Sleeping ‘Beauty’

In Opluchting…. sort of… had ik jullie al verteld dat de uitslagen van het neurologisch onderzoek goed waren. Dus weer terug naar de huisarts. Zij stuurde me door naar de KNO-arts voor een slaaponderzoek.

Gouda

Oké, here we go. Het ziekenhuis waar ik het snelst aan de beurt zou zijn, is niet echt het dichtstbijzijnde ziekenhuis, maar ook niet heel ver weg. Op naar Gouda! Na een eerste gesprek, het invullen van een vragenlijst, het bijhouden van een week slaap, was daar de dag dat ik het slaaponderzoek kreeg. En zo’n week slaap bijhouden is nog helemaal niet zo makkelijk. Als je er 2 dagen later achter komt, dat je 2 dagen vergeten bent, dan is het lastig om te herinneren hoe vaak je wakker bent geweest en voor hoelang. En hoe laat was ik ook alweer naar bed gegaan? Als je me nu vraag wat ik deze ochtend heb gedaan, dan moet ik al heel hard nadenken, laat staan dat ik nog weet hoe ik 2 dagen geleden heb geslapen en hoe vaak ik wakker geworden ben.

Slaaponderzoek

img_4045
Hoe bedoel je slapen? Met dit alles aan je lijf?!

Het leek allemaal niet zo dramatisch te zijn, als ik van te voren had gedacht (Doemdenker I know!). Afgelopen woensdag gingen we daar heen en werd ik volgehangen met plakkertjes. Ik had een hoop verwacht, maar dit sloeg echt alles. Ze zaten op mijn kuiten, op mijn zij, mijn borst, hoofd en zelfs in mijn gezicht. Een uur, meer dan een uur zelfs is ze bezig geweest om mij aan alle toeters en bellen te koppelen. Maar weet je? Die plakkertjes voor de EEG en ECG waren het ergste niet. Het was de ademmeting een brilletje onder mijn neus, wat ook voor mijn mond zat. Uhm.. Ja hallo… en hoe ga ik eten dan? Dat was echt een uitdaging en hij prikte ook nog onder mijn neus (alsof er een naaldje aan zat ofzo). Met hele kleine muizenhapjes heb ik toch een omelet naar binnen gekregen. En als je dan niet echt kan eten hè… Dan is het alles waar je aan kan denken (en ik denk er al zoveel aan) en heb je de hele avond trek. Oké, het was dus wel dramatisch.

Rollercoaster

Dan zal je natuurlijk zien, terwijl jij aan allerlei kabeltjes zit en je absoluut niet prettig voelt erbij, dat je in een emotionele rollercoaster belandt door al het nieuws wat je te horen krijgt (Orange is the new blue maakt hier meer over duidelijk). Vreselijk. De ene huilbui na de andere. Ja! Ik ben normaal al een behoorlijk emotioneel persoon, maar woensdag was ik echt labiel. Geen knip voor me neus waard. Ik kon om alles janken. (zoals ik al zei: Dramatisch!) De kleine man, die niet in mijn buurt durfde te komen, de angst dat mensen me zo zouden zien en me zouden uitlachen. En dan alle perikelen rondom de honkbal van Ricky, het hielp er allemaal niet bij. Één voordeel: Normaal als ik me zo voel, ga ik eten. Dat heb ik niet gedaan.. Ik denk dat ik die avond een eetbui of 6 zou hebben gehad, als ik niet dat ding voor mijn mond had gehad voor dat slaaponderzoek.

Slapen

Nee! Het was geen pretje. Ik had me hier echt in vergist. Ik ben een echte buikslaper, maar dat werd een uitdaging doordat ik een flink kastje op mijn borst had zitten, wat mijn slaap moest registreren. Uiteindelijk ben ik redelijk vroeg op bed gaan liggen, in de hoop snel in slaap te vallen. Dan zou ik er ook des te sneller van af zijn. Helaas! Dat in slaap vallen was een illusie. Nou ja, tot het moment dat ik een manier vond om toch op mijn buik te liggen.

Moe

Oh My! De volgende ochtend, ik was zo ongelooflijk moe. Heel vaak wakker geweest. Althans wakker? In een soort van slaap- waakstand. Nee! Ik had echt heel slecht geslapen. Dat wist ik zeker. Tot ik op Rijnmond las dat er op de parkeerplaats tegen over ons huis 3 auto’s zijn afgebrand. Hmmmm, daar heb ik dus echt helemaal niets van gemerkt. Kennelijk toch beter geslapen dan ik dacht.

En er af!

Weer onderweg naar het ziekenhuis. Alles begin nu te irriteren. Het moest er af. Gelukkig wist ik dat dat snel zou gaan gebeuren. Gelukkig! Geloof me, ik kan al die plakkers en meetapparaatjes missen als kiespijn! Maar eerst nog even bloedprikken. Vreselijk! Ik vind dat zo eng. Ik heb het niet zo op naalden! Brrrrrrr! En dat degene die gaat prikken dat zegt dat mijn aderen wel heel diep liggen, helpt er niet bij. Gelukkig had ze ondanks dat in 1x de juiste ader te pakken en heb ik er niet eens een blauwe plek aan over gehouden (en dat is echt wel eens anders geweest). Geeft vertrouwen voor een volgende keer. Op naar de longafdeling waar ze alles gaan verwijderen. Gelukkig ging dit sneller dan het aanbrengen. Hoewel ik nog wel 3x mijn haar heb moeten wassen voor alle klei van mijn hoofd was verdwenen, waarmee de elektrodes voor het EEG waren bevestigd.

Uitslag

Die weet ik uiteraard nog niet. Die laat nog even (2 weken!) op zich wachten en tot die tijd…… Slapen, heel heel heel veel slapen. 😉

Dikke knuffel M0n13k

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s