Geplaatst in Depressief, It's my life

Eindeloze zoektocht

Altijd op zoek? Tsja, dat is wel zo! Denk ik.

Het leven is eigenlijk 1 grote zoektocht. Op alle vlakken. Hoe ik hierbij kom? Door een gesprek wat ik had met Jeff, waarbij duidelijk werd dat ik naar iets op zoek ben wat er waarschijnlijk niet gaat zijn en dat die zoektocht mijn huidige therapie wel eens in de weg zou kunnen gaan zitten als ik er niets aan doe. Duidelijk? Nee hè? Ik ga proberen om uit te leggen wat ik bedoel…

Lees verder “Eindeloze zoektocht”
Geplaatst in Gedachtenkronkels, It's my life

Talentenjachtmoe

Weet je nog? 1985, de allereerste uitzending van de Soundmixshow. Dit was het begin van alle talentenjachten. Tot en met 2002 keek ik elk jaar naar de soundmixshow. De eerste jaren bleef je er voor thuis. Ja, duh! Ik was 10! haha Niet echt een leeftijd waarop je uitgaat ofzo…. Nou ja, eigenlijk bleef ik altijd wel thuis voor de Soundmixshow. En als ik dan een keer weg moest, dan namen we het op. Op een videorecorder! En dat ik niet de enige was die keek, bleek wel uit het feit dat in 1988 het volledige telefoonnetwerk volledig was lamgelegd tijdens de finale. Heette dat niet het ‘Henny Huisman Effect’? (Natuurlijk heet het zo! Dat heb ik nog even snel opgezocht voor ik het optikte 😉 )

Ineens was het voorbij. Einde Soundmixshow. Er leek een soort van gat te ontstaan. Wat moesten we nu op zaterdagavond? Gelukkig kwam daar Idols. En die kwamen ook met een auditieronde… Oei! Dat was wel hilarisch. Al die valse kraaien die voorbij kwamen en die er van overtuigd waren dat ze heel zuiver konden zingen. Heerlijk om te kijken. Goed voor een lach en een traan. En die traan was dan of door plaatsvervangende schaamte of van het lachen. Ook hier bleef ik voor thuis.

Maar het bleef niet bij Idols. We kregen:

  • The X-Factor
  • So you wanna be a popstar
  • Staracademy
  • Starmaker
  • The Voice of Holland
  • The Voice of Holland kids
  • The Voice of Holland Senior
  • Holland’s Got Talent
  • The Sing Off (vind nog steeds dat Intrmzzo had moeten winnen 😉 )
  • Korenslag
  • Op zoek naar…
  • De beste Singer-Songwriter
  • enz
  • enz
  • enz

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Ben ik de enige die het echt te veel vind? Word er serieus een beetje kierewiet van. Want dit zijn ze nog niet allemaal, er zijn er nog veel meer. En er komen nog steeds nieuwe bij. Vorig jaar had je ineens All Together Now en nu krijg je On The Road (ofzo). Leuk hoor, maar ik ben er wel een beetje klaar mee.

Waar ik in het begin van Idols, The Voice en natuurlijk de Soundmixshow thuis bleef voor deze programma’s, ging het van opnemen naar kijken als je toevallig thuis bent naar zappen om te kijken of er in hemelsnaam een ander programma op tv is. En bij gebrek aan iets leuks, lees ik heerlijk een goed boek.

Ik kan alleen maar hopen dat ze snel weer een nieuw leuk format hebben. En dan eentje wat niet door heel televisieland zo uitgemolken gaat worden.

Lieve groetjes M0n13k (die weer lekker even haar frustratie heeft kunnen spuien)

Geplaatst in It's my life

Cirkels 2

In 2018 schreef ik een blog over cirkels. En over hoe moeilijk het is om uit een vicieuze cirkel te stappen, als je er eenmaal ingestapt bent. Bewust dan wel onbewust.

