De enige uitweg?

Dan heb je je vrouw en kinderen achter moeten laten, op zoek naar een betere plek.
30 jaar een heel leven voor je.

Je hoopt in Nederland veiligheid te vinden en je vrouw en kinderen hierheen te kunnen halen. Zodat ook zij van de vrijheid en veiligheid kunnen proeven. Zodat ook zij niet meer bang hoeven te zijn.
Ik vind het een dapper besluit!
Het lot besloot anders.
Terwijl jij wacht tot je asielaanvraag in behandeling wordt genomen, verslechteren de omstandigheden waarin je gezin zit.
Wat moet het vreselijk zijn, om elke keer als je je vrouw belt, te horen dat het steeds slechter wordt. Je kan niks doen, want jij wacht tot je asielaanvraag eindelijk in behandeling wordt genomen. Eerder kunnen ze niet hierheen komen. En wat wil je ze graag weer om je heen hebben.

Dan, tot overmaat van ramp, hoor je dat het wel een half jaar kan duren voordat het in behandeling wordt genomen. Maar zolang kan je niet wachten. Je vrouw, je kinderen, ze hebben je nodig. Dat besef je je terdege en je trekt de conclusie dat je maar beter terug kunt gaan naar je gezin.

Na een reis naar Ter Apel (tot 3x toe) om je paspoort terug te krijgen, zodat je terug kan naar je vaderland waar je gezin op je wacht, weet je dat je je paspoort niet terug gaat krijgen. Je snapt niet waarom. Weet je Hussein, ik snap het ook niet. Zoveel mensen die klagen over de grote toestroom van vluchtelingen, maar als je dan terug wil, mag dat niet.
Voor je denkt dat ik er ook zo over denk, dat is niet zo. Ik wil juist dat er voor jullie (mensen die in een onveilige situatie zitten) een veilige plek is.

Nadat je het besef hebt gekregen dat je jouw paspoort, om wat voor reden dan ook, niet terug zal krijgen, wordt het je allemaal teveel.
Als je dan je vrouw aan de telefoon hebt en hoort dat ze geen geld meer heeft voor eten en andere basisbehoeftes, breek je volledig en besluit je jezelf te verhangen. Dit terwijl je nog aan de telefoon bent met je vrouw.

Hoe graag ik je ook wil begrijpen Hoessein, en geloof me, ik kom een heel eind. Maar waarom jezelf verhangen.
Nee, het zijn absoluut geen prettige omstandigheden waar in jij (en je medevluchtelingen) moeten leven. Net zo min als je vrouw in goede omstandigheden verkeert.

Maar wie gaat haar en de kinderen nu helpen, Hoessein?
Waarschijnlijk was het toekomstige weerzien met jou hetgeen wat haar op de been hield. En nu?

Hoe gaat het met haar en de kinderen? Dat is het eerste waar ik aan dacht toen ik dit bericht las.

Dan ben je 30 jaar.
Met nog een heel leven (samen met je vrouw en kinderen) voor je.
En dan wint de wanhoop het van de hoop.

Ik hoop oprecht dat je rust kan vinden Hussein!
Knuff m0n13k

1 Comment »

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s