Herdenken

Herdenken.

Vandaag om 12 uur herdenken we de slachtoffers van de aanslagen in Parijs. Wat daar gebeurd is, is ronduit verschrikkelijk. Zaterdagochtend heb ik dikke tranen gehuild, bij het horen van de ooggetuigenverslagen, de man die piano ging spelenbij het theater Bataclan en ook bij het zien van het filmpje van de nooduitgang van Theater Bataclan. Die mensen die uit het raam hangen in de hoop het op die manier te overleven. Gelukkig zag je ook dat ze naar binnen werd getrokken. Het geschreeuw, de chaos, de paniek. Het greep me echt. Het raakte me diep. Maar dit betekend niet dat ik het andere nieuws niet verschrikkelijk vind. Nieuwsdiscriminatie. Dat is waar nu over wordt gesproken. Mensen die de slachtoffers van de aanslagen van Parijs wel herdenken en de slachtoffers van andere aanslagen niet, zouden discrimineren. Persoonlijk ben ik elke keer geraakt als er WEER onschuldige mensen slachtoffer worden van deze vreselijke oorlog. Op 4 mei herdenk ik ook echt niet alleen de slachtoffers van de tweede wereldoorlog, maar alle slachtoffers van oorlogsgeweld in het verleden. Alleen is Parijs wel om de hoek en daardoor komt het (is mijn vermoeden) net even wat harder binnen. 3 Maanden geleden liep ik nog in Parijs. 3 Maanden geleden ben ik mijn hart verloren aan Parijs. Het was voor het eerst dat ik er kwam. Daarvoor droomde ik al jaren van Parijs en wat ik allemaal zou gaan doen als ik er ooit heen mocht gaan. 3 Maanden geleden heb ik (bijna) alles gezien wat ik zou zien. En bij de eerste schreden in het , door mij al zo geliefde, Parijs, wist ik het. Ik ben verliefd op Parijs. Zeer onder de indruk van alle mooie bezienswaardigheden. Zeer onder de indruk van… tsja van alles.

3 Dagen lang heb ik lopen genieten. Ik was volledig overdonderd door al het moois in deze stad.

De militairen die je overal ziet lopen waren zeer indrukwekkend en de grote politiemacht. Welke kant je ook uitkeek, overal waren politieagenten en/of militairen.  Een openbaar machtsvertoon. Helaas heeft het niet mogen helpen in het tegengaan van weer een nieuwe aanslag.

Ik ben om 12 uur een minuut stil voor de slachtoffers van de aanslagen in Parijs. Maar dat neemt niet weg dat ik tegelijkertijd stil ben voor alle andere slachtoffers van terroristische aanslagen over de hele wereld.

Laten we met zijn allen 1 minuut stil zijn. Wie of wat je herdenkt, dat is geheel aan jou. Maar laten we met zijn allen 1 minuut stil zijn, laten we zien dat we een front vormen.

Een front TEGEN het terrorisme!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s