Geplaatst in Dromen

Zo echt

Samen lopen we over straat. Ik weet niet wie je bent en heb ook geen idee waar je vandaan komt. Maar het voelt vertrouwd.

Al pratend belanden we in een wijk die ik goed ken. En ik weet dat ik verbaasd ben dat er nu een trein ipv een metro over het spoor rijdt.

We naderen de spoorwegovergang en in mijn ooghoek zie ik de trein naderen. Hij rijdt echt heel snel. Ik stop…. kijk naast me en zie dat jij doorloopt. Ik wil je roepen en besef me dat ik niet weet wie je bent. ‘Stop!’, schreeuw ik nog. Maar het is te laat.

Er volgt een klap, mensen schreeuwen, piepende remmen van de trein. Ik sta verstijfd en kijk naar de chaos die om me heen ontstaan is. En dan komt er -met alle kracht die ik in me heb- een langgerekte NEEEEEEEEE uit mijn mond. Alle kracht die ik had verlaat mijn lijf en ik zak in elkaar op de grond.

Nog steeds weet ik niet wie je bent. Mensen vragen het aan me. Ik kan ze geen antwoord geven. Ik weet alleen dat het vertrouwd voelde jou naast me te hebben. En dat ik je mis.

Ik besef me dat je nooit meer naast me zal staan.

Ik schrik wakker.

Het was maar een droom. Er is geen trein.

Het was maar een droom. Maar jij was zo echt.

Het gevoel is zo echt. Nog steeds en we zijn alweer twee dagen verder.

De trein speelt een hoofdrol in mijn nachten momenteel. Later gebeurde er het volgende.

Het is een drukke stationshal waar we staan te praten. Om jou heen dartelt een lief klein knulletje met een enorme bos donkere krullen en de meest reebruine ogen die ik ooit gezien heb. Wat een schatje.

We lachen en praten en af en toe kijken we wat hij uitspookt. Ineens is hij weg. In een oogwenk ben ik over de poortjes gesprongen. Ik loop de hele hal wel drie keer op en neer. Ondertussen blijf ik roepen. Zijn moeder zie ik nergens meer.

Pas op perron 5 zie ik hem staan. Helemaal op de rand staat hij te kijken naar de naderende trein.

De trein komt snel dichterbij en niemand verroert een vin om dat kleine mannetje daar weg te halen. Ik ren er naar toe en net op tijd haal ik hem bij de rand weg. Ik geef hem aan zijn moeder die het huilend in haar armen sluit.

Terwijl ik op de grond energie zit te verzamelen om weer op te kunnen staan, zie ik de krullenbol in de mensenmassa verdwijnen. Ik zwaai en fluister :”Dag kleine man. Tot ooit!”

Een nachtje zonder treinen zou best welkom zijn. Gewoon even een onbewoond eiland met een hangmat, een lekker zonnetje, veel eten en drinken, even geen Corona,maar bovenal mijn gezinnetje bij me…..

Ja! Daar wil ik wel voor tekenen, om dat voorbij te zien komen vannacht.

Droom jij ook wel eens zo realistisch dat je de hele dag het gevoel van die droom terug kan halen?

Dikke knuffel M0n13k

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s