder de suiker. Dus, je raadt het al, ook de thee is nu zonder suiker. Al moet ik nu wel wat vaker naar Ridderkerk om het theebusje te laten vullen. Maar dat is geen straf. Dan kunnen we misschien wel weer een keertje Sushi eten. Want dat heb ik dus ook al niet meer op sinds de diagnose. JANK! Doordat ik dit opschrijf is er ineens het besef dat ik dus al een maand geen sushi heb gegeten. En nu heb ik er trek in. Zal je altijd zien. Jank! Gelukkig heeft de POH gezegd, dat af en toe sushi geen kwaad kan. Dus binnenkort maar weer mijn theepotje gaan laten vullen 😉.

Of alle veranderingen die ik heb ingezet ook effect hebben op de suikerwaardes in mijn bloed zal later moeten blijken. Het heeft in ieder geval wel invloed op mijn gewicht. Een positieve invloed wel te verstaan. Sinds 11 februari ben ik op de kop af 5 kilo afgevallen! Dat is niet de reden dat ik de koolhydraten en suikers links laat liggen, maar het is wel een fijne bijkomstigheid.

Als jullie tips hebben voor een lekker koolhydraatarme maaltijd (ontbijt, lunch of avond), laat het me vooral weten. Ik ben nog dringend op zoek naar wat meer afwisseling.

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in actualiteit, Gedachtenkronkels, It's my life

Bang

Ja ik ben bang. Ik was het nog niet. Althans niet echt. Maar, zojuist keek ik naar wat nou precies de risicogroepen met betrekking tot Corona zijn.

Hier staan ze:

Overzicht risicogroepen

  • Ouderen
  • Mensen met hart- en vaatziekten
  • Mensen die medicijnen gebruiken waardoor hun immuunsysteem verzwakt is, zoals veel MS-patiënten
  • Diabetespatiënten
  • Mensen met een hoge bloeddruk

Ook mensen met kanker lopen een verhoogd risico op ernstige complicaties, omdat hun immuunsysteem vaak verzwakt is.

Bronnen: RIVM, WHO

Begrijp je mijn angst nu… Ik zat de persconferentie te kijken en daarin werd o.a. gezegd dat risicogroepen het ov moeten vermijden. Ook sociaal contact en groepen moeten vermeden worden. Dat terwijl mijn psycholoog zeg dat ik juist niet meer moet vermijden. Hier raak ik wel een beetje van in de war. Rutte zei ook dat bezoek aan iemand in de risicogroepen vermeden moet worden. Dussss, had je langs willen komen. Doe maar even niet. Hoe vervelend en jammer ik het ook vind. (Net of ik niet alweer een tijdje bezig was mezelf langzaam maar zeker in een sociaal isolement te storten. Waarom? Geen idee, het gebeurt! Dat schijnt een van de symptomen van de depressie te zijn.)

Maar wat betekent Corona voor de risicogroepen? Dat is me niet helemaal duidelijk. Gaat het erom dat ik het sneller kan krijgen? Of is het dat, als ik het krijg, ik er zieker van word dan iemand die niet tot 1 van de bovenstaande groepen behoort.

Allemaal leuk en aardig, maar ik kan toch niet alleen maar binnen zitten? Ik moet toch af en toe boodschappen doen ofzo? Als ik alleen maar thuis zit, dan is de kans dat ik weer terugval -naar waar ik vorig jaar zat- heel erg aanwezig natuurlijk. Daar zit ik dan ook weer niet op te wachten. Het is allemaal zo dubbel en onduidelijk en engig.(Engig is geen woord, maar het maakt precies duidelijk hoe ik me voel)

Er zullen nu vast mensen zijn die roepen dat het allemaal veel erger wordt gebracht dan dat het daadwerkelijk is. En dat mag. Je mag dat vinden, dat is je goed recht.

Het is gewoon een griepje. Dat is wat sommigen roepen. Een griepje, dat valt dus best mee. Ja klopt. Maar vergis je niet dat de risicogroepen elk jaar de griepprik krijgen om te voorkomen dat de gevolgen ervan te erg worden. En hiervoor is nog geen prikje beschikbaar. Voor mensen die een goeie weerstand hebben, zal het inderdaad meevallen. Maar je kan natuurlijk wel mensen aansteken die wel heel kwetsbaar zijn. 

Weet je, bagatelliseer de angst van anderen alsjeblieft niet! En geloof me, ik ben echt niet heilig wat dat betreft hoor. Ik maak ook grappen over Corona. En probeer het ook weg te lachen. Maar ik merk ook dat hoe angstiger het allemaal wordt, hoe meer grappen ik er over maak. Soort van ‘als ik er grappig over doe, is het niet zo erg’, denk ik. Beetje zelfbescherming ook misschien. Om niet compleet door te draaien (voor zover dat nog mogelijk is dan).

Hoe sta jij hierin? Ben jij ook bang? Of vind je het allemaal maar onzin? Wat vind jij van de Coronacrisis?

Dikke knuffel (een digitale dus hè, voor de veiligheid 😉) M0n13k

Geplaatst in Dromen, It's my life

Boswandeling

Het is heerlijk weer voor een boswandeling. Dus daar ga ik. Wat een heerlijkheid. Overal waar ik loop bruine knisperende blaadjes onder mijn voeten. Af en toe een takje wat breekt, waardoor ik me natuurlijk een ongeluk schrik. Bij elke brekende tak sta ik een paar minuten verstijfd stil, met de overtuiging dat iemand mij volgt.

Als ik ervan overtuigd ben dat dit niet het geval is, kan ik weer genieten van het uitzicht. Want -mijn hemel- wat is het mooi hier! De lucht is donker, bijna zwart, alsof het elk moment kan gaan regenen. Wanhopig vraag ik me af waar ik zou kunnen schuilen. Al die bladerloze bomen zullen niet veel beschutting geven.

