Meerkoet

Meerkoet? Waterhoen? Ik kan deze eigenlijk nooit uit elkaar halen. Ik weet dat één een witte snavel heeft en de ander een rode snavel. Maar wie nou welke snavel heeft? Ik heb geen idee. Voor het verhaal maakt het eigenlijk niet uit. Het had net zo goed om een eend, gans of zwaan kunnen gaan.

Voor de derde pilaar vanaf de brug ligt een nest in het water. Al tijden zit daar een meerkoet op. En elke keer als ik langsloop valt me dat op. Altijd zit hij op zijn nest. Waar alle andere eenden, waterhoentjes, meerkoeten, ganzen en zwanen hun kleintjes al hebben, zit deze nog steeds op zijn nest. Dan ga je je toch afvragen….

Althans… dat je je af gaat vragen zou, volgens mij, een normaal vervolg zijn. Maar ik vraag me niks af. Ik ben alleen maar een soort van jaloers als ik er langs loop. Hoe fijn zou het zijn om de hele dag alleen maar op je nest te kunnen liggen en slapen. Als je slaapt hoef je niets te voelen. (Daarom slaap ik ook zo veel..)

Nou ja, je leest het al. Het gaat nog niet heel veel beter. Hoewel sommigen zeggen van wel. Ze zeggen dat ik sterker ben. Het enige wat ik zie is dat ik minder huil, maar ben er nog lang niet. Soms wil ik wel huilen, maar lukt het gewoon niet. En soms zit ik zomaar ineens te huilen en weet ik niet eens waarom. Soms ben ik intens verdrietig zonder een reden hiervoor te hebben. Maar op andere momenten voel ik echt helemaal niets. Is het alsof ik in een soort vacuüm zit ofzo. Heb er niet echt de juiste benaming voor kunnen vinden. Het is ook lastig om uit te leggen hoe het precies voelt of hoe het niet voelt.

Weet je wat ik nog het ergste vind? Door dit gedoe wordt mijn wereldje steeds kleiner. Ik kom bijna nergens meer. Vorig jaar had ik me voorgenomen dit jaar naar de binnenkomst van de Roparun te gaan. En wat te denken van het NK Little League Honkbal. Helaas heb ik beide aan me voorbij moeten laten gaan. De drukte benauwt me bij voorbaat al. Dus de binnenkomst van de Roparun maar op tv gekeken en via app en Facebook op de hoogte gehouden van het NK Little League Honkbal. (ja, je leest het goed. Facebook. Ik lees hier en daar een beetje mee, al is het nog niet veel). Autorijden kan door medicijngebruik ( en gebrek aan concentratie) niet, dus dat beperkt ook enorm. (gelukkig is er de bezorgdienst voor boodschappen en Jeff natuurlijk die heel veel voor en met me doet.)

Vaak lukt het me maar niet om mezelf er toe te zetten om dingen te gaan doen. Al is het maar even de was opvouwen of de vaatwasser aanzetten. Die kleine dingen, ze blijven allemaal liggen. Zo balen dit. Een dagritme creëren… Weet je nog dat ik het daar over had in mijn vorige blog https://monieksblog.com/2019/05/17/depressie/? Dat lukt dus ook nog steeds niet. Slapen lukt wel, veel…heel veel…overdag en ’s nachts..

Zelfs het schrijven, wat ik echt heel fijn vond om te doen, lukt me niet. De ideeën zijn er soms ineens, daar ligt het niet aan. Dan heb ik in mijn hoofd de opzet voor een nieuw stuk helemaal af. Ik hoef alleen nog maar de computer aan te zetten en te beginnen met typen. En dat lukt dus niet. Tot nu dan. Eindelijk heb ik een en ander weten op te noteren, zodat jullie weer op de hoogte zijn over hoe het nu gaat. Er vanuit gaande dat jullie dat willen weten. Het kan natuurlijk ook zomaar zijn dat jullie denken; “Als je niets positiefs te vertellen hebt, vertel dan niets.” Maar daar ga ik niet van uit.

Dikke knuffel M0n13k

Depressief zijn is geen lolletje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s