Geplaatst in Depressief, It's my life

Dit is geen afscheid

Hoe vaak hoor je dat wel niet? Nee dit is geen afscheid, maar tot ziens. Ik denk dat ik het zelf ook een ontelbaar aantal keren heb gezegd. Nee! Dit is geen afscheid. We zeggen gewoon tot ziens! Als we eerlijk zijn, weten we allemaal dat van de 10x dat je dat gezegd hebt, het 9 keer toch eigenlijk wel een afscheid was.

Therapie

Maandag had ik –zoals elke maandagmiddag– therapie. Nog steeds via beeldbellen, dat dan weer wel, maar dat went echt. Na de standaardvragen over hoe het gaat –waarop ik kon antwoorden dat het eigenlijk best oké gaat– kwam ze to the point. De therapie zoals deze nu is zal moeten stoppen. Het gaat te goed met mij om de gespecialiseerde GGZ-zorg nog te kunnen verantwoorden. Dat moet ik natuurlijk helemaal fantastisch vinden en natuurlijk ben ik er blij mee dat zij vindt dat het goed gaat. Sterker nog, ik denk dat ik mezelf –zoals het nu gaat– prima kan redden. Gelukkig kan ik –mocht het nodig zijn– altijd bellen/mailen. Dat geeft wel een stukje rust. Natuurlijk weet ik ook dat –zodra onze minister-president zegt dat het kan– de schematherapie vrij snel zal beginnen. Althans daar hoop ik heel erg op. Dus dit is geen afscheid, het is een tot ziens!

WORK WORK WORK

Ik ben echt een stuk sterker dan een paar maanden geleden. Sterker nog, ik ben sterker dan een paar weken geleden. En natuurlijk ben ik er nog niet. Nog lang niet. Maar ik ben wel veel verder dan ik in tijden heb gedacht. Ik ben weer aan het werk; twee uurtjes in de week, verdeeld over twee dagen. Vorige week de eerste week gehad en dat ging best redelijk. Hoewel ik na zo’n uurtje echt behoorlijk uitgeput ben. Volgens mij heb ik de afgelopen maanden gewoon uitgestaan. Maar dan ook echt uit! Wat valt dat tegen zeg. Al die informatie die je ineens weer te verwerken krijgt. Maar het begin is er. De eerste stapjes worden gezet. En het is helemaal niet zo eng als het leek. Op het moment dat de bedrijfsarts zei dat ik wel weer twee uurtjes verdeeld over twee dagen kon gaan werken, verstijfde mijn hele lijf. De spanning sloeg onverbiddelijk toe. Was ik hier al wel aan toe? Kan ik dit aan? Wat nou als ik fouten maak? Hoe zullen mijn collega’s reageren? Deze en nog 300 andere vragen spookten door mijn hoofd. Na een gesprek met mijn manager bleek al snel dat al die zorgen nergens voor nodig zijn. Ze neemt me (nog net niet letterlijk) aan de hand bij elke stap die ik doe. PFIEUW!

Wat lijk ik een kind hè? Dat is wat ik denk terwijl ik dit allemaal schrijf. Die onzekerheid. Mijn hemel! Maar het is nu eenmaal zo. En ik kan blijven vechten tegen die onzekerheid, of ik accepteer dat dit bij mij hoort. Hoewel ik graag niet zo onzeker zou willen zijn, denk ik dat ik het voor nu maar accepteer, dat geeft meer rust dan er constant tegen in te gaan.

Dikke knuffel M0n13k

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s