Voor en tegen

Dit was de titel waarmee ik 5 jaar geleden (op 15 november) begon met monieksblog. Waar staan we vandaag? 5 jaar later!

15 november 2015

Twee dagen ná de vreselijke aanslagen in Parijs. De aanslagen op een stad waar ik zoveel van hou, al voordat ik er ooit maar een keer geweest was. De dag waarop ik voor het eerst een blog schreef op monieksblog. Het blog Voor en tegen.

De tweede dag nadat er zoveel onschuldige mensen hun einde vonden. Maar ook de tweede dag na de dag die bij de overlevende voor altijd in hun geheugen gegrift zal blijven staan.

14 november 2015

Ergens is het voor mij een mooie dag, omdat die dag dit blog in het leven is geroepen. Waardoor ik nu via deze weg mijn verhaal kan vertellen. De reden waarom ik dit blog ben gestart toen, is natuurlijk verre van mooi.

Geleerd

Ik weet nog dat ik toen hoopte dat de wereld misschien wel geleerd zou hebben van de gebeurtenissen. Dat we wat meer naar elkaar om zouden kijken. Dat we minder geweld zouden gaan gebruiken. Het tegendeel is helaas waar. Het lijkt erop dat we er niets van hebben geleerd. Behalve dan dat we altijd waakzaam moeten zijn.

Gevolgen

De gevolgen van die aanslagen zijn nog altijd heel erg zichtbaar.

Vroeger: Wanneer iemand zijn koffer vergat als hij in de trein/tram/bus/metro stapte, rende een ander met de koffer achter hem aan om het alsnog te geven en als dat niet lukte gaf men het af bij gevonden voorwerpen.

Nu: Wanneer iemand zijn koffer vergeet als hij in de trein/tram/bus/metro stapt, wordt 112 gebeld en het hele station afgezet.

Heus! Ik begrijp de alertheid. Ik zou zelf ook gaan bellen en me uit de voeten maken. Just in case! Aan de andere kant is het natuurlijk te zot voor woorden dat iedereen een terrorist is tot het tegendeel is bewezen.

Pandemie

Nu 5 jaar later staat de wereld weer op zijn kop. Alleen nu is het geen terroristme, maar een vreselijke ziekte die de wereld in zijn greep heeft. Gelukkig lijken we hierin dan wel weer met zijn allen aan één kant te staan. Willen we deze pandemie wel met zijn allen de kop indrukken.

Vrede

Nog steeds hoop ik op een vorm van wereldvrede. Of in ieder geval een rust op de wereld waardoor niemand meer bang hoeft te zijn op straat. Niet bang om –om wat voor reden dan ook– in elkaar te worden geslagen. Dit gebeurt ook nog steeds te vaak, waar ik na de aanslagen in Parijs echt de hoop had dat mensen zouden inzien dat geweld alles alleen maar erger maakt. Maar helaas, dàt was ijdele hoop.

Nog steeds lees en hoor je over mensen die op straat in elkaar geslagen worden. En om wat voor redenen? Omdat je toevallig je hart hebt verloren aan iemand van hetzelfde geslacht? Omdat je er in de ogen van de ander ‘anders‘ uitziet. Ach… welke reden ik ook opschrijf, geen enkele praat het geweld goed! Geweld ìs namelijk nooit goed te praten. Hoewel ik heus wel snap dat je af en toe iemand een flinke stomp op zijn neus zou willen geven. (geloof me! Dat zou ik af en toe ook wel willen)

Lach

5 Jaar geleden vroeg ik om af en toe te glimlachen naar een willekeurig persoon op straat. Nu, nu je op veel plekken een mondkapje op moet hebben, is de glimlach niet echt zichtbaar meer. Misschien kunnen we hem vervangen door een goedemorgen, -middag of – avond, met het risico dat men zich rot schrikt van dat beetje vriendelijkheid natuurlijk. Maar hopelijk wennen we daar met zijn allen heel snel aan.

Wees lief voor elkaar!
Lieve groetjes M0n13k

Actualiteit

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: