Geplaatst in Maand in beeld

Maart in Beeld

Met grote regelmaat maak ik foto’s van alles wat los en vast zit. Soms zijn ze mislukt (in mijn ogen), soms zijn ze gewoon leuk en soms zijn ze echt heel mooi. Nu had ik het idee om aan het einde van de maand een aantal foto’s van die maand te laten zien. Ik trap af met de maand Maart.

Wat vinden jullie van dit idee?

Maart was een maand van ups en downs. Welke maand niet? Een paar mooie momenten van deze maand vast weten te leggen op de digitale plaat.

Geplaatst in It's my life

Avontuur op de fiets

Zondagavond aan Jesse beloofd dat we een stukje zouden gaan fietsen maandag. Zo gezegd, zo gedaan!

We besluiten om een rondje Nieuwerkerk te fietsen. Terwijl we onderweg waren, leek het mij ineens heel leuk om langs het oude huis van mijn opa en oma te rijden. En natuurlijk weet ik na al die jaren het adres nog precies te vinden!

Lees verder “Avontuur op de fiets”
Geplaatst in actualiteit, Gedachtenkronkels

Lezersvraag

Een tijdje geleden vroeg ik op Instagram wat jullie graag zouden willen lezen. Hier heb ik welgeteld 1 reactie op gekregen. *SCHRIK*

Heel eerlijk, in eerste instantie was ik enorm teleurgesteld. Hierdoor had ik besloten om dan die ene reactie te negeren en er lekker niks mee te doen. (Sorry Peter!) Maar vanmorgen dacht ik er weer even aan terug en ben ik gaan omdenken. Want, als jullie niets weten te verzinnen waarover ik zou kunnen schrijven, bied ik kennelijk genoeg variatie aan en zijn jullie dik tevreden met hetgeen wat ik schrijf!

Maar goed, 1 reactie dus. En dat was dan ook nog eens een reactie over een onderwerp waar ik eigenlijk echt helemaal niks mee heb… VOETBAL en wat ik vind van het feit dat de UEFA dreigt met sancties bij het niet uitspelen van de competitie.

Goeie vraag! (Bedankt Peter!) Want eigenlijk weet ik daar dus helemaal niets over. Had er ook helemaal niets over gehoord. Tsja, ik kijk en luister dan wel veel naar het nieuws, maar het sportnieuws eigenlijk zeer weinig. Behalve in de tijd van het wielrennen en het schaatsen. Dan natuurlijk wel.

Zo was ik wel al op de hoogte van het verplaatsen van de diverse wielerrondes en de Olympische Spelen. Waar ik uiteraard volledig begrip voor heb! Sterker nog, ik zou het maar raar vinden als ze dat niet zouden doen.

Het lijkt erop dat ze vinden dat ze –bij de UEFA– de volksgezondheid van ondergeschikt belang vinden. Althans dat is wat er door mij heen gaat als ik zoiets lees, hiermee wil ik natuurlijk niet zeggen dat ze dat echt vinden natuurlijk. Maar hoe kan je in vredesnaam verwachten dat men de nationale competities door laat gaan, wanneer er sprake is van een pandemie in deze omvang. Overal ter wereld wordt opgeroepen om minimaal 1,5meter afstand te houden van elkaar, maar laten we dan vooral de verschillende landen gaan dwingen hun nationale competities af te ronden. Ik vermoed dat het vrijwel onmogelijk is om het spelletje spannend te houden als je 1,5meter afstand van elkaar moet houden.

Kortom, persoonlijk vind ik het een vreemde actie van de UEFA. Zoals de zaken er nu voorstaan is het naar mijns inziens niet mogelijk om de competities af te ronden. Natuurlijk begrijp ik dat het voor de sport en ook voor de Europese competities beter en eerlijker zou zijn als de competities zouden worden afgerond, maar er moet toch ook naar de omstandigheden gekeken worden. En zoals het er nu…. Nou ja, ik treed in herhaling… Je snapt me wel!

Gelukkig hoef ik dit soort beslissingen niet te nemen en kan ik dat aan anderen overlaten. Scheelt een hoop slapeloze nachten en pijnstillers tegen een enorme hoofdpijn.

Dikke sportieve knuffel M0n13k

P.S. Peter bedankt voor deze uitdaging. Sorry dat je er wat langer op moest wachten.

Geplaatst in De strijd tegen de kilootjes, It's my life

Lachen

Als je mij had verteld dat je, tijdens het sporten terwijl je half kapot gaat van de brandende spieren, keihard in de lach kon schieten, had ik je niet geloofd! Echt niet! Sowieso heb ik de afgelopen tijd moeite met lachen, dus hoe kan dat dan tijdens het sporten?

Want echt even serieus. Sporten is serious bussiness! Maar de afgelopen dagen blijkt het tegendeel. Waar ik sporten als een doel zag om af te vallen, spiermassa en/of conditie op te bouwen, begin ik nu (weer) in te zien dat het ook leuk kan zijn.

Afgelopen week ben ik begonnen met de app van Basic Fit zoals jullie hebben kunnen lezen. Lekker thuis fitnessen. (of is het lekker thuis helemaal kapot gaan)
Voor deze week had ik een aantal verschillende workouts in de agenda gezet. Heel eerlijk, die van vrijdagavond heb ik laten schieten. Mijn spieren waren nog niet hersteld
van de dagen ervoor.

Maar zaterdag was het weer tijd voor een half uurtje knallen. En Jeff doet inmiddels ook gezellig mee.
Voor zaterdag stond de ‘armtoner‘ op het programma. Want tsja, je kunt wel lekker afvallen en strak worden enzo, maar als je dan nog van die bungelende en blubberige kipfileetjes onder je arm hebt hangen. Dat willen we natuurlijk niet.

Dus ‘armtoner‘ it is! Van te voren even snel gekeken. En het viel allemaal wel mee. Beetje schouders roteren en armen draaien
(klinkt overigens minder intensief dan het is) Je elleboog naar achteren stoten en een paar push-ups doen. Oke, die push-ups
maakte ik me geen illusies over. Ik zou al blij zijn als ik er in de 30 seconden eentje gedaan zou krijgen.

En dan zegt de motiverende stem dat je een machine bent, terwijl je jezelf met moeite terug omhoog geduwd krijgt.


Jeff en ik keken elkaar aan en het gehinnik begon al een beetje aan mijn kant. En toen kwam de volgende oefening. De ‘Push-Up Dive Bomber‘ Op de instructieplaatjes zag het er al grappig en niet te doen uit. Ik bedoel: er staat daar een superfit meisje met een enorm lenig lijf die mij -iets minder fit en helemaal niet lenig- even gaat
laten zien hoe makkelijk het wel niet is. Nou, daar gingen we hoor. Jeff en ik, allebei aan de dertig secondes ‘Push-up Dive Bomber‘ beginnend. Binnen enkele millisecondes had ik al door dat het hem niet ging worden en ik schoot keihard in de lach, waardoor Jeff ook in een slappe lach belandde. Juist op dat moment wordt er weer gezegd “Fantastisch, je bent een echte machine!” gevold door “Je bent echt vet aan het verbranden zo” (Echt vet? Kan je ook nep vet verbranden tijdens het sporten dan?)

