Geplaatst in It's my life

17 times 29

Wat een weken. Er is zóveel gebeurd. Dat ik er gewoon even stil van ben geweest.

Zal ik het even opsommen?

  • De tuin is af!
  • Under 80!
  • Peuter 3 jaar
  • Ik voor de 17de keer 29 geworden
  • Een dagje foto’s maken in Antwerpen op mijn verjaardag
  • Therapie langzaam weer opgestart

Het is zoveel dat ik niet weet waar ik moet beginnen. Gaat het allemaal in 1 blog passen of moet ik er meerdere schrijven? Dilemma’s, dilemma’s, dilemma’s

Under 80!’ en de ‘langzaam opgestarte therapie‘ ga ik beschrijven in een apart blog per onderwerp. Eigenlijk puur vanwege het feit dat er over beide vrij veel te schrijven is en het niet bij de andere onderwerpen past.

Dus… Daar gaan we. (Maak je borst maar nat! In totaal heb je nog ongeveer 1500 woorden te gaan 😉)

De tuin is af!

Jaja! Het is gelukt. We hebben de tuin af gekregen. Alle tegels liggen erin. En als ik heel eerlijk ben…Het ligt er supernetjes in. Het lijkt wel of de tuin ineens 2x zo groot geworden is. Dat is natuurlijk niet zo, maar doordat alles nu 1 kleur is, is het optisch echt vele malen groter.

Ook de poeren voor de overkapping (die moet nog geplaatst worden) staan er al. Mensen die in de tuin zijn geweest vragen zich af wat die zwarte dingen zijn die her en der in de grond staan. Nou uhm… Dat kan ik heel makkelijk uitleggen.

Voorheen hadden we een tuin met een aantal verhoginkjes, waar men nog wel eens over struikelde. Nu alles netjes en strak ligt is de kans dat er zoiets gebeurd dat natuurlijk veel kleiner. Daarom die poeren, zodat we af en toe nog even flink kunnen lachen.

Het leukste is natuurlijk als mensen dat geloven. Wat dan helaas weer niet vaak zo is. Kennelijk zie ik er niet uit als iemand die vreselijk kan lachen als er iemand valt ofzo.

En weet je? Ondanks dat de tuin nu grotendeels af is, het er supermooi uitziet, de kleine man lekker kan spelen zonder 100x te vallen, moet er nog wel wat sfeer gecreëerd worden. Zelf had ik dat nooit zo door en dacht ik eigenlijk dat veel mensen de tuin veelal zagen als een soort obstacle run door alle verhogingen en dergelijke. Maar afgelopen week kreeg ik te horen dat mijn/onze tuin juist gezien werd als heel sfeervol en nu is hij nog wel een beetje kaal. Ik denk dat met de komst van de overkapping er wel weer sfeer in de tuin gaat komen. Daarna hier en daar nog de juiste accessoires en dan komt die sfeer ook wel weer terug. Maar jeetje, wat was dat een supermooi compliment. ❤

Nu is het vooral genieten van elk momentje wat we hebben om in de tuin te zitten. Watertje en boekje erbij. Er is altijd wel een zon- of juist schaduwplekje.

Zo blij met de nieuwe tuin

Under 80!

Hier mag je dus nog even op wachten 😉

Peuter 3 jaar

Weet je nog dat gisteren de kleine man geboren werd? Die is dus vorige week alweer 3 geworden. We hebben het vrij klein gevierd en dan zelfs nog in 3 dagen om het zoveel mogelijk ‘coronaproof’ te houden. De kleine man is vreselijk verwend en heeft hele mooie en leuke cadeaus gekregen. Veel Duplo waar hij graag mee speelt, maar ook lego, een nestschommel, een tractor en een fietsje. Hij was echt jarig. De hele dag heeft hij ‘er is er een jarig’ en ‘lang zal ze leven’ lopen zingen. De ‘hiep hiep hoera’s’ werden veelvuldig geroepen. De dag na zijn verjaardag mocht hij het op het kinderdagverblijf vieren. Om dan op zaterdag en zondag nog een klein feestje te vieren. Al met al, ondanks alle maatregelen, gelukkig een geslaagde verjaardag gehad.

Het eerste cadeau!

29 voor de 17de keer


Jaja, je leest het goed. Ik ben voor de 17de keer 29 geworden. 😉

Van tevoren was mij gezegd niets te plannen, geen afspraken te maken en het zou fijn zijn als ik niet hoefde te werken. Maar pas op de ochtend zelf kreeg ik te horen wat er die dag ging gebeuren. Dat is dan best spannend en lang wachten voor het zover is. Donderdagochtend werd ik wakker gezongen door Jeff, Danisha en Jesse. (Ik ga nu natuurlijk niet vertellen dat ik eigenlijk al een tijdje wakker was, maar niet uit bed mocht, zodat Jeff mij met de kinderen die thuis waren (Rick was al naar zijn werk) wakker kon gaan zingen) Dus heel spontaan werd ik wakker door een prachtig gezongen ‘lang zal ze leven’, waarna ik het cadeautje kreeg wat Danisha en Rick samen voor mij hadden gekocht – een prachtige bedel voor aan mijn armband -. Daarna kreeg ik te horen dat ik met Jeff samen een dagje naar Antwerpen zou gaan. De camera’s mee en daar lekker mooie foto’s maken.

