Geplaatst in Depressief, It's my life

Beer op de weg (2)

Een hele tijd geleden vroeg ik me af, wanneer ik de beer weer tegen zou komen. (Lees: Beer op de weg) Ik denk dat ik inmiddels het antwoord heb. En dat lees je hieronder….

In tegenstelling tot de vorige beer op de weg, is dit geen droom. Hier staat een echte beer. Of nou ja, echt? Een denkbeeldige beer, maar veel echter dan de beer in mijn droom.

Ik loop op een weg omhoog. Over het algemeen gaat het me redelijk af, maar er zijn momenten dat het echt heel steil omhoog lijkt te gaan, waardoor het heel moeilijk is om door te zetten. Daardoor sta ik af en toe stil en bedenk ik me waar ik vandaan kom. Dan kijk ik achterom, zie wat ik gepresteerd heb, en krijg weer de energie om door te gaan. Dit lijkt –als ik het zo schrijf– over een paar minuten te gaan, maar soms sta ik wel dagen of weken stil. Soms loop ik ook een stuk achteruit, zonder dat ik dat wil of doorheb.

Die steile stukken zijn niet makkelijk. Maar vervelender nog zijn de splitsingen. Want hoe weet ik welke weg ik moet nemen. Soms is het makkelijk te zien. Dan zie je dat de ene weg heel steil omhoog gaat of dat er een enorme put in de weg zit. Dan weet je dat je de andere moet pakken. Helaas is het niet altijd zo duidelijk.

Want wat doe je, als op de ene weg een beer staat en er in de andere weg een diepe kuil zit? Ben ik sterk genoeg om die beer te verslaan? Is die kuil misschien minder diep dan hij lijkt en klim ik er zo weer uit. Ik kan van beide wegen niet zien of ze bij de top uitkomen. Hoe kies je dan?

Beren zijn leuk…. op tv. Sommige zien er heel knuffelig uit, maar schijn bedriegt. Ze zijn niet altijd agressief. Soms staan ze me alleen maar uit te lachen omdat ze toch denken dat ik het niet kan. Soms staan ze me alleen maar aan te kijken. Met zo’n blik van….’kom maar op!

Welke weg kies ik dan? Kies ik de weg van de minste weerstand? Waarbij ik een put tegenkom en moeite zal moeten doen daar weer uit te komen. Of vecht ik tegen de beer? Is die weg met de put wel de weg van de minste weerstand? Of is de weg met die beer eigenlijk de weg van de minste weerstand.

Als ik op zo’n punt aankom, zou ik het liefste mijn tent opslaan en daar blijven. Niet kiezen tussen die twee wegen. Maar kiezen voor de optie om te blijven op het punt waar ik nu ben. Maar dan komt de vraag: “Is dit waar je wilt zijn? Of wil je meer?” En daar moet ik op antwoorden dat ik meer wil. Ik ben nog lang niet waar ik wezen wil.

Maar hoe? Ga ik vechten tegen die beer. Die beer die mij staat uit te lachen, omdat ik het niet redt. Die mij staat uit te lachen, omdat ik opgeef? Ga ik voor de andere weg en ga ik ondervinden hoe diep die put is die in de weg lijkt te zitten? Of geef ik die beer een knuffel en laat ik op die manier blijken dat ik niet bang voor hem ben?

Ik denk dat ik kies voor het laatste. Ik geef de beer een knuffel. Sommige tegenslagen kan je beter omarmen dan er tegen te vechten.

Dikke berenknuffel M0n13k

5 gedachten over “Beer op de weg (2)

  1. Heb ik wel eens verteld over dat liedje? Van dik hout…?
    Welke keuze je ook maakt….het is altijd de juiste, want je hebt hem zelf gemaakt. En als je die beer dan ook nog is knuffelt…dan weet je het!!

    Geliked door 1 persoon

Laat een reactie achter op Michelle Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s