Een echte machine? Vet verbranden? We liggen gierend van het lachen op de grond. Dit is duidelijk geen oefening voor ons. Gelukkig mochten we ons daarna weer bezig houden met de arm- en schouderrotaties.

Ondanks dat we enorm hebben gelachen tijdens deze workout, had ik er op sportief vlak geen voldoening door. Daarom nog even de 7 min Abs gedaan en de Daily Stretch. En die 7 min abs hè.. Dat is ook wel een dingetje hoor. Die Plank jacks geloof ik wel en ook de crunches zijn niet echt een probleem. Nou ja de diagonale crunches zijn misschien wel een klein probleempje, maar het grootste probleem zijn toch wel de Sit-up’s. Hoe dan? Ik kom echt niet tot zitten. Ja, als ik even met mijn ellebogen afzet, dan lukt het wel. Maar handen achter mijn hoofd en dan van liggen naar zitten??? NOPE! Met geen mogelijkheid, wat -na alle hilariteit van de vorige workout- resulteerde in een nieuwe bui van complete hysterie.

Ik zeg:”Vanavond weer!” Op het programma staat de 7 min butt en de 7 min complete.

En weet je? Als we dan weer zo in de lach schieten? Dan is het maar zo! Het is me daar toch een partij lekker om even hysterisch te kunnen lachen! Dat heb ik zolang gemist! Hoewel ik eerlijk gezegd denk dat het vanavond meer brandende spieren worden dan een gierende lach.

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in actualiteit, De strijd tegen de kilootjes

STAY HOME

Ja, #stayhome. Dat advies neemt (bijna) iedereen ter harte. Maar hoe doe je dat als je meer wilt bewegen en wilt afvallen? Ik las dat wanneer je hebt hardgelopen, je urenlang veel vatbaarder bent dan normaal. Dat maakt me toch wat angstiger voor het hardlopen. Daarnaast merkte ik dat ik (een beetje) conditie en spiermassa mis om lekker te kunnen hardlopen.

Nu was ik elke dag wel flink aan het wandelen, soms zelfs twee keer per dag. En dat allemaal met gepaste afstand tot anderen natuurlijk. Maar met alleen wandelen gaat het niet snel genoeg (naar mijn zin).

Woensdagavond zaten we te kijken naar Sonja 80 op televisie. Wat een heerlijk mens was dat toch. Zo scherp als ze uit de hoek kon komen en brutaal als ze durfde te zijn. Mooie fragmenten uit haar talkshow terug gezien. Op een gegeven moment nam de concentratie toch wel heel erg af en ben ik een beetje gaan rondsurfen op Facebook. I know! Minder Social Media. Maar het is echt al minder en nog minder sinds het blog over Social Media.

Op Facebook kwam ik een post tegen van Basic Fit, waarin ze zeggen dat iedereen de komende drie maanden gratis gebruik kan maken van hun app. En dan ook echt alle onderdelen van deze app. Na drie maanden word je automatisch uitgelogd. Mijn nieuwsgierigheid was aangewakkerd. En dus heb ik me aangemeld en de app gedownload. Direct zat ik allerlei work-outs (voor beginners) aan mijn planning toe te voegen. Per ongeluk eentje nog voor diezelfde dag en die viel dan ook nog eens in de categorie geavanceerd.

Hmmmm. Het gekke is dat als er een app mee gemoeid is, het voor mij veel makkelijker is om de taken te volbrengen. In de app van de Apple Watch kan je ringen volmaken voor beweging, training en staan. Elke dag doe ik mijn best deze vol te krijgen. In de app steps volg ik het ‘afvallen met wandelen’ schema. Van de 61 dagen die er verstreken zijn heb ik er 51 gehaald, 6 net niet en 4 by far niet. Maar elke dag probeer ik het toch voor elkaar te krijgen.

En dan nu dus de app Basic-Fit, waar ik die work-out in had gezet voor die avond. Ja, uhm hij staat erin. Weet je wat? Ik pak mijn matje en ga er tegenaan. Jeff was mijn personal trainer, omdat ik mijn scherm -en daarmee de oefeningen- niet goed kon zien, vertelde hij me wat ik moest doen en coachte me op die manier naar het einden. Er zit ook een voice-over bij, die je probeert te stimuleren. Maar deze is zo mogelijk nog irritanter dan Evy. Elke minuut krijg je wel te horen hoe goed je bezig bent en dat je echt vet aan het verbranden bent. Op een gegeven moment ging ik terugpraten tegen haar.
Ik: Jaja, goed bezig! I know.
App: “Nog 30 squats kom op je kan het!”
Ik: ‘Tuurlijk joh, lekker makkelijk praten, moet je het zelf eens proberen. Alles brandt!’
Ik: HOUD JE BEK!

En toen bleek het afgelopen te zijn. Ik had het gedaan. Alle Lunges, Squats, Squatjumps en Supermans en nog een aantal waarvan ik de naam even niet weet. 21 minuten lang heb ik staan knallen, alles gegeven. Maar met als resultaat dat ik echt trots was op mezelf dat het me gelukt was.

Oké, nu kan ik niet meer lopen. Bij elke stap die ik zet, voel ik elke spier in mijn lichaam. Maar het is het waard. Meer dan bij het wandelen voel ik nu echt dat ik wat gedaan heb. Op naar de volgende keer. De Glutes en Hips Booster hebben we gehad. Volgende is Be fitter. En zo heb ik een aantal verschillende work-outs gepland. Krijg ook nog de Arm Toner en de Daily stretch.

Voor nu heb ik besloten dit vol te gaan houden en niet alleen kilo’s, maar ook centimeters te gaan verbranden op deze manier. En natuurlijk elke dag nog even een stuk wandelen, hopelijk in beter weer dan de afgelopen dagen. En als het echt rotweer is, zoals dinsdag, dan wandel ik gewoon binnen. Beetje flink doorstappen op de plek terwijl ik lekker tv kijk ofzo.

Hoe blijf jij fit thuis?


Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in It's my life

40 (gekke) weetjes over mij

Bij een collegablogger kwam ik een rijtje met gekke weetjes tegen. Ineens had ik zin om dat over te nemen. Er zitten best een aantal grappige tussen. Zij had er 33 op haar blog staan. Ik heb er een aantal toegevoegd. Er zitten waarschijnlijk dingen tussen waarvan je je afvraagt of het toegevoegde waarde heeft. En anderenzouden een discussie los kunnen maken. Eigenlijk hoop ik gewoon dat jij het leuk vindt om te lezen.

