Geplaatst in Depressief, It's my life

2 jaar

2 jaar geleden schreef ik voor het eerst over die aanhoudende vermoeidheid. En als ik zeg 2 jaar geleden, bedoel ik vandaag 9 september op de kop af 2 jaar!

En wat was ik toen al een tijd bezig met op mijn tenen lopen. Ik kon niet meer. Maar je blijft toch doorgaan. Je hebt je gezin, je familie, vrienden en natuurlijk je werk. Er moet zoveel. Je kan niet stoppen. Een pauze nemen kan niet in dit gehaaste leven. En als je stopt en toegeeft dan wordt het allemaal nog veel erger.

Dat is hoe ik in die tijd dacht. Net zoals dat ik niet wilde weten wat er aan de hand was. Depressief? Doe nou eens niet zo gek joh! Ik heb toch een prima leven, niets om depressief van te geraken. En toen volgden allerlei onderzoeken, waar (gelukkig) steeds niets uitkwam.

Zo heb ik uiteindelijk nog ruim een half jaar rondgelopen. Een half jaar in full speed ontkenning. Ik was gewoon moe! Verder niets. Ik werd alleen maar steeds dikker, verder niets! Ik ging alleen maar meer eten, verder niets! Nee! Verder niets!

Nu zou ik willen dat ik eerder echt aan de bel had getrokken. Niet had gewacht tot het echt niet meer ging. Had ik dan niet veel eerder hulp gekregen. Zou ik er dan niet sneller doorheen zijn gekomen? Maar ja, dan had ik dus ook veel eerder moeten inzien dat het niets lichamelijks was, dat het een depressie was.

Toen ik vanmorgen een herinnering zag over deze dag 2 jaar geleden. De dag waarop ik bloed ben gaan prikken, de eerste stap in een lange rij van onderzoeken. De dag waarop ik eigenlijk al een klein beetje toegaf dat het zo niet langer ging. Maar er verder toch niet echt iets mee deed.

Na het zien van deze herinnering kon ik niet anders dan terugdenken aan alles wat er in de laatste twee jaar is gebeurd. En dat is best veel.

  • Tientallen onderzoeken.
  • Honderden uren aan therapie.
  • De angsten die mij beletten een normaal leven te leiden.
  • De huilbuien die niet leken te stoppen.
  • De vreetbuien waar ik niet tegen kon vechten.
  • De weegschaal die steeds lelijker deed tegen mij.
  • Het schuldgevoel tegenover iedereen in mijn omgeving die ik met mijn ellende opzadelde. (Inmiddels weet ik echt wel dat ik me niet schuldig hoef te voelen ;-))

Wat is er in die twee jaar enorm veel veranderd.

  • Steeds minder angsten.
  • Steeds meer een normaal leven. (corona even buiten beschouwing gelaten)
  • Weinig huilbuien meer.
  • Vreetbuien waarvan ik het (steeds vaker) kan winnen.
  • Een weegschaal die met de dag vriendelijker is tegen mij.
  • Vrijwel geen schuldgevoelens meer.

Nu ik dit alles heb opgeschreven, zie ik ineens heel goed in, dat het echt een heel stuk beter gaat dan toen. Natuurlijk is er wel het besef dat het gevecht nog niet uitgevochten is, maar ik kan wel zeggen dat de tussenstand nu in mijn voordeel is!

Lieve groetjes M0n13k

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s