Na een tijdje lopen hoor ik een geluid. Het duurt even voor ik thuis kan brengen dat het een hondje is. Een puppy wel te verstaan. Superschattig. Een langharige bruine pup met zwarte en witte vlekken. Een lief wit puntje op zijn neus en van die enorme lange oren. Enthousiast loop ik naar hem toe, maar er is een obstakel. Midden in het bos -tussen mij en de pup- staat een raam. Een raam zonder begin en zonder einde.

Het hondje lijkt in een heel ander bos te staan. De bomen zijn groen, geen bladeren op de grond maar een mooie bodembedekking van gras en mos. Beide gezond groen van kleur en de lucht hier… Oranje, rood, paars en roze… Zo mooi! Als was het in een droom! De zon schijnt. Dat is waar ik naar toe wil! Naar de pup in de mooie wereld. Maar hoe kom ik daar?

Ik zak door mijn knieën en leg mijn hand tegen het raam. De pup komt richting het raam en legt zijn pootje tegen het raam op de plek waar mijn hand het raam ook raakt. Hij drukt zijn snuit tegen het raam, alsof hij wil zeggen dat hij bij mij wil zijn. Maar het gaat niet. We kunnen niet bij elkaar komen door het raam wat ertussen zit.  

Met tranen in mijn ogen word ik wakker. De halve dag loop ik me af te vragen hoe ik bij het hondje kan komen. Hoe ik in die mooie wereld kom. Als het gevoel van verdriet wegtrekt, blijft vooral de vraag hangen wat deze droom betekend. Dat gaan we denk ik maar eens uitzoeken.

Dikke knuffel M0n13k

P.S. Mocht je het weten…voel je vrij om het mij te vertellen. Dat kan hieronder… (zelfs anoniem als je dat zou willen 😉)

Geplaatst in actualiteit

M.A.F.S. 2020

Ik schrijf niet vaak over televisieprogramma’s. Heb dat volgens mij pas 1x eerder gedaan (Five Days Inside). Maar de uitkomst van Married At First Sight heeft me zo verrast, dat ik er wel even wat woorden aan moest vuil maken. En natuurlijk niet alleen de uitkomst hoor, maar eigenlijk wel alle afleveringen. Henkie en Wenkie (Chantal) niet in de laatste plaats. Kannonnuh! Wat hebben die het programma schwung gegeven. Al hadden ze dat waarschijnlijk liever op een andere manier gedaan. Natuurlijk begrijp ik dat veel aandacht naar hun avontuur ging. Dat trekt kijkers. Wel vind ik het jammer dat dit ten koste is gegaan van de tijd voor de andere deelnemers.

Zoals je begrijpt heb ik -zoals elk jaar- ook dit jaar weer naar Married At First Sight gekeken. En zoals elk jaar weer nieuwsgierig naar hoe de koppels het gingen redden. Bij sommigen had ik al snel door dat het niks zou worden. En bij anderen leek het helemaal goed te gaan. Wat kan je het mis hebben zeg. OEF!

Weet je wat? Ik ga ze gewoon even allemaal af….

Thierry en Sanne: Ik wist zeker dat die het zouden gaan redden. Vanaf het begin. Die oogjes toen ze voor het altaar stonden. Hoewel ik me voor kan stellen dat het voor Thierry heel dubbel moet zijn geweest, aangezien zijn ouders er niet bij wilden zijn. Zelfs na het ijsjes-incident tijdens de huwelijksreis, wist ik: “Dit komt goed!” Wat heb ik genoten van hun verhaal en het aftasten van elkaar, het elkaar leren kennen. Heerlijk. En hoe mooi was het dan om te zien dat ze getrouwd wilden blijven. Serieus, ik zat bijna te juichen op de bank.

Kimberly en Robin: OMG! Toen die elkaar voor het altaar zagen, gebeurde er toch iets? Of was ik echt de enige die dat zag? Nee toch? De beelden van de huwelijksreis beloofden heel veel goeds. Groot was dan ook mijn verbazing dat ze na 1 dag samenwonen al naar huis wilden. In shock was ik! Echt in shock! En dan moest ik ook nog eens een week wachten om de reden te horen. De redenen die ze gaf, lieten mij merken dat ik er volledig naast zat. Wat een ***. Je voldoet niet aan mijn ‘eisen’, want je hebt geen racefiets en je bent niet sportief. Serieus??? Hoe kan iemand zo zijn? Ik heb oprecht te doen met Kimberly, die oprecht op zoek was naar de ware Jacob.

Antoine en Jeroen: Die oogjes als ze naar elkaar keken. Die lach die niet van hun gezichten af te rammen was. Althans zo leek het in ieder geval. Maar Antoine was al snel bang dat hij over Jeroen heen zou lopen. Hierdoor leek het er even op, dat dit huwelijk ook al op zijn einde aan het lopen was. Maar bij ‘thuiskomst’ liet Jeroen ineens zijn gevoelens zien en Antoine was hier oprecht blij mee. Dat zag je aan alles. Maar zou het meer dan vriendschap worden? Ik wist het niet! Ze hebben het -naar mijn idee- echt alles gegeven. Helaas hebben zij het niet gered en het huwelijk omgezet in een vriendschap. Oh, wat hoop ik voor die twee dat die vriendschap standhoudt. Ik vind ze zo leuk samen!

Henk en Chantal: Tsja, is hier niet al genoeg over gezegd? Zucht! Met een mengeling van gevoelens heb ik hiernaar zitten kijken. Wat moesten we hier nu over denken? Zij gaf helemaal niks aan hem, behalve een berg commentaar. “Ik mot ff pissen!”  Ja! Dat trok ze echt niet. Oké, dat kan… Maar als we teruggaan naar de eerste of tweede aflevering heb ik het haar toch ook horen zeggen: “Hebbie nou weer zitten pissen joh?!”  Het was dan weliswaar tegen haar hondje, maar toch. Waarom mag jij het wel zeggen en hij niet? Waarom iemand zo onderuithalen, door in het bijzijn van zijn dochter even net iets te hard te zeggen “Wat een strafkamp!” over je huwelijksreis. Dat doe je gewoon niet! Ik wil hier niet te veel woorden over vuil maken. Dat hebben de diverse media al gedaan. En je weet natuurlijk nooit wat ze allemaal niet hebben laten zien.

