Geplaatst in De strijd tegen de kilootjes, It's my life

Under 80

Ow yeah! I did it! Under 80. Had ik dat durven dromen? Nee! Zeker niet! De wens was er wel, dat zeker. Maar ik had niet gedacht dat het haalbaar zou zijn. Natuurlijk riep ik dat ik het wel even zou doen en dat ik het zou gaan redden, maar dat is grootdoenerij geweest.

Vallen en opstaan

Het ging met vallen en opstaan. Zeker de laatste tijd. Het ene moment zat ik onder de 80, om er een paar dagen later weer boven te zitten. Zo frustrerend! Echt niet te doen. Het erge is, dat ik niemand de schuld kan geven behalve mezelf. Ik nam die patat bij mijn Berenmenu i.p.v. de salade. Ik wilde een pizza eten i.p.v. koken. Ik heb zelf dat stukje taart genomen op die verjaardag. En vergeet de drie gebakjes op Jesse zijn verjaardag niet.  En op mijn eigen verjaardag nam ik zelfs een colaatje bij de lunch. En die lunch was al niet koolhydraatarm ofzo. Die magnum… mmm zo lekker. Laten we die heerlijke wafel met veel te veel slagroom maar gelijk vergeten. Of dat ik die avond heb genoten van al het lekkers in ons favoriete sushirestaurantje.

Back in the game

Ja en dat lukte dus niet. Back in the game. Oftewel…terug in het gareel. Daar heb ik het oprecht heel moeilijk mee. Een paar weken heb ik het niet zo nauw genomen wat betreft het eten, dat breekt me nu op. Uiteraard weet ik dat het beter is als ik weer netjes volgens mijn dieet ga leven. Ook weet ik dat ik dit kan. Alleen me er weer toe zetten lukt nog niet echt. Oké, de cola is echt beperkt gebleven tot die ene dag. Maar qua eten…. ARGH!

Eetbuien

Ja, ook deze zijn er weer volop aanwezig. Nou ja, ze zijn altijd aanwezig, alleen wist ik ze goed te onderdrukken. Maar nu lukt het niet. Ik krijg het niet onder controle. Voor ik het weet hang ik weer met mijn hoofd in de (koel)kast op zoek naar wat te eten. Zo blij dat we standaard niet al te veel lekkers in huis hebben, dat houdt het een beetje binnen de perken. Een tijdje geleden bracht ik Rick met een vriendin naar de bioscoop. Het enige wat ik in mijn hoofd had was ‘Dan kan ik op de terugweg mooi ff een menuutje halen bij de Mac!’. Enige idee hoe trots ik was op mezelf dat ik gewoon langs de Mac ben gereden, zonder het terrein op te gaan om eten te halen. (Ik zeg nu natuurlijk niet dat ik wel in mijn hoofd had dat ik altijd nog kon omkeren om terug te rijden! Wat ik overigens ook niet heb gedaan.) Het kostte me echt veel moeite, dat kan ik je wel vertellen.

Het gekke is dat het makkelijker is om een eetbui -waarvan je de oorzaak niet kan herleiden- te weerstaan, dan nu. Nu weet ik waar het vandaan komt. Op de een of andere manier heb ik daardoor het idee dat het gerechtvaardigd is om mezelf vol te proppen. Waar er voorheen een stemmetje was wat zei: “Nee, nee, eten lost niets op. Geef er nou niet aan toe. Ga afleiding zoeken!”, is er nu een stemmetje wat zegt: “Eet maar! Het mag, je bent verdrietig. Toe maar!”.

Meer hé! Ik ga dat stemmetje weer overwinnen. Let op mijn woorden!

