Geplaatst in De strijd tegen de kilootjes, Depressief, It's my life

Controle of iets anders?

Waarschijnlijk denk je:”Ja! Leuk en aardig allemaal dat je op de radio bent geweest. Maar hoe gaat het nou eigenlijk met je?

Mijn vraag zou zijn:”Op welk vlak?

Waarop jullie dan weer reageren:”” Geen idee wat jullie zouden reageren.

Zal ik dan maar gewoon alles vertellen?

Suiker

Met de suiker gaat het mwah! Mijn bloedwaarden voelen zich alsof ze in de speeltuin zijn. Ze schommelen wat af. En gaan daarbij best hoog. Vandaag de POH gesproken en die wil eigenlijk al ophogen naar 3 tabletten per dag. Maar aangezien ik nog maar net een weekje op 2 zit, wachten we daar nog een weekje mee. Gelukkig had ik nog alle spulletjes van tijdens mijn zwangerschap. Die was ik al gaan gebruiken om te meten. Maar nu heb ik een nieuw meetapparaatje en een nieuwe prikpen gratis mogen ontvangen. Uiteraard meet ik daar nu dus mee. Werkt een stuk prettiger, omdat deze de waardes direct naar de app op mijn telefoon stuurt. Waardoor ik een nog duidelijker beeld heb van de schommelingen. Geeft toch wat controle en rust in deze toch al hectische tijd.

Afvallen

Dat is wat lastig te zeggen. Mijn broek zegt van wel. Want zonder riem is echt niet meer te doen. En bij mijn benen zitten mijn broeken echt veel te wijd. Dus dat is een goed teken. Maar als ik in de spiegel kijk, dan….. nou ja….je snapt me wel denk ik. Daarom kijk ik dus ook liever niet in de spiegel. Qua gewicht is het lastig bijhouden, aangezien de weegschaal is verplaatst en ik een week geleden ineens 3 kilo zwaarder was dan de dag ervoor. Nu weet ik best dat het kan variëren, maar dit is wel extreem. En ja! Ik weet ook dat elke dag wegen niet goed is. Dat ik hiermee weer doorsla, maar ik heb die controle nodig. Als ik de cijfertjes niet zie, dan is het niet waar ofzo. Kan het niet zo goed uitleggen. Hmmmm, heb wel het idee dat het erg dwangmatig klinkt, maar dat valt wel mee….(denk ik)

Depressie

Die is er helaas nog!

Ik had ook niet verwacht dat ie van de een op de andere dag weg zou zijn. Al zou het wel lekker zijn om wakker te worden en ineens te voelen dat die zwarte hond een puppy is geworden. Wel denk ik dat ik kan zeggen dat het geen Deense Dog meer is. Het is nu meer een formaat Anatolische Herder. Nog steeds groot, maar wel iets kleiner dan de Deense Dog is. Dat is toch goed nieuws of niet? Af en toe kan er een (echt) lachje van af. Maar waardoor ik wel merk dat hij iets kleiner wordt, is dat ik niet een enorme terugval heb gehad door de coronacrisis. We zijn er nog niet doorheen en ik kan niet in de toekomst kijken. Maar zoals mijn psychologe zei:” Als je in deze tijd veerkracht kan tonen, dan weet je zeker dat je dat hierna nog beter kunt!” Ik plan even niks en bekijk alles van dag tot dag. Waarbij ik me de ene dag echt wel beter voel, dan de andere dag. Maar de momenten waarop ik me beterder voel duren wel iets langer dan de afgelopen maanden.

Oh jongens, lees je dat? Ik zie progressie bij mezelf! Als dat geen vooruitgang is!!

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in De strijd tegen de kilootjes

5!

Sinds 11 februari –de dag dat ik de diagnose diabetes kreeg– let ik weer driedubbel zo goed op wat ik eet en drink. Het eerste wat ik heb gedaan was de cola opzij zetten. Ik drink nu dus al een maand geen cola meer. Nou ja, op die 2 colaatjes die ik bij ‘De Beren’ heb gedronken na dan. Al snel volgde ook het brood. Ik eet nu dus geen gewoon brood meer, maar koolhydraatverlaagd brood en crackers. Ook zijn allerlei belegsoorten uit den boze nu natuurlijk. Ontbijten en lunchen gaat op deze manier uitzonderlijk goed, als ik eerlijk ben. Tussen ontbijt en lunch heb ik zelfs geen moeilijke momenten door een allesoverheersende trek ofzo. Helemaal niet zelfs.

