Fiets

Lieve lezer,

Yups! Je hebt het goed gezien…. Vanaf nu spreek ik je eerst aan voor ik je begin te schrijven. Vandaag op de fiets (op de fiets???? JA! Op de fiets!) bedacht ik me dat dat wel zo netjes is. Daarnaast vind ik het een mooie manier om jou te laten weten dat ik weet dat je het leest en dat ik dat fijn vind.

Maar goed, de fiets. Zoals je misschien wel weet is gisteren mijn therapie gestart. De grote vraag was hoe ik daar heen zou gaan. Er zijn een aantal opties:

Het vliegtuig: Oké! Who am i kidding? Alsof iemand gelooft dat ik een vliegtuig heb. Helaas is er voor mijn helikopter ook niet genoeg ruimte om te landen.

Zonder gekheid…….

Het openbaar vervoer: Oké! Hou maar op, schei maar uit. Ga ik niet doen!

De auto: Na een paar uur therapie ben ik niet helder genoeg om veilig auto te kunnen rijden.

Lopen: Grapjas! Weet je wel hoe ver het is?! Daarbij, over straat, alleen, al die mensen die naar je kijken. Dat kan ik echt niet. Niet alleen.

De fiets: Die blijft over. Is ook -in mijn ogen- de beste manier om alleen over straat te gaan als je dat eigenlijk niet durft. Je komt wel genoeg mensen tegen, maar even naar beneden kijken, extra hard trappen en je bent er voorbij voor je er erg in hebt. Het gaat sneller dan lopen. Muziekje op en doen alsof ik alleen op de wereld ben. En hopen dat de paniek niet de overhand neemt.

Maandag (de eerste dag) ging het redelijk *uche* . Ik dacht met een goed luisterboek mezelf van de wereld af te kunnen sluiten. Nope! Dat ging niet. En geloof me dat fietsen -terwijl de paniek toeslaat- niet echt fijn is. Zeker niet wanneer je door het bos fietst -en nog best een donker stuk bos- terwijl er uitgebreid verteld wordt, in het boek, hoe er drie mensen zijn vermoord en hoe ze aangetroffen werden. Opgelucht was ik, toen ik eindelijk op de plaats van bestemming was.

En toen bedacht ik me dat ik ook nog eens 10km terug moest!

Vandaag ‘mocht’ ik weer heen en weer. En weer ben ik op de fiets gegaan. Kleine stapjes zegt iedereen. Voor mij is het echt wel een megasprong om zo alleen op de fiets te gaan. Het gaat niet makkelijk. Ik ga zelfs liever niet. Het liefst word ik gebracht en gehaald, zodat ik niet alleen over straat hoef te gaan.

Maar ondertussen doe ik het wel! Al 2!!!! dagen en ben ik stiekem best een klein beetje trots op het feit dat ik op de fiets ga. Wat het gevoel deed terwijl ik op de fiets zat? Daar gaan we het maar niet over hebben. 😉

Dikke knuffel M0n13k

6 Comments

    1. Luie mensen zoals ik gaan tegenwoordig op de elektrische step. Dus alleen maar complimenten dat je bereid bent om 10 km wilt fietsen, heen en weer! Dat zie je mij dus niet nadoen 😉

      Liked by 2 people

  1. Met respect met blog gelezen!

    Tien km fietsen is normaal al niet niks en in de situatie waarin jij zit al helemaal zwaar. Je mag mega trots zijn!

    Ik hoop dat de positieve stappen steeds groter worden.

    Liefs

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s