Geplaatst in It's my life

Honey, I’m home

Twee seizoenen geleden maakte Rick (en wij dus ook) de overstap van Euro Stars naar The Orioles. Dit was een door omstandigheden gedwongen keus, wat ons veel verdriet deed.

Gelukkig had Rick bij The Orioles al snel zijn draai gevonden en was hij daar lekker aan het ballen. Hij draaide mee in zijn eigen team, maar ook bij de diverse senioren teams mocht hij invallen. Waardoor hij vrijwel elk weekend 2 á 3 wedstrijden speelde. (Best een uitdaging met maar 1 tenue haha. Je wast je rot!) Dit vond/vindt hij uiteraard helemaal geweldig! (En hier bedoel ik natuurlijk het spelen van meerdere wedstrijden. Niet het wassen van zijn tenue…)Het is toch een blijk van waardering voor je spel.

Maar het bloed blijft kruipen waar het niet gaan kan. Ken je dat? Dat je (ondanks de leuke contacten) ergens toch niet helemaal kan aarden. Dat je blijft verlangen naar meer, naar huis. Dat gevoel was er. Bij mij meer dan bij Rick en Jeff. Dat zal vast ook wel deels aan mij depressie liggen en het feit dat ik nogal moeite heb met veranderingen. En dit was nogal een verandering. En hé, laten we eerlijk zijn. Bij elke vereniging gaan er dingen goed en minder goed.

Sinds een aantal weken wisten we dat er vanavond een try-out zou zijn bij Euro Stars voor een nieuw te starten Junioren team en een senioren team. Let’s go! Ik kneiterenthousiast. Rick zenuwachtig, en Jeff….die had er gewoon zin in en Jesse liep er rond alsof hij daar geboren was (dat was ook bijna zo haha). Danisha kwam na haar werk ook naar de try-outs kijken. (En niet te vergeten zijn fanbase die weer trouw langs de kant zat. 🤣)

Tijdens de try-outs fijn kunnen (bij)kletsen. Terwijl Rick zich stond uit te sloven op het veld. Nee hoor! Het was geen uitsloven, maar hij deed wel enorm zijn best. En dat wierp zijn vruchten af. Rick kwam van het veld af en zei: “Ja mam! Ik wil weer terug!” Ik kon wel janken. Sterker nog, ik stond te janken.

Tegen de jeugdcoördinator (ofzoiets) zei ik vervolgens: “Kom maar op met dat overschrijfformulier, we komen weer naar huis!” En nu het moeilijke. Dat formulier moet door de oude vereniging ingevuld worden en ondanks dat ik het fijn vind dat hij terug gaat, vind ik dat toch wel moeilijk.

Ik ga de ouders bij zijn team en de jongens waar hij mee speelde echt wel missen. Dat staat als een paal boven water. We sluiten daar een mooie periode af. En beginnen een nieuw hoofdstuk thuis.

Lieve groetjes M0n13k

Een gedachte over “Honey, I’m home

  1. Lastig hé? Je krijgt gelijk dat gevoel dat je anderen in de steek laat. Maar dat is niet zo hoor!! Hij vind het daar gewoon leuk en heeft het altijd leuk gevonden. En daar doe je het toch voor? Dus gewoon goed gedaan, de juiste keuze.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s