Het avondeten had wat langer nodig. Ik wil er niet te veel mee bezig zijn als we met zijn allen aan tafel zitten. Maar inmiddels heb ik ook daar mijn draai in gevonden. Soort van. Meer groente, minder aardappels en het gaat al een stuk de goede kant op. Morgen eten we pizza! Oeh Yummie! Maar die koolhydraten….Hoe gaan we dat aanpakken? Nou, we nemen een bloemkoolpizza. Geen idee of het lekker is of niet, dat ga ik morgen proeven. Ben er wel heel nieuwsgierig naar.

En dan heb je dat soort dingen dus enigszins onder controle. Helemaal top. Maar dan heb je nog steeds die klontjes suiker in je thee. Want thee zonder suiker… BLECH! Echt niet hè! Daar begin ik niet aan. Tot ik van de week mijn theetje voor de test eens zonder suiker nam. Iets minder lang laten trekken en drinken maar. Oké, het is geen Earl Grey of ontbijtthee. Het is de Dream Catcher (van Cuppamore in Ridderkerk).

Cuppamore (nee, ik ben niet gevraagd om reclame te maken!) is zo’n onwijs leuk winkeltje. Als je binnenkomt, ruik je de heerlijke geuren die allemaal met elkaar vermengd zijn. Ze hebben er allerlei soorten thee, maar ook koffie. En randzaken voor het zetten van thee en koffie kan je er ook vinden. Zelfs waterkokers en koffiezetautomaten kan je er halen. Je bent dus in 1x klaar voor dat lekkere kopje thee of koffie als je daar heen gaat. En weet je, doe eens gek en neem een chocolaatje mee voor bij de koffie/thee.

Terugkomend op de Dream Catcher. Dit is een rooibosthee met duindoornbes en sinaasappel. Deze is zo ongelooflijk lekker, zelfs zonder de suiker. Dus, je raadt het al, ook de thee is nu zonder suiker. Al moet ik nu wel wat vaker naar Ridderkerk om het theebusje te laten vullen. Maar dat is geen straf. Dan kunnen we misschien wel weer een keertje Sushi eten. Want dat heb ik dus ook al niet meer op sinds de diagnose. JANK! Doordat ik dit opschrijf is er ineens het besef dat ik dus al een maand geen sushi heb gegeten. En nu heb ik er trek in. Zal je altijd zien. Jank! Gelukkig heeft de POH gezegd, dat af en toe sushi geen kwaad kan. Dus binnenkort maar weer mijn theepotje gaan laten vullen 😉.

Of alle veranderingen die ik heb ingezet ook effect hebben op de suikerwaardes in mijn bloed zal later moeten blijken. Het heeft in ieder geval wel invloed op mijn gewicht. Een positieve invloed wel te verstaan. Sinds 11 februari ben ik op de kop af 5 kilo afgevallen! Dat is niet de reden dat ik de koolhydraten en suikers links laat liggen, maar het is wel een fijne bijkomstigheid.

Als jullie tips hebben voor een lekker koolhydraatarme maaltijd (ontbijt, lunch of avond), laat het me vooral weten. Ik ben nog dringend op zoek naar wat meer afwisseling.

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in De strijd tegen de kilootjes, Depressief, It's my life

Er kan nog meer bij!

Ja hoor! Ik hoorde mijn medepatienten er al vaker over tijdens de ISGP. Als je medicatie krijgt, moet je regelmatig bloed laten prikken. Dit om te kijken of er geen gekke dingen gebeuren in je bloed ofzo. Geen idee waarom eigenlijk. Maar goed, mijn psychiater had het er nooit over en ik dus ook niet. Ik bedoel, ik ga dus echt niet uit mezelf vragen om een naald in mijn aderen te prikken.

