November 2017

Waarom?

Het heeft een jaar geduurd voor ik hierover ging schrijven? Waarom? In eerste instantie heb ik geprobeerd het weg te stoppen en het er dus verder niet over hebben, helpt daar goed bij. Maar ook wilde ik niet geloven dat wat ik gezien had, echt gebeurd was.

Ik vraag me wel eens dingen af over hoe ik zou reageren in bepaalde situaties. En vaak weet ik dat precies. Nu weet ik dat je dat niet van te voren weet. Mijn reactie was namelijk niet wat ik van mezelf had verwacht. Op het moment dat er iets gebeurt, reageer je instinctief. Je denkt niet meer na. Althans….ik niet.

Waar gaat dit over?

Waarschijnlijk denk je nu iets in de trend van: “Hallo-o! Vertel me nu maar waar het over gaat!” En je hebt helemaal gelijk. Ik praat weer eens in raadsels. Niet heel handig!Een hele normale dinsdagavond ergens in november 2017. Ik heb gewerkt en rijd de parkeerplaats bij het kdv op om mijn kleine man te gaan halen. Het is allemaal nog een beetje wennen. Verlof is net voorbij, dus weer terug aan het werk. Heerlijk hoor, maar nog fijner is het naar huis gaan.

Angst

Dus…. snel die kleine ophalen en op naar huis naar die andere twee kids. Op het moment dat ik de auto uitstap, zie ik hoe een knul in elkaar geslagen wordt. Een man (die ook net aan komt rijden) springt zijn auto uit en rent op die gasten af. Terwijl hij twee van hun nog wat verder wegdrijft, vraag ik of de jongen hulp nodig heeft. Een ambulance of politie…. Dat hoeft niet, zegt hij en wil weggaan. Op dat moment hoor ik een geluid….Wat voor geluid? Tsja…hmmm hoe kan ik dat het beste uitleggen? Ik weet het al…Ken je de film Jumanji? Tijdens die film hoor je een kudden olifanten aan komen denderen. Dat geluid! Ja? Heb je het in je hoofd? Nou dat is het geluid wat ik hoorde. En toen werd ik bang. Echt bang! 20, 30 misschien wel 40 jongeren kwamen er op ons afgerend. Ik ben achter mijn auto gekropen en heb de politie gebeld. Precies verteld wat ik zag, maar durfde niet achter mijn auto vandaan. Wat een held ben ik hè? De man die er als eerste bij was, bleef wel staan en heeft flink wat klappen gekregen. Terwijl ik nog steeds tussen de auto’s stond.

Nooit had ik gedacht dat ik zo zou reageren. Altijd heb ik gedacht dat ik zou helpen. Dat ik in actie zou komen en me niet als een angstig haasje ergens achter zou verstoppen. Gelukkig waren er wel anderen die de man hebben geholpen. (btw, het oorspronkelijke slachtoffer had het in alle hectiek al vrij snel op een lopen gezet) 

Op een gegeven moment riep een omstander dat de politie was gebeld. En jeetje.. Nog nooit heb ik zo snel zo’n grote menigte zien verdwijnen. 
Snel ben ik naar binnen gegaan om de kleine man te halen, om vervolgens zo snel mogelijk naar huis te kunnen gaan.

Wat als…

Thuis drong pas echt goed tot me door wat er gebeurd was en wat er had kunnen gebeuren. Die scenario’s waren best heftig. (Jaja ik ben heel goed in ‘wat als…’)

Een flinke periode had ik echt serieus buikpijn als ik op die parkeerplaats moest zijn (gelukkig is dat maar vier keer per week…. *zucht*) en onwillekeurig kijk je dan toch elke keer naar die plek en ben je opgelucht als je daar niets bijzonders ziet.

Na een tijdje werd dat minder tot het helemaal weg was. En dan krijg je een herinnering op je telefoon van een gedicht wat je de dag erna geschreven hebt. Daar is het weer, de beelden, het geluid…..vooral dat geluid….. wat was dat eng…

Ik hoop echt dat ik zoiets nooit meer hoef mee te maken.

Nog meer hoop ik dat mensen elkaar dit niet meer aan doen. Want even serieus. Met zijn tientallen je storten op 1?!?! Ik kan er met mijn pet niet bij!
Dikke knuffel M0n13k

Heb jij ooit zoiets meegemaakt?

1 Comment »

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s