Chantal en Ingeborg: Wat leuk! Voor het eerst in al die seizoenen een lesbisch koppel. Helaas was voor mij al vanaf moment 1 duidelijk dat zij het niet gingen redden. Chantal was zo terughoudend. En toen ze tijdens de huwelijksreis Ingeborg zo te kakken zette bij het uitgaan door te blijven zitten, was het helemaal duidelijk. (Even voor de volledigheid: Ik denk niet dat ze haar echtgenote bewust zo te kakken zette!) Heel even leek het erop dat de lucht daarna geklaard was en ze het wel erg leuk hadden met elkaar. Maar niets bleek minder waar. De ietwat ‘koude’ knuffel aan het einde van de samenwoonperiode bevestigde dat voor mij wel. Jammer! Ik had ze meer gegund. Ik hoop dat Chantal de tijd gaat nemen om zichzelf (en haar geaardheid) te accepteren. De woorden van Ingeborg over Chantal bij de evaluatie waren heel mooi. Al kan ik me voorstellen dat het hard over kan komen. Maar of het dan handig is om weg te lopen? En dan het gezicht van Ingeborg toen het nieuws kwam dat ze weg was gelopen. Carlo die haar op een enigszins Telekids-achtige manier (op zijn Carlo’s dus) terughaalde.

Ferry en José: LIEFDE! VERLIEFDHEID! Dat is wat er vanaf moment 1 afspatte. “Ja, het was een erg lange zoen. Ik dacht: ik doe niks, ik blijf lekker hangen!”, aldus José.  Wat heerlijk! En dat al direct na het huwelijk. Tijdens de huwelijksreis leek het allemaal ook heel erg goed te gaan. Ze hadden leuke gesprekken en waren heel knuffelig samen. Dat belooft veel goeds! Ja toch? Niet dus. Want al snel zei José, dat ze – in tegenstelling tot Ferry- dat gevoel maar niet kreeg. *jank* Tijdens de samenwoonperiode leek het gevoel dan eindelijk aan te wakkeren en te komen. En tijdens de evaluatie liet ze duidelijk merken dat ze begreep dat dit niet van de een op andere dag kon gebeuren en daarom gaf ze het huwelijk een kans en wilde ze getrouwd blijven. *springt op en neer op de bank van vreugde* Dat Ferry getrouwd wilde blijven, was geen verrassing. Wat wel een verrassing was –voor de kijkers die bleven hangen bij Jinek-, is dat Ferry daar wist te vertellen dat ze later alsnog gescheiden zijn. Maarrrrr, doordat hij de stoute schoenen had aangetrokken en haar had meegevraagd voor een weekendje weg, zijn de gevoelens toch weer aangewakkerd en zijn ze lekker aan het daten nu. Wees verliefd, leuk stel! En neem jullie tijd! Ik denk dat met mij heel MAFS-kijkend Nederland jullie dit geluk gunt!

Jeetje, dat is een lang verhaal geworden. Maar ja, het is natuurlijk ook een programma wat bij veel mensen nogal wat losmaakt. Maar als we nu terugblikken:

Geen enkel stel heeft het gered (Oeps Spoiler! Vandaag stond in het AD dat ook Thierry en Sanne zijn gescheiden). Ferry en José zijn dan wel aan het daten, maar het huwelijk heeft geen standgehouden. Is hiermee aangetoond dat matchen op wetenschappelijke basis misschien toch niet succesvol is? Dat het misschien toch beter is elkaar in het echie te ontmoeten en eerst te leren kennen, voor je gaat trouwen? Wie zal het zeggen. Wellicht dat een volgend seizoen wel heel succes- en liefdevol zal zijn.

Dikke knuffel M0n13k

Eigenlijk ben ik wel nieuwsgierig of jullie het ook gekeken hebben. En zo ja, hoe hebben jullie het beleefd?

Geplaatst in It's my life

Cola….All over again

Een jaar of 8 geleden besloot ik om te stoppen met het drinken van cola. Ik ging toe van –schrik niet– ruim 2 liter per dag naar 0. Mijn hemel, ik heb daar echt last van gehad. Het was moeilijker om te stoppen met cola drinken, dan te stoppen met roken. Hoe stom is dat?

Vanaf het moment dat ik stopte met roken merkte ik op allerlei manieren verschil. Mijn reuk werd beter, ik kon weer ademhalen en mijn geld ging een stuk minder hard de deur uit. Vanaf het moment dat ik geen cola meer dronk, kreeg ik hoofdpijn en in je portemonnee merk je het ook niet. Een fles kost nou eenmaal geen 5 euro per stuk. Wel ging het afvallen vanaf dat moment een stuk makkelijker.

En toen? Toen werd ik depressief – 6 jaar later en niet door het gebrek aan cola 😉-… zonder er echt erg in te hebben, kwam daarmee wel de cola terug in mijn leven. Van af en toe een glaasje op een feestje (alsof ik het over alcohol heb haha) naar de laatste tijd weer minimaal een fles (van 2 liter) per dag. Aan mijn colaconsumptie kon je aflezen hoe ik me voelde. Hoe meer cola, hoe slechter.  En dan hebben we het nog niet over het eten. Hoe slechter het eten, hoe slechter het ging. Hoe meer ik at, hoe rotter ik me voelde.

Maar nu heb ik suikerziekte –wat klinkt dat eigenlijk naar zeg– en is de cola en al dat slechte eten eigenlijk een No-Go. De eerste dagen na de diagnose dronk ik alleen ’s avonds een glas cola, tot de voorraad op was. Inmiddels heb ik alweer meer dan een week geen cola gedronken. Moeilijk? JA! Als ik ergens ga eten of even wat drinken, ben ik al snel geneigd om een colaatje te bestellen. Gelukkig is daar dan altijd Jeff die mij op zo’n moment even aankijkt, waarna ik toch maar een kop thee bestel.

