Geplaatst in De strijd tegen de kilootjes, It's my life

Milestones

Oh my! Wat een week. Een week met grote mijlpalen. Helaas ook een week met dieptepunten.

Oké, dieptepunten klinkt misschien wel heel zwaar, maar weet even geen beter woord. Misschien vat teleurstelling het beter samen.

He did it! (Milestone 1)

We beginnen met de eerste mijlpaal. Rick is geslaagd voor zijn vmbo-eindexamen. Of dat een mijlpaal is?!?! Echt wel! Een mega-mijlpaal! Wij hebben wel eens gemopperd dat hij te weinig deed en het op deze manier niet zou redden. Hij bleef stug volhouden van wel. En wat heeft hij ons het nakijken gegeven! Hij heeft het daadwerkelijk gehaald.

Geloof me als ik zeg, dat we niet trotser hadden kunnen zijn. Wat natuurlijk wel jammer is, is dat er geen grootse diploma-uitreiking komt. Geen eindexamengala. Ja, ze hebben een online borrel gehad, maar dat is toch net even anders. 😉

Ook geen examenfeestjes bij klasgenoten of hier thuis. Niks van dat alles. Wel een vreemde periode eigenlijk zo. Alles waar je als moeder zo tegenop ziet en waar de kinderen reikhalzend naar uitkijken gaat niet door. Aan de ene kant stiekem best een opluchting als ik eerlijk ben. Geen angst voor grote hoeveelheden alcohol (en wat al niet meer) op die feestjes (ik kan mijn examenfeestje nog goed voor me halen 😉, vandaar die angst). Maar wat had ik het hem gegund om het groots te kunnen vieren. Wie weet komt dat nog.

Wel sluiten we hier weer een hoofdstuk af. Geen middelbare school meer. Nu gaat hij richting het MBO (Software Developer) en start daarmee een heel nieuw hoofdstuk. Dit blijven bijzondere momenten.

Bye bye little one (Milestone 2)

De volgende mijlpaal is een hele grote van onze kleinste. Hij is afgelopen week voor het eerst naar een nieuwe groep gegaan op het kinderdagverblijf. Hij zat nog bij de baby/peutergroep en is nu naar de 3-jaar groep. Dat was wel even wennen, maar gelukkig ging zijn beste vriendje ook dezelfde dag voor het eerst naar die groep. Konden ze zich een beetje aan elkaar optrekken. Jesse was daar de enige die nog een luier heeft. En daar hadden ze even geen erg in, waardoor hij de hele middag zonder luier had gelopen. Helaas had hij, net voor wij aankwamen, een ongelukje gehad. Wel was hij op slag klaar met het plassen in de luier. Hij wil alleen nog maar op het potje, maar wel een luier aan. Zal wel een veilig gevoel geven nog. Wel vindt hij het ronduit verschrikkelijk om nog in zijn luier te plassen. Als dat ook maar dreigt te gebeuren, staan de tranen al in zijn oogjes.

Ondertussen is het menneke dus al 3 dagen en 3 nachten droog. Daaaaaahag kleintje en hallo grote vent! Er zullen vast nog wel genoeg ‘ongelukjes’ gebeuren. Maar jeetje! Wat een grote stap heeft deze kleine man gemaakt zeg! Vandaag hebben we voor de zekerheid nog een pak luierbroekjes gekocht en gaan ervan uit dat dit het laatste pak zal zijn. Nu afvragen wanneer de juiste tijd is om hem helemaal zonder luier te laten lopen. Vandaag even snel wat boodschappen doen… Tsja, dat durf ik toch echt nog niet zonder de veiligheid van die luier. (Niet dat hij dat al wil, dat scheelt.) Weer een hoofdstuk wat afgesloten kan worden.

Teleurstelling

En dan komen we toch nog bij de teleurstelling. Want jeetje wat had ik graag willen zeggen dat er weer wat af is (kilo’s dus). Maar helaas. Sterker nog. Ik ben zelfs een klein beetje aangekomen. Het is allemaal vocht en ik weet ook waar het vandaan komt. Mijn darmen hebben wat moeite met het nieuwe eten zeg maar. Daar heb ik nu medicijnen voor -joepie! Nog meer medicijnen- maar die bevatten weer veel zouten, waardoor ik extra vocht vasthoud. Daarnaast is het ook nog eens een heel ranzig drankje. BAH! Dus moet ik melden dat -80 weer wat verder weg is, geen 3,8 kilo meer, maar 4,5. Baal hier zo enorm van. Waardoor ik me ook iets meer dan normaal tegoed heb gedaan aan allerlei lekkers. En het ging juist zo goed. (ik kan wel janken!) Nu probeer ik me met alles wat ik in me heb weer te herpakken en niet toe te geven aan die vreselijke eetbuien, waarvan ik weet dat die puur komen door de frustratie van het niet afvallen. En ik weet dat het echt weer gaat lukken, dat ik echt wel weer onder die vreselijke 80 ga komen. Het kost alleen even wat meer moeite nu.

En dan heb ik het nog niet over het sporten, waar ik momenteel echt de kracht niet voor op kan brengen. En de volgende dag baal ik dan weer dat ik niets gedaan heb. Dat ik weer dat schaaltje chips heb genomen ’s avonds. Of dat ijsje ’s middags. Ik moet echt leren om wat minder streng voor mezelf te zijn. Maar ik moet mezelf ook een flinke schop onder mijn kont geven en weer gaan sporten en weer extra goed op de koolhydraatjes gaan letten

Dikke knuffel M0n13k

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s