Kruispunt

Ik sta op dit moment op een kruispunt en kan drie kanten op.

Rechtdoor

De eerste weg gaat rechtdoor. Het is een weg die makkelijk begaanbaar is. Een laan met hoge bomen en veel schaduw plekken, waar ik me goed kan verstoppen. Als ik deze weg kies, ga ik sukkelend door zoals ik nu ook doe. Het ene moment beter dan het ander en met constant het gevoel elk moment weer terug te kunnen vallen in die depressie. Maar het is wel bekend terrein en daardoor erg verleidelijk en veilig. Ik weet wat ik daar kan verwachten. Geen rare wendingen of onverwachte dingen. Gewoon alles zoals het nu is. Maar is dat wat ik wil?

Rechtsaf

Rechtsaf is een weg met prachtig glad en spiegelend asfalt. Zo’n weg die uitnodigt om het gaspedaal tot de max in te drukken. En dat betekent het ook. Als ik deze weg kies, kies ik de makkelijke weg. Ik doe of er niks aan de hand is en ga in topsnelheid door het leven. Tot ik crash! Want dat is wat er uiteindelijk zal gebeuren. Doen alsof er niets aan de hand is. Mijn psych zegt dat dit geen goede manier van leven is en dat het je niet verder helpt. Aan de andere kant…. Ik heb jáááárenlang zo geleefd en dat ging prima… Toch?

Het is in ieder geval makkelijk. Ik hoef niks te voelen, bekijk alles vanachter mijn masker vandaan en alleen op veilige plekken en momenten zet ik mijn masker even af. Zou ik dit weer zolang vol kunnen houden? En als ik dat zou doen…hoe groot is dan het risico dat ik een terugval krijg? Hoe diep zal dan die put zijn waar ik in terecht kom?

Linksaf

Linksaf is een zandpad met allerlei obstakels. Een moeilijk begaanbaar pad, maar met de meeste voldoening als je aan het einde komt. En het is ook nog eens het enige pad met het vooruitzicht daadwerkelijk aan het einde te komen, al zal het niet zonder kleerscheuren zijn. Als ik dit pas kies, zal ik moeten vechten. Misschien wel harder dan ik al doe. Ik zal moeten praten, misschien wel meer dan ik nu doe. En ik zal stappen moeten nemen, sowieso meer dan ik nu doe.

Weerstand

De weg met de meeste weerstand. Weer eens wat anders. Altijd de (in mijn ogen) makkelijkste weg gekozen en kijk waar dat mij gebracht heeft. Dus dit keer gaan we het anders doen en dan ook nog eens mensen helpen ‘within the process’. Althans dat hoop ik dan. De podcast die we gaan maken en het gastblog wat ik ga schrijven gaat hopelijk helpen om het taboe over depressiviteit weer een beetje te laten afbrokkelen en er voor zorgen dat de mensen die zich hierin herkennen op tijd hulp gaan zoeken.

Spannend

Een tijdje geleden ben ik gevraagd om mee te werken aan een podcast over mijn depressie. En van de week las ik de vraag naar gastbloggers over hun aandoening. Beide leuk maar onwijs spannend. Ik denk dat dit de stappen zijn die ik moet nemen. Daarom heb ik zojuist contact opgenomen met degene die mij heeft uitgenodigd voor de podcast en gaan we snel een afspraak maken om deze op te nemen. Ook ben ik al druk bezig om het gastblog te schrijven. Ondanks dat ik het spannend vind en mezelf alweer aan alle kanten aan het bekritiseren ben (schematherapie zegt: veeleisende/straffende ouder) dat ik het toch niet kan en dat ik niks zal toevoegen enz enz, ga ik er vol voor. Want ik zal mezelf eens laten zien dat ik er wel toe doe en dat ik wel degelijk wat toe kan voegen!

Strijdlust

Merk jij het ook? Ik namelijk wel! Wat? Dat ik mijn strijdlust (die ik echt even kwijt was) hervonden heb.

Lieve groetjes M0n13k

Depressief

3 Comments Plaats een reactie

  1. gewoon doen en wees trots op jezelf voor wat je bereikt hebt. Jij voegt daadwerkelijk iets toe anders zou je niet gevraagd zijn voor de podcast en gastblog. IK BEN TROTS OP JE!!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: