Geplaatst in De strijd tegen de kilootjes, It's my life

Kluns

Soms is het zo lekker als alles precies zo gaat als het zou moeten gaan.
Neem gisteren (donderdag).

Sporten

Donderdag werk ik altijd in de ochtend een uurtje of 1,5 – 2. Tegenwoordig (nu een goeie week ongeveer) ga ik daarna naar de sportschool. Even mijn hoofd leegmaken op de loopband of roeimachine. De apparaten voor krachttraining komen ook nog, maar daar krijg ik een Personal Training voor, zodat ik goed weet welk schema bij mij past èn –niet geheel onbelangrijk– hoe de apparaten werken. Vorige week probeerde ik me al tussen de stoel en rol van een apparaat te wringen, toen iemand zei dat ik juist tegen de rol aan moest gaan zitten…. Je snapt dat ik wel door de grond kon zakken op dat moment. En maar doen of ik dat wel wist natuurlijk…

Leeg hoofd of leeghoofd

Maar goed, hoofd leegmaken na het werk. Ik zat dus te werken en bedacht me dat ik wel iets langer kon doorgaan, aangezien het best lekker ging. Wat ik even vergeten was, was dat ik een reservering voor de fitness had gedaan. Als een speer naar boven, sportkleding bij elkaar geraapt. Terwijl ik me aan het omkleden ben weer naar beneden. Schoenen aan. Shoot! Drinkfles.. Ja er moet wel water mee natuurlijk. Die nog snel gepakt. Ik pak mijn autosleutel van het rekje en bedenk me dat ik een handdoek moet hebben. ARGH! Weer naar boven om een handdoek te pakken. Oke, nog even een laatste check….

  • Telefoon                 ✔️           
  • Handdoek               ✔️          
  • Lidmaatschapspas  ✔️        
  • Drinkfles                   ✔️         
  • Autosleutel               ✔️        

Ja, ik kan gaan. Ik doe de deur open en wat denk je? Ik zie dat ik mijn kleding binnenstebuiten aan heb. *hele hele diepe zucht* Deur weer dicht en opnieuw aankleden dus. Eindelijk kon ik gaan. En ik was al zo zenuwachtig omdat ik voor het eerst alleen ging. En dan gebeurt dit allemaal, waardoor de zenuwen alleen maar toenemen. Alsof het een voorteken is.

Dat ik er eenmaal op de sportschool achterkwam dat ik mijn waterfles alsnog vergeten was, vergeten we voor het gemak maar even.

Verbetering

Aangezien ik dezelfde avond de Personal Training (PT) zou hebben, had ik bedacht om het echt te houden bij de loopband. Een heerlijke 5km gelopen. Variërend met snelheden van 5km p/u tot 10km p/u (iets meer 5 dan 10). In totaal 45 minuten gelopen. (zoals de trainer ’s avonds zei: “Dat laat nog ruimte over voor verbetering.”, terwijl de machine ’s morgens zei dat het een goede training was…. Wie moet ik nou geloven?)

Slaap

Eenmaal thuis even een lunch naar binnen gewerkt (wat had ik een honger zeg), gedoucht en even gaan liggen. (mijn energieleven was ver onder 0 en ik ‘moest’ die avond nog) Maarrrrr ik zou maar een uurtje gaan liggen. Tsja, die snooze-knop op de wekker wint het toch elke keer weer… Uiteindelijk dus ruim anderhalf uur liggen knorren. Zucht (wanneer kom ik daar nou eens vanaf? En zeg ajb niet dat ik er niet aan toe moet geven, want dat ik zoveel makkelijker gezegd dan gedaan.)

De middag was dus heel snel voorbij en de PT kwam steeds dichterbij. Vlak voor ik wegging kreeg ik het schema doorgemaild, dus snel even gekeken. Waarna de moed mij in de schoenen zonk. Zo’n schema kan ik toch nooit in een uur afwerken. Moet ik dat elke keer doen? Mijn hemel. Dit trek ik niet hoor. Ik balanceerde op het randje van afzeggen.

Auw

Gelukkig kwam ik al vrij snel in de flow, toen ik er eenmaal was. Opwarmen op de roeimachine (en dat vind ik echt een fijn apparaat). Jammer wel dat ik er bij het weglopen over struikelde. Je kan maar beter gelijk laten zien dat je een enorme kluns bent, toch? Omdat ik twijfelde of hij wel door had dat ik niet heel handig was, stootte ik daarna ook nog maar mijn hoofd tegen een of andere halter die in de lucht hing aan een apparaat. Maar nadat ik ook nog eens mijn sleutel liet vallen (echt hoor, hoe klunzig kan je zijn?), was het hem (en alle andere in de zaal) geloof ik wel duidelijk.

The Shame

Na de uitleg van alle apparaten en daarmee een full body work-out verder, strompelde ik naar de auto. De parkeerplaats voor de deur was vol, waardoor ik naar de verderop gelegen parkeerplaats moest lopen. Waar het best druk was, aangezien er net een les was afgelopen en iedereen daar nog stond te kletsen. Geen probleem verder, tot er op het raampje van mijn auto werd geklopt en ik te horen kreeg dat ik vergeten was om mijn PT af te rekenen. THE SHAME! Wat een afgang! Nu moest ik dus terug naar de sportschool (langs al die mensen) om –met het schaamrood– op mijn kaken alsnog de rekening te voldoen. Gelukkig konden ze er daar om lachen. Ik iets minder.

Kan er nog meer fout gaan? Argh! Gelukkig niet, maar dat had er meer mee te maken dat de dag voorbij was.

Nu afwachten hoe de spierpijn zich gaat ontwikkelen. Vanmorgen werd ik in ieder geval wakker met een blauwe plek op mijn enkel. Zondag gaan we er weer heen en met het schema aan de slag. Nou ja, we? IK ga zondag weer met het schema aan de slag.

Lieve groetjes M0n13k

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s