Alpe d’Huez 11-08-2016

Daar lig je dan langs de kant van de weg. 18 jaar. De eerste keer dat je op een wielrennersfiets zat. De Alpe d’Huez op en weer af. Ik doe het je niet na. Maar daar lig je dan tussen bocht 7 en 8 in de greppel. Half op de weg en je hoofd achterover in de greppel. Vol op de rem en voor de auto goed en wel gestopt was, was ik al uitgestapt en stond ik naast je. De schrik rond mijn hart, ik heb je niet zien vallen, maar zoals je erbij ligt…. Dat belooft niet veel goeds.

Even vanaf het begin. Tijdens een vakantie in Frankrijk waarvan je de 2 week doorbrengt in de Alpen, moet je natuurlijk echt even de ‘Hollandse berg’ beklimmen. Nee schrik maar niet! Ik loop met plezier hard, maar dit gingen we lekker met de auto doen. Sowieso kan ik het mijn vriend en kinderen natuurlijk niet aan doen om de Alpe d’Huez op te lopen. Vandaag (oke gisteren, 10-08-2016) was het dus zover. We gingen naar de Alpe d’Huez. 2,5 uur rijden voor we bovenaan waren (dit is dus vanaf de camping. ;-), niet vanaf de onderkant van de berg.) Bewondering voor alle fietsers (en wandelaars) die deze klim volbrachten.

Rustig aan zijn we – genietend van het machtige uitzicht en de enge dieptes – naar boven gereden. Natuurlijk was ik voorbereid op een paar graden verschil qua temperatuur, maar dat het zo koud zou zijn dat had ik niet verwacht. Uiteraard hadden we geen van vieren een trui of iets bij ons, wat natuurlijk resulteerde in een chagrijnige tiener, dis continu aan het klagen was over het feit dat het zo koud was. Tot we helemaal boven waren. Een soort ‘sound of music’-berg. ( ik begon nog niet te zingen zoals Julie Andrews dat deed eenmaal bovenop die berg – hier waren de kinderen en vriendlief erg blij mee natuurlijk) Wauw! Zo mooi hier, en met een dekentje over de benen konden we het best even uithouden daar.

Nadat we langzaam bevriezingsverschijnselen begonnen te vertonen zijn we weer richting de auto gaan lopen om langzaam weer de tocht naar beneden aan te gaan. Nog even een pitstop voor de dames en daar gingen we weer. Nadat ik de klim overleeft had, gingen we nu dus aan de afdaling beginnen. Oke, het klinkt misschien wat overdreven, maar voor iemand met een flinke dosis hoogtevrees is het toch best een opgave.

De afdaling was weer net zo mooi als de klim. Al die bochten, de een nog scherper dan de ander. Bewondering voor alle fietsers die deze afdaling aan durfden.  Want, jeetje, wat lijkt het mij eng om zo’n afdaling aan te gaan. En zij doen het toch maar gewoon. Nou ja, gewoon……?

Voor haar was het dus niet zo gewoon. Tussen bocht 8 en bocht 7 is ze met haar wiel in de greppel belandt en over de kop geslagen. En dit vlak voordat wij de bocht om kwamen. Direct gingen we vol in de ankers en sprong ik uit de auto. Zonder nadenken. Iemand moest haar gaan helpen. Als ze nog te helpen viel, want ze lag er echt heel eng bij. ‘Gelukkig’ hoorde ik haar kermen zodra ik uit de auto stapte. Eenmaal bij haar vroeg ik (echt heel briljant) “Are you oké?”( Echt een logische vraag als je iemand in de kreukels ziet liggen.) Haar reactie: ”Ik ben Nederlands!” Op dat moment schieten er een aantal dngen door mijn hoofd, waaronder: “Pfffff ze is bij bewustzijn en helder om dit te zeggen.” Dat is in ieder geval positief. Ik zei dat ik 112 zou gaan bellen voor haar en vroeg aan vriendlief om mijn telefoon uit de auto te halen. Ze lag er zo eng bij dat we niet anders konden dan haar precies zo te laten liggen en het verkeer tegenhouden.  Haar hele gezicht leek kapot te zijn, haar handen waren bebloed en dan dat hoofd wat er behoorlijk eng bij lag.

Ze vroeg om niet te bellen, haar vader is arts en die komt wel terug! “Toch? Mijn vader komt toch terug?”  “Pappa!!” Op dat moment kwam haar vader er inderdaad al aan. Wat een opluchting voor mij dat er een arts bij kwam. Voor haar dat haar vader er was. Een fransman had inmiddels al de ‘rescue-ers’ gebeld. Haar vader deed (als arts) een snelle check bij zijn dochter om een en ander uit te sluiten. En gaf aan dat de ambulance afgemeld kon worden. Er was niks ‘ernstigs’ aan de hand.
Haar gezicht bleek niet geheel kapot te zijn. Het was vooral vies en enigszins geschaafd.

Nadat er een mitella was omgehangen bij haar.(“tsja, dat kan een ehbo-er toch beter dan een arts”, waren zijn woorden. En ik heb het toch door hem laten doen. Wel zo fijn een arts ter plekke.Maar…….bedankt voor de erkenning.)

De fiets hebben we in de kofferbak gezet en het meisje op de voorstoel. Haar vader is op de fiets naar beneden gegaan, waar haar moeder al stond te wachten. Wij hebben haar naar beneden gebracht en overgedragen aan haar ouders. Wat een sterk meisje was dat. Ondanks al haar pijn (want ze moet echt wel pijn hebben gehad) bleef ze positief.

Ik heb verder geen gegevens van haar, maar ik hoop dat alles goed gekomen is. Als ik/wij al zo ben/zijn geschrokken, hoe erg moeten zij (en haar ouders) dan wel niet geschrokken zijn.

Ik heb altijd al respect gehad voor fietsers die in de bergen (durven te) rijden. En dat is door deze ervaring niet minder geworden!

 

Update: 13-08-2016
Sms ontvangen van haar vader. Ze is er inderdaad goed vanaf gekomen. Een kneuzing en een gebroken sleutelbeen heeft ze er aan overgehouden.

Knuff M0n13k

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s