Geplaatst in actualiteit, Depressief, Gedachtenkronkels, It's my life

6/10/2010 – 6/10/2020

6 Oktober was het alweer 10 jaar geleden dat Antonie Kamerling ervoor koos niet verder meer te willen leven.

6 oktober 2010, dag Antonie. Rust in vrede.

Wat is het eerste wat in je opkomt?

Zijn zoon, Merlijn Kamerling, is na al die jaren op zoek gegaan naar de nalatenschap van zijn vader. Deze zoektocht is verschenen in boekvorm (Nu ik je zie) en in een documentaire met dezelfde titel. Het boek heb ik liggen, ben er alleen nog niet in begonnen. Moet nog even moed verzamelen.

De documentaire heb ik wel gezien. Hierin ging Merlijn de straat op en vroeg aan voorbijgangers of ze wisten wie de persoon op de foto was. Gelukkig was er maar een enkeling die niet wist wie hij was. Ook vroeg hij wat het eerste was waar men aan dacht bij het zien van de foto. Het (bijna standaard) antwoord was: ‘Zelfmoord‘. Alsof dat het enige is wat er van hem overgebleven is. Wat denken we van alle series waar hij in gespeeld heeft, zijn muziek en de films? Dat is in ieder geval waar ik aan denk.

Depressief

De documentaire heeft me geraakt. Een groot deel ervan heb ik door een waas van tranen zitten kijken. Natuurlijk had ik weg kunnen zappen en wat vrolijkers op kunnen zetten, maar dat deed ik niet. Waarom niet? Omdat ik … geen idee eigenlijk. Ik denk omdat hij depressief was, net als ik en ik mij in hem herken. Of mijn depressie in hem herken. Omdat ik een groot fan ben van zijn werk. En dan heb ik het over zijn prille begin als Peter Kelder in GTST, maar zeker ook over de diverse films waar hij in speelde, met als favoriet ‘de kleine blonde dood‘. Wat was hij daar vreselijk goed in.

Openheid

Nooit is tot mij doorgedrongen dat hij depressief was, terwijl hij daar toch best open over was… Tenminste, dat is wat ik nu meekrijg. Ik denk dat ik er toen te jong voor was om me dat te beseffen en daar ook totaal niet mee bezig was. Hij was acteur en leuk (erg leuk 😉), daar kon waarschijnlijk – in mijn beleving niet bij – dat hij eigenlijk heel ziek was. Met zijn openheid hierover heeft hij (bewust of onbewust) geprobeerd om meer begrip te kweken voor mensen met een depressie. Om het besef te laten groeien dat het echt een ziekte is, ook al zie je het niet.

Maak ik het verschil?

Toen ik hoorde dat ik depressief was. Ja, ik moest het horen, wilde het in eerste instantie niet geloven namelijk, dacht ik: “Ik ben depressief en ga hierover schrijven, om op die manier meer begrip te kweken voor mensen met een depressie.” Goh, wat vond ik dat een slim plan van mezelf, want hé, dat is toch echt wel nodig! En dan zie je de documentaire die Merlijn over zijn vader heeft gemaakt en denk je: “Ja jeetje, Antonie was me daar natuurlijk in voor.” Niet dat hij het opgeschreven heeft, maar hij was er wel heel open over op televisie en radio. En het bereik wat hij had daarmee, daar kan ik alleen maar van dromen. “Heeft het dan nog wel zin om er over te schrijven? Wat voor verschil maak ik er nu helemaal in?” Ik bedoel, hoeveel lezers heb ik nu helemaal? (In vergelijking met hem!) Echt niet de miljoenen die luisterden naar wat Antonie zei. De miljoenen die zelfs 10 jaar na zijn dood nog weten wie hij was, wat hij deed en hoe hij overleed. Die waarschijnlijk zelfs nog precies weten waar ze waren en wat ze deden toen ze het trieste nieuws hoorden. De miljoenen die het boek van Isa Hoes ‘ Toen ik je zag. Mijn leven met Antonie’ hebben gelezen.

Stemmetje

Jaja, daar is hij weer. Dat vreselijke stemmetje, waar ik eigenlijk niet naar wil luisteren, wat ik heel hard probeer te negeren en dat dan toch weer de overhand weet te nemen. Wat langzaam weer bezit probeert te nemen over mijn gedachten. Dat stemmetje wat zegt dat ik het eigenlijk niet goed doe. Of in ieder geval niet goed genoeg. Wat zegt dat mijn blog slechts een druppel op een gloeiende plaat is, omdat er toch bijna niemand is die het leest. Nu blijkt dat hij dat stemmetje ook had. Zou dat dan niet per se iets van mij zijn, maar iets wat hoort bij die depressie? Maar nu roep ik naar dat stemmetje, dat als er maar 1 iemand is die het leest en daardoor meer begrip krijgt voor wat een depressie is of hulp gaat zoeken omdat diegene zichzelf herkent in mijn teksten, dan kan ik al zeggen dat het zin heeft om er over te blijven schrijven. Ik heb misschien geen miljoenenpubliek, maar ik maak wel degelijk een verschil.

Fight till I win

6 oktober 2020, 10 jaar later ben jij nog steeds bij velen in hun gedachten. Jij hebt het gevecht helaas niet kunnen winnen en wat heb je gevochten! Maar ik ga dat wel doen! Ik ga dit wel winnen! Rust zacht Antonie! Rust zacht!

Lieve groetjes M0n13k

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s