muziek verbroedert

Dat je dan op visite bent en het hebt over klassieke (sorry licht klassieke) muziek. En dan terugdenkt aan die ene dag. Die ene dag in Zuid-Afrika, die ene dag waarop dat ene moment mij op een hele leuke manier onwijs heeft verbaasd.

In 2011 mocht ik 2 weken te gast zijn in het mooie Zuid-Afrika. Een land wat mijn hart heeft veroverd. Wat is het mooi en indrukwekkend op veel verschillende manieren. De apartheid, die helaas nog steeds voelbaar en zichtbaar is. Maar ook de mensen, de gastvrijheid en de natuur.

We zijn toen begonnen in Vanderbijlpark. Maar waar ik eigenlijk naar toe wil is 1 van mijn grootste verassingen in Zuid-Afrika.

We zitten in een hotel in??? (Ik heb echt even geen idee meer hoe deze plaats heette. Ik weet alleen dat het in de buurt was van Pilanesberg waar we een aantal zeer indrukwekkende gamedrives hebben gedaan. Maar ook hier gaat het niet over.

We zitten in het hotel, een hotel wat bestaat uit vele gekoppelde appartementen en een hoofdgebouw. In dat hoofdgebouw konden we ontbijten en eventueel dineren.
Na een dag in het wildpark deden we graag nog even een drankje op het terras na het eten.

De eerste avond was het heel rustig. Wij en een Zuid-Afrikaans koppel. Een koppel wat ons de volgende dag niet meer onder ogen durfde te komen, omdat ze er die avond achter waren gekomen, dat wij niet, zoals zij, neerkeken op de donkerdere Zuid-Afrikanen. Omdat wij vinden dat ieder mens gelijk is.
Maar goed. Ook dat is niet waar ik het over wil hebben.

De tweede avond was het best druk op het terras en hing er een groot scherm aan de muur.
We hadden al snel door dat het een of andere artiest zou zijn, waarvan het concert zou worden uitgezonden. Een artiest die je op het Vrijthof verwacht. Niet in Zuid-Afrika.
Maar echt waar. Er werd een concert van André Rieu uitgezonden.
Voor mij was het een eerste keer ervaring. Natuurlijk had ik hem weleens op de radio gehoord, maar nog nooit een concert gekeken van hem. Het was even Nederland in Zuid-Afrika.
Maar het allerleukste was eigenlijk dat ik compleet van mijn stoel geblazen werd dat de Zuid-Afrikanen “Het kleine café bij de haven” mee aan het neuriën waren. Nog leuker was om te zien dat ze verbaasd waren dat wij de tekst konden en het (zachtjes) meezongen. En dat had echt niks met de kwaliteit te maken.

En zo waren wij verbaasd over elkaar. Een hele bijzondere en mooie ervaring.

De volgende dag vertrokken wij uit het hotel, op naar Durban. Afscheid genomen van een paar mooie mensen in het hotel. 1 ervan is Mozes (zijn Afrikaanse naam heb ik helaas niet kunnen onthouden.) Wat een geweldig persoon was dat. Hij was, tijdens ons verblijf, een beetje onze vaste ober tijdens het diner en ontbijt. Op de dag dat we weggingen, liep ik naar hem toe om hem te bedanken voor de service. Ik heb nog nooit iemand, zo donker als Mozes, zo diep zien blozen.

Van de kok nog een heerlijk recept meegekregen. Stiekem, want de baas mocht dat absoluut niet zien.

Ja Zuid-Afrika een land van uitersten. Een land waar je je blijft verbazen. Zelfs over de muziek.

Muziek verbroederd. Echt! Jong en oud, zwart en wit, man en vrouw, iedereen zat samen te genieten van de muziek van “onze” André Rieu (ondertiteld in het Zuid-Afrikaans)

Knuff m0n13k

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s