Maar ook heb ik al een tijdje geen Macdonalds meer van binnen gezien. Nee! Ook de Macdrive niet!
Sinds 2 weken sta ik weer met enige regelmaat op de weegschaal. Dit heb ik heel lang niet gedurfd, maar ik moet nu eigenlijk wel, om te weten of ik vooruitgang boek. Zo ook vanmorgen. De getallen laat ik nog achterwege, omdat ik me daar veel te erg voor schaam. Vanmorgen gaf de weegschaal 2 kilo minder aan dan 2 weken geleden.

Natuurlijk betekent dit niet dat ik er al ben. Zeker niet. Er kan nog veel verbeteren. Ik bedoel, als ik de pizza, de friet bij ‘De Beren’ en het broodje kroket had laten staan, was het waarschijnlijk al een stuk meer geweest. Als ik in de thee dat ene klontje suiker achterwege had gelaten, had het veel meer kunnen zijn. Maar weet je , toen Jeff mij had meegenomen naar ‘De Beren’ zei hij, dat ik ook nog wel moet genieten van het eten. En dat ik al heel goed bezig ben! Zeker als je beseft dat ik nog geen dieet heb gekregen en alles dus nog op eigen houtje doe. Wel hoop ik snel wat extra handvatten van de POH te krijgen. Het lijkt zo makkelijk, maar dat is het echt niet.

Daarnaast hebben we natuurlijk nog het effect van eten. Als ik me rot voelde ging ik (vr)eten. Het voordeel van dat (vr)eten was, dat ik op zo’n moment even helemaal niets voelde. Als ik me nu rot voel, dan voel ik me rot. En als ik niet ga eten, verdwijnt dat gevoel dus niet tijdelijk. Sterker nog, het gevoel wordt versterkt doordat ik iets wil/nodig heb en er niet aan toegeef. Waarom kan ik niet gewoon beretrots zijn op het feit dat ik er niet aan toe geef? Als het om een ander zou gaan, zou ik de eerste zijn die zegt dat het supergoed is dat hij/zij er niet aan toegeeft. *Zucht* Waarschijnlijk omdat dat gewoon niet gaat als ik me zo voel.

Stiekem weet ik dat jullie gaan zeggen dat het echt wel goed is en dat ik trots mag zijn. En je zou eens moeten weten hoe graag ik dat zou willen voelen. Ja! Voelen, geloven doe ik het namelijk wel. Dat stomme gevoel werkt alleen nog steeds niet altijd mee.

Wat zou ik graag weer eens echt iets positiefs voelen…

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in actualiteit, It's my life

Huishoudbeurs 2020

De afgelopen jaren ben ik elk jaar naar de huishoudbeurs geweest. Voor sommige de hel, voor anderen het paradijs. Ik vind het er heerlijk. Gezellig een dagje de nieuwste snufjes bekijken, uitproberen en proeven. Kan het nog beter?

Zoals jullie vorig jaar konden lezen, was het helemaal de bedoeling er dit jaar weer bij te zijn. Zeker omdat het de 75ste editie is. Vorige week vroeg ik aan Danisha of ze weer mee wilde gaan, toen ze zei dat ze dat wel wilde, maar even moest kijken wanneer ze kon, kreeg ik het wel even benauwd. Ik zie mezelf daar dit jaar dus echt niet lopen. Alleen het idee zorgt al voor nachtmerries en paniekaanvallen. Die drukte, de chaos en het lawaai. Mijn hemel nee zeg. Mij niet gezien!

En nu? Nu hij vandaag van start is gegaan? Nu baal ik. Ik baal van mezelf dat ik het niet trek. Ik baal van mezelf dat ik me er niet toe kan zetten toch te gaan. Ik baal van de hele situatie, de situatie waardoor ik nu dus thuis zit en niet in de RAI loop. Maar echt hoor. KAKdepressie!

Dit jaar geen BN-ers om te spotten, geen blauwe enkels van die irritante boodschappenwagentjes (Waar ik zelf ook mee zou hebben gelopen natuurlijk), geen kilo’s onnodige spullen, die ontzettend veel kastruimte innemen. Geen nieuwe soorten eten, schoonmaakmiddelen en snoepjes. Geen cocktailijsjes (die we overigens nooit meer hebben gegeten na de huishoudbeurs vorig jaar). Geen veel te dure lunch en tussendoortjes. Geen goodiebags, geen duizenden gratis flyers. En ook geen pijn in mijn voeten en rug na een dag slenteren. Helemaal niks van dit alles.

Volgend jaar weer een nieuwe huishoudbeurs, ja dat weet ik.
Het is elk jaar veelal hetzelfde, ja dat weet ik ook.
Jeff houdt nu al dat geld in zijn zak. I know! (Dat vindt hij dan weer niet vervelend)

En toch… Ga ik dat jaarlijkse gezellige dagje met Danisha missen en dat vind ik erg!

Voor alle mensen die wel naar de huishoudbeurs gaan….. Heel veel plezier! Geniet van een leuke dag!


Dikke knuffel M0n13k!

Geplaatst in Depressief, It's my life

What a difference a week makes

Hoe kan het zo verschillen? De ene week gaat het redelijk oké en de volgende week… niet! Als ik zeg redelijk oké, bedoel ik dus niet goed, maar redelijk oké. En dat ik me nog eens redelijk oké zou voelen, is iets wat ik heel lang niet heb durven hopen. Maar hoe dan redelijk oké? Nou, het is niet dat ik bergen energie heb of dat ik heel veel heb gedaan, maar wat ik heb gedaan waren megastappen vooruit.

Zo ben ik (alleen!!!!) naar mijn collega’s gegaan. Met de trein en de metro en dus ook alle stress van het overstappen en overvolle treinen enz… Voordat ik wegging heb ik ongeveer 300.000 excuses bedacht om niet te gaan. En toch liep ik rond 9 uur richting de metro en zat ik er even later in. Om niet heel veel later in de trein te zitten. Zonder paniekaanvallen ben ik deze reis doorgekomen. OEF overleefd! Dat was wat ik dacht toen ik het pand binnenstapte. De rest is te doen. Bekende gezichten van lieve mensen, dus dat moet goed komen.

