Verlof

Zwangerschapsverlof

Zwangerschapsverlof

De afgelopen 16 weken heb ik verlof gehad. En niet alleen van mijn werk, maar eigenlijk van alles. Ik heb zelfs het schrijven naast me neer gelegd. Tijd genomen om me te focussen op wat echt belangrijk is. Mijn kinderen en mannetje. En de eerste weken natuurlijk vooral tijd genomen om me voor te bereiden op de bevalling. Oh nee! Wacht dat is de bedoeling van zwangerschapsverlof. Ik heb die weken vooral gebruikt om mijn kinderen gruwelijk te verwennen. “Natuurlijk breng ik je naar school.” “Ophalen? Geen probleem!” “Elke training van de honk- en softbal mee kunnen gaan en ook mee gaan. Geen moment missen van wat ze doen. Elke lach en elke traan ben ik er voor ze geweest de afgelopen 16 weken. Als ik vanaf morgen weer ga werken, zal ik dat zeker missen. Maar dubbel genieten van de momenten die wel nog wel hebben.

Verlof genomen van alles. Wat ik daarmee bedoel? Natuurlijk niet dat ik verder helemaal niets meer deed en niets mij meer interesseerde. Maar waar ik me voorheen heel druk kon maken over wat er gebeurde in de wereld. Waar ik voorheen vrijwel elk journaal zag waar mogelijk en de hele dag door zo’n beetje alle nieuwsapps aan het doorspitten was, keek ik nu nauwelijks het journaal en de nieuwsapps liet ik ook links liggen. Sterker nog, ik heb er verschillende zelfs verwijderd van mijn telefoon. Want, eerlijk is eerlijk, de wereld is een stuk mooier als je al het slechte nieuws niet meekrijgt. (of negeert 😉 ) Ja natuurlijk heb ik het wel meegekregen, maar heb serieus geprobeerd om me er niet al te druk om te maken. Om het geen invloed te laten hebben op mij.

D-Day

BOTW

Na 4 weken verlof brak de grote dag aan. De dag waarop onze kleine man ter wereld zou komen. Met 38 weken werd ik, in verband met de zwangerschapssuiker, ingeleid. Op vrijdag 14 juli werden hiervoor de eerste maatregelen getroffen om te zorgen dat ik ontsluiting zou krijgen. Het hielp! ’s Avonds een honkbalwedstrijd van zoonlief. Tsja, daar wilde ik toch nog bij zijn. Dus ik zat daar langs de kant met weeën. Vrijwel niemand had het door. Sterker nog, iedereen dacht dat ik de volgende dag ook bij de wedstrijd aanwezig zou zijn. Maar wij wisten allang dat dit niet zou gebeuren. Zaterdag zou ik gaan bevallen. En zo geschiedde. In de ochtend op het gemak naar het ziekenhuis, waar we om 7 uur werden verwacht. Een paar uur en een aantal onderzoeken verder kreeg ik weeënopwekkers en kon het echt gaan beginnen. Zonder in al te veel details te treden kan ik vertellen dat na een bevalling van 2 uur en 17 minuten Jesse Spencer ter wereld kwam. Ons mooie kleine mannetje van 47 cm groot en 2784 gram zwaar (of beter: 47 cm klein en 2784 gram licht). Het was liefde op het eerste gezicht. Ook pappa was op slag verliefd. Nadat wij een beetje terug op aarde waren geland, is vriendlief de 2 pubers gaan ophalen thuis. Dit was toch wel erg spannend. Maar wat keken wij uit naar hun reactie. En wat was die reactie mooi. ❤
Ze hebben allebei met hem geknuffeld en konden niet wachten tot hij naar huis mocht. Maar dat zou nog 24 uur duren. Ook dit weer door die zwangerschapssuiker.

Later

Later zal ik jullie meer vertellen over de ontwikkelingen van de kleine man en de pubers. Want ik ben bang, dat mijn blog er een extra categorie bij gaat krijgen over mijn kinderen en ons leventje nu met zijn vijfjes.

Afvallen

blog 5

Tijdens mijn zwangerschap heb ik het aantal kilo’s heel goed weten te beperken. Ik was slechts 9 kilo aangekomen. En deze waren er ook vrij snel weer af na de bevalling. Binnen een week was ik de eerste 7 kilo kwijt. Helaas heb ik dit niet weten vast te houden. Sinds mijn bevalling kan ik alles weer eten. Geen zwangerschapssuiker meer, helemaal geen suiker meer, dus geen dieet. En *shock* ook van mijn tarweallergie heb ik geen last meer. Dus ik kan letterlijk alles weer eten. Ik hoef niet meer elk etiket te lezen en had verschrikkelijk het gevoel dat ik moest inhalen. Nou, dat heb ik gedaan. Van de  kilo’s die ik in die eerste week ben kwijt geraakt, zitten er nu weer 8 kilo’s aan. *slik* Hier heb ik niet zo hard voor geknokt.

Morgen begint dus niet alleen weer het werkende leven, maar ook weer het leven van het gezond eten en vooral het niet te veel eten. Ik ga de taartjes en beschuitjes en chocolade weer zoveel mogelijk laten staan en stort mezelf op de sla.

Oké, dat ook weer niet. Ik ga weer gestructureerd eten en niet meer de hele dag door, in de hoop de kilo’s snel weer kwijt te kunnen zijn. Ook het hardlopen gaan we langzaam aan weer opbouwen.

Ja, mijn verlof is voorbij. Het verlof van mijn werk, het velof van het schrijven en het verlof van de sport. Allemaal voorbij. Het echte leven gaat weer beginnen. En ik heb er zin in.

KCBIB

Lieve groetjes,

M0n13k

 

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s