Heftige chaos

Ik heb gespijbeld! Ja echt!

Maandag was een behoorlijk heftige dag. Weet je wat? Laat het woordje ‘behoorlijk’ maar weg.

Maandag was een heftige dag. Het was mijn beurt om mijn verhaal te vertellen. De hele week had ik er al tegenop gezien. Dit is wel het moeilijkste onderdeel van de hele therapie denk ik. Maar toch had ik niet verwacht dat het zoveel impact zou hebben. Na de verplichte wandeling om de hoofden te legen aan het einde van de sessie, ben ik op mijn fiets gestapt. Ik dacht…. Ik ‘nail’ die 10 km wel even naar huis. JA! Niet dus… Wat denk je? Voorband lek! Nee ! Niet nu! Dat was even een slechte timing van mijn fiets. BAH! Halverwege kon ik dus aan de kant en niet meer verder fietsen. Gelukkig was daar mijn persoonlijke superheld Jeff weer, die al onderweg was naar huis en mij daar – halverwege de route naar huis- heeft opgepikt. Fiets achter in de auto gemikt en op naar huis.

De hele tijd geprobeerd om alles weer terug in de laatjes te stoppen. Je weet wel, die figuurlijk laatjes in je hoofd waar je alles netjes in op kan bergen. Vervolgens doe je ze op slot en hoef je nergens meer aan te denken. Helaas ging deze vlieger niet meer op. De laatjes allemaal volledig uit hun rails getrokken en overhoop gehaald -alsof er een inbreker is binnen geweest, die alle lades leeg heeft getrokken- waardoor het een enorme chaos in mijn hoofd was geworden. Toen ik alles terug in de laatjes probeerde te proppen, bleek dat de kastjes waar de laatjes in zaten ook niet zo stevig meer waren en uit elkaar vielen. Met andere woorden, het wordt tijd om er mee te dealen in plaats van alles weg te stoppen.

Maandagavond samen met Jeff mijn band geplakt (Lees: Jeff heeft mijn band geplakt en ik zat er bij en keek er naar 😉) Daarna met een gevoel alsof er die dag 6x met een stoomwals over me heen gereden was mijn bed ingedoken.

Dinsdag werd ik wakker met datzelfde gevoel. Beetje alsof je de griep hebt. Bah! Al snel besloten dat ik die dag niet naar therapie zou gaan en thuis in bed zou blijven. Zo gezegd, zo gedaan. Nadat ik de kleine man naar het kinderdagverblijf had gebracht en braaf had gebeld om me af te melden –is het dan nog wel spijbelen?– , ben ik mijn bed in gedoken om er pas ergens in de middag weer uit te komen. Woensdag ging het gelukkig weer iets beter, als in…. ik was niet meer zo heel beroerd (behalve de standaard misselijkheid door de medicijnen.)

Donderdagochtend zat ik weer op de fiets. Een fiets met 2 harde banden dit keer! Het was prima weer om te fietsen. Alleen was mijn idee om vanaf donderdag toch weer te gaan beginnen met het kwijtraken van wat kilo’s door de koolhydraten te gaan minderen misschien niet het beste idee. Ik had dus slechts een paar crackers op als ontbijt, wat met 10km fietsen niet voldoende bleek te zijn. Gelukkig had ik wel een kleine lunch meegenomen, waardoor ik voor de 10km terugweg weer wat energie had.

Toen ik de terugweg startte had ik bedacht: “Jammer dan die kilo’s! Ik vind dat ik na zo’n week best even een pitstop mag maken bij de Mac.” Zo gezegd, niet zo gedaan. In plaats van te stoppen bij de Mac ben ik er keihard voorbij gefietst. En echt keihard, want ik heb de 10km terug in een kleine 43 minuten gefietst. WAUW! Dat is een kleine 7 minuten sneller dan mijn normale tijd. Dit had waarschijnlijk te maken met het feit dat ik echt enorm trek kreeg en wist dat er thuis te eten was. Omkeren en toch naar de Mac rijden is een optie die voorbij gekomen is in mijn hoofd, maar die wist ik aan de kant te schuiven. Dat had ik wel erg zwak gevonden van mezelf.

Vrijdag was wederom een pittige dag. Als eerste even langs geweest bij mijn collega’s, voor ik me moest melden bij de bedrijfsarts. Na het gesprek met de bedrijfsarts ook een gesprek met HR gehad en nog een kort gesprekje met de verzuimcoach. Alle gesprekken verliepen positief. Stuk voor stuk fijne mensen. (Ja! Ook mijn collega’s zijn fijne mensen. En dat zeg ik echt niet omdat ze dit lezen, maar omdat het zo is.) Ik mis ze echt wel. Al is het soms als kiespijn. (geintje jongens!) Na al deze gesprekken ben ik thuis op de bank geploft… Even helemaal niets! Voor ik die middag weer een uurtje therapie zou hebben, zijn we -om de opgebouwde spanning en de opbouwende spanning te verlagen- wezen lunchen bij een ‘nieuw’ restaurant van De Beren. Omdat de zon lekker fel scheen en de wind zich even afzijdig hield, konden we buiten op het terras zitten.

Jeff had spareribs. Ik deze Club Sandwich Zalm met patat

En dat in het zonnetje. Kan niet anders zeggen dan dat het erg lekker was… Na de lunch nog even rustig gezeten voordat ik naar de volgende afspraak moest.

Uitzicht over de IJssel

En toch hè… Toch waren het al met al veel te veel prikkels. Kan dat? Mijn hemel, nou geloof me, dat kan! Vandaag (zaterdag) was ik dus weer geen knip voor mijn neus waard, zelfs de dagelijkse wandeling was ruim de helft korter dan normaal.

Al met al ben ik dus niet (LET OP: NIET!!!!) naar de Mac geweest. Heb niet de volledige 60 km gefietst, maar ‘slechts’ 35km. In mijn hoofd is het een enorme chaos. Maar ik klaag niet en blijf vechten.

Wacht even, even omdenken:

  • IK ben NIET naar de Mac geweest.
  • Ik heb maar liefst 35 km gefietst!
  • En die chaos in mijn hoofd zal verdwijnen!

Dikke knuffel M0n13k

HET.LEVEN.
HEEFT.UPS.EN.DOWNS.
DAT.NOEMEN.WE.SQUATS.

RUMAG.                                            

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s