Maar wat denk je? Geen bekende gezichten. Op de afdeling waar ik werk zaten alleen maar onbekende collega’s. (Gelukkig waren het wel lieve meiden…) Maar schrikken was het wel eventjes. Al snel kwamen er bekende gezichten de vloer op. Wat mij toch wel een veiliger gevoel gaf. Ik ben uiteindelijk nog bijna een uur bij mijn collega’s geweest voor ik het echt niet meer trok. Al die prikkels die ik binnenkreeg eisten hun tol. Ik had het idee daarom maar met de metro naar huis te gaan i.p.v. metro en trein, maar bij het idee dat ik over moest stappen op Beurs bezorgde me een beginnende paniekaanval. Oké! Dat doen we dus niet. Toch maar de trein en de metro genomen en dat ging supervlot. Alles sloot op elkaar aan én het was niet druk. TOP! Thuisgekomen een uur of wat liggen slapen, omdat ik door mijn complete energievoorraad èn al mijn reserves heen was geraakt.

Zondags gingen we Jesse naar opa en oma brengen en ik reed. Niets raars aan, zou je zeggen. Ik bedoel ik rij wel vaker. Maar geloof me, als we richting zuid gaan…dan rijd ik dus echt niet!!! Maar dan ook echt niet! Deze zondag dus wel. En het ging nog goed ook. De terugweg was wel ernstig spannend. We kwamen in een regenbui van heb-ik-jou-daar terecht. Geen hand voor ogen zag ik. De belijning op de weg was niet te zien door de grote hoeveelheid water. Het was echt doodeng. Het liefste had ik de auto langs de kant gezet en Jeff verder laten rijden, maar daar was geen mogelijkheid toe. Althans niet dat ik kon zien…. En weet je? Ik heb het gered! We zijn zonder kleerscheuren of schade aan de auto op de plaats van bestemming aangekomen. Stiekem was ik best een beetje trots op mezelf. Ik had het toch maar geflikt! Op één dag ben ik èn naar zuid èn door een vreselijke regenbui gereden. (Gelukkig was die regenbui niet op zuid overigens haha)

Dan zou je toch zeggen dat het de goede kant op gaat, maar helaas. Woensdags ging de verbouwde AH weer open. Hèhè, eindelijk weer boodschapjes in mijn vertrouwde supermarkt. Nou ja, vertrouwd? Hij is zo rigoureus verbouwd, dat ik echt niets meer kan vinden. En dan was het ook nog eens zo vreselijk druk, dat ik binnen no time maar 1 ding wilde en dat was weg! Weg uit de drukte, weg bij al die mensen. Thuis binnen, veilig in mijn eigen vertrouwde omgeving. Maar ik moest toch ook die verrekte boodschappen halen, dus ik moest er wel rond blijven lopen. Met het zweet in mijn handen en op mijn voorhoofd, duizelingen van ellende, misselijk door de angst heb ik mijn boodschapjes dan gedaan. Bij het naar buiten gaan een plattegrond meegenomen, zodat ik die uit mijn hoofd kon leren voor ik weer terug ging. Met een stevige looppas richting huis gegaan, kleine man voor zijn slaapje naar bed gebracht en zelf ook gaan liggen. Slapen is zo lekker, als ik slaap hoef ik verder namelijk niks te voelen, dan ben ik niet bang, ben ik niet duizelig en heb ik rust in mijn hoofd.

Donderdag was ook een lekkere, kon ik ineens niks meer scherp zien. Waarschijnlijk een bijwerking van de medicijnen of een gevolg van de suiker. Maar eens met de huisarts over babbelen. Verder ging het die dag wel redelijk. En dan de vrijdag. Heb je even? Het duurt niet lang om te vertellen, maar ik denk dat je wel even nodig hebt voor je uitgelachen bent. 😉

Vrijdag ging ik even de potgrond uit de tuin pakken om een paar planten om te potten. (planten??? Jaja, planten, ik ben overstag… dat komt later nog wel eens aan bod 😉) Enniehoe.. Ik ging die potgrond pakken en op de een of andere manier eindigde dat in eerste instantie zonder potgrond, maar met een verzwikte enkel, schaafwond op mijn elleboog en een bult op mijn hoofd. Hoe dan?
Nou, heel eenvoudig… Je heet Monique, stapt de deur uit, zet (kennelijk) je voet verkeerd neer, valt, schaaft je elleboog langs de stenen muur en probeert met je hoofd de schutting een cm of wat de tuin van de buren in te koppen. Oja, natuurlijk wel beginnend bij de betonnen paal. AUW! Lomp? I know! Na even huilen, schelden en wrijven heb ik een nieuwe poging gedaan en is het me wel gelukt! Om de potgrond te pakken dan. Ik heb zelfs de plantjes in hun nieuwe potten kunnen zetten.

Wel loop ik nog steeds mank, en doet die bult echt zeer als ik er per ongeluk met mijn borstel overheen ga. Life sucks! Ach, zoals mijn oma altijd zei: “Het is over voor je een jongetje bent.”❤


Dikke knuffel M0n13k!

P.S.: De schutting staat nog op dezelfde plek.

Geplaatst in De strijd tegen de kilootjes, Depressief, It's my life

Er kan nog meer bij!

Ja hoor! Ik hoorde mijn medepatienten er al vaker over tijdens de ISGP. Als je medicatie krijgt, moet je regelmatig bloed laten prikken. Dit om te kijken of er geen gekke dingen gebeuren in je bloed ofzo. Geen idee waarom eigenlijk. Maar goed, mijn psychiater had het er nooit over en ik dus ook niet. Ik bedoel, ik ga dus echt niet uit mezelf vragen om een naald in mijn aderen te prikken.

Tot een week of drie geleden. Ik had mijn maandelijkse afspraak bij de psychiater en toen begon ze er ineens over. Nu is er geen ontkomen meer aan, dacht ik. Dus gewapend met een labformulier ging ik naar huis. Met het voornemen de volgende dag gelijk te gaan. Je kan het maar gehad hebben, toch?