Tot een week of drie geleden. Ik had mijn maandelijkse afspraak bij de psychiater en toen begon ze er ineens over. Nu is er geen ontkomen meer aan, dacht ik. Dus gewapend met een labformulier ging ik naar huis. Met het voornemen de volgende dag gelijk te gaan. Je kan het maar gehad hebben, toch?

De volgende dag werd uiteindelijk een week later. Ik durfde gewoon niet. (I know! Laf! Angsthaas! Nergens voor nodig!) En wat denk je? Toen ik er zat, bleek dat ze 6!!!!!!!buisjes wilden hebben. Toen ze tijdens het prikken ongeveer 10x vroeg of ik geen bloedverdunners slikte, nam de onrust alleen maar toe. Maar heb het overleefd en het wachten op de uitslag begon.

Inmiddels was het dus al donderdag en zou ik over 10 dagen pas gebeld worden. Nu verwachtte ik er echt niet veel van. Wilde vooral weten waarom ik zo misselijk blijf van die medicijnen.

De maandag erna ben ik -op verzoek- van de psycholoog even langs de huisarts geweest. De tintelingen in mijn hoofd en het ‘afdwalen’ (tijdens dat afdwalen is het alsof ik even al het contact met de wereld verlies). Niets wereldschokkends, maar ze wilde even bloeddruk e.d. laten meten voor we het op de psyche (en reactie op de EMDR) gooien. Zo gezegd, zo gedaan. Alles bleek in orde te zijn. Pfieuw!

Weer een week later zat ik wederom bij mijn psycholoog, die me vroeg of ik erg geschrokken was van de uitslag van het bloedprikken –de bloedwaarden waren behoorlijk verstoord, zei ze-, Uhm….ik weet van niets! Dat was vreemd, de psychiater had de huisarts gebeld met de uitslagen, op het moment dat ik daar zat. Alleen dat was niet doorgecommuniceerd aan mij. Maar ja, de psycholoog mag en kan daar verder niets over zeggen. Dus ik moest wachten op de belafapraak met de psychiater voor die middag gepland stond.

Tijdens deze belafapraak kreeg ik te horen dat de ontstekingswaarde, leverwaarde en bloedsuikerwaarde te hoog waren en de waarde voor vitamine D was te laag (waar dit alles aan jaar geleden nog gewoon prima was.). Waarom de huisarts niets gezegd had, snapte ze niet. Zij had gehoord dat ze het gelijk zouden bespreken. Nou ja, na een telefoontje met de huisarts, kon ik de volgende dag langskomen.

Over de verhoogde lever- en ontstekingswaarde moest ik me vooral niet druk maken. Wordt wel in de gaten gehouden, maar is niet zorgwekkend. Voor de vitamine D krijg ik wel medicijnen, maar ook deze is niet schrikbarend laag (37 waar deze 50+ moet zijn!). Maar die suikerwaarde. Tsja, daar kon ze lang of kort over zijn. Die is gewoon veel te hoog. Mijn protest dat ik net gegeten had, werd van tafel geveegd. Het ging namelijk om een gemiddelde van de afgelopen weken. (Kak!)

Lang verhaal kort (kan dat nog?): ik ben sinds dinsdag officieel diabeet of suikerpatiënt, maar net hoe je het wilt noemen. Dit kwam even heel hard aan. Alsof iemand de huisarts bokshandschoenen had aangedaan en gezegd dat ze mij een klap in mijn gezicht mocht geven. Auw! The horror! Hiervoor dus ook medicijnen slikken. Gelukkig nog geen insuline spuiten.

Nu is het dus uitzoeken wat ik wel en vooral wat ik niet meer mag eten en/of drinken. Afvallen kan ook helpen een beter suikerwaarde te krijgen. Pfffff werkelijk geen idee wat het inhoud om diabetes te hebben. Gelukkig krijg ik hulp van de POH (praktijk ondersteuner huisarts) om dit allemaal uit te zoeken en er een weg in te vinden.

Inmiddels zijn we een paar dagen verder (2 welteverstaan) en is het een beetje gedaald. En ik weet dat het niet het einde van de wereld is, maar nu voelt het wel even zo. Ach, dat gevoel zal ook wel weer overgaan, zodra ik een manier heb gevonden hiermee om te gaan.