1. Hou je van blauwe kaas?
Ugh! Nee!

2. Coca Cola of Pepsi?
Coca Cola, no doubt about it!

3. Heb je een tattoo?
Ja, meerdere.
De eerste heb ik op mijn schouderblad laten zetten, nou ja, dat was de bedoeling. Hij zit er net onder. Hier heb ik best spijt van en zou er graag een cover-up overheen willen laten zetten.
De tweede heb ik nu bijna 3 jaar aan de binnenkant van mijn linkerpols.
Afgelopen januari is de derde erbij gekomen. Deze staat aan de binnenkant van mijn rechterpols.

4. Lievelingsdier?
De Amerikaanse Zeearend.

5. HotDog of Cheeseburger?
Ik denk dan toch de HotDog….

6. Favoriete eten?
Sushiiiiiiiii!!! Daar hoefde ik geen seconde over na te denken.

7. Wat drink jij in de ochtend?
Water. In de middag en de avond trouwens ook.

8. Kun jij 100 push ups doen?
Als ik ze niet achter elkaar hoef te doen. 1 per dag moet me wel lukken denk ik. Doe dit 100 dagen achter elkaar en je hebt 100 push ups gedaan. Of telt het niet op deze manier?

9. Zomer, winter, lente of herfst?
Lente

10. Draag jij een bril?
Ik draag geen bril. Dit betekent overigens niet dat ik er geen heb.

11. Fobieën?
Spinnen. Sowieso spinnen! En hoogtevrees!

12. Favoriete dag van de week?
Zondag. Geen idee waarom, maar die kwam als eerste in mij op.

13. Geloof jij in spoken?
Wat wordt er verstaan onder spoken? Ik denk het niet.

14. Regen of sneeuw?
Regen

15. Piercings?
Nope

16. Frietjes of uienringen?
Frietjes. Of is het toch patat?

17. Gaan nog meer bloggers dit doen?
Ik hoop het, zou leuk zijn.

18. Kinderen?
Ja, 3. Danisha (19), Rick (17) en Jess (2)

19. Favoriete kleur?
Roze

20. Kun je fluiten?
Nee. Althans niet op mijn vingers.

21. Waar ben je geboren?
Rotterdam – Eudokia Ziekenhuis (geloof ik)

22. Ooit gearresteerd?
Nee.

23. Operaties?
Ja, meerdere.

24. Favoriete feestdag?
Kerstmis, denk ik. Hoewel ik Sinterklaas ook altijd wel leuk vind.

25. Douches of baden?
Het allerliefste ga ik in bad.

26. Gokken?
Weet niet eens hoe een casino er van binnen uit ziet.

27. Ben jij een goede vriend?
Ik denk het afgelopen jaar zeker niet. Te veel met mezelf bezig geweest. Sorry!

28. Gebroken botten?
Nog nooit iets gebroken gelukkig. Althans geen botten.

29. Ergste pijn ooit?
Ik denk dat dat toch wel tijdens mijn bevallingen is geweest

30.Hou je van dansen?
Ja. Of ik het kan is een tweede

31. Hou je van kamperen?
Kamperen vind ik leuk om te doen, maar niet met een tentje op de hei ofzo. Liever een luxe caravan op een mooie luxe camping.

32. Ben je raar?
Moet ik dit echt beantwoorden?
Ja! Ik ben raar. Gelukkig maar, als iedereen normaal is, wordt het maar een saaie boel in de wereld.

33. Netflix, Disney+ of Videoland?
Als ik echt moet kiezen dan toch Netflix. We hebben een proefabonnement op Disney+ gehad en welgeteld 1 film gekeken. Videoland keek ik alleen wat ik ook op tv kan kijken. Dat hebben we nu al een tijdje niet meer en mis het niet.

34. Favoriete muziek?
Dat hangt eigenlijk wel een beetje van het moment af. Maar de 70’s en 80’s hebben wel de beste muziek voortgebracht. Zo af en toe Nederlandstalig meeblèhren is ook wel fijn, maar dan wel de nieuwere Nederlandstalige muziek.

35. Favoriete film?
Nothing Hill (en eigenlijk bijna alles met Hugh Grant).

36. Lezen of schrijven?
Deze is tricky zeg. Ik vind schrijven een heel fijn tijdverdrijf. Het helpt me ook om bepaalde dingen een plek te geven. Maar lezen vind ik (nu weer) ook heerlijk.
Nee! Ik kan hier niet tussen kiezen.

37. Ochtend- of avondmens?
Kan het er ook tussenin zitten? Hoewel, nu Jesse de nachten allemaal lekker doorslaapt, worden de ochtenden wel wat makkelijker. ’s Avonds ben ik helaas vaak wel door mijn energie heen en geen knip voor min neus meer waard.

38. Stad of dorp
Stad! Ik roep altijd wel dat ik in een dorp zou willen wonen, maar ik denk dat ik gek zou worden van de stilte.

39. Thuisbezorgd of uiteten?
Uit eten. Dat is toch net even bijzonderder. Hoewel met die kleine thuisbezorgd echt wel een oplossing kan zijn. En nu in de Coronatijd is uit eten sowieso geen mogelijkheid.

40. Rijkdom of gezondheid?
Het is maar net wat je als Rijkdom ziet. Is rijkdom puur het hebben van veel geld en dure spullen? Geef mij dan maar gezondheid. Maar voor mij is rijkdom veel meer dan dat. Rijkdom is een combinatie van je (goede) gezondheid en al je geliefden om je heen. Kijk mij eens rijk zijn. Oké, mijn gezondheid laat nu wat te wensen over. Maar ik heb een heerlijk gezin. Een superlieve (schoon)familie. Net veel, maar hele dierbare vrienden. En hele fijne collega’s. Dit maakt een mens toch rijk? Ook al heb je dan niet die villa en geld om in te zwemmen, maar een rijtjeshuis met opblaasbadje (gevuld met water, niet met geld) in de zomer? Heb je een Twingo voor de deur en geen Porsche. Sta je elke dag in de keuken i.p.v. uit eten te gaan? Tsja, als je het zo bekijkt.. Maar kan je echt genieten van al dat moois als je niet gezond bent of als je 16 uur per dag werkt om het allemaal te kunnen betalen.

En? Ben je wat wijzer geworden? Of vond je het echt 6 x niks? Persoonlijk vond ik het wel grappig om in te vullen. Het gaf me wat om over na te denken.

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in De strijd tegen de kilootjes, It's my life

Gewichtige top 40

Ow yes!!!! I did it! Mijn eerste tussenstop qua gewicht heb ik gehaald. Dat betekent dat ik een goeie 8 kilo kwijt ben.

En daar ben ik best een beetje boel blij mee. Ik ben er nog lang niet. Wil nog zeker 15 tot 20 kilo er af hebben. Maar elke gram is er 1!