Net was ik mijn blogs aan het doornemen en kwam ik deze tegen. Ik werd getriggerd door de titel om het echt te gaan lezen. Eenmaal gelezen wilde ik eens gaan kijken hoe dat er nu voor staat.

Lees verder “Cirkels 2”
Geplaatst in De strijd tegen de kilootjes, It's my life

Under 80

Ow yeah! I did it! Under 80. Had ik dat durven dromen? Nee! Zeker niet! De wens was er wel, dat zeker. Maar ik had niet gedacht dat het haalbaar zou zijn. Natuurlijk riep ik dat ik het wel even zou doen en dat ik het zou gaan redden, maar dat is grootdoenerij geweest.

Vallen en opstaan

Het ging met vallen en opstaan. Zeker de laatste tijd. Het ene moment zat ik onder de 80, om er een paar dagen later weer boven te zitten. Zo frustrerend! Echt niet te doen. Het erge is, dat ik niemand de schuld kan geven behalve mezelf. Ik nam die patat bij mijn Berenmenu i.p.v. de salade. Ik wilde een pizza eten i.p.v. koken. Ik heb zelf dat stukje taart genomen op die verjaardag. En vergeet de drie gebakjes op Jesse zijn verjaardag niet.  En op mijn eigen verjaardag nam ik zelfs een colaatje bij de lunch. En die lunch was al niet koolhydraatarm ofzo. Die magnum… mmm zo lekker. Laten we die heerlijke wafel met veel te veel slagroom maar gelijk vergeten. Of dat ik die avond heb genoten van al het lekkers in ons favoriete sushirestaurantje.

Back in the game

Ja en dat lukte dus niet. Back in the game. Oftewel…terug in het gareel. Daar heb ik het oprecht heel moeilijk mee. Een paar weken heb ik het niet zo nauw genomen wat betreft het eten, dat breekt me nu op. Uiteraard weet ik dat het beter is als ik weer netjes volgens mijn dieet ga leven. Ook weet ik dat ik dit kan. Alleen me er weer toe zetten lukt nog niet echt. Oké, de cola is echt beperkt gebleven tot die ene dag. Maar qua eten…. ARGH!

Eetbuien

Ja, ook deze zijn er weer volop aanwezig. Nou ja, ze zijn altijd aanwezig, alleen wist ik ze goed te onderdrukken. Maar nu lukt het niet. Ik krijg het niet onder controle. Voor ik het weet hang ik weer met mijn hoofd in de (koel)kast op zoek naar wat te eten. Zo blij dat we standaard niet al te veel lekkers in huis hebben, dat houdt het een beetje binnen de perken. Een tijdje geleden bracht ik Rick met een vriendin naar de bioscoop. Het enige wat ik in mijn hoofd had was ‘Dan kan ik op de terugweg mooi ff een menuutje halen bij de Mac!’. Enige idee hoe trots ik was op mezelf dat ik gewoon langs de Mac ben gereden, zonder het terrein op te gaan om eten te halen. (Ik zeg nu natuurlijk niet dat ik wel in mijn hoofd had dat ik altijd nog kon omkeren om terug te rijden! Wat ik overigens ook niet heb gedaan.) Het kostte me echt veel moeite, dat kan ik je wel vertellen.

Het gekke is dat het makkelijker is om een eetbui -waarvan je de oorzaak niet kan herleiden- te weerstaan, dan nu. Nu weet ik waar het vandaan komt. Op de een of andere manier heb ik daardoor het idee dat het gerechtvaardigd is om mezelf vol te proppen. Waar er voorheen een stemmetje was wat zei: “Nee, nee, eten lost niets op. Geef er nou niet aan toe. Ga afleiding zoeken!”, is er nu een stemmetje wat zegt: “Eet maar! Het mag, je bent verdrietig. Toe maar!”.

Meer hé! Ik ga dat stemmetje weer overwinnen. Let op mijn woorden!