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in De strijd tegen de kilootjes

De vraag

Ik vind het niet erg als mensen mij vragen stellen. Ik geef op (bijna) alles antwoord. Maar er is 1 vraag, waarvan ik het heel moeilijk vind om er antwoord op te geven. Het gaat om de vraag: ‘Hoe gaat het met je?’.

Waarom ik dat moeilijk vind? Mensen willen horen dat het goed gaat. En dat kan ik (nog) niet zeggen. Vaak wordt zo’n vraag in het voorbij gaan gesteld. ‘Hé hoi, alles goed?’ Wat wil je dan dat ik zeg? Zo in het voorbij gaan!?! Vaak reageer ik dan met: ‘En met jou?’ Veel mensen hebben dan niet eens door dat ik geen antwoord geef, roepen dat het goed gaat en lopen door.

Ook wordt er regelmatig gevraagd: ‘Gaat het goed?’ Uhm nee dus, maar ik weet dat men dan wil horen dat het wel goed gaat. Door die wetenschap en het feit dat ik daar niet aan kan voldoen, begin ik dan vaak te huilen. Het is zo frustrerend, wanneer je niet aan de verwachting voldoet. De vraag of het beter gaat, kan ik steeds vaker wel enigszins positief beantwoorden. Het gaat nog niet goed, maar het gaat wel een stukje beter.

De vraag ‘hoe gaat het met je?’ is dus zeker niet mijn favoriete vraag en zorgt er vaak voor dat de tranen komen. Maar vanavond heb ik ook een potje zitten janken (en het is pas 19:30). Tijdens het eten vroeg Rick vanuit het niets hoe het met de therapie ging. Wat is een depressie eigenlijk? Praten jullie dan over de dood ofzo? Wat heeft iedereen in jouw groep dan? Krijgen jullie dan tips die je moet uitproberen zodat het over gaat? Ben je na die 16 weken therapie weer helemaal beter? Dat was ineens een vragenstorm en ik heb ze allemaal zo goed mogelijk proberen te beantwoorden. De makkelijkste weg was het filmpje van de Zwarte Hond laten zien.

Ik ben zo blij met dat filmpje. Geen idee meer wie me daarop gewezen heeft, maar ik ben er wel blij mee. Het geeft perfect weer wat een depressie nu eigenlijk is. En dat bleek, want ook Rick gaf aan dat ie er nu meer van begreep. Dat was zo fijn. Ik heb hem even een hele dikke knuffel gegeven. En gezegd dat zijn interesse mij goed deed.

Ik heb ook zeker niets te klagen over het begrip van de kids. Als ze merken dat ik somber ben, dan krijg ik een knuffel of zorgen ze dat ik de rust krijg die ik op dat moment nodig heb. Afgelopen week ben ik na de therapie met Danisha wezen lunchen, daarna zelfs nog even langs een paar winkels. Maar zodra ik aangaf dat de prikkels me te veel werden en ik eigenlijk het liefst naar huis wilde, vroeg ze direct of zij zou rijden en gingen we naar de auto. Zonder te veel woorden liet ze op die manier merken dat ze het snapte, ook al wilde ze eigenlijk het liefst nog langs 700 andere winkels.

En die kleine? Die geeft knuffels en kusjes op de juiste momenten. En dan hebben we het natuurlijk nog niet over Jeff. Als er iemand is die voor me klaar staat, is hij het wel. Als het nodig is, neemt ie me alles uit handen. Maar weet me ook te pushen om iets te gaan ondernemen, als hij merkt dat ik weer te veel in mijn schulp kruip en me terugtrek in mijn veilige cocon genaamd ‘thuis’.

Dikke knuffel M0n13k (still trying to see the positive in the little things)

P.S. Ik heb het nu alleen over mijn gezinnetje gehad. Er zijn gelukkig nog veel meer lieve mensen die me op alle mogelijke manier steunen en mij proberen te helpen.

Geplaatst in De strijd tegen de kilootjes

Switch on switch off

Ja! Ik wil!

Ja! Ik wil afvallen.

Ja! Ik wil sporten.

Het lukt alleen maar niet. En……

Ja! Ik weet dat ik gewoon moet beginnen.