De volgende dag werd uiteindelijk een week later. Ik durfde gewoon niet. (I know! Laf! Angsthaas! Nergens voor nodig!) En wat denk je? Toen ik er zat, bleek dat ze 6!!!!!!!buisjes wilden hebben. Toen ze tijdens het prikken ongeveer 10x vroeg of ik geen bloedverdunners slikte, nam de onrust alleen maar toe. Maar heb het overleefd en het wachten op de uitslag begon.

Inmiddels was het dus al donderdag en zou ik over 10 dagen pas gebeld worden. Nu verwachtte ik er echt niet veel van. Wilde vooral weten waarom ik zo misselijk blijf van die medicijnen.

De maandag erna ben ik -op verzoek- van de psycholoog even langs de huisarts geweest. De tintelingen in mijn hoofd en het ‘afdwalen’ (tijdens dat afdwalen is het alsof ik even al het contact met de wereld verlies). Niets wereldschokkends, maar ze wilde even bloeddruk e.d. laten meten voor we het op de psyche (en reactie op de EMDR) gooien. Zo gezegd, zo gedaan. Alles bleek in orde te zijn. Pfieuw!

Weer een week later zat ik wederom bij mijn psycholoog, die me vroeg of ik erg geschrokken was van de uitslag van het bloedprikken –de bloedwaarden waren behoorlijk verstoord, zei ze-, Uhm….ik weet van niets! Dat was vreemd, de psychiater had de huisarts gebeld met de uitslagen, op het moment dat ik daar zat. Alleen dat was niet doorgecommuniceerd aan mij. Maar ja, de psycholoog mag en kan daar verder niets over zeggen. Dus ik moest wachten op de belafapraak met de psychiater voor die middag gepland stond.

Tijdens deze belafapraak kreeg ik te horen dat de ontstekingswaarde, leverwaarde en bloedsuikerwaarde te hoog waren en de waarde voor vitamine D was te laag (waar dit alles aan jaar geleden nog gewoon prima was.). Waarom de huisarts niets gezegd had, snapte ze niet. Zij had gehoord dat ze het gelijk zouden bespreken. Nou ja, na een telefoontje met de huisarts, kon ik de volgende dag langskomen.

Over de verhoogde lever- en ontstekingswaarde moest ik me vooral niet druk maken. Wordt wel in de gaten gehouden, maar is niet zorgwekkend. Voor de vitamine D krijg ik wel medicijnen, maar ook deze is niet schrikbarend laag (37 waar deze 50+ moet zijn!). Maar die suikerwaarde. Tsja, daar kon ze lang of kort over zijn. Die is gewoon veel te hoog. Mijn protest dat ik net gegeten had, werd van tafel geveegd. Het ging namelijk om een gemiddelde van de afgelopen weken. (Kak!)

Lang verhaal kort (kan dat nog?): ik ben sinds dinsdag officieel diabeet of suikerpatiënt, maar net hoe je het wilt noemen. Dit kwam even heel hard aan. Alsof iemand de huisarts bokshandschoenen had aangedaan en gezegd dat ze mij een klap in mijn gezicht mocht geven. Auw! The horror! Hiervoor dus ook medicijnen slikken. Gelukkig nog geen insuline spuiten.

Nu is het dus uitzoeken wat ik wel en vooral wat ik niet meer mag eten en/of drinken. Afvallen kan ook helpen een beter suikerwaarde te krijgen. Pfffff werkelijk geen idee wat het inhoud om diabetes te hebben. Gelukkig krijg ik hulp van de POH (praktijk ondersteuner huisarts) om dit allemaal uit te zoeken en er een weg in te vinden.

Inmiddels zijn we een paar dagen verder (2 welteverstaan) en is het een beetje gedaald. En ik weet dat het niet het einde van de wereld is, maar nu voelt het wel even zo. Ach, dat gevoel zal ook wel weer overgaan, zodra ik een manier heb gevonden hiermee om te gaan.

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in Depressief, It's my life

Avontuur(tje)

Eindelijk ben ik weer een beetje bijgekomen van mijn hachelijke avontuurtje. Oké! Ik overdrijf een beetje, maar het was best even spannend. Het heeft voor een flinke paniek gezorgd. En die was helaas niet zo 1 2 3 weer weg.

Wat er gebeurde? Ik zal het je vertellen.

Vorige week had ik niet mijn beste week ooit. Sterker nog, het ging even helemaal niet zo goed. Ik zat alleen maar binnen, kwam eigenlijk helemaal niet buiten. Ja, om even de kleine man naar het kinderdagverblijf te brengen en op te halen. Daar hield het wel een beetje mee op.

Donderdagochtend had ik de kleine man naar het kinderdagverblijf gebracht en daarna mezelf ‘knus’ geïnstalleerd op de bank. Netflix aan, ontbijtje en mijn telefoon binnen handbereik. Het zou vanzelf wel 17 uur worden en dan kon ik mijn kleine man weer gaan halen. Tussendoor vooral slapen, eten en Netflix. Ja! Zo’n week was het inmiddels al. Donderdag liep het even anders.

Terwijl ik zo ‘knus’ in de bank zit weggedoken, belt Jeff. Hij zei dat het misschien wel een idee was om er even op uit te gaan. Even naar ‘de dooie bomen’ en stukje wandelen en misschien wat foto’s maken. Het was prachtig weer, zei hij! En weet je? Als je zelf niks kan bedenken, is het wel fijn als een ander dat voor je doet. En daar ging ik dus…gewapend met mijn camera naar de auto. En KOUD!!! Het was zo vreselijk KOUD! Prachtig weer? Ik bevries! Maar ik laat me niet kennen. Stap in de auto, verwarming op standje sauna en gaan.

Om die vreselijke weg naar de ‘dooie bomen’ te vermijden, ging ik naar de ‘groenzoom’ in Bleiswijk. Volgens Google Maps ongeveer 20 minuten rijden en geen files. Dat moet dan toch lukken, zou je zeggen. NIET DUS!

