On my way back

Echt! Ik ben onderweg. Het is nog een lange weg, een hele lange weg, maar ik merk dat ik steeds meer van mezelf terug vind.

Vorige week besefte ik me, dat ik een moment had gehad, waarvan ik kon zeggen dat ik genoten had. Echt genoten. En dat is heel, heel lang geleden. Heel fijn om te merken dat dat stukje bij beetje weer terug komt. Maar ook heel beangstigend. Want het betekend dat ik langzaam aan weer ga voelen. En als je gaat voelen, blijft dat niet alleen bij het positieve, maar ook de minder positieve gevoelens (klinkt toch beter dan negatieve) steken de kop weer op.

Natuurlijk heb ik de afgelopen tijd veel last gehad van angsten (vaak onverklaarbaar) en paniek, maar dat is toch anders dan negatieve gevoelens zoals verdriet en verklaarbare angsten. En ik zeg natuurlijk, zo natuurlijk is het natuurlijk niet dat je die angsten hebt, hoewel het bij een depressie dan weer wel heel natuurlijk schijnt te zijn. Oké, ik merk dat ik weer lekker duidelijk ben. Ik ben de draad kwijt geraakt in dit verhaal, hopelijk heb jij hem wel vast weten te houden.

Behalve dat ik een momentje van genieten heb gehad (helaas kan ik nog niet zeggen dat het er veel meer dan 1 is geweest), merk ik ook dat mijn concentratie langzaam terug komt. Ik heb, voor het eerst in maanden, weer een boek uitgelezen. Bleek dat boek een vervolg te hebben, dus die ook maar gelezen en ben nu zelfs in weer een nieuw boek begonnen. Helaas gaat het bij dit boek weer wat moeilijker om geconcentreerd te blijven.

En die kleine dingen: het kunnen lezen van een boek en het volgende niet – het kunnen genieten van een momentje en daarna niet meer, dat geeft me dan weer zo’n rotgevoel. Alsof het gewoon niet beter mag gaan. Misschien probeer ik het wel te hard. Gelukkig zijn. Kan je proberen gelukkig te zijn? Of ben je het gewoon ineens weer?

De ellenlange wachttijd voor hulp is ook bijna voorbij. Ik was al via de digitale poli binnen gekomen. Intake via videobellen gehad (jaja, zelfs dat kan digitaal tegenwoordig!), helaas bleek dat ze vonden dat ik niet geholpen kan worden via de app en willen ze dit in het normale traject doen. Maar dan niet 1x per week een uurtje, want dat is dan weer niet genoeg. Nee! We gaan voor drie dagdelen per week. Weet je, het maakt niet uit, als het maar helpt! Nadeel was wel dat natuurlijk net de vakantieperiode begon, waardoor ik weer even mocht wachten. Alsof ik dat nog niet genoeg gedaan heb.

Morgen heb ik mijn doelengesprek. Wat wil ik gaan bereiken met de therapie? Nou uhm… Dat ik weer kan genieten? Dat ik weer het ov in durf! Dat ik überhaupt alleen over straat durf te gaan. (verder dan de brievenbus op de hoek, zeg maar) Maar ook dat ik weer een sociaal leven krijg. Mijn wereldje is wel heel erg klein aan het worden. Ook wil ik weer zonder oxazepam dingen durven ondernemen, zodat ik het weer beleef in plaats van onderga. Ik wil weer auto kunnen rijden (en dan niet na 10 minuten het stuur over moeten geven, omdat ik de concentratie kwijt ben en zit te zweten van de inspanning.) En nu maar hopen dat ik dit morgen ook allemaal weet te herhalen bij dat gesprek.

Zei ik net iets over het toenemen van mijn concentratie? Schrap dat maar! Terwijl ik dit aan het typen ben, ben ik al 7000x afgeleid door de kleinste dingen. Diverse kronkels in mijn hoofd die er voor zorgen dat ik met van alles bezig ben, behalve het schrijven van dit blog. Toch is het me gelukt en hebben jullie weer wat te lezen gehad.

Wordt vervolgd!

Dikke knuffel M0n13k

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s