Centraal Station

Al een paar maanden werk ik in hartje centrum.
Al een paar maanden loop ik elke dag door het Centraal Station naar mijn werk. (Weinig keus, de trein komt daar aan)

De eerste tijd heb ik mij voornamelijk verbaasd over de veranderingen die er in de jaren hebben plaatsgevonden. Mijn hemel. Je gaat een jaar of 15 niet met de trein en dan is het alsof je heel ergens anders terecht bent gekomen. Ik keek mijn ogen uit. Echt! Als iemand mij had gezegd dat ik niet in Rotterdam was, zou ik het blindelings hebben geloofd. Wat een metamorfose heeft dat station ondergaan zeg…

Eenmaal de eerste verbazing voorbij, werd mijn aandacht getrokken door al die mensen. Al die gezichten, al die uitdrukkingen. Wat gaat er toch schuil achter al die verschillende gezichten? Waarom hebben ze zo’n haast dat ze mij bijna omver lopen. Zo’n haast dat ze absoluut niet kijken, maar blind gaan rennen. Werk, school, of iets heel anders? Waar komen ze vandaan? Waar gaan ze heen?

Zoveel verschillende mensen. De een loopt je voorbij terwijl hij in het voorbijgaan iets onverstaanbaars mompelt. De volgende snauwt je toe dat je aan de kant moet, omdat je in de weg staat. (ja ik sta wel eens stil om al die mensen te aanschouwen…) De volgende heeft niet eens door dat er ook anderen bestaan, terwijl zij dromerig van het ene naar het andere perron slentert. (duidelijk geen haast)

Ik hou van al die verschillende mensen en al hun verhalen die er bij horen. (of beter gezegd, die ik er bij verzin)

Maar die drukte die gepaard gaat met deze mensenmassa.. pfffff die mag wel een heel stuk minder.

Dat is een heel groot nadeel van dit station, het is zo vreselijk druk. Daar kan ik helemaal niet tegen. Mensen vragen wel eens waarom ik altijd zo’n haast heb om naar mijn trein te gaan… Nou daarom dus… ik wil zo snel mogelijk uit die drukte zijn.

En al die mensen lopen altijd in tegengestelde richting van mij. Ik loop op een of andere manier altijd tegen de stroom in. Wat het eigenlijk nog veel erger maakt. En wat het allemaal nog een tandje verergert, is dat bij elk perron waar ik langskom net een horde mensen de trap afkomt. ARGH! Terwijl ik me tussen al deze mensen heen wurm, probeer ik toch de gezichten in me op te nemen om er dan later een verhaal bij te bedenken wat bij deze personen zou kunnen horen. Mijn fantasie lekker op hol laten slaan.

Die grote menigtes is echt niets voor mij. Ook de reden dat ik nooit naar een festival zal gaan. Die drukte! Niet dat ik het niet wil, willen is het probleem niet. Het probleem zit hem in de drukte.

En tocht.. elke freakin’ ochtend moet ik door die menigte heen, tussen al die mensen die uit de treinen komen door. Bijna elke ochtend merk ik de verandering in mijn ademhaling en voel ik mijn buik samenknijpen en is de opluchting groot als ik het CS uit loop. En als ik zeg groot bedoel ik HUGE!

Soms vraag ik me af of ik hier ooit aan zal wennen.
Soms weet ik dat ik er aan zal wennen (dit is vooral op dagen dat het er niet druk is)
Soms denk ik: Hoe mooi is het om elke dag zoveel verschillende mensen, met heel uiteenlopende verhalen en emoties te zien?!

Dikke knuffel M0n13k 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s