Eindelijk, eindelijk is die gewraakte 9 uit beeld en ben ik meer dan 10 kilo van die vreselijke 100 vandaan. Die kwam wel akelig in de buurt en eerlijk is eerlijk, daar werd ik echt niet vrolijker van. Ik voelde me er heel slecht bij, maar het lukte gewoon niet om er wat aan te doen.

Ja! Ik ging op de fiets naar therapie, maar op de terugweg ‘beloonde’ ik mezelf 9 van de 10 keer met een burger, frietje of shake bij de Mac. Waar ik dan vervolgens weer zo de balen in had, dat die chips ’s avonds ook wel kon en die cola maakte ook geen PIEP meer uit, want tsja, ik was toch al slecht bezig die dag. En zo gingen de dagen in elkaar over. Hoe slechter ik me voelde, hoe meer ik ging eten en hoe meer ik ging eten hoe slechter ik me voelde…… Ja? Zie je de vicieuze cirkel waar ik me in bevond?

De depressie maakt het gezond eten erg moeilijk. Ik moet koken van mezelf, maar heb daar niet altijd de energie voor. Tot ik te horen kreeg dat ik diabetes heb, schoof ik een pizza in de oven of ik bestelde/haalde op dat soort momenten het eten. Nu ben ik niet alleen elke avond aan het koken (Jeff helpt ook mee 😉), maar eten we ook nog eens op (redelijk) vaste tijden. De Mac is in de ban (maar dat is in deze tijd niet heel lastig 😉). Van de week ben ik wel naar KFC geweest. Maar we hadden een feestje…. Jeff en ik waren die dag alweer 10 jaar samen

Dank je wel voor de afgelopen 10 jaar
En alvast bedankt voor alle jaren die nog gaan komen!
Ik hou van jou!

en dat moet toch gevierd worden… Helaas kon dat op geen enkele manier die we voor ogen hadden, dus hebben we het op deze manier gedaan. Zodra de betere tijden aankomen, gaan we het nogmaals vieren maar dan met sushi (uiteraard!!!).

Oké, ik dwaal af.

Koken, elke dag weer en zelfs gevarieerd. Hoe krijg ik het voor elkaar? Dat lukte me voorheen nooit. Vond het altijd moeilijk om gevarieerd te eten en nu gaat het zonder al te veel moeite. Zelfs het koolhydraatarmer eten gaat steeds beter, waarmee ik mijn suiker goed onder de knie heb. Hier en daar een uitschieter, maar ik weet eigenlijk wel altijd waar die vandaan kwam. Net als dat ik vroeger elke cent kasverschil kon verklaren. Zou dit dan betekenen dat ook mijn geheugen weer de goede kant op gaat? Dat ik weer dingen ga onthouden?! Wat zou dat lekker zijn zeg. De afgelopen jaren kon ik vrijwel niets meer onthouden, wat me op alle fronten parten ging spelen. Maar nu gaat dat dus de betere kant op. LOVE IT!

Uhm, oja afvallen. Mijn volgende streven is om er 5 kilo af te krijgen. Babysteps, babysteps… Het liefst wil ik zo snel mogelijk van al die overtollige kilo’s af, zodat ik misschien wel kan stoppen met mijn medicatie, maar ik moet niet te veel tegelijk willen. Dat is één van mijn valkuilen. Als ik te veel of te groot wil en het lukt niet, stort ik geheid weer knetterhard in en dat wil ik al helemaal niet!

Als de kilo’s voor jaartallen staan en ik ben de muziek uit dat jaar, dan zou ik nu René Froger & Het Goede Doel zijn, maar ook Neneh Cherry, De La Soul, Milli Vanilli en zelfs Gerard Joling. Ja, 1989 was een bewogen jaar in de muziek. Net zoals het mij een bewogen gevoel geeft dat ik deze mijlpaal heb gehaald.

Dus…Volgende halte! 84! Dat is vanaf deze halte 5,3 kilo en dan zit ik lekker comfy in de onderste helft van de 80’s…. De 80’s…heerlijke muziek toen, maar begin 70’s was het nog beter. Dus we reizen nog even door 😉. Als we die 84 kilo omzetten naar een muzikaal jaar, dan gaan we dus op naar Pat Benatar, Danny de Munck ❤, Queen, Wham en de Dolly Dots. Geen verkeerde plek, maar uiteindelijk is belanden in het tijdperk van de Beatles is toch echt wel mijn streven. Maar voor nu…… Danny here I come.

Dikke muzikale knuffel M0n13k

Geplaatst in It's my life

Social Media

Ik heb de podcast ‘Depressief en Gelukkig’ geluisterd. Hierbij werd op een gegeven moment gesproken over de bekende valkuil die Social Media heet, in deze podcast zei Robin (van Depressief en Gelukkig) dat hij veel te veel bezig was met zijn smartphone namelijk wel 4 uur per dag. Deze podcast luisterde ik tijdens het wandelen. Toen ik thuiskwam ben ik mijn schermtijd maar eens gaan kijken en wat denk je? Ik zit daar ver boven (bijna het dubbele)! En hij zei nog wel dat 4 uur al veel te veel is eigenlijk… *SCHRIK*

Per direct besloot ik om mijn telefoongebruik naar beneden te gaan schroeven. En ik kan zeggen dat ik na 1 week de gemiddelde schermtijd al met 20% naar beneden heb weten te brengen. Maar nog steeds vind ik het eigenlijk te veel en ben ik te veel bezig met reacties op social media. En dan vooral de reacties (of eigenlijk uitblijvende reacties) op mijn blogs. Ik laat op een aantal manieren weten dat er een blog is verschenen. Dit doe ik via de Facebookpagina Monie, mijn persoonlijke Facebookpagina, Facebook-groepen, Instagram (of Insta of hoe je het ook wilt noemen) en Twitter.

Op zich natuurlijk helemaal niet verkeerd ofzo, maar als je vervolgens dagen bezig bent met het afstruinen van alle wegen om te kijken of er een reactie is of dat mensen het wel leuk vinden… Dat wordt te veel en het vergt te veel van me. Ook zorgt dit voor onzekerheid. En dit is één van de dingen waar ik van af wil. Ik wil niet meer zo onzeker zijn.

Daarom heb ik een rigoureuze beslissing genomen.

HoHo! Rustig maar! Ik ga niet stoppen met schrijven. Zeker niet! Dat is mij veel te dierbaar en kan er te veel in kwijt.

Wat ik wel ga doen? Ik ga een aantal social mediakanalen uit de lucht halen. Om te beginnen met Twitter, daar haal ik niet genoeg uit. Ik denk dat ik gewoon niet de juiste persoon ben voor Twitter.