Stukje N219, stukje A12. Bij Zoetermeer er af. So far, so good! Huppakee! De N470 op. Zelfs dat lukte, maar toen werd het lastig. Google zei: ”Neem de 3de afslag op de rotonde en ga rechtdoor.” Dus ik neem de 3de afslag en begin te twijfelen, want dit was niet rechtdoor, dit was linksaf. Hmmmm. Omkeren dan maar en door op de N470. Maar gelukkig Google herstelde snel en stuurde mij bij de volgende rotonde weer de 3de afslag in. En terwijl ik de eerste zijstraat net voorbij ben, roept ze: ”Ga nu naar links!” Uhm, tsja, te laat! Daar was ik al voorbij. (Voel mijn paniek langzaam toenemen!) Terwijl ik zit te twijfelen of ik moet keren of niet, wordt de route herrekend en kan ik rechtdoor rijden. Over een nog smaller weggetje dan het weggetje wat ik probeerde te vermijden door NIET naar de ‘dooie bomen’ te gaan! ARGH! En natuurlijk is het daar onwijs druk. Vrachtwagens die me tegemoetkomen – ‘Nee! Ik kan niet te ver opzij! Er is een sloot naast me!’- fietsers voor me, die ik maar niet in kan halen omdat er steeds tegenliggers zijn. En als je ze dan eindelijk aan het inhalen bent, roept Google: “Ga hier naar rechts!”. Ja! Kom op nou! Even serieus! Dit meen je niet?! Hoe dan? Ik ben die straat dus alweer voorbij en keren gaat hier dus echt niet. (Paniekniveau op een schaal van 1 tot 10. Nu op een dikke 8!) Dus rechtdoor maar weer en wachten op de volgende aanwijzing. Op dit moment staat het huilen me niet meer nader dan het lachen, maar zit ik gewoon te huilen. Terwijl ik mezelf aan de ene kant heel erg probeer tot rust te maken en aan de andere kant ben ik bezig mezelf voor van alles uit te maken. Want –even serieus– hoe suf is het als je zelfs MET navigatie continu verkeerd rijdt! (Paniekniveau op een schaal van 1 tot 10. Inmiddels een 11!)

Om een lang verhaal kort te maken. Na een flinke omweg door Oude Leede, Pijnacker en Delfgauw, kwam ik weer terug op de N470! Op het moment dat de o-zo vriendelijke Google –die ik inmiddels wel kan schieten– weer de Oude Leedeweg instuurt, weet ik in ieder geval dat ik direct naar links moet. Vanaf dat punt ging het dan eindelijk redelijk soepel. En zo kwam ik na ruim een uur op de plek van bestemming aan! (In Bleiswijk! EDIT: Berkel en Rodenrijs! Met dank aan Esther!)

Auto geparkeerd en het park ingelopen. Maar doordat de paniek zo hoog was opgelopen door die vreselijke weggetjes (in een overigens prachtige omgeving), kwam ik niet echt tot rust. Dat ÉN ik moest naar de wc! ARGH! Toch even de tijd genomen om wat foto’s te maken. Helaas de flamingo’s niet gezien. Ik weet niet waarom, maar wou eigenlijk pinguïns typen, welke ik daar overigens ook niet heb gezien.

Na een half uurtje lopen, ben ik toch maar terug naar de auto gegaan om terug naar huis te rijden. Dit keer NIET met Google Maps, maar met Waze. Het verschil? Met Waze kom ik wel waar ik wezen moet.

Ach! Dit is zo’n dag waarvan je zegt: “Later lachen we er om.” Maar nu nog even niet. Gelukkig heb ik er wel een paar mooie foto’s weten te schieten, ondanks de onrust.

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in Depressief, It's my life

Yes! Ik heb hem!

Ik weet het ik ben niet de eerste die hem heeft. Maar dat maakt niet uit! Ik heb hem!

Vraag je je al af wat het is? Ik zal het je vertellen.

Een paar maanden geleden kwam ik op internet het verhaal tegen over de ;-tattoo. Deze tattoo van de semicolon staat voor hoop en liefde aan degenen die worstelen met depressie, zelfmoord, verslaving en zelfverwonding.

Het is inmiddels algemeen bekend dat ik worstel met een zware depressie. Natuurlijk heb ik af en toe een wat betere dag. (en geloof me, beter betekent zeker niet dat ik kan zeggen dat het goed gaat! Helaas!) Enniehoe… Die tattoo. In mijn hoofd werd deze al snel uitgewerkt naar een tattoo met de tekst Never give up! En het woord Warrior. Of toch Survivor? Oef. Dat kiezen is nog vrij lastig. En dan moet ie natuurlijk nog geplaatst worden. In November was ik daar helemaal klaar voor. Helaas ging door omstandigheden de gemaakte afspraak niet door. En dat bleek achteraf maar goed ook. Ook al baalde ik in eerste instantie echt heel erg.

Zoals ik al zei, twijfelde ik tussen ‘Warrior en Survivor’. En zoals ze zeggen. Everything happens for a reason. Als ik in November deze tattoo had laten zetten, was Warrior de winnaar geweest. En ik weet niet of ik daar achteraf blij mee geweest zou zijn.

De dag van het afscheid van de therapiegroep was ik nog steeds aan het twijfelen tussen Warrior en Survivor. Tot het moment dat 1 van de behandelaars haar afscheidsbrief aan mij voorlas en mij een echte survivor noemde. Dat was het moment waarop ik zeker wist: “Het moet Survivor worden! Niet Warrior!”

Helaas bleek ‘mijn’ tatoeëerder tijdelijk niet te kunnen werken. En dan kan je zeggen: ‘Dan ga je toch naar een andere. Op elke straathoek een tattooshop.’ Tsja, dat klopt! Maar nee!’ Het gaat niet om zomaar een tattoo. Het is er 1 met betekenis en dan wacht ik liever langer tot hij gezet kan worden door iemand waar ik vertrouwen in heb en waarvan ik geloof dat ze begrijpt wat ik voel. (daar bleek ik overigens gelijk in te hebben. Ze weet echt heel goed wat ik voel.)

