Geplaatst in Depressief, It's my life

What a difference a week makes

Hoe kan het zo verschillen? De ene week gaat het redelijk oké en de volgende week… niet! Als ik zeg redelijk oké, bedoel ik dus niet goed, maar redelijk oké. En dat ik me nog eens redelijk oké zou voelen, is iets wat ik heel lang niet heb durven hopen. Maar hoe dan redelijk oké? Nou, het is niet dat ik bergen energie heb of dat ik heel veel heb gedaan, maar wat ik heb gedaan waren megastappen vooruit.

Zo ben ik (alleen!!!!) naar mijn collega’s gegaan. Met de trein en de metro en dus ook alle stress van het overstappen en overvolle treinen enz… Voordat ik wegging heb ik ongeveer 300.000 excuses bedacht om niet te gaan. En toch liep ik rond 9 uur richting de metro en zat ik er even later in. Om niet heel veel later in de trein te zitten. Zonder paniekaanvallen ben ik deze reis doorgekomen. OEF overleefd! Dat was wat ik dacht toen ik het pand binnenstapte. De rest is te doen. Bekende gezichten van lieve mensen, dus dat moet goed komen.

Maar wat denk je? Geen bekende gezichten. Op de afdeling waar ik werk zaten alleen maar onbekende collega’s. (Gelukkig waren het wel lieve meiden…) Maar schrikken was het wel eventjes. Al snel kwamen er bekende gezichten de vloer op. Wat mij toch wel een veiliger gevoel gaf. Ik ben uiteindelijk nog bijna een uur bij mijn collega’s geweest voor ik het echt niet meer trok. Al die prikkels die ik binnenkreeg eisten hun tol. Ik had het idee daarom maar met de metro naar huis te gaan i.p.v. metro en trein, maar bij het idee dat ik over moest stappen op Beurs bezorgde me een beginnende paniekaanval. Oké! Dat doen we dus niet. Toch maar de trein en de metro genomen en dat ging supervlot. Alles sloot op elkaar aan én het was niet druk. TOP! Thuisgekomen een uur of wat liggen slapen, omdat ik door mijn complete energievoorraad èn al mijn reserves heen was geraakt.

Zondags gingen we Jesse naar opa en oma brengen en ik reed. Niets raars aan, zou je zeggen. Ik bedoel ik rij wel vaker. Maar geloof me, als we richting zuid gaan…dan rijd ik dus echt niet!!! Maar dan ook echt niet! Deze zondag dus wel. En het ging nog goed ook. De terugweg was wel ernstig spannend. We kwamen in een regenbui van heb-ik-jou-daar terecht. Geen hand voor ogen zag ik. De belijning op de weg was niet te zien door de grote hoeveelheid water. Het was echt doodeng. Het liefste had ik de auto langs de kant gezet en Jeff verder laten rijden, maar daar was geen mogelijkheid toe. Althans niet dat ik kon zien…. En weet je? Ik heb het gered! We zijn zonder kleerscheuren of schade aan de auto op de plaats van bestemming aangekomen. Stiekem was ik best een beetje trots op mezelf. Ik had het toch maar geflikt! Op één dag ben ik èn naar zuid èn door een vreselijke regenbui gereden. (Gelukkig was die regenbui niet op zuid overigens haha)

Dan zou je toch zeggen dat het de goede kant op gaat, maar helaas. Woensdags ging de verbouwde AH weer open. Hèhè, eindelijk weer boodschapjes in mijn vertrouwde supermarkt. Nou ja, vertrouwd? Hij is zo rigoureus verbouwd, dat ik echt niets meer kan vinden. En dan was het ook nog eens zo vreselijk druk, dat ik binnen no time maar 1 ding wilde en dat was weg! Weg uit de drukte, weg bij al die mensen. Thuis binnen, veilig in mijn eigen vertrouwde omgeving. Maar ik moest toch ook die verrekte boodschappen halen, dus ik moest er wel rond blijven lopen. Met het zweet in mijn handen en op mijn voorhoofd, duizelingen van ellende, misselijk door de angst heb ik mijn boodschapjes dan gedaan. Bij het naar buiten gaan een plattegrond meegenomen, zodat ik die uit mijn hoofd kon leren voor ik weer terug ging. Met een stevige looppas richting huis gegaan, kleine man voor zijn slaapje naar bed gebracht en zelf ook gaan liggen. Slapen is zo lekker, als ik slaap hoef ik verder namelijk niks te voelen, dan ben ik niet bang, ben ik niet duizelig en heb ik rust in mijn hoofd.

Donderdag was ook een lekkere, kon ik ineens niks meer scherp zien. Waarschijnlijk een bijwerking van de medicijnen of een gevolg van de suiker. Maar eens met de huisarts over babbelen. Verder ging het die dag wel redelijk. En dan de vrijdag. Heb je even? Het duurt niet lang om te vertellen, maar ik denk dat je wel even nodig hebt voor je uitgelachen bent. 😉

Vrijdag ging ik even de potgrond uit de tuin pakken om een paar planten om te potten. (planten??? Jaja, planten, ik ben overstag… dat komt later nog wel eens aan bod 😉) Enniehoe.. Ik ging die potgrond pakken en op de een of andere manier eindigde dat in eerste instantie zonder potgrond, maar met een verzwikte enkel, schaafwond op mijn elleboog en een bult op mijn hoofd. Hoe dan?
Nou, heel eenvoudig… Je heet Monique, stapt de deur uit, zet (kennelijk) je voet verkeerd neer, valt, schaaft je elleboog langs de stenen muur en probeert met je hoofd de schutting een cm of wat de tuin van de buren in te koppen. Oja, natuurlijk wel beginnend bij de betonnen paal. AUW! Lomp? I know! Na even huilen, schelden en wrijven heb ik een nieuwe poging gedaan en is het me wel gelukt! Om de potgrond te pakken dan. Ik heb zelfs de plantjes in hun nieuwe potten kunnen zetten.

Wel loop ik nog steeds mank, en doet die bult echt zeer als ik er per ongeluk met mijn borstel overheen ga. Life sucks! Ach, zoals mijn oma altijd zei: “Het is over voor je een jongetje bent.”❤


Dikke knuffel M0n13k!

P.S.: De schutting staat nog op dezelfde plek.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s