Facebook Monie gaat ook uit de lucht. Lees je mijn blogs via Monie en wil je me blijven volgen? Dan kan je je abonneren op mijn blog. Als je dat doet, krijg je elke keer als er iets nieuws is een e-mail.

De groepen op Facebook waarin ik zit vanwege mijn blog, daar ga ik mee stoppen. Superleuk dat ze er zijn, maar ik denk niet dat er vanuit die groepen ook maar 1x iemand hier is wezen kijken.

Instagram gebruik ik voor foto’s en niet meer voor mijn blog. Dus kom je hier via Instagram? Dan kan ook jij ervoor kiezen om je te abonneren op mijn blog, zodat je elke keer als er iets nieuws is een e-mail krijgt.

Dan blijft nog over mijn persoonlijke Facebook. Die hou ik natuurlijk wel. En daar zal ik gewoon blijven delen dat er een nieuw blog is. Maar ook voor diegene die hier komen via mijn Facebook geldt natuurlijk dat je je kan abonneren op mijn blog, om elke keer een e-mail te ontvangen als er een nieuw blog is. 😉

Oh My! Het lijkt wel een groot reclamebord voor mezelf zo. Maar dat is het zeker niet. Ik besef me dat mijn blogs vaak heel persoonlijk zijn en dat niet iedereen daarop zit te wachten. En ik wil blijven schrijven en wil dat degene die het willen blijven lezen dat ook kunnen blijven doen. Dus ga ik niet meer ‘leuren’ met mijn blog zoals ik dat voorheen deed, maar blijf ik voor mezelf en voor hen die wel willen lezen doorgaan met schrijven.

Lieve knuffel M0n13k

P.S. Wil je luisteren naar Depressief en Gelukkig of wil je zijn blogs lezen? Dat kan hier:

Website: https://depressiefengelukkig.nl/
Podcast: https://depressiefengelukkig.nl/podcast/

P.P.S. Wil je weten hoe je je kunt abonneren? Vul rechtsboven jouw e-mailadres in en klik op Ik Lees Mee! Als je dat hebt gedaan, ontvang je een link om te bevestigen. Check ook even je spambox als je niets ontvangt. Zodra je de mail hebt ontvangen even bevestigen en klaar ben je. 🙂

Geplaatst in Dromen

Zo echt

Samen lopen we over straat. Ik weet niet wie je bent en heb ook geen idee waar je vandaan komt. Maar het voelt vertrouwd.

Al pratend belanden we in een wijk die ik goed ken. En ik weet dat ik verbaasd ben dat er nu een trein ipv een metro over het spoor rijdt.

We naderen de spoorwegovergang en in mijn ooghoek zie ik de trein naderen. Hij rijdt echt heel snel. Ik stop…. kijk naast me en zie dat jij doorloopt. Ik wil je roepen en besef me dat ik niet weet wie je bent. ‘Stop!’, schreeuw ik nog. Maar het is te laat.

Er volgt een klap, mensen schreeuwen, piepende remmen van de trein. Ik sta verstijfd en kijk naar de chaos die om me heen ontstaan is. En dan komt er -met alle kracht die ik in me heb- een langgerekte NEEEEEEEEE uit mijn mond. Alle kracht die ik had verlaat mijn lijf en ik zak in elkaar op de grond.

Nog steeds weet ik niet wie je bent. Mensen vragen het aan me. Ik kan ze geen antwoord geven. Ik weet alleen dat het vertrouwd voelde jou naast me te hebben. En dat ik je mis.

Ik besef me dat je nooit meer naast me zal staan.

Ik schrik wakker.

Het was maar een droom. Er is geen trein.

Het was maar een droom. Maar jij was zo echt.

Het gevoel is zo echt. Nog steeds en we zijn alweer twee dagen verder.

De trein speelt een hoofdrol in mijn nachten momenteel. Later gebeurde er het volgende.

Het is een drukke stationshal waar we staan te praten. Om jou heen dartelt een lief klein knulletje met een enorme bos donkere krullen en de meest reebruine ogen die ik ooit gezien heb. Wat een schatje.

We lachen en praten en af en toe kijken we wat hij uitspookt. Ineens is hij weg. In een oogwenk ben ik over de poortjes gesprongen. Ik loop de hele hal wel drie keer op en neer. Ondertussen blijf ik roepen. Zijn moeder zie ik nergens meer.

Pas op perron 5 zie ik hem staan. Helemaal op de rand staat hij te kijken naar de naderende trein.

De trein komt snel dichterbij en niemand verroert een vin om dat kleine mannetje daar weg te halen. Ik ren er naar toe en net op tijd haal ik hem bij de rand weg. Ik geef hem aan zijn moeder die het huilend in haar armen sluit.

Terwijl ik op de grond energie zit te verzamelen om weer op te kunnen staan, zie ik de krullenbol in de mensenmassa verdwijnen. Ik zwaai en fluister :”Dag kleine man. Tot ooit!”

Een nachtje zonder treinen zou best welkom zijn. Gewoon even een onbewoond eiland met een hangmat, een lekker zonnetje, veel eten en drinken, even geen Corona,maar bovenal mijn gezinnetje bij me…..

Ja! Daar wil ik wel voor tekenen, om dat voorbij te zien komen vannacht.

Droom jij ook wel eens zo realistisch dat je de hele dag het gevoel van die droom terug kan halen?

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in De strijd tegen de kilootjes, Depressief, It's my life

DRAMA!

OMG! Wat er nu toch gebeurt! Drama! Echt drama! Maar dan ook echt, echt drama! Het… De…. Maar… Wat… Oké, wacht! Even de rust herpakken! Voor ik allerlei onzin ga uitkramen van ellende, zet ik het even op een rijtje voor je.

Sinds ongeveer 2 maanden weet ik dat ik extra goed op mijn voeding moet letten i.v.m. diabetes. Nu moet ik zeggen dat dit natuurlijk heel goed samen gaat met de wens om af te vallen. En afvallen is zeker geen overbodige luxe. Niet voor mijn diabetes en ook niet voor de algehele gezondheid. Fysiek en mentaal.

Tijdens mijn depressie zijn er behoorlijk wat kilootjes bijgekomen. En als ik zeg behoorlijk wat, bedoel ik ook echt behoorlijk wat. Nu, met het extra goed opletten op wat ik eet, gaan die kilootjes er beetje bij beetje weer vanaf. Vorige maand was ik er al 5 kwijtgeraakt. Dat was een lekker begin.

De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het wel helpt dat de horeca gesloten is. (Let wel!!!! Ik vind het ronduit verschrikkelijk voor alle ondernemers. Ik begrijp dat het voor hen een regelrechte ramp is. En zodra ze weer open mogen, zal ik ook heel snel weer een keer lekker sushi gaan eten ofzo! *ZUCHT SUSHI*) Anyhoe, doordat de horeca gesloten is, is er flink wat verleiding verdwenen. Even een patatje halen is een behoorlijke onderneming geworden door de anderhalve meter-maatschappij. En de Mac Drive vind ik gewoon niet prettig, dus die slaan we ook over. Voor even tussendoor iets lekkers via thuisbezorgd moet je veel te veel bestellen om de bestellimiet te halen, dus dat doe ik ook niet. En zo, helpt het mij op dit moment door die lastige startfase van een nieuwe leefstijl heen.