Zaterdag heb ik het nog heel ieniemienie gevierd. En als ik zeg ieniemienie, bedoel ik ook ieniemienie. Mijn vader en Marian zijn gezellig even langs geweest. En that’s it. I.v.m. corona en de kleine die vorige week jarig was, heb ik mijn verjaardag verder niet gevierd. Wel kreeg ik nog een mooi cadeau binnen van schoonpuber en dochterlief. Dus niet gevierd, maar wel verwend. Kan het nog beter?

Best Mom ❤

Birthday in Antwerpen

Zoals je hierboven al kon lezen gingen we foto’s maken in Antwerpen. Jeff had alles voor en met de kids geregeld. Dus ik hoefde me nergens zorgen om te maken en kon genieten van de dag.
Nadat we de auto hadden geparkeerd gingen we naar de Sint Annatunnel.

*info tussendoor: Ik heb hoogtevrees! *

Oké, de Sint Annatunnel. Op het moment dat we bij de roltrap naar beneden aankwamen, schoot mijn hartslag met 100 slagen omhoog en joeg een lichte paniek door mijn lijf. (Ken je de roltrap in de maastunnel? Deze was nog hoger naar mijn idee!) Tandjes! Dat was hoog! Zo eng! Maar ik heb het gedaan. Jeff ging op de roltrap staan en ik dicht tegen hem aan, zodat ik niet kon zien hoe hoog of het was. Pfffff. Nadat we een aantal foto’s hadden gemaakt, weer terug naar boven.

En ik kon weer ademhalen. Het avontuur met de roltrappen overleefd! Daarna zijn we richting de parkbrug gelopen. Ondertussen hier en daar een winkeltje bekeken en vooral foto’s gemaakt van allerlei dingen. Onderweg zag ik in een zijstraat een man staan naast een prachtige ouderwetse Gentlemen’s Bike. Oh, wat wilde ik daar graag een foto van maken. Van dat complete plaatje. Maar dat kan toch niet zomaar? Nee, dat kan inderdaad niet zomaar. Dus heb ik al mijn gêne opzijgezet en ben ik op de man afgestapt om te vragen of ik een foto van hem met zijn fiets mocht maken. En dat mocht. Wat een sympathieke man was dat, zo ook de mannen met wie hij in gesprek was. We hebben even met hen staan praten voor we onze weg vervolgden naar de parkbrug.

Rond het middaguur kregen we toch wel enorme trek en gingen we op zoek naar een plek om iets te eten. Al snel liepen we langs de Urban Story Deli Shop en daar zijn we neergestreken. Een heerlijke lunch hebben we daar gegeten. Ik had een Club Kip (I know, koolhydraat technisch gezien niet de beste keus, maar wel de lekkerste) en Jeff een Flatbread met zalm. Na deze heerlijke onderbreking zag ik een tafereeltje van 2 dames die op de kaart aan het kijken waar ze naar toe moesten. En nee! Niet de kaart op hun telefoon, maar zo’n echte ouderwetse papieren wegenkaart! Ik kon het niet laten om daar een foto van te schieten. Zo mooi om te zien dat die kaarten nog gebruikt worden in het digitale tijdperk waarin we nu leven.

Ook bij de parkbrug hebben we wat foto’s geschoten en ons staan verbazen om een vader(?) die zijn kinderen opdracht gaf foto’s van hem te maken bij de brug. En dan dus foto’s waarvoor hij echt aan het poseren was. Nadat we dat tafereel een tijdje hadden staan aanschouwen en zij weer verder liepen, vervolgden ook wij ons pad richting de volgende locatie – het centraal station. En tsja coronamaatregelen, dus in het station moesten we onze mondkapjes op (net als in de winkels, musea en kerken overigens). Dat was al snel erg benauwd en het station is heel mooi, maar ik kon er geen mooie plaatjes vinden.

Daarna nog een Brusselse wafel genomen. ( De helft van de slagroom ernaast gegooid. Wat was dat veel zeg. Werd er bijna misselijk van.) Hé! Als je in België bent MOET je die wel eten! Ohja en een heerlijke zelf samengestelde Magnum gegeten. (die hoeft dan weer niet perse in België, maar is gewoon erg lekker.) Ai ai. Het is een dagje vol koolhydraten geweest, als ik het zo eens terug kijk.

Inmiddels hadden we een kleine 8 kilometer gelopen en werd het tijd om terug naar de auto te gaan. We wilden nog langs het Havenhuis rijden om wat foto’s te maken. Alwaar Jeff prachtige foto’s maakte van het Havenhuis, maar mijn aandacht meer getrokken werd door een container met kunst die ernaast stond.

De dag hebben we afgesloten bij ons favoriete sushirestaurant in Ridderkerk om daarna volgegeten en met pijn in de voeten (van in totaal 10,5 km lopen) een hele lange nacht te slapen. Nadat ik bij thuiskomst verrast werd door een mooie bos bloemen die op mij stonden te wachten.

Therapie langzaam weer opgestart

Ook dit hou je nog te goed.

Dikke knuffel van een (inmiddels niet meer) jarige M0n13k!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s