Geplaatst in Depressief, It's my life

Eindeloze zoektocht

Altijd op zoek? Tsja, dat is wel zo! Denk ik.

Het leven is eigenlijk 1 grote zoektocht. Op alle vlakken. Hoe ik hierbij kom? Door een gesprek wat ik had met Jeff, waarbij duidelijk werd dat ik naar iets op zoek ben wat er waarschijnlijk niet gaat zijn en dat die zoektocht mijn huidige therapie wel eens in de weg zou kunnen gaan zitten als ik er niets aan doe. Duidelijk? Nee hè? Ik ga proberen om uit te leggen wat ik bedoel…

Vriendschap.

Elke keer als ik dacht een goede vriend te hebben, verliet deze op de volgende halte mijn trein en kon ik weer op zoek naar nieuwe vrienden.

Mijn trein? Ja! Je kent het gezegde vast wel…. Het gaat er niet om wie er instappen op jouw reis door het leven, maar om wie de reis samen met jou uitzitten. (Of zoiets in ieder geval). Ik kan je vertellen dat er heel veel mensen zijn ingestapt, maar bijna net zoveel waren net zo snel weer uitgestapt. (Sommige heb ik eruit moeten gooien. Tsja, je moet natuurlijk wel je kaartje verdienen hè) En zo blijft het een eeuwige zoektocht.

Lang, lang geleden werkte ik in een supermarkt met echt het allerleukste team en de leukste klanten. Oké, als ik heel eerlijk terugkijk waren er ook echt wel flinke onenigheden en heb ik echt wel eens ruzie gehad met deze of gene. Maar toch ben ik nooit chagrijnig naar mijn werk gegaan. Sommige mensen vroegen zich soms wel eens af of ik woonde in de winkel. Want….. was er een zieke? Dan bleef ik langer of kwam ik extra. Geen probleem! Met plezier zelfs!

Ter informatie: ik werkte in Rotterdam Noord. Degene die dit kennen, weten dat dus echt niet elke klant leuk was. 😉Maar het merendeel wel (lees ook: Supermarktvriendje…). Ik bedoel, als mensen na 10 jaar jou nog steeds herkennen als dat meisje van A&P, dan weet je weer hoe leuk het was. Inmiddels ben ik er al bijna 20 jaar weg. Maar denk er nog heel vaak met weemoed aan terug.

Het heeft heel lang geduurd voor ik me besefte dat, zolang ik bleef zoeken naar wat ik daar had, ik nooit meer met zoveel plezier naar mijn werk zou gaan. Tot ik kwam waar ik nu ben. Het heeft even geduurd, maar ik heb weer leuke collega’s gevonden.

Nieuwe zoektocht

En nu is er weer een vergelijkbare situatie. Tijdens mijn vorige therapie (ISGP) had ik een hele fijne groep. Nou ja, hebben? Ik maakte deel uit van een hele fijne groep. Een aantal van hen spreek ik nog heel regelmatig. Er was een chemie die ervoor zorgde dat we het beste in elkaar naar boven haalden. En er zo voor elkaar konden zijn, dat we er allemaal alleen maar sterker door werden. En nog steeds zijn we er voor elkaar, wanneer de ander dat nodig heeft. Hoe mooi is dat. Dat een therapie zoiets bijzonders voortbrengt.

Nu ben ik gestart met een nieuwe therapie (schematherapie, BOY! Heftig! Dat wil je niet weten!), maar ik merk dat ik op zoek ben naar diezelfde chemie. En die gaat er niet zijn, dat zou toch ook wel veel te mooi zijn. Maar de omstandigheden zijn nu ook heel anders (1x per week ipv 4x), door de coronamaatregelen ook een letterlijke afstand, maar door die maatregelen komt iedereen ook pas op het laatste moment binnenstappen en is iedereen na de therapie binnen no time verdwenen. Ik snap dat ook door deze omstandigheden de chemie heel anders of minder zal zijn, maar moeilijk vind ik dat wel.

Op het moment dat ik dit schrijf is het 01:41 en heb ik zojuist een heel fijn gesprek gehad met Jeff waardoor ik tot een besef ben gekomen, dat ik me erbij neer moet leggen dat het niet hetzelfde gaat zijn en het besef dat ik een manier zal moeten vinden om hiermee om te gaan op een manier die voor mij goed is.

Hakketak

Hakketak is niet alleen een leuke eekhoorn uit ‘Pieter Konijn’ (sorry, peuter in da house, dan kijk je dit soort programma’s 😉), maar ook net zo onduidelijk als dit blog. Of misschien kan ik beter zeggen: ‘Net zo chaotisch als dit blog.’ En geloof me, dat is een 1 op 1 vergelijking met hoe het er op dit moment in mijn hoofd aan toe gaat. Het is zo’n chaos en door de mindere dagen die ik de afgelopen week heb (resultaat van de nieuwe therapie? )….. Ai! Ik weet dus echt niet meer waar ik heen wou met deze zin. Waarschijnlijk doordat ik er met mijn aandacht niet bij was. (Hoorde een sirene buiten en ging even zoeken wat er aan de hand was). Mijn concentratie is overdag al niet zo best, maar ’s nachts al helemaal niet aanwezig kennelijk. Maar om aan te duiden hoe groot de chaos is, laat ik hem wel staan.

Work in progress

Enniehoe. Het is even een beetje stiller misschien, maar dat komt voornamelijk omdat ik weer keihard aan de bak moet. De therapie zelf is dan misschien maar 1x per week. Ik ben er wel de hele week mee bezig (huiswerk) en moet daarnaast natuurlijk ook nog gewoon mijn uurtjes werken en de kinderen en huishouden en…en…en…

Sorry voor de chaos 😉

Lieve groetjes M0n13k

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s