De grote school

Niet te persoonlijk, niet te persoonlijk! Dat is wat ik mezelf blijf voorhouden als ik bezig ben met het schrijven van een blog.

En dan bedoel ik met persoonlijk eigenlijk, dat ik niet ga schrijven wat ik zoal heb gedaan op een dag. Op die manier betrek ik geen anderen in mijn blog die dat misschien niet willen.

Nu kan je natuurlijk altijd proberen om de persoon zo onherkenbaar mogelijk neer te zetten, maar de persoon zelf zal zich altijd herkennen en zich daardoor misschien wel in de kijker gezet voelen.

Wel blog ik over mijn gedachtes over bepaalde nieuwsitems en andere (aanverwante) zaken.
Dat is ook persoonlijk. Jaja I know, maar toch anders.

Maar soms kan je even niet anders.
Dit keer zijn het mijn kinderen die de klos zijn. (bij voorbaat SORRY!!!!)
Gelukkig leest in ieder geval zoonlief dit blog niet. (Voor zover ik weet dan.)

En eigenlijk gaat het nu juist om hem.
Hij is de jongste van het stel (zijn er 2 in totaal). Op dit moment zit hij in groep 8 en breekt nu de tijd aan van het zoeken naar een middelbare school. We zijn al naar wat scholen geweest. Hebben wat informatieavonden bezocht. De open dagen zijn volgende week (SPANNEND!)
Maar vandaag ging hij dan naar een meeloopmiddag. Daar kreeg hij de kans om op een ‘normale’ schoolmiddag een aantal (verkorte) lessen te volgen. Zijn geluk was dat hij de vakken Beeldende vorming, Duits en Wiskunde mocht volgen.
Duits vond hij wel erg leuk(Snap ik dat?). Wiskunde en Beeldende vorming absoluut niet.

Anyhoe. Ik ging mijn kind vanmiddag dus naar school brengen. Gelukkig ging dochterlief even mee als versterking. Met groot enthousiasme liep hij zonder enige twijfel of terughoudendheid dat schoolgebouw in. En ik stond daar… klein te zijn (zie hier) .

De lerares die de kinderen opving vroeg of het spannend was. “Ja absoluut”, antwoordde ik. Ze bedoelde echter of de kinderen het spannend vonden. Uhm, ik vind het spannender dan hem geloof ik.

Zoonlief achtergelaten op de ‘grote school’ en samen met dochterlief gezellig de milieustraat onveilig gemaakt. Even de kofferbak legen, waar we alles, wat uit de schuur moest, in hadden gegooid.
Ik heb nog nooit, maar dan ook echt nog NOOIT, iemand met zoveel enthousiasme het vuil weg zien gooien.

Om 15:15 mochten we, de andere moeders en moi, onze kinders weer meenemen, weg bij het grote boze schoolgebouw. Maar daar komt hij, lekker opgewekt kletsend met een andere knul, de school uitgelopen. En wat lijkt hij dan ineens weer klein…..
Als ik aan hem vraag: “En?” Is zijn antwoord: “NEE!”
Duidelijk toch?
Maar waarom dan niet? Na een lang verhaal, waarvan ik nog steeds probeer de draadjes aan elkaar te knopen, maakte ik er uit op, dat hij de lessen niet leuk vond.

Zo’n dag als vandaag maakt toch dat je de jaren gaat voelen.
De één is al aan het oriënteren voor de vervolgopleiding, de ander voor de “grote school”.

Waar is de tijd van de peuterspeelzaal gebleven?
Waarom mogen ze niet wat langer klein blijven?

Knuff m0n13k

2 Comments »

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s