Smoesjes

1001 smoesjes kan ik bedenken, veel hier van zijn eigenlijk niet eens smoesjes.

  • De verleiding is te groot! Ja! Ik werk nu eenmaal in de stad, waar op elke hoek (en daartussen) een leuk eettentje te vinden is. Sushi hier, Bram daar, Donër, Kapsalon, broodjes…. noem maar op.
  • Geen tijd! Hallo! Ik heb drie kinderen, mijn vriend en mijn werk, wanneer moet ik gaan sporten dan?

Hmmmm bij nader inzien zijn er maar 2 van de 1001 geen smoesjes, maar serious every day challenges.

Switch off

Natuurlijk kan ik me blijven focussen op alles wat ik niet gegeten heb. Maar zolang er meer is wat ik wel gegeten heb, is dat misschien niet de beste manier. Natuurlijk kan ik mezelf elke avond in slaap huilen, omdat ik weer niet bewogen heb en weer slecht gegeten heb die dag. Maar waarom doe ik er niet gewoon iets aan? Doen! Niet denken, gewoon doen. Oh, het is zo makkelijk om te zeggen. Het advies wat iedereen geeft. Niet denken, maar doen! Jaja, doe het zelf maar eens. Hoe vaak mopperen jullie niet dat je iets wou doen wat niet gelukt is? Juist! Het gebeurt iedereen. En het is niet dat ik niet wil. Ik moet alleen die verdraaide knop vinden.

I did it before

Het is me al eens eerder gelukt, dus nu gaat het ook lukken. Zo simpel is het. Ik moet alleen die schakelaar vinden. Switch on Switch off.

Tips

De schakelaar is niet het enige waar ik naar zoek. Tips, ideeën, recepten e.d voor een verantwoorde maaltijd zijn ook altijd welkom. Maakt echt niet uit of het koolhydraatarm, laag in caloriën of een sonjabakkertje is. Ook voor een makkelijke, maar lekkere lunch, om mee te nemen, zodat ik niet naar buiten ga en weer met een patatje van Bram terugkom

Dikke knuffel M0n13k

Switch On!

Stand: 10-09-18 92,0kg
Geplaatst in De strijd tegen de kilootjes

Ken je dat?

Ken je dat?

Je blikt terug op de dag en denkt:” OMG! Wat heb ik allemaal naar binnen gewerkt vandaag?!”

Opsomming van een willekeurige dag (21-08-2018):

  • 4 boterhammen met Pindakaas (te lekker I know)
  • halve zak Mathesers (misschien drie kwart, maar gelukkig niet in zijn geheel)
  • 3 glazen sinas
  • Kroketje (I know…. niet meer doen, maar zoooo lekker)
  • Witlofschotel (jaaa dat is idd wel gezond en koolhydraatarm YES!!!)

Maar we zijn er nog niet. ’s Avonds met dochterlief naar de Softbal Womens European Winners Cup wedstrijd wezen kijken….

  • Blikje sinas
  • Zakje chips

Ach, you get the picture i think! Te veel dus. En daar kan ik dan enorm van balen. Tot ik me bedenk dat veel mensen altijd roepen dat ik ook de positieve kant moet bekijken. In dit geval…….Wat heb ik niet gegeten?

  1. Bram Ladage patat (daar had ik zo’n trek in, maar ben niet gegaan)
  2. Broodje Döner…… oeh! Dat leek me lekker, maar OOK niet genomen.
  3. Patatje of iets anders bij de vereniging ’s avonds. Ook niet genomen (keuken was dicht en het kraampje wat patat verkoopt accepteert alleen cash en dat had ik niet bij me.)
  4. McChicken bij de Mac (duh!). Twijfelgeval samen met dochterlief, maar ik vind die uitrit bij de Mac zo vreselijk (auto is er meerdere malen afgeslagen in het verleden), dat we besloten om dan toch maar gewoon naar huis te gaan.

Als ik daar dan naar kijk denk ik: “Een dag om trots op te zijn!” Die positieve denkwijze bevalt me stiekem wel op zo’n dag.

Maak er een mooie positieve dag van!

Dikke knuff M0niek