Supermarktvriendje van back in the days

Lang geleden

Lang, heel lang geleden werkte ik als kassière in een supermarkt.
40 uur per week, liefst meer. Ik was op mijn werk als een vis in het water. Het contact wat je de hele dag door met allerlei mensen had, was heerlijk.
De collega’s, een hele fijne groep mensen waar ik nog steeds met plezier aan terug denk. Uitzonderingen daargelaten natuurlijk. 😉

Maar zeker ook de klanten. De mensen die, sommige dagelijks, hun boodschappen bij ons kwamen doen.
Vervolgens mij bij aan de kassa kwamen afrekenen. Ze zeggen wel eens dat de kassière het gezicht van de winkel is. Zij is de laatste persoon in de winkel waar je, als klant, contact mee hebt. Als dat goed en vriendelijk is, ga je als klant tevreden naar huis (school, werk, waar dan ook heen).

JIj bent toch…?

Een kassière weet dat ze haar werk goed deed, als ze jaren later mensen tegenkomt, die haar direct herkennen.
Dit overkomt mij nog regelmatig. Als ik in het winkelcentrum loop, dat mensen dan gedag zeggen en daarnaast de vraag: “Jij bent toch die kassière van toen?” 16 jaar later! Het gebeurd nog steeds. Dat zijn momenten waarop ik weet dat ik mijn werk goed deed.

Mijn supermarktvriendje

Natuurlijk zijn er ontmoetingen die je langer bij blijven.

Ik weet nog heel goed dat er een mannetje (jaar of 4) bijna dagelijks in de winkel kwam. Soms met zijn moeder, meestal met zijn vader. Spreken deed hij nog nauwelijks tot niet. Hij had/heeft het syndroom van Down.

En ik? Ik was gek op hem. Mijn supermarktvriendje.

Ondanks dat ie amper sprak, had ik een heel intens contact met hem. Zijn ouders zagen dat ook en deden hun best, zoveel mogelijk, bij mij aan de kassa te komen.
Als het druk was, gingen ze nog wel eens bij een andere kassa. Totdat hij mij in zijn vizier kreeg. Dan gingen alle spullen, zie zijn vader op de band aan het zetten was, net zo hard weer terug in de kar en zei hij: “Nee! Pappa, m0n13k daar!”. En pappa kon niet anders dan bij mij in de rij gaan staan.

Trouwen

Wij gingen later trouwen. Dat was een zekerheid voor hem.

En toen, toen kwam daar een zwangerschapsverlof aan voor mij. Ik was zwanger van dochterlief en stopte met werken. Nooit zou ik mijn vriendje meer zien. En dat deed ergens toch best een beetje zeer.

Jaren later.

Inmiddels zwanger van zoonlief ben ik in de stad aan het winkelen. Ik loop op de muziekafdeling van de V&D en vanuit de verte hoor ik mijn naam roepen. Nergens zie ik een bekend gezicht. Tot hij op mij af komt gerend. Mijn lieve supermarktvriendje. Hij vliegt me om de hals en vraagt: ”Wanneer gaan we nou trouwen?” Ik gaf hem een dikke knuffel en zei dat we dat snel gingen doen. Daarna heb ik hem echt nooit meer gezien. Vaak schiet hij nog wel door mijn gedachten. Zo ook daarnet, vlak voor ik begon te typen. Hoe het kwam dat ik aan hem dacht? Ik was een boek aan het lezen, hier ging het over het syndroom van down (nou ja, het werd genoemd in een zin).

Op dat moment bedacht ik me dat hij, iemand die zo’n belangrijke plaats in mijn leven heeft ingenomen, zeker een plekje in mijn blog verdiend.

Nooit vergeten

Mijn lieve supermarktvriendje. Ik zal je nooit vergeten. Ik weet niet hoe groot en oud je nu precies bent, waar je woont of wat je doet.
Voor mij zal je altijd dat kleine mannetje blijven wat de boodschappen van zijn ouders weer terug in de kar terug gooit om bij mij aan de kassa te komen.

Knuff m0n13k

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s