De vraag

Ik vind het niet erg als mensen mij vragen stellen. Ik geef op (bijna) alles antwoord. Maar er is 1 vraag, waarvan ik het heel moeilijk vind om er antwoord op te geven. Het gaat om de vraag: ‘Hoe gaat het met je?’.

Waarom ik dat moeilijk vind? Mensen willen horen dat het goed gaat. En dat kan ik (nog) niet zeggen. Vaak wordt zo’n vraag in het voorbij gaan gesteld. ‘Hé hoi, alles goed?’ Wat wil je dan dat ik zeg? Zo in het voorbij gaan!?! Vaak reageer ik dan met: ‘En met jou?’ Veel mensen hebben dan niet eens door dat ik geen antwoord geef, roepen dat het goed gaat en lopen door.

Ook wordt er regelmatig gevraagd: ‘Gaat het goed?’ Uhm nee dus, maar ik weet dat men dan wil horen dat het wel goed gaat. Door die wetenschap en het feit dat ik daar niet aan kan voldoen, begin ik dan vaak te huilen. Het is zo frustrerend, wanneer je niet aan de verwachting voldoet. De vraag of het beter gaat, kan ik steeds vaker wel enigszins positief beantwoorden. Het gaat nog niet goed, maar het gaat wel een stukje beter.

De vraag ‘hoe gaat het met je?’ is dus zeker niet mijn favoriete vraag en zorgt er vaak voor dat de tranen komen. Maar vanavond heb ik ook een potje zitten janken (en het is pas 19:30). Tijdens het eten vroeg Rick vanuit het niets hoe het met de therapie ging. Wat is een depressie eigenlijk? Praten jullie dan over de dood ofzo? Wat heeft iedereen in jouw groep dan? Krijgen jullie dan tips die je moet uitproberen zodat het over gaat? Ben je na die 16 weken therapie weer helemaal beter? Dat was ineens een vragenstorm en ik heb ze allemaal zo goed mogelijk proberen te beantwoorden. De makkelijkste weg was het filmpje van de Zwarte Hond laten zien.

Ik ben zo blij met dat filmpje. Geen idee meer wie me daarop gewezen heeft, maar ik ben er wel blij mee. Het geeft perfect weer wat een depressie nu eigenlijk is. En dat bleek, want ook Rick gaf aan dat ie er nu meer van begreep. Dat was zo fijn. Ik heb hem even een hele dikke knuffel gegeven. En gezegd dat zijn interesse mij goed deed.

Ik heb ook zeker niets te klagen over het begrip van de kids. Als ze merken dat ik somber ben, dan krijg ik een knuffel of zorgen ze dat ik de rust krijg die ik op dat moment nodig heb. Afgelopen week ben ik na de therapie met Danisha wezen lunchen, daarna zelfs nog even langs een paar winkels. Maar zodra ik aangaf dat de prikkels me te veel werden en ik eigenlijk het liefst naar huis wilde, vroeg ze direct of zij zou rijden en gingen we naar de auto. Zonder te veel woorden liet ze op die manier merken dat ze het snapte, ook al wilde ze eigenlijk het liefst nog langs 700 andere winkels.

En die kleine? Die geeft knuffels en kusjes op de juiste momenten. En dan hebben we het natuurlijk nog niet over Jeff. Als er iemand is die voor me klaar staat, is hij het wel. Als het nodig is, neemt ie me alles uit handen. Maar weet me ook te pushen om iets te gaan ondernemen, als hij merkt dat ik weer te veel in mijn schulp kruip en me terugtrek in mijn veilige cocon genaamd ‘thuis’.

Dikke knuffel M0n13k (still trying to see the positive in the little things)

P.S. Ik heb het nu alleen over mijn gezinnetje gehad. Er zijn gelukkig nog veel meer lieve mensen die me op alle mogelijke manier steunen en mij proberen te helpen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s