2 jaar later

Het is 2 jaar later. 2 Jaar waarin de tijd niet heeft stilgestaan. 2 Jaar waarin de wereld verder leefde. Ik ook! 2 Jaar met nog steeds die vluchtelingenproblematiek. Nog steeds is het moeilijk voor mensen zoals jij om voor zichzelf en hun familie een veilige plek te vinden.

Life goes on

Zoals ik al zei, mijn leven ging ook verder. En er is veel gebeurd in de tussentijd. Ik heb zelfs nieuw leven op deze wereld gezet. En jij Hoessein? Jij stopte 2 jaar geleden, een bewuste keus gedreven door wanhoop. Heel eerlijk ben ik als ik zeg dat ik echt niet elke dag aan je heb gedacht. Toen ik 2 jaar geleden over jouw verhaal schreef, (De enige uitweg?) was jouw verhaal volop in het nieuws. Het greep me aan. Dat heeft iedereen kunnen lezen. Het leed van de vluchteling grijpt me aan. Hoe vreselijk moet het zijn om niet veilig te zijn, om altijd in angst te moeten leven!

System says no

2 jaar geleden was ik geschokt! Geschokt dat iemand zo’n keus denkt te moeten maken, doordat het systeem hem volledig tegenwerkt. Natuurlijk besef ik me terdege dat jij niet de enige bent die dit is overkomen. Jouw verhaal werd ‘toevallig’ nieuws.

Memories

Elk jaar op 16 januari word ik er aan herinnerd. Lang leve de herinneringen op Facebook en Timehop! Vorig jaar was het een jaar, ik zag het, ik heb het opnieuw gelezen en ik heb het naast me neer gelegd. Er valt niets meer aan te veranderen.

Vandaag is het 2 jaar geleden. Ik zag het, ik las het en ik vroeg me af hoe het nu met je vrouw en kinderen is. Zijn ze veilig? Leven ze nog? Hebben ze inmiddels weer middelen om in hun dagelijkse behoeftes te kunnen voorzien. Of hebben ze het niet gered? Zijn ze in de oorlog omgekomen door geweld? Of misschien wel door ziekte of onhygiënische omstandigheden. Of heeft je vrouw voor haar en de kinderen een zelfde uitweg gekozen als jij? En zijn jullie nu alsnog weer samen? Het zal een vraag blijven. Ik heb geen contactgegevens. En jij kunt het ook niet meer vertellen.

Angst

Soms denk ik dat veel mensen niet beseffen hoe goed we het eigenlijk hebben hier. Jaja, ho stop! Ook hier in ons land zijn er mensen die het niet altijd goed hebben. Leven mensen onder de armoedegrens. En dat is vreselijk! Dat weet en besef ik me echt wel. Maar dat is toch anders dan de constante reële angst dat je de dag niet zult overleven doordat je in een opstand terecht komt tijdens het boodschappen doen. Of je brengt je kinderen naar school en je rijdt zo een hinderlaag in (of hoe je dat ook noemt.) Je moet uitkijken waar je loopt, om niet het risico te lopen dat je op een landmijn stapt.. Moet ik nog even doorgaan?

Dankbaar

Het is 2 jaar later. 2 Jaar waarin er heel veel gebeurd is. Bij het lezen van jouw verhaal en mijn reactie er op, weet ik dat ik dankbaar moet zijn. Dankbaar dat ik en mijn familie in vrijheid mogen leven. Dankbaar dat wij niet elke dag weer in angst moeten leven. Dankbaar dat we bij elkaar kunnen zijn.

Droom

Hoe mooi zou het zijn als dit voor iedereen zou gelden. Dat niemand bang hoeft te zijn en dat iedereen in vrijheid kan leven. I know! Dit is een wens die waarschijnlijk nooit uit zal komen. Maar een mens mag dromen niet waar?

In dat geval droom ik nog even door over een veilige wereld en hoop ik dat de vrouw en kinderen van Hoessein op een goede plek terecht zijn gekomen.

Dikke knuffel M0n13k

 

1 Comment »

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s