Vorige week was het dan (eindelijk) zover. Hij ging geplaatst worden. En wat een dag had ik daar voor uitgekozen zeg. Die dag was ik zo moe, zo ongelooflijk moe. Heb de hele ochtend liggen slapen. Ik wilde ook niets anders. Aan het begin van de middag even medicijnen bespreken bij de psychiater en daarna …… jaaaaaaa .. Pijn lijden! 🤪

Samen hebben we uiteindelijk de tattoo ontworpen. Ik had wel wat ideeën, maar ik ben zo acreatief als iemand maar kan zijn dus die kwamen er niet echt uit. Nadat we het ontwerp hadden, ging het echte werk beginnen. Bij elke letter die er kwam te staan, kwam er een nieuwe traan in mijn ogen. Niet van de pijn, niet van spijt, maar van opluchting. Dat het er van kwam. Een tattoo die me nu laat weten dat ik dit aan kan. Dat ik dit gevecht kan (en zal) winnen! En een tattoo die, wanneer ik dit gevecht dan eindelijk gewonnen heb, mij er aan herinnert dat ik erdoorheen gekomen ben. En dat je nooit moet opgeven!

I am a survivor and i won’t give Up!
Geplaatst in It's my life

Januari

Een maand waarin je toch terugblikt op het afgelopen jaar en kijkt naar wat je anders zou willen het komende jaar. Hier ben ik geen uitzondering op.

Als ik kijk naar wat ik anders wil het komende jaar, in vergelijking met het afgelopen jaar, weet ik wel wat dingen te benoemen. Die afschuwelijke depressie bijvoorbeeld, die kan ik komend jaar echt missen als kiespijn. Maar goed, dat is geen kwestie van ‘een nachtje goed slapen’, hier werk ik keihard aan. En al gaat het met vallen en opstaan (Het vallen gaat vaak veel harder en sneller dan het opstaan) het zal gaan lukken om deze zwarte hond te laten krimpen tot formaat ‘dit-kan-ik-handelen-‘. Maar oké.. Dat is natuurlijk wel een heel voor de hand liggende verandering die ik komend jaar graag zou zien. Er zijn er meer.

En terwijl ik een ham-kaas-croissant naar binnen zit te werken, bedenk ik me dat ik graag verandering zie in mijn gewicht. Dit betekent niet dat ik nu a lá minuut begin met lijnen ofzo. Dat heeft geen zin! Pas als ik me weer een stuk beter voel, heeft het zin hier wat aan te doen. Nu zou het een straf zijn -of in ieder geval voelen als een straf- en er voor zorgen dat ik weer terugval. Dat wil ik voorkomen. *Neemt nog een hap van croissant*

Verder wil ik actiever worden en ik heb al achterhaald hoe ik dat kan gaan doen. Iets minder Netflix. Echt, als iemand mij vroeg of ik veel tv keek het afgelopen jaar, zei ik dat dat wel mee viel. NOT! We kwamen er achter dat je op Netflix je kijkgedrag kan inzien. Nou, uhm, laat ik het zo zeggen, ik schrok me het rambam (Ik had een ander woord in gedachten, maar dat kan echt niet zwart op wit) 347 titels! 347 titels heb ik gekeken. Daar zitten series tussen en films. Series waarvan ik complete seizoenen heb gekeken en films die ik helemaal uitgekeken heb, maar ook series of films die ik na een paar minuten al uitgezet heb. En dan zijn er nog hele afleveringen die ik slapend heb ‘gekeken’.

Maar dan nog. Even rekenen hoor. 347 titels van gemiddeld 50 minuten, dat is dan 17.350 minuten. 289,16 uur. 12 dagen Netflix achter elkaar. Als ik het dan zo bekijk valt het eigenlijk wel mee. Hoewel….12 dagen aan 1 stuk Netflix kijken. Als ik er aan denk, word ik al moe. Vandaar dat ik ook vaak in slaap val tijdens films en vage series… Denk ik.

Wat ik naar keek?

Oef, heel veel series zoals Suits, The Good Witch, Virgin River, Supergirl, Lucifer (hier val ik dus echt niet bij in slaap hé 😉) Een aantal docu’s zoals The Mind Explained. Ik heb zelfs nog een aflevering van Tidying up with Marie Kondo gekeken (heeft niet geholpen helaas) En dan een diversiteit aan Feel Good Movies en kerstfilms. Het hele jaar door kerstfilms (moet kunnen). Hiervan heb ik overigens velen wel met dichte ogen gekeken..Terug naar waar ik over aan het schrijven was. Dingen die ik anders wil in het komende jaar. Ik wil dus zeker minder Netflix kijken (zei ik, met Mamma Mia op de achtergrond terwijl ik dit zit te schrijven). Als ik aan het einde van het jaar mijn kijkgedrag op Netflix ga bekijken, wil ik dat dit minder is dan de 347 afleveringen die ik afgelopen jaar heb gezien. Hoe ik dit ga bewerkstelligen? Geen idee! Het is best moeilijk om andere dingen te doen, aangezien ik een energielevel van 0 heb. Toch zal het me gaan lukken. Heb jij ideeën wat ik kan gaan doen i.p.v. Netflixen?

Als we nog even verder kijken naar het afgelopen jaar, heb ik -door de omstandigheden- het huishouden af en toe flink laten verslonzen. Dat gaat komende jaar ook anders worden. En hier heb ik dan ook al een start mee gemaakt. (nu nog volhouden 😉)

Kleine résumé (vind dit zo’n leuk woord):

Dat hier boven alleen dingen staan die ik wil veranderen in 2020, betekent natuurlijk niet dat ik niets mee wil nemen uit 2019! De liefde die ik het afgelopen jaar heb gekregen en alle steun (zowel uit verwachte als onverwachte hoek) neem ik graag mee het nieuwe jaar in. Maar ook mijn strijdlust, want ook al lijkt het soms niet zo….Hoe diep ik ook zit, ik ben altijd aan het vechten om er uit te komen. En dat zal ik ook komend jaar blijven doen.

Wat zien jullie graag anders in 2020?

Dikke knuffel M0n13k