Dus die 5 kilo was er al af. Vlak daarna besloot iemand in huis -en aangezien iedereen natuurlijk constant thuis is zijn er meerdere verdachten- de weegschaal te verplaatsen. De volgende ochtend was ik in 1 klap 2,6kg zwaarder. En echt, ik weet dat het een beetje kan schommelen, maar geen 2,6kg! *Schrik*

Ik had dus de volgende keuzes:

  1. Ik blijf bij het wegen die 2,6kg er af trekken om op het juiste getal te komen
  2. Ik ga vanaf het nieuwe nulpunt verder
  3. De motivatie is verdwenen, bekijk het maar! Ik kap er mee en ga weer alles eten.

Nummer 3 was al heel snel afgevallen. Hoewel dit een paar maanden geleden nog een optie zou zijn geweest, is dat het nu zeker niet meer.

Nummer 1 is veel en veel te veel werk.

Blijft dus over nummer 2. Nu kan ik -sinds 11 maart- zeggen dat ik weer 1,6kg ben afgevallen. Als je daar die 2,6kg verschil bij optelt, is het toch weer 4,2kg wat er af is. Sterker nog, als we die 2,6kg erbij halen…dan heb ik mijn eerste mijnpaal bereikt. Maar helaas, ik heb net gezegd dat ik dat niet ga doen, dus heb ik nog 1kg te gaan voor ik bij mijn eerste mijlpaal bereikt heb.

Maar waar is nu dat drama waar ik het over had aan het begin? Ik snap dat je dat vraagt (alsof het verplaatsen van de weegschaal nog niet genoeg drama was) en ga het je vertellen.

De batterijen zijn leeg! Ja echt! De batterijen van de weegschaal zijn leeg. En nu heb ik me dus al 2 dagen niet kunnen wegen. Mede hierdoor heb ik gisteren toegegeven aan mijn enorme trek in slecht eten en heb ik patatjes gehaald voor het avondeten. Ik weet dat het slecht is, maar had er al dagen trek in. En nu de weegschaal toch even op non-actief staat, zag ik er geen kwaad in. Tot de batterijen vervangen zijn, waarschijnlijk is dan te zien dat het al mijn goede en harde werk teniet heeft gedaan. Of niet. En valt de schade enorm mee. We gaan het beleven. Eerst maar eens die batterijen vervangen en kijken wat dat gaat doen met de weergave op de weegschaal. Ik bedoel, hij wordt dan toch weer van zijn plek opgelicht enz… We gaan het beleven!

In ieder geval ben ik nu in totaal 6,6kg (of toch 9,2kg) afgevallen! YES!

Dikke knuffel M0n13k!

Geplaatst in actualiteit, Depressief, It's my life

Coronantie

Inmiddels zijn we alweer in week 5 van de quarantaine.

Waar we toch een paar weken geleden dachten dat het maar tot 6 april zou duren, zijn we daar alweer een dikke week voorbij en ziet het er niet naar uit dat het snel voorbij zal zijn.

Het nieuwe normaal! Wat is dat? Voor altijd die 1,5 meter afstand maatschappij? Voor altijd in je eentje naar de winkels om boodschappen te gaan doen? Geen (grote) evenementen meer? Dat kan toch niet? We kunnen elkaar toch niet voor altijd blijven ontwijken op straat alsof de ander melaats is ofzo.

En dat thuisscholing kan toch ook niet voor altijd zo doorgaan. Mensen gaan er langzaam aan kapot. En dan niet alleen de ouders die naast hun eigen werk ook nog als leraar aan de slag moeten. Maar ook de leraren die op een heel andere manier moeten lesgeven en niet de aandacht kunnen geven die ze zo graag willen geven. En dan vergeten we natuurlijk de kinderen niet. De eerste weken was het allemaal nieuw en leuk en spannend. Maar nu beginnen ze door te krijgen dat de tv ook overdag aan kan. En dat de computer gewoon werkt tijdens schooltijden. Met dat warme weer lijkt het me helemaal lastig om ze gemotiveerd en geconcentreerd te laten blijven.

Dat merk ik hier thuis in ieder geval wel. Als het aan de kinderen (de oudste twee!) ligt, liggen ze tot in de middag op bed. En gaan ze dan eens kijken wat de dag brengt. Na dit een paar dagen te hebben aangekeken, heb ik ze er maar eens op aangesproken en aangegeven dat het geen vakantie is.
Nee, dan mijn bijdehandje met haar 19 jaar. Nee mam, het is geen vakantie! Het is coronantie! (Toch een veel leuker woord dan Quarantaine?!?!)

Serieus??? CORONANTIE? Maar eerlijk is eerlijk! Het is wel goed gevonden. Dus so it is! coronantie! Wat alleen jammer was, is dat ik als eerste was met de invulling van de coronantie. En dat betekent dat schoolwerk gewoon gedaan wordt. Andere dingen doen is prima! Maar wel zorgen dat je schoolwerk op orde is.

Hoe ik de Coronatie doorbreng? Op de bank! Nou ja, thuis! Zo veel mogelijk in ieder geval. Ik moet elke dag even wandelen. En dat doe ik in de buurt en probeer zoveel mogelijk om andere mensen te ontwijken. Maar om niet knetterhard terug in het zwarte gat te vallen, is die wandeling noodzakelijk. Verder heb ik in de coronantie ook weer een begin gemaakt met hardlopen. Gisteren voor het eerst de hardloopschoenen weer eens aangedaan. Helaas moet ik het doen zonder Evy. Zij heeft haar abonnementen aangepast, waardoor het oude is komen te vervallen. Erg jammer! En ik weiger opnieuw te betalen voor iets waar ik al eens voor betaald heb. Dus heb ik op gevoel gelopen. En dat ging redelijk. Ik denk dat het beter was gegaan als ik iets meer tijd had genomen om een beetje warm te lopen. Voor de volgende keer. Eerst een paar minuten wandelen en niet direct van start gaan. Mijn kuiten begonnen weer vrij snel te branden, maar ik kon dus wel verklaren waardoor dat kwam.

Een kwartier heb ik het volgehouden. Een kwartier waarin ik in de eerste 9 minuten een kilometer heb weten af te leggen. En volgens mij ben ik daarna kruipend verder gegaan, want in de volgende 5 minuten heb ik slechts 0,45km afgelegd. Hoewel dat eigenlijk niet heel veel langzamer is dan de eerste kilometer. Al met al, ben ik niet geheel ontevreden. Sterker nog, voor een eerste keer vind ik het best een aardige prestatie!

