Jongeren en Corona

Social distancing

In maart kregen we voor het eerst met deze term te maken. Dit kwam doordat Corona ook ons landje langzaam veroverde, zoals het langzaam de hele wereld veroverde. En ach, wisten wij veel… dat dit zo lang zou gaan duren, had toch niemand gedacht.

Afstand

Waar ik in het begin van de pandemie alles bij hield -de besmettingsgetallen, de aantallen ‘coronagevallen’ (wat klinkt dat negatie eigenlijk hè) in het ziekenhuis en op de IC, waar de grotere ‘coronahaarden’ waren en noem het maar op- probeer ik er nu een beetje afstand van te nemen. Afstand houden schijnt goed te werken tegen Corona, want dat horen we al van het begin. Deze afstand helpt mij in ieder geval tegen het doordraaien door Corona.

Die anderhalvemetermaatschappij, mag ik hem zat zijn? Mag ik er klaar mee zijn? En als ik er dan niet voor mezelf klaar mee mag zijn, mag ik er dan klaar mee zijn namens de jongeren in onze samenleving?

Jongeren

Vanmorgen zat ik de radio te luisteren –zoals altijd, wanneer ik aan het werk ben– en hoorde ik dat veel jongeren zich steeds slechter gaan voelen door corona. In eerste instantie dacht ik dat ze het hadden over jongeren die besmet waren door het virus en vond ik het een beetje een raar nieuwsitem. Want nogal logisch dat je je slechter voelt als je corona hebt. Maar ik had het verkeerd begrepen, het gaan niet om de jongeren die besmet zijn, het gaat er om dat jongeren zich steeds slechter voelen door de coronamaatregelen in het algemeen.

Is dit gek? Nee, zeker niet. En ik snap het ook wel. Ik heb er zelf ook moeite mee. (en ik behoor volgens mij niet echt meer tot de jongeren die ze in dit item bedoelden…) Ik zie het hier in huis ook. De twee oudsten die draaien nog net niet door. Rick mag nog 1 dag in de week naar school, Danisha haar studie is volledig online. Ze willen dit graag anders zien. Ze willen graag weer naar school (wie had dat ooit gedacht?). Maar niet alleen dat… Ze willen afspreken met vrienden, ze willen naar feestjes, ze willen uitgaan, ze willen zoveel…. En het kan allemaal niet… het mag niet. De kroegen zijn dicht, het uitgaansleven licht plat. Je mag niet met meer dan 4 man buiten zijn en dan ook nog eens op anderhalve meter afstand ook. (Dat ik geen oog dicht doe van ellende wanneer ze uitgaan, laten we even buiten beschouwing)

Lichamelijk

Foto door Cori Rodriguez op Pexels.com

Heb je wel eens goed gekeken naar hoe de jongeren met elkaar omgaan tegenwoordig? Bij het groeten komt er vrijwel altijd een knuffel aan te pas. In tegenstelling tot vroeger, toen het bleef bij een hoi en een doei.

Tegenwoordig is alles veel lichamelijker. Ze hangen aan elkaar, stoeien met elkaar, raken elkaar even snel aan, schouderduwtje, tik op de arm… noem maar op. En van deze mensen, die gewend zijn om zo met elkaar om te gaan, verwachten we nu dat ze zich zonder problemen aanpassen aan het ‘nieuwe normaal’ (zoals sommigen het noemen).

Dat kan toch niet? Niet zo gek dat ze zich slechter gaan voelen. Als ik alleen al kijk naar hier in huis. Wij zien vrijwel niemand maar. De twee oudsten hebben dan wel wat contacten (door school en werk), maar vergeleken bij hoe het voor maart was is dit echt minimaal. En ik maak me wel eens zorgen om wat daaruit gaat voortvloeien. Hoe dit ze zal beïnvloeden.

Laat me vooropstellen dat ik de maatregelen snap en (aangezien ik tot de risicogroepen behoor) me er aan hou. Ja! Ik doe een mondkapje op als ik een winkel binnen ga. Ja! Ik hou die anderhalve meter afstand zo veel mogelijk. Maar ondanks dit, ondanks dat ik tot die risicogroep behoor, zou ik het zo graag anders zien voor mijn kinderen. Dat alles weer echt normaal is en ze zich kunnen gaan ontwikkelen zoals ze nu zouden moeten doen. Feest vieren, uitgaan, gek doen met vrienden, lekker veel afspreken.

Op slot

In het nieuws zeiden ze dat de jongeren voelen alsof hun leven op slot zit. Ik denk dat ze dat niet beter kunnen zeggen. Het leven zoals we dat voorheen kenden, zit inderdaad op slot. Er is zoveel wat niet meer kan en mag. Jongeren die dit jaar voor het eerst zijn gaan studeren en hun studiegenoten nog nooit IRL (ja, kennen we deze afkorting nog van MSN…. In Real Life) ontmoet hebben. En dat terwijl we toch alweer een kleine 3 maanden onderweg zijn dit schooljaar. Maar ook degene die stage zouden moeten gaan lopen nu. Hun horizon verbreden, praktische kennis opdoen, mensen leren kennen en een netwerk aanleggen…. De stage is zo belangrijk bij een studie en ook die zijn zeer beperkt nu. 9 van de 10 studenten vindt geen stageplek door Corona. Door al het thuiswerken en alle maatregelen is er gewoonweg weinig tot geen ruimte in het bedrijfsleven voor stagiaires. En hiermee zit niet alleen het leven nu op slot, maar zit er ook een behoorlijke beperking op het leven in de toekomst. Afstuderen gaat niet, je moet die stage gedaan hebben. Hoppa! Weer een jaar erbij waarin de studieschuld lekker op kan lopen. Gek hè, dat jongeren zich steeds slechter gaan voelen…

Lieve groetjes M0n13k

Actualiteit

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: