Bang

Er zijn steeds meer momenten waarop ik heel bang ben. (Gek eigenlijk, er zijn namelijk ook steeds minder dingen waar ik bang voor ben) Waarvoor? Als je verder leest, zal ik het je vertellen.

In augustus begon ik met de ISGP therapie (Intensief Specialistisch GroepsProgramma). Een groepstherapie voor mensen met een depressie. Toen ik wist dat ik hiermee zou gaan beginnen, was ik al snel aan het aftellen naar 5 december. Niet vanwege Sinterklaas :-p, maar vanwege het feit dat die dag mijn laatste dag therapie zou zijn. Wat keek ik daar naar uit! Maar nu….?

Nu wil ik niets liever dan er nog een keer 16 weken aan vast plakken. Ik heb namelijk helemaal niet het gevoel dat ik er klaar voor ben om weer de grote boze wereld in te gaan. Helaas is het niet mogelijk om die extra weken er aan te plakken. Maar wat moet ik dan? Ik ben er nog niet! Nog steeds overheerst de somberheid. 5 december komt steeds dichterbij en ik word er stik nerveus van. Hoe dichterbij die datum komt, hoe moeilijker het lijkt te worden.

Het is niet alleen dat dan de therapie stopt, maar ook de mensen met wie ik in die groep zit ga ik missen. Want al die weken deel je lief en leed met elkaar. Je verteld elkaar dingen die je misschien nog nooit aan een ander hebt verteld. Je kan daar je angsten delen, zonder dat er iemand raar tegen je gaat doen. Je kan daar zo volledig je eigen depressieve ik zijn, maar ook als je iets positiefs hebt, wordt dat uiteraard gedeeld. Het is niet alleen maar kommer en kwel. Er wordt juist gekeken naar de positieve momenten. De momenten waar je normaal niet zo snel bij stil staat. Bijvoorbeeld als ik een keer niet heb geslapen overdag (die momenten zijn nog steeds heel zeldzaam helaas). Zelf vind ik dat ik dat eigenlijk niet bijzonder moet vinden, maar daar leer je dat het voor iemand met een depressie wel degelijk een prestatie is om niet overdag te slapen.

Hoe moet ik dit soort kleine dingen nou zelf gaan zien de komende tijd. Dat vind ik oprecht heel moeilijk. Die kleine positieve momentjes, het herkennen van genietmomentjes…hoe ga ik dat doen? Ik heb werkelijk geen idee.

Gelukkig heeft mijn psycholoog me al wel laten weten, mij niet te laten vallen na deze 16 weken. Dat voelt wel als een opluchting. We zijn aan het kijken wat een goed vervolgtraject is voor mij, na de 16 weken ISGP. Dat ik zal beginnen met een aantal sessies EMDR staat in ieder geval al vast.

Over 2 weken is het al zover, dan is het de laatste dag. Dan moet ik afscheid gaan nemen. (en we weten allemaal hoe goed ik daar in ben) Afscheid van een groepje mooie mensen, waarmee ik een aantal bijzondere momenten heb mogen delen.

Dikke knuffel M0n13k

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s