Trots

Ken je dat? Je bent op een feestje, of iets dergelijks, waar mensen zijn die je nog niet eerder hebt gezien.

Een goede ijsbreker is dan vaak om te vragen wat iemand voor zijn werk doet.

Jurist. Oh leuk.. en dan volgt er een hele vragenlijst over het beroep.

Makelaar? Dokter? Ach noem het op en er komt meestal een leuk gesprek van.

Weet je wat er gebeurd als je zegt dat je in een call center werkt?

Juist stilte.

En na die stilte komen de klachten. Bellen tijdens etenstijd, drammerig gedrag.

En dan moet je je verdedigen. Want dit werk wordt als iets heel minderwaardigs gezien.

Je kan natuurlijk zeggen dat je in een klantcontactcenter werkt. Dan duurt het iets langer voor men weet waar het over gaat, maar ook dan……………………………STILTE!

Wat men vergeet is dat als ze naar, bijvoorbeeld, de provider bellen voor advies of hulp, ze heel vaak een medewerker van een klantcontactcenter aan de telefoon krijgen en zo werkt dat bij heel veel klantenservices en helpdesks.

En hoe zouden zij dan geholpen worden als er geen callcenters meer zouden zijn.

Ik heb een tijd lang in een zogenaamd outbound-callcenter gewerkt. Daar was mijn werk om elke dag zoveel mogelijk donateurs te werven voor diverse goede doelen.

En ondanks dat veel mensen zuchten als er gebeld wordt door weer zo’n klantcontactcentermedewerker, waren er nog veel meer mensen gelukkig bereid om in ieder geval mijn verhaal aan te horen.

Ik heb hier hele moeilijke gesprekken gehad. Ben uitgemaakt voor alles wat los en vast zit, maar heb ook hele mooie gesprekken gehad. Gesprekken die ik na 5 jaar nog woordelijk kan herinneren.

Weet jij nog wat je 5 jaar geleden hebt gedaan op je werk?
Weet jij nog aan wie je toen een griepmedicijn hebt voorgeschreven? Of welke draaideurcrimineel je hebt geholpen niet al te lang in de gevangenis te komen?
Welk huis je hebt verkocht?
Of moet je eerst even in je administratie kijken om dat te zien?

Ik weet nog dat ik een vrouw aan de telefoon had die, na mijn introductie, begon te huilen en aangaf dat ze geen donateur kon worden omdat ze een dag van te voren had gehoord dat ze was opgegeven.
Bij deze mevrouw was een hersentumor gevonden. Zij zou niet meer beter worden.

Ook weer ik nog dat ik met tranen in mijn ogen, mijn excuus heb aangeboden voor mijn vraag. Waarop zij reageerde met de simpele woorden: ”Lieverd, dit kon jij toch niet weten.” Samen hebben we zitten huilen.

Uiteraard ben ik niet verder gaan drammen om haar toch donateur te laten worden.
Waarom niet? Zal ik het geheim verklappen? IK BEN EEN MENS EN HEB GEVOEL! Ondanks dat ik telefonisch verkoper was. (Voor lama-fans:”Nee! Geen telefoonverkoper!)

Weet je wat nog mooier is, dat ik zeker weet, dat alle mensen die jullie rondom het avondeten ‘lastig vallen’ met dit soort vragen óók mensen van vlees en bloed zijn.

Zou leuk zijn als dat ook eens gezien wordt!

Vaak, echt heel vaak, heb ik aan deze vrouw gedacht. Hoe zou het met haar zijn. Hoelang heeft ze het nog gered. Hopend dat ze geen pijn zou hebben gehad.

Door dit soort gesprekken hield ik mijn werk vol en hield ik van mijn werk.

Nu zit ik in een klantcontactcenter bij een helpdesk. En ook hier heb ik de meest geweldige gesprekken.  Over die gesprekken zal ik het af en toe eens gaan hebben hier. Ik heb er al zoveel gehad. En sommige moeten echt gedeeld worden. Die zijn te mooi om voor mezelf te houden.

Wat ik hier eigenlijk mee wil zeggen, is dat werken in een klantcontactcenter helemaal niet minderwaardig is. Wat men er ook van zegt.

Ik heb het er naar mijn zin en ga elke dag met plezier naar mijn werk. Zelfs na ruim 2 jaar is de sleur nog niet doorgebroken.

Ja, natuurlijk heb ik moeite met wakker worden, als mijn wekken om 5:30uur afloopt.  DUH! Wie niet? Maar dat is eigenlijk  om de doodeenvoudige reden dat ik te laat naar bed ga.

Toch grappig, dat iemand met (in veel ogen) zo’n minderwaardige baak, nog nooit met tegenzin naar haar werk is gegaan. Terwijl in de tijd dat ik een veel meer geaccepteerde baan had (kassamedewerker in een supermarkt), ik echt wel dagen had, dat ik absoluut geen zin had om naar t werk te gaan. Eerlijkheid gebied me te zeggen dat dit meer met sommige collega’s te maken had, dan met het werk.

Dus, als ik op een feestje kom en iemand vraagt aan mij wat voor werk ik doe, antwoord ik met trots dat ik in een klantcontactcenter werk.

 

Knuff m0n13k

4 Comments

  1. Maar geloof me Monique, oud collega ;-), ook als huisarts, en ik als oefentherapeut heb je situaties, mensen of verhalen die je altijd bij zullen blijven, zonder dat je dat hoeft na te zoeken in een administratie. Want je krijgt de meest persoonlijke verhalen van mensen te horen en die zijn soms heel heftig kan in je vertellen, zeker in Rotterdam-Zuid.

    Ik ben dan al een tijd geen klantenservicemedewerker meer, maar als zorgverlener blijf je dat altijd wel een beetje. En ik vind dat mensen zich wel wat meer moeten realiseren dat ze alles zelf zouden moeten oplossen als er geen klantcontactcenters meer zouden zijn, ipv een medewerker voor rotte vis uitmaken.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s