Over 80 – Under 80

Al met al was dit dus best een gevecht. Elke keer dacht ik: “Oeh ja! Onder de 80, nu kan ik weer wat gaan schrijven.” En als ik dan de dag erna op de weegschaal ging staan en weer boven die 80 was, vond ik het niet fair om een stukje te gaan schrijven over hoe goed het was dat ik er onder ben geraakt. Maar nu…. Al 2 dagen onder de 80 en dat is me nog niet eerder gelukt. Langzaam krijg ik weer de schwung te pakken en kom ik weer in het gareel. Ook qua bewegen lukt het steeds weer wat beter. Ik krijg zelfs zin om weer mijn hardloopschoenen aan te gaan doen. Nu nog het juiste moment vinden om het in te plannen. (Excuses! I know!)

Op naar de 75

Of eigenlijk naar de 74,9! Kleine stapjes! Kleine stapjes!
Het leuke is wel, dat wanneer ik die 74,9 heb gehaald ik zelfs voorbij mijn laagste gewicht van de afgelopen de 10 jaar ga. Hoe mooi zou dat zijn?! En ondertussen verdwijnt er steeds meer M0n13k, maar komt er wel een leukere en meer zelfverzekerde versie voor terug. Een versie die zelfs een rok en een jurk heeft gekocht. Ik kan me de tijd niet heugen namelijk dat ik me niet vreselijk onzeker voelde ik een rok of jurk.

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in It's my life

17 times 29

Wat een weken. Er is zóveel gebeurd. Dat ik er gewoon even stil van ben geweest.

Zal ik het even opsommen?

  • De tuin is af!
  • Under 80!
  • Peuter 3 jaar
  • Ik voor de 17de keer 29 geworden
  • Een dagje foto’s maken in Antwerpen op mijn verjaardag
  • Therapie langzaam weer opgestart

Het is zoveel dat ik niet weet waar ik moet beginnen. Gaat het allemaal in 1 blog passen of moet ik er meerdere schrijven? Dilemma’s, dilemma’s, dilemma’s

Under 80!’ en de ‘langzaam opgestarte therapie‘ ga ik beschrijven in een apart blog per onderwerp. Eigenlijk puur vanwege het feit dat er over beide vrij veel te schrijven is en het niet bij de andere onderwerpen past.

Dus… Daar gaan we. (Maak je borst maar nat! In totaal heb je nog ongeveer 1500 woorden te gaan 😉)

De tuin is af!

Jaja! Het is gelukt. We hebben de tuin af gekregen. Alle tegels liggen erin. En als ik heel eerlijk ben…Het ligt er supernetjes in. Het lijkt wel of de tuin ineens 2x zo groot geworden is. Dat is natuurlijk niet zo, maar doordat alles nu 1 kleur is, is het optisch echt vele malen groter.

Ook de poeren voor de overkapping (die moet nog geplaatst worden) staan er al. Mensen die in de tuin zijn geweest vragen zich af wat die zwarte dingen zijn die her en der in de grond staan. Nou uhm… Dat kan ik heel makkelijk uitleggen.

Voorheen hadden we een tuin met een aantal verhoginkjes, waar men nog wel eens over struikelde. Nu alles netjes en strak ligt is de kans dat er zoiets gebeurd dat natuurlijk veel kleiner. Daarom die poeren, zodat we af en toe nog even flink kunnen lachen.

Het leukste is natuurlijk als mensen dat geloven. Wat dan helaas weer niet vaak zo is. Kennelijk zie ik er niet uit als iemand die vreselijk kan lachen als er iemand valt ofzo.

