Angst

Ik denk dat dit de post is waar ik het meest over getwijfeld heb. Dat dit een post is waarvan ik het echt heel eng vind om hem te posten.

Waarom? Omdat dit een zeer persoonlijke post is. Ik heb hier geen onderzoeken voor gedaan. Ook heb ik er geen wetenschappelijke bewijzen voor en heb ik niet de moeite genomen om anderen te vragen hoe zij hier tegenover staan voordat ik ben gaan schrijven.

Het is puur ontstaan door een gevoel. Wat voor gevoel? Dat is heel lastig uit te leggen. Sorry! Misschien wordt het duidelijk als je verder leest.

Angst

Ik zit in de metro. Het is vroeg, heel vroeg en er zijn nog niet veel mensen onderweg. De metro is zo goed als leeg.

Mijn tas zet ik naast me, dat doe ik altijd. Ik wil namelijk liever niet dat er iemand naast me komt zitten. Vaak werkt het, nog vaker werkt het niet. Vandaag dus niet. Bij de derde halte (de metro is nog steeds half leeg) stapt ze in. Ik zie haar niet, maar haar geur komt me bekend voor. Het geeft me een gevoel van herkenning, maar niet op de meest positieve manier. Ik hoop dat ze ergens anders gaat zitten. Helaas! Ze kiest de stoel naast mij uit. Beleefd als ik ben, haal ik mijn tas weg zodat ze kan gaan zitten.

Zodra ze naast me zit, kan ik me vrijwel niet meer bewegen. Geen ademruimte. Ik heb het gevoel lettelijk klem te zitten. Ik kan geen kant op. Ze maakt me bang.

Nee, dat zeg ik niet goed, haar geur maakt me angstig. Ik durf niet opzij te kijken naar hoe ze er uit ziet of om te zien wie het is. Had ik maar een boek bij me of mijn telefoon om te doen of ik niks merk. Nog 5 haltes voor ik er uit moet.

Ondertussen probeer ik me voor de geest te halen waar haar geur mij aan doet denken. Het is niet een heel lekkere geur, meer een beetje weeïge, vieze, benauwde geur. Ik weet niet hoe ik het uit moet leggen, maar het ruikt zeker niet lekker.

Nog 4 haltes

Nog 4 haltes. Ik voel dat ze naar me kijkt en doorheeft dat ik me extreem ongemakkelijk voel, maar doe alsof ik niets merk. Het gevoel van niet adem kunnen halen wordt steeds sterker. Ik merk dat ik het steeds benauwder krijg.

Nog 3 haltes

Nog 3 haltes. Kan ik niet gewoon een andere plek zoeken. Nee!, dat is niet netjes. Dan is het net of ik het haar persoonlijk kwalijk neem.

Nog 2 haltes

Nog 2 haltes. Jeetje wat duurt die reis lang. Ik kan me echt niet meer bewegen en wil alleen maar weg. De geur is verstikkend.

Nog 1 halte

Nog 1 halte dan mag ik er uit. Ik ga alvast bij de deur staan en probeer adem te halen. Het lukt niet, alsof de hele metro die verstikkende geur heeft. Voorzichtig kijk ik opzij naar de plek waar ik zat. Het bankje is leeg!

Ademhalen

Ik stap uit. Laat me bijna de metro uitvallen, zo graag wil ik naar buiten. Er is echt niet wat ik liever wil dan naar buiten gaan. Ik draai me om, het bankje is echt leeg.

En dan weet ik het! Die geur! Het was de geur van paniek. En die geur heb ik al heel lang niet geroken. En wil ook niet ruiken. Het is niet alleen de geur, maar vooral het gevoel wat er bij komt. Die angst, die angst die nergens over gaat. Die angst die je bijna letterlijk verlamt. Die angst die er voor zorgt dat je niet rationeel kan denken. Vreselijk! Ik weet dat ik sterker ben dan die angst. Maar op zo’n moment, is het gevoel vele malen sterker dan het verstand.

