Geplaatst in actualiteit

Corona: the common enemy

Sinds Corona lijkt het op andere vlakken erg rustig te zijn.

Ik hoor niets meer over oorlogen. Niets over aanslagen. Geen massale schietpartijen. Geen zinloos geweld (alsof er zinnig geweld zou bestaan). Niets van dat alles.

Sinds Corona lijkt het alsof de wereld samen strijdt tegen die ene gemeenschappelijke vijand. Het Covid-19 virus. Niet zomaar een vijand, maar een die heel moeilijk te verslaan is.

Als ik nu naar het nieuws kijk, dan gaat het over overvolle treinen naar het strand. Wat niet de bedoeling is. De trein is voor noodzakelijk transport, niet voor gezellige uitjes. Mensen lijken niet te begrijpen dat de genomen maatregelen er niet voor niets zijn. Terwijl ik me ook kan voorstellen dat men die maatregelen zat is! Ik wel, het maakt me vooral bang namelijk.

Als ik nu naar het nieuws kijk, dan gaat het over de ziekenhuizen die eindelijk weer een beetje ademruimte krijgen. Maar ook bang zijn voor een tweede golf. En dat snap ik dan wel weer, gezien het feit dat men de versoepeling wel heel erg ruim lijkt te nemen.

Als ik nu naar het nieuws kijk dan gaat het om protesten tegen de maatregelen. Hier in eigen land, maar ook in de buitenlanden. Waar de demonstranten vervolgens de ene na de andere boete krijgen voor het overtreden van de Coronaregels. Snapt men echt niet dat ze er niet voor niets zijn.

Als ik nu het nieuws kijk, dan gaat het over hekken rondom een verpleeghuis. Dit moesten ze doen omdat mensen op raamvisite gingen bij hun dierbaren. Wat natuurlijk helemaal niet de bedoeling is. Maar heel eerlijk: ik heb er ook aan zitten denken. Ik kan me heel goed voorstellen dat wanneer oma,opa, pa en/of ma op de begane grond zit, je dan snel geneigd bent om even langs te gaan en door het raam een kop koffie te drinken.

Ik snap dat je graag je dierbaren weer wilt zien en knuffelen en vasthouden. Echt! Als geen ander. Ook ik heb sinds het begin van de maatregelen mijn dierbaren niet meer (van dichtbij) gezien. Ik ken mensen die opa en oma worden en hun kleinkind alleen door een raam kunnen bewonderen straks. Niet vasthouden, niet knuffelen en bedelven onder kusjes, maar door een dicht raam kijken. Mensen die niet naar buiten kunnen, omdat ze (als ze besmet raken) echt de klos zijn (om het zo maar even te zeggen).

Maar in het nieuws is er niets meer te horen over oorlogen en aanslagen en dat vind ik stiekem best een beetje fijn.

Dikke knuffel M0n13k

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s