Yes! Ik heb hem!

Ik weet het ik ben niet de eerste die hem heeft. Maar dat maakt niet uit! Ik heb hem!

Vraag je je al af wat het is? Ik zal het je vertellen.

Een paar maanden geleden kwam ik op internet het verhaal tegen over de ;-tattoo. Deze tattoo van de semicolon staat voor hoop en liefde aan degenen die worstelen met depressie, zelfmoord, verslaving en zelfverwonding.

Het is inmiddels algemeen bekend dat ik worstel met een zware depressie. Natuurlijk heb ik af en toe een wat betere dag. (en geloof me, beter betekend zeker niet dat ik kan zeggen dat het goed gaat! Helaas!) Enniehoe… Die tattoo. In mijn hoofd werd deze al snel uitgewerkt naar een tattoo met de tekst Never give up! En het woord Warrior. Of toch Survivor? Oef. Dat kiezen is nog vrij lastig. En dan moet ie natuurlijk nog geplaatst worden. In November was ik daar helemaal klaar voor. Helaas ging door omstandigheden de gemaakte afspraak niet door. En dat bleek achteraf maar goed ook. Ook al baalde ik in eerste instantie echt heel erg.

Zoals ik al zei, twijfelde ik tussen ‘Warrior en Survivor’. En zoals ze zeggen. Everything happens for a reason. Als ik in November deze tattoo had laten zetten, was Warrior de winnaar geweest. En ik weet niet of ik daar achteraf blij mee geweest zou zijn.

De dag van het afscheid van de therapiegroep was ik nog steeds aan het twijfelen tussen Warrior en Survivor. Tot het moment dat 1 van de behandelaars haar afscheidsbrief aan mij voorlas en mij een echte survivor noemde. Dat was het moment waarop ik zeker wist: “Het moet Survivor worden! Niet Warrior!”

Helaas bleek ‘mijn’ tatoeëerder tijdelijk niet te kunnen werken. En dan kan je zeggen: ‘Dan ga je toch naar een andere. Op elke straathoek een tattooshop.’ Tsja, dat klopt! Maar nee!’ Het gaat niet om zomaar een tattoo. Het is er 1 met betekenis en dan wacht ik liever langer tot hij gezet kan worden door iemand waar ik vertrouwen in heb en waarvan ik geloof dat ze begrijpt wat ik voel. (daar bleek ik overigens gelijk in te hebben. Ze weet echt heel goed wat ik voel.)

Vorige week was het dan (eindelijk) zover. Hij ging geplaatst worden. En wat een dag had ik daar voor uitgekozen zeg. Die dag was ik zo moe, zo ongelooflijk moe. Heb de hele ochtend liggen slapen. Ik wilde ook niets anders. Aan het begin van de middag even medicijnen bespreken bij de psychiater en daarna …… jaaaaaaa .. Pijn lijden! 🤪

Samen hebben we uiteindelijk de tattoo ontworpen. Ik had wel wat ideeën, maar ik ben zo acreatief als iemand maar kan zijn dus die kwamen er niet echt uit. Nadat we het ontwerp hadden, ging het echte werk beginnen. Bij elke letter die er kwam te staan, kwam er een nieuwe traan in mijn ogen. Niet van de pijn, niet van spijt, maar van opluchting. Dat het er van kwam. Een tattoo die me nu laat weten dat ik dit aan kan. Dat ik dit gevecht kan (en zal) winnen! En een tattoo die, wanneer ik dit gevecht dan eindelijk gewonnen heb, mij er aan herinnert dat ik erdoorheen gekomen ben. En dat je nooit moet opgeven!

I am a survivor and i won’t give Up!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s