Over 80 – Under 80

Al met al was dit dus best een gevecht. Elke keer dacht ik: “Oeh ja! Onder de 80, nu kan ik weer wat gaan schrijven.” En als ik dan de dag erna op de weegschaal ging staan en weer boven die 80 was, vond ik het niet fair om een stukje te gaan schrijven over hoe goed het was dat ik er onder ben geraakt. Maar nu…. Al 2 dagen onder de 80 en dat is me nog niet eerder gelukt. Langzaam krijg ik weer de schwung te pakken en kom ik weer in het gareel. Ook qua bewegen lukt het steeds weer wat beter. Ik krijg zelfs zin om weer mijn hardloopschoenen aan te gaan doen. Nu nog het juiste moment vinden om het in te plannen. (Excuses! I know!)

Op naar de 75

Of eigenlijk naar de 74,9! Kleine stapjes! Kleine stapjes!
Het leuke is wel, dat wanneer ik die 74,9 heb gehaald ik zelfs voorbij mijn laagste gewicht van de afgelopen de 10 jaar ga. Hoe mooi zou dat zijn?! En ondertussen verdwijnt er steeds meer M0n13k, maar komt er wel een leukere en meer zelfverzekerde versie voor terug. Een versie die zelfs een rok en een jurk heeft gekocht. Ik kan me de tijd niet heugen namelijk dat ik me niet vreselijk onzeker voelde ik een rok of jurk.

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in De strijd tegen de kilootjes, It's my life

Summerbody

Bye bye, zwaai zwaai! Dag dag kilo’s! En (hopelijk snel) HELLO summerbody!

Yups! Je leest het al. Het afvallen gaat best lekker. De laatste dagen ben ik behoorlijk beroerd geweest, waardoor mijn eetlust enorm is afgenomen en ik dus ook een stuk minder eet.

Lees verder “Summerbody”
Geplaatst in De strijd tegen de kilootjes, It's my life

Lachen

Als je mij had verteld dat je, tijdens het sporten terwijl je half kapot gaat van de brandende spieren, keihard in de lach kon schieten, had ik je niet geloofd! Echt niet! Sowieso heb ik de afgelopen tijd moeite met lachen, dus hoe kan dat dan tijdens het sporten?

Want echt even serieus. Sporten is serious bussiness! Maar de afgelopen dagen blijkt het tegendeel. Waar ik sporten als een doel zag om af te vallen, spiermassa en/of conditie op te bouwen, begin ik nu (weer) in te zien dat het ook leuk kan zijn.

Afgelopen week ben ik begonnen met de app van Basic Fit zoals jullie hebben kunnen lezen. Lekker thuis fitnessen. (of is het lekker thuis helemaal kapot gaan)
Voor deze week had ik een aantal verschillende workouts in de agenda gezet. Heel eerlijk, die van vrijdagavond heb ik laten schieten. Mijn spieren waren nog niet hersteld
van de dagen ervoor.

Maar zaterdag was het weer tijd voor een half uurtje knallen. En Jeff doet inmiddels ook gezellig mee.
Voor zaterdag stond de ‘armtoner‘ op het programma. Want tsja, je kunt wel lekker afvallen en strak worden enzo, maar als je dan nog van die bungelende en blubberige kipfileetjes onder je arm hebt hangen. Dat willen we natuurlijk niet.

Dus ‘armtoner‘ it is! Van te voren even snel gekeken. En het viel allemaal wel mee. Beetje schouders roteren en armen draaien
(klinkt overigens minder intensief dan het is) Je elleboog naar achteren stoten en een paar push-ups doen. Oke, die push-ups
maakte ik me geen illusies over. Ik zou al blij zijn als ik er in de 30 seconden eentje gedaan zou krijgen.

En dan zegt de motiverende stem dat je een machine bent, terwijl je jezelf met moeite terug omhoog geduwd krijgt.