En weet je? Ondanks dat de tuin nu grotendeels af is, het er supermooi uitziet, de kleine man lekker kan spelen zonder 100x te vallen, moet er nog wel wat sfeer gecreëerd worden. Zelf had ik dat nooit zo door en dacht ik eigenlijk dat veel mensen de tuin veelal zagen als een soort obstacle run door alle verhogingen en dergelijke. Maar afgelopen week kreeg ik te horen dat mijn/onze tuin juist gezien werd als heel sfeervol en nu is hij nog wel een beetje kaal. Ik denk dat met de komst van de overkapping er wel weer sfeer in de tuin gaat komen. Daarna hier en daar nog de juiste accessoires en dan komt die sfeer ook wel weer terug. Maar jeetje, wat was dat een supermooi compliment. ❤

Nu is het vooral genieten van elk momentje wat we hebben om in de tuin te zitten. Watertje en boekje erbij. Er is altijd wel een zon- of juist schaduwplekje.

Zo blij met de nieuwe tuin

Under 80!

Hier mag je dus nog even op wachten 😉

Peuter 3 jaar

Weet je nog dat gisteren de kleine man geboren werd? Die is dus vorige week alweer 3 geworden. We hebben het vrij klein gevierd en dan zelfs nog in 3 dagen om het zoveel mogelijk ‘coronaproof’ te houden. De kleine man is vreselijk verwend en heeft hele mooie en leuke cadeaus gekregen. Veel Duplo waar hij graag mee speelt, maar ook lego, een nestschommel, een tractor en een fietsje. Hij was echt jarig. De hele dag heeft hij ‘er is er een jarig’ en ‘lang zal ze leven’ lopen zingen. De ‘hiep hiep hoera’s’ werden veelvuldig geroepen. De dag na zijn verjaardag mocht hij het op het kinderdagverblijf vieren. Om dan op zaterdag en zondag nog een klein feestje te vieren. Al met al, ondanks alle maatregelen, gelukkig een geslaagde verjaardag gehad.

Het eerste cadeau!

29 voor de 17de keer


Jaja, je leest het goed. Ik ben voor de 17de keer 29 geworden. 😉

Van tevoren was mij gezegd niets te plannen, geen afspraken te maken en het zou fijn zijn als ik niet hoefde te werken. Maar pas op de ochtend zelf kreeg ik te horen wat er die dag ging gebeuren. Dat is dan best spannend en lang wachten voor het zover is. Donderdagochtend werd ik wakker gezongen door Jeff, Danisha en Jesse. (Ik ga nu natuurlijk niet vertellen dat ik eigenlijk al een tijdje wakker was, maar niet uit bed mocht, zodat Jeff mij met de kinderen die thuis waren (Rick was al naar zijn werk) wakker kon gaan zingen) Dus heel spontaan werd ik wakker door een prachtig gezongen ‘lang zal ze leven’, waarna ik het cadeautje kreeg wat Danisha en Rick samen voor mij hadden gekocht – een prachtige bedel voor aan mijn armband -. Daarna kreeg ik te horen dat ik met Jeff samen een dagje naar Antwerpen zou gaan. De camera’s mee en daar lekker mooie foto’s maken.

Zaterdag heb ik het nog heel ieniemienie gevierd. En als ik zeg ieniemienie, bedoel ik ook ieniemienie. Mijn vader en Marian zijn gezellig even langs geweest. En that’s it. I.v.m. corona en de kleine die vorige week jarig was, heb ik mijn verjaardag verder niet gevierd. Wel kreeg ik nog een mooi cadeau binnen van schoonpuber en dochterlief. Dus niet gevierd, maar wel verwend. Kan het nog beter?

Best Mom ❤

Birthday in Antwerpen

Zoals je hierboven al kon lezen gingen we foto’s maken in Antwerpen. Jeff had alles voor en met de kids geregeld. Dus ik hoefde me nergens zorgen om te maken en kon genieten van de dag.
Nadat we de auto hadden geparkeerd gingen we naar de Sint Annatunnel.

*info tussendoor: Ik heb hoogtevrees! *

Oké, de Sint Annatunnel. Op het moment dat we bij de roltrap naar beneden aankwamen, schoot mijn hartslag met 100 slagen omhoog en joeg een lichte paniek door mijn lijf. (Ken je de roltrap in de maastunnel? Deze was nog hoger naar mijn idee!) Tandjes! Dat was hoog! Zo eng! Maar ik heb het gedaan. Jeff ging op de roltrap staan en ik dicht tegen hem aan, zodat ik niet kon zien hoe hoog of het was. Pfffff. Nadat we een aantal foto’s hadden gemaakt, weer terug naar boven.