Ik durf niet te gaan zeggen dat deze tijd goed is voor het proces waar ik middenin zit, maar tot nu toe gaat het wel redelijk en dat is meer dan ik een paar weken geleden durfde te verwachten. Ik was enorm bang voor een terugval. Nog steeds ben ik niet 100% zeker van mijn zaak, maar ben een stuk minder bang dan de afgelopen tijd. En toch hoop ik dat ik snel weer ‘normale’ therapie kan krijgen, wellicht dat dan het herstel een extra boost zal krijgen.

Hoe komen jullie de coronantie door? Redden jullie het Social Distancing nog een beetje? Moet heel eerlijk zeggen dat het mij zwaar valt. Gelukkig kunnen we bellen en videobellen, maar het blijft anders dan echt contact.

Laten we dit samen nog even volhouden, dan krijgen we met zijn allen dat virus er wel onder.

Dikke knuffel M0n13k!

#STAYHOME #STAYSAFE

Geplaatst in De strijd tegen de kilootjes, Depressief, It's my life

Controle of iets anders?

Waarschijnlijk denk je:”Ja! Leuk en aardig allemaal dat je op de radio bent geweest. Maar hoe gaat het nou eigenlijk met je?

Mijn vraag zou zijn:”Op welk vlak?

Waarop jullie dan weer reageren:”” Geen idee wat jullie zouden reageren.

Zal ik dan maar gewoon alles vertellen?

Suiker

Met de suiker gaat het mwah! Mijn bloedwaarden voelen zich alsof ze in de speeltuin zijn. Ze schommelen wat af. En gaan daarbij best hoog. Vandaag de POH gesproken en die wil eigenlijk al ophogen naar 3 tabletten per dag. Maar aangezien ik nog maar net een weekje op 2 zit, wachten we daar nog een weekje mee. Gelukkig had ik nog alle spulletjes van tijdens mijn zwangerschap. Die was ik al gaan gebruiken om te meten. Maar nu heb ik een nieuw meetapparaatje en een nieuwe prikpen gratis mogen ontvangen. Uiteraard meet ik daar nu dus mee. Werkt een stuk prettiger, omdat deze de waardes direct naar de app op mijn telefoon stuurt. Waardoor ik een nog duidelijker beeld heb van de schommelingen. Geeft toch wat controle en rust in deze toch al hectische tijd.

Afvallen

Dat is wat lastig te zeggen. Mijn broek zegt van wel. Want zonder riem is echt niet meer te doen. En bij mijn benen zitten mijn broeken echt veel te wijd. Dus dat is een goed teken. Maar als ik in de spiegel kijk, dan….. nou ja….je snapt me wel denk ik. Daarom kijk ik dus ook liever niet in de spiegel. Qua gewicht is het lastig bijhouden, aangezien de weegschaal is verplaatst en ik een week geleden ineens 3 kilo zwaarder was dan de dag ervoor. Nu weet ik best dat het kan variëren, maar dit is wel extreem. En ja! Ik weet ook dat elke dag wegen niet goed is. Dat ik hiermee weer doorsla, maar ik heb die controle nodig. Als ik de cijfertjes niet zie, dan is het niet waar ofzo. Kan het niet zo goed uitleggen. Hmmmm, heb wel het idee dat het erg dwangmatig klinkt, maar dat valt wel mee….(denk ik)

Depressie

Die is er helaas nog!

Ik had ook niet verwacht dat ie van de een op de andere dag weg zou zijn. Al zou het wel lekker zijn om wakker te worden en ineens te voelen dat die zwarte hond een puppy is geworden. Wel denk ik dat ik kan zeggen dat het geen Deense Dog meer is. Het is nu meer een formaat Anatolische Herder. Nog steeds groot, maar wel iets kleiner dan de Deense Dog is. Dat is toch goed nieuws of niet? Af en toe kan er een (echt) lachje van af. Maar waardoor ik wel merk dat hij iets kleiner wordt, is dat ik niet een enorme terugval heb gehad door de coronacrisis. We zijn er nog niet doorheen en ik kan niet in de toekomst kijken. Maar zoals mijn psychologe zei:” Als je in deze tijd veerkracht kan tonen, dan weet je zeker dat je dat hierna nog beter kunt!” Ik plan even niks en bekijk alles van dag tot dag. Waarbij ik me de ene dag echt wel beter voel, dan de andere dag. Maar de momenten waarop ik me beterder voel duren wel iets langer dan de afgelopen maanden.

Oh jongens, lees je dat? Ik zie progressie bij mezelf! Als dat geen vooruitgang is!!

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in It's my life

Op de radio

Vaak lezen jullie natuurlijk niet echt heel vrolijke berichten van mijn kant. Dan vandaag….

De afgelopen tijd wandel ik -vaak met Jeff- een rondje variërend van 2 tot 5 km. Het is maar net hoe mijn pet staat of eigenlijk is het meer hoe mijn benen aanvoelen. De laatste weken heel veel pijn in mijn benen gehad. Wordt nu weer wat beter, gelukkig!

Vanmorgen ging ik een stukje wandelen met Jesse. Die loopt een stuk minder snel dan Jeff. Op een goede dag loop ik 11’40” /km, Met Jesse was dat 23’44” /km. Maar de kleine man had het enorm naar zijn zin. En ik had mijn frisse neus. (Dat is ook de enige reden om naar buiten te gaan. Verder zijn we zo veel mogelijk thuis en in de tuin.)

Na een stukje schrijven in mijn bulllet journal en samen met Jesse wat tekenen aan tafel. Hier lees je: Nee Jesse, die stift is van mamma. Jij hebt je eigen kleurpotloden! “Nee mamma, Jesse wil heel!” (Wijst naar stift) Zucht! Gelukkig kwam grote broer Rick net thuis en wou hij direct mee naar boven. Dus kon mamma even lopend naar de winkels om een To Good To Go pakket op te halen bij de bakker. (Jammer wel dat die taart echt niet kan bij mijn nieuwe voedingspatroon)

Ow en dan hè….na het eten….. tsja, soms moet je even afwateren. En juist dan gaat je telefoon. Ik zie dat het een nummer uit Hilversum is. Maar hmmmm, daar ken ik toch niemand. Enigszins twijfelend neem ik dan toch maar op (let op! Ik zit nog op het toilet waar het enorm galmt), is het iemand van Radio Veronica. *SCHRIK!*

Eerste wat in me opkomt is…… ik moet van het toilet af. Zo voorzichtig en zachtjes mogelijk en zonder dat hij het doorheeft weet ik daar weg te gaan.

