Geplaatst in De strijd tegen de kilootjes, It's my life

Guess what…

Jullie raden nooit wat ik vandaag ga doen! Of eigenlijk moet het zijn: ’Wat ik vandaag gedaan heb.’, aangezien jullie dit pas lezen als ik het al gedaan heb (als het goed is).

The gym

Het begon allemaal een paar weken geleden. Toen bedacht ik me dat ik misschien toch weer eens een sportschool moest zoeken. Gewoon om die stok achter de deur te hebben om te gaan sporten. Maar dat kwam er niet van. Waarom niet? Allerlei redenen eigenlijk. De kosten, maar voornamelijk de angst voor het onbekende. Het alleen gaan naar een sportschool. Alleen al bij het idee, begint er een paniekaanval zich te ontwikkelen.

An offer you can’t refuse

Zo heb ik een paar weken rondgelopen en af en toe dat idee naar voren gebracht, maar ik was er steeds al snel uit dat dit het niet ging worden. De kosten…. Hield ik mezelf voor. En toen kwam er gisteren een aanbieding voorbij op Facebook. Een aanbieding van een sportcentrum hier in de omgeving. Zij bestaan nu 10 jaar en daarom kan je nu een jaarabonnement afsluiten voor maar 10 euro per maand. AI! Shoot! Uhm! Nu is het excuus van de kosten compleet van tafel geveegd natuurlijk! En nu?

Shocked

Weet je, dacht ik, ik heb het er met Jeff over en dan zien we wel. Tussen het moment dat ik het tegen hem zei en het moment van inschrijving zit dus nog geen half uur! Hij werd er ook enthousiast van! Dus nu zijn we allebei lid van de sportschool.  Dat koste mij nog wel wat moeite. In zoverre, we stappen daar uit de auto om ons in te gaan schrijven, lopen er twee gasten op de parkeerplaats met armen… Mijn hemel! Echt alleen maar spieren. Daardoor voelde ik me direct behoorlijk misplaatst en wilde ik niets liever dan weer in de auto stappen en naar huis gaan. Niet gedaan overigens! Ik heb doorgezet en ben -met een steen in mijn maag- naar binnen gegaan. Een heel klein moment heb ik nog getwijfeld nadat we de papieren hadden ingevuld, maar dat was echt dom! Sloeg helemaal nergens op! Alsof ik ergens niet zou durven komen, omdat (toevallig net op dat moment) een van mijn jeugdhelden binnen kwam lopen.

The Wolf in sportswear

Welke dan?”, hoor ik je vragen. Nou, dat zal ik je vertellen. Het ging in dit geval om John de Wolf. Het grappige van mijn fan-zijn is dat ik dus echt helemaal niets met Feyenoord of überhaupt met voetbal had. Ik ‘had’ alleen maar iets met John de Wolf. Hij was de reden dat ik meeging naar de Kuip. Hij was de reden dat ik de wedstrijden van Feyenoord op tv keek. Hij was de reden dat ik met vuurrode wangen de McDonalds ontvluchtte als hij binnenkwam.
Tot die keer dat ik het lef had hem een handtekening te vragen. Echt enthousiast reageerde hij niet. Oké achteraf gezien kan ik daar wel inkomen, aangezien hij gewoon even eten aan het halen was in de snackbar en er weer zo’n half dol tienermeisje voor zijn neus stond. Zou er ook gek van worden. ‘Gelukkig’ had hij in zijn auto een stapel gesigneerde foto’s liggen. AFKNAPPER! Ik hoefde geen foto met handtekening die al weken geleden was getekend. Ik had het veel leuker gevonden als hij hem op een servetje had gezet ofzo…
Scheelt, vanaf dat moment hoefde ik niet meer mee naar de kuip (dat scheelt een bak geld joh!) en hield ik op zondag tijd over omdat ik die ‘wedstrijden’ niet meer hoefde te zien. En dat alleen maar doordat een voetballer die je op een of andere sokkel hebt geplaatst, eigenlijk gewoon een mens blijkt te zijn. Gewoon een man die (30 jaar) later in dezelfde sportschool staat als jij. En dat je dan toch een OMG-momentje hebt, dat je je toch heel even weer die puber van toen voelt. Het is maar een fractie van een seconde, maar toch…. Terwijl hij nog steeds gewoon een mens is.

Did it

Uhm… Oke, na deze openbaring weer even terug naar waar het allemaal om ging. Een klein moment van twijfel toen ik hem zag binnenlopen. Maar ook aan die twijfel niet toegegeven. (Zie je hoeveel excuses ik alleen al daar wist te verzinnen. Bizar hè?) Daarnaast, Jeff had echt net betaald, dus ik kon niet meer terug. En zo liep ik met een abonnement op de sportschool terug naar de auto. Misselijk, angstig en al zenuwachtig voor de eerste keer dat ik er heen ga. Maar ook opgewonden en enthousiast. Klaar om te starten!

The First time

Aangezien het niet in de planning ligt om ze puur te sponsoren, heb ik gisteren direct voor vandaag (en morgen) gereserveerd (tsja, covid-19!). Ook dat was wel een dingetje, want de eerste keren er in mijn eentje naar toe? Alleen daarvan breekt het zweet me al uit. Gelukkig is Rick zo lief om zich op te offeren en met zijn moeke mee te gaan de eerste keren. Zo fijn! Daarna zal het wel gaan. Even die drempel over. Overgeven aan het koudwatervrees en het diepe inspringen, maar dan wel stiekem een beetje een handje vasthouden van degene die meegaat. 😉

It’s done

Inmiddels is de dag voorbij en ben ik dus voor het eerst wezen sporten. Althans voor het eerst daar wezen sporten. Trillende handen, zo zenuwachtig was ik. Maar het viel me 100% mee! Ik heb een goed half uur op de loopband gestaan (Nee! Niet alleen gestaan, ook gelopen. Ja! Ik had hem aangezet! – dit even voor de scherpe mensen onder ons), daarna nog wat krachtoefeningen gedaan en als afsluiter een half uur op de roeimachine.

Geloof me, als ik zeg dat ik met een zeer voldaan en tevreden gevoel thuis op de bank neerplofte!

Hebben jullie in je tienerjaren ook zo’n onmogelijke crush gehad?

Dikke knuffel M0n13k

Een gedachte over “Guess what…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s