En ik kon weer ademhalen. Het avontuur met de roltrappen overleefd! Daarna zijn we richting de parkbrug gelopen. Ondertussen hier en daar een winkeltje bekeken en vooral foto’s gemaakt van allerlei dingen. Onderweg zag ik in een zijstraat een man staan naast een prachtige ouderwetse Gentlemen’s Bike. Oh, wat wilde ik daar graag een foto van maken. Van dat complete plaatje. Maar dat kan toch niet zomaar? Nee, dat kan inderdaad niet zomaar. Dus heb ik al mijn gêne opzijgezet en ben ik op de man afgestapt om te vragen of ik een foto van hem met zijn fiets mocht maken. En dat mocht. Wat een sympathieke man was dat, zo ook de mannen met wie hij in gesprek was. We hebben even met hen staan praten voor we onze weg vervolgden naar de parkbrug.

Rond het middaguur kregen we toch wel enorme trek en gingen we op zoek naar een plek om iets te eten. Al snel liepen we langs de Urban Story Deli Shop en daar zijn we neergestreken. Een heerlijke lunch hebben we daar gegeten. Ik had een Club Kip (I know, koolhydraat technisch gezien niet de beste keus, maar wel de lekkerste) en Jeff een Flatbread met zalm. Na deze heerlijke onderbreking zag ik een tafereeltje van 2 dames die op de kaart aan het kijken waar ze naar toe moesten. En nee! Niet de kaart op hun telefoon, maar zo’n echte ouderwetse papieren wegenkaart! Ik kon het niet laten om daar een foto van te schieten. Zo mooi om te zien dat die kaarten nog gebruikt worden in het digitale tijdperk waarin we nu leven.

Ook bij de parkbrug hebben we wat foto’s geschoten en ons staan verbazen om een vader(?) die zijn kinderen opdracht gaf foto’s van hem te maken bij de brug. En dan dus foto’s waarvoor hij echt aan het poseren was. Nadat we dat tafereel een tijdje hadden staan aanschouwen en zij weer verder liepen, vervolgden ook wij ons pad richting de volgende locatie – het centraal station. En tsja coronamaatregelen, dus in het station moesten we onze mondkapjes op (net als in de winkels, musea en kerken overigens). Dat was al snel erg benauwd en het station is heel mooi, maar ik kon er geen mooie plaatjes vinden.

Daarna nog een Brusselse wafel genomen. ( De helft van de slagroom ernaast gegooid. Wat was dat veel zeg. Werd er bijna misselijk van.) Hé! Als je in België bent MOET je die wel eten! Ohja en een heerlijke zelf samengestelde Magnum gegeten. (die hoeft dan weer niet perse in België, maar is gewoon erg lekker.) Ai ai. Het is een dagje vol koolhydraten geweest, als ik het zo eens terug kijk.

Inmiddels hadden we een kleine 8 kilometer gelopen en werd het tijd om terug naar de auto te gaan. We wilden nog langs het Havenhuis rijden om wat foto’s te maken. Alwaar Jeff prachtige foto’s maakte van het Havenhuis, maar mijn aandacht meer getrokken werd door een container met kunst die ernaast stond.

De dag hebben we afgesloten bij ons favoriete sushirestaurant in Ridderkerk om daarna volgegeten en met pijn in de voeten (van in totaal 10,5 km lopen) een hele lange nacht te slapen. Nadat ik bij thuiskomst verrast werd door een mooie bos bloemen die op mij stonden te wachten.

Therapie langzaam weer opgestart

Ook dit hou je nog te goed.

Dikke knuffel van een (inmiddels niet meer) jarige M0n13k!