Wat blijkt? Ik had mijn lijstje voor de ‘Samen Sterk top 100’ ingestuurd. En daar belden ze me voor. Of ik zelf kon vertellen waarvoor ik voor een bepaald nummer had gekozen. Ik had dat aan hem verteld. Of ik het dan ook nog even wil inspreken, zodat ze het morgen kunnen uitzenden. Uhm…spannend! Maar is goed. Met een stem die 3 octaven hoger is van de zenuwen vertel ik het verhaal. En wat denk je? Het moest over. Ik had de verkeerde titel genoemd. Hoe dan? Lekker suf zeg! (Hij was al aan het zoeken op Google of het aan hem lag en ik wel de goeie titel zei. Nope. Was dom foutje van mij!)

Gelukkig ging het de tweede keer wat beter. En, zei hij, we kunnen altijd nog een beetje knippen hoor. Geen probleem!

Ik ben benieuwd wat er van overblijft…. Morgen (2-4-2020) tussen 14:30 en 15:00 kun je mij dus horen op de radio bij de ‘samen sterk top 100’.

Daarna met Jeff samen nog maar even een wandeling gemaakt in een flink tempo. Even de onrust die opkwam door het gesprek eruit lopen. Op een ‘iets’ sneller tempo dan de ochtendwandeling met Jesse.

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in actualiteit, It's my life

Vreemd

Is dit het juiste woord, ‘vreemd’? Ja, het leven is nu vreemd, raar, eng en bijna surrealistisch.

We mogen niet naar buiten, althans niet onnodig. Gelukkig mogen we nog wel een blokje om lopen. Behalve wanneer je klachten hebt natuurlijk. Het is dan alleen weer niet de bedoeling dat we met honderden tegelijk op het strand of in het bos lopen. Ik snap dat er mensen boos zijn geworden over de beelden van afgelopen weekend op het nieuws. Waar we zagen, zoals het werd gebracht, hoe een groot deel van Nederland op de stranden, in bossen en parken liepen, zonder acht te slaan op de 1,5 meter regel.

Maar misschien kunnen we het een beetje relativeren door in te zien dat we niet elke Nederlander kunnen vragen wat zijn/haar plannen zijn die dag. Zodat we zelf een andere plek kunnen opzoeken. Dus dat er veel mensen op 1 plek zijn, kan gebeuren. Handig is het niet! En JA! Je kan natuurlijk van te voren bedenken dat meer mensen een frisse neus willen halen en dat graag op het strand doen. Maar laten we er vanuit gaan dat niet iedereen op het strand, lak heeft aan de regels.

Wat ik wel vind, is dat men meer aan de regel van 1,5 meter afstand had moeten denken. Of beter, niet alleen er aan denken, maar er ook naar handelen. Er is ook niet verboden om naar buiten te gaan, maar HOUD AFSTAND! Ga je boodschappen doen (je moet toch eten!), maar HOUD AFSTAND! Ga niet bij de ander in de nek staan hijgen. Kan je er even niet langs zonder de afstand bewaren, wacht dan gewoon even. Met zijn allen kunnen we dit toch gewoon doen? Laten we nou zorgen dat we met zijn allen snel de verspreiding van dit virus tegengaan. Des te eerder kan het normale leven weer beginnen.

Want heel eerlijk (en misschien wel een beetje egoïstisch), ik wil weer ‘normaal’ naar therapie kunnen. Het (verplicht) binnen zitten, helpt mij niet in mijn strijd tegen de depressie. De neerslachtigheid wordt eigenlijk elke dag weer een stukje groter. En dat zal vast niet alleen voor mij gelden. Ik denk dat vele medepatiënten dit zullen ervaren. Wat mij is opgevallen is dat er in het nieuws ook weinig gezegd wordt over de ggz en hoe die om moeten gaan met de huidige situatie. Gelukkig heb ik een geweldig vangnet thuis en kan ik mijn therapeut mailen wanneer ik het nodig heb en hebben we 1x per week telefonisch (of via facetime) contact met elkaar. Het is een beetje behelpen, maar het is iets.

Gisteren werden de aangescherpte maatregelen bekend gemaakt! Top! Maar tegelijkertijd is er nog wel veel onduidelijk. De maatregelen zijn doorgetrokken naar 1 juni! Tot 1 juni. Tot die tijd zien we dus vrijwel niemand. Kan niet langs mijn (schoon)ouders en ook naar mijn zus gaan is niet mogelijk nu. Ook de Opa en Oma’s kunnen we niet bezoeken. Tot 6 april. Dat was nog enigszins te overzien. Maar tot 1 juni. Mijn hemel! Dat is echt heel lang! Geen verjaardagen, geen visite, geen feestjes what so ever. Ook geen examenfeestjes!

Examenfeestjes? Ja! Rick doet dit jaar eindexamen VMBO. Nou ja, doet eindexamen? We hebben dus net gehoord dat de Centraal Examens niet zullen doorgaan. Dat betekend dat de resultaten van de schoolexamens tellen. Gelukkig staat hij er goed voor en hoeven we ons geen zorgen te maken. Maar toch. Hoe raar is het om examen te doen zonder de centrale examens. En de diploma-uitreiking? Die kan ook geen doorgang vinden. Weet je wat nog het meest bizarre was van dit hele verhaal? Rick baalde als een stekker dat die landelijke examens niet doorgaan. Dat had ik eerlijk gezegd niet verwacht. Nu maar hopen dat hij zijn schoolexamens goed zal afronden verder, zodat we hem in ieder geval kunnen feliciteren.

En wat betekent het verder dat de maatregelen zijn doorgetrokken naar 6 juni? Kappers en andere ‘contact-beroepen’ moeten hun deuren sluiten. De Horeca die nog langer dicht moet blijven. Ik kan alleen maar hopen dat al deze bedrijven het gaan redden en er na de Coronacrisis niet nog veel meer slachtoffers blijken te zijn. Gaan de scholen wel weer door? (lijkt me niet, want waarom dan de examens schrappen?) De kinderopvangcentra, blijven die ook gesloten voor kinderen waarvan de ouders geen vitaal beroep hebben?

Gaan mensen zich nu wel aan de regels houden? Of wordt het binnenkort allemaal nog strenger? Hoe gaan we die tijd doorkomen? Wanneer kunnen we iedereen weer zien. Ik weet dat het geen zin heeft om me dit soort dingen allemaal af te vragen, omdat ik niet anders kan doen. Ik hou me aan de afspraken. Ik blijf zoveel mogelijk binnen (of in de tuin), hoeveel moeite het me ook kost. Ook de kinderen blijven zoveel mogelijk binnen. Doen jullie dat ook?

Even terug. Ik weet dat het geen zin heeft om me hier druk over te maken, omdat ik er geen invloed op heb. Is dit mijn kronkel? Of maken meer mensen zich druk over hoe het nu allemaal verder moet? Hoe kom jij de tijd door?

Dikke knuffel M0n13k

Stay Safe!