Geruststelling

Wees gerust mensen! Dit is niet van vandaag. Maar het is wel iets wat ik soms meemaak. Paniekaanvallen/hyperventilatie, geef het beestje maar een naampje. Ik noem het een van mijn kronkels.

Waarom?

Waarom ik dit dan opschrijf? Waarom ik dit deel? Omdat er zoveel mensen zijn met dit soort symptomen. Zoveel mensen die er niet voor uit durven komen. Die voortploeteren in hun eentje zonder steun what so ever. Er is nog zoveel onbegrip hierover en zoveel misverstanden.

Begrip vs onbegrip

Gelukkig merk ik dat steeds meer mensen het begrijpen of er in ieder geval hun best voor doen. Maar ik merk aan mezelf ook dat het moeilijk is om er over te beginnen. Wat moet je zeggen dan? Hi, ik ben m0n13k en ik heb zo af en toe een paniekaanval. Het kan een kleintje zijn, maar soms zijn ze mega. Leuke manier om je voor te stellen. Not!

Gelukkig heb ik genoeg mensen om me heen die het weten en begrijpen. Of in ieder geval proberen te begrijpen. En zie ik dat begrip bij steeds meer mensen om me heen groeien.

Maar ik snap het ook wel. Het meest vervelende van dit soort dingen (en dan heb ik het niet alleen over paniekaanvallen, maar ook bijvoorbeeld depressiviteit) is namelijk dat je niet kunt zien aan iemand dat hij of zij hier last van heeft.

En dat geldt voor veel psychische aandoeningen. Ze zijn er wel, maar je ziet ze niet. Zijn ze dan minder echt? Zijn ze minder echt omdat er niet altijd direct een diagnose gesteld kan worden. Iemand met een dwangstoornis, die kan toch echt niet gewoon even een knop omzetten. Iemand met een fobie, ach die moet zich niet zo aanstellen. Nergens voor nodig. Iemand die depressief is, is niet zomaar een beetje somber. Iemand die borderline heeft, is niet persé maar op zoek naar aandacht.

Ik zeg maar niks

Ik hoor het allemaal aan en denk er het mijne van. Vaak houd ik mijn mond maar, want met oeverloze discussies win je vaak niets.

Maar het doet wel wat met me. Mensen met deze problemen stellen zich niet aan! Zij willen niets liever dan er zo snel mogelijk vanaf komen of het op zijn minst onder controle krijgen.

The battle with yourself is the hardest one to fight!

Weet je wat ik denk? Als we met zijn allen meer begrip gaan hebben voor al deze mensen…… Dan zijn zij al een stuk verder in de richting van hun herstel. Omdat ze dan niet ook nog de strijd aan hoeven te gaan met de wereld, maar alleen nog maar met ‘zichzelf’.

En die strijd alleen is al zwaar genoeg!

Dikke knuffel van een heerlijk positieve M0n13k met enorm veel zin in het weekend

3 Comments

  1. Ik heb PTSS. Dit heeft zich gevormd door mijn jeugd en in mijn relatie met mijn exen. Dus die geur herken ik wel. Zomaar ineens onverwacht.
    Het is mij wel eens overkomen op een verjaardag, waar ik natuurlijk gelijk de sticker aansteller/aandachttrekker op mijn voorhoofd kreeg geplakt, omdat hun man/vriend mijn probleem wel serieus nam en mij te hulp schoten. Hierdoor durf ik niet meer naar verjaardagen uit angst dat die demon zomaar ineens weer om de hoek kan kijken en iedereen zijn dacht verpest.
    Dus herkenbaar stuk en goed geschreven. dank x

    Liked by 1 persoon

    1. Dank je wel voor je reactie.

      Wat vervelend dat je dit hebt. Ik begrijp je angst voor het onverwachts opsteken van die angst. Hoop dat je ooit weer naar verjaardagen ed durft te gaan.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s