Jeff en ik keken elkaar aan en het gehinnik begon al een beetje aan mijn kant. En toen kwam de volgende oefening. De ‘Push-Up Dive Bomber‘ Op de instructieplaatjes zag het er al grappig en niet te doen uit. Ik bedoel: er staat daar een superfit meisje met een enorm lenig lijf die mij -iets minder fit en helemaal niet lenig- even gaat
laten zien hoe makkelijk het wel niet is. Nou, daar gingen we hoor. Jeff en ik, allebei aan de dertig secondes ‘Push-up Dive Bomber‘ beginnend. Binnen enkele millisecondes had ik al door dat het hem niet ging worden en ik schoot keihard in de lach, waardoor Jeff ook in een slappe lach belandde. Juist op dat moment wordt er weer gezegd “Fantastisch, je bent een echte machine!” gevold door “Je bent echt vet aan het verbranden zo” (Echt vet? Kan je ook nep vet verbranden tijdens het sporten dan?)

Een echte machine? Vet verbranden? We liggen gierend van het lachen op de grond. Dit is duidelijk geen oefening voor ons. Gelukkig mochten we ons daarna weer bezig houden met de arm- en schouderrotaties.

Ondanks dat we enorm hebben gelachen tijdens deze workout, had ik er op sportief vlak geen voldoening door. Daarom nog even de 7 min Abs gedaan en de Daily Stretch. En die 7 min abs hè.. Dat is ook wel een dingetje hoor. Die Plank jacks geloof ik wel en ook de crunches zijn niet echt een probleem. Nou ja de diagonale crunches zijn misschien wel een klein probleempje, maar het grootste probleem zijn toch wel de Sit-up’s. Hoe dan? Ik kom echt niet tot zitten. Ja, als ik even met mijn ellebogen afzet, dan lukt het wel. Maar handen achter mijn hoofd en dan van liggen naar zitten??? NOPE! Met geen mogelijkheid, wat -na alle hilariteit van de vorige workout- resulteerde in een nieuwe bui van complete hysterie.

Ik zeg:”Vanavond weer!” Op het programma staat de 7 min butt en de 7 min complete.

En weet je? Als we dan weer zo in de lach schieten? Dan is het maar zo! Het is me daar toch een partij lekker om even hysterisch te kunnen lachen! Dat heb ik zolang gemist! Hoewel ik eerlijk gezegd denk dat het vanavond meer brandende spieren worden dan een gierende lach.

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in actualiteit, De strijd tegen de kilootjes

STAY HOME

Ja, #stayhome. Dat advies neemt (bijna) iedereen ter harte. Maar hoe doe je dat als je meer wilt bewegen en wilt afvallen? Ik las dat wanneer je hebt hardgelopen, je urenlang veel vatbaarder bent dan normaal. Dat maakt me toch wat angstiger voor het hardlopen. Daarnaast merkte ik dat ik (een beetje) conditie en spiermassa mis om lekker te kunnen hardlopen.

Nu was ik elke dag wel flink aan het wandelen, soms zelfs twee keer per dag. En dat allemaal met gepaste afstand tot anderen natuurlijk. Maar met alleen wandelen gaat het niet snel genoeg (naar mijn zin).

Woensdagavond zaten we te kijken naar Sonja 80 op televisie. Wat een heerlijk mens was dat toch. Zo scherp als ze uit de hoek kon komen en brutaal als ze durfde te zijn. Mooie fragmenten uit haar talkshow terug gezien. Op een gegeven moment nam de concentratie toch wel heel erg af en ben ik een beetje gaan rondsurfen op Facebook. I know! Minder Social Media. Maar het is echt al minder en nog minder sinds het blog over Social Media.

Op Facebook kwam ik een post tegen van Basic Fit, waarin ze zeggen dat iedereen de komende drie maanden gratis gebruik kan maken van hun app. En dan ook echt alle onderdelen van deze app. Na drie maanden word je automatisch uitgelogd. Mijn nieuwsgierigheid was aangewakkerd. En dus heb ik me aangemeld en de app gedownload. Direct zat ik allerlei work-outs (voor beginners) aan mijn planning toe te voegen. Per ongeluk eentje nog voor diezelfde dag en die viel dan ook nog eens in