New York

Het is zover. Ze zijn weg. Maandagochtend hebben wij ze weggebracht naar Schiphol. Danisha en Jeff zitten nu in New York!

Toch geen dag droom

Een paar maanden geleden leek aan Danisha haar droom om in Februari naar New York te gaan abrupt een einde te komen, door omstandigheden waar zij niets aan kon veranderen. Wij vonden dat zo verdrietig voor haar, dat we hebben aangeboden dat Jeff dan met haar mee zou gaan.

Heel eerlijk! Tegen niemand zeggen hoor! Maar het was wel even slikken. Mijn ‘omgaan- met-nieuwe-situaties-dingetje’ stak even de kop op. (Stom! I know!) Ik ben voor de mensen in mijn omgeving dan niet altijd even makkelijk. Ik kan dan ook heel ongeïnteresseerd overkomen, terwijl dat echt niet zo is. Gelukkig heb ik nog altijd mijn in-case-of-emergency-masker. Dat…. en ik had er stiekem zelf ook wel heen willen gaan. But somebody has to hold down the fort! 😉

Blij

Natuurlijk ben ik blij voor Danisha dat haar droomreis toch doorgaat en dat ook Jeff weer een droom werkelijkheid kan laten worden. Daar is geen twijfel over mogelijk! Want ik gun ze die reis meer dan wie of wat dan ook. Ze hebben het verdiend!

En zou het verstandig zijn als ik mee zou zijn gegaan? Onzeker als ik ben, op plekken waar ik nog nooit ben geweest en mijn energielevel wat nog steeds te wensen over laat? Ik denk het niet! Ik weet eigenlijk wel zeker van niet. Mijn tijd komt nog wel!

Ach! Ik kan alleen maar onwijs blij voor ze zijn. Ze gaan een fantastische week hebben, waarin ze mooie herinneringen gaan maken.

Wifi

Ik weet dat ik, toen ik 8 jaar geleden naar Zuid-Afrika ging, 11 uur in het vliegtuig heb gezeten zonder enig contact met de wereld buiten het vliegtuig. En nu? Nu hebben ze WiFi aan boord en heb ik maanmiddag gezellig zitten appen met Danisha. Een bizar idee is het toch wel dat je, terwijl ze ergens boven de atlantische oceaan vliegt, toch contact kan hebben met elkaar.

Oei! Ik word oud!

Met het risico dat ik heel oud klink. Toen ik haar leeftijd had, had je op vakantie nul contact met je vrienden thuis en heel weinig met familie. Dat was te duur en lastig. Je moest naar een telefooncel, dat koste vanuit het buitenland echt een berg geld. Dus dat deed je niet zo snel.

Met de tijd heb ik dat zien veranderen naar af en toe een smsje (sms-en vanuit het buitenland was nog steeds heel duur) tot elke dag een appje, omdat nu het datagebruik in het buitenland ook gewoon van je bundel af gaat. En nu dus appen vanuit het vliegtuig. Zelfs daar kan je nu dus online zijn. De enige app die je kan gebruiken is Whatsapp, maar je hebt dus wel zelfs vanuit de lucht boven de oceaan mobiel contact met het thuisfront.

Ondertussen thuis

Hier gaat het ‘normale’ leven door. Hoewel….Rick heeft vakantie en vermaakt zich prima. Helaas is de kleine man hartstikke ziek. Sinds dinsdag heeft hij echt hele hoge koorts. Het is gelukkig ‘maar’ een verkoudheidsvirus volgens de huisarts.

Maar hoe zielig is het, dat ie als een hoopje ellende tegen je aanhangt. Halve dagen ligt te slapen en bijna niets eet. Dat laatste hoef ik me niet druk om te maken: “Het is een grote knul, dus die heeft wel wat reserves!”, aldus de huisarts.

Ondertussen zit ik dit midden in de nacht te schrijven, doordat ik wakker ben geworden van de kleine man en de slaap niet meer kan vatten. Terwijl de kleine man natuurlijk al lang weer zijn oogjes dicht heeft.

Aftellen

Nog 2 nachtjes slapen. Dan gaan we weer richting Schiphol. Zij vertrekken iets eerder dan wij. Maar rond 11:00 zijn we weer allemaal samen.

Dikke knuffel van een van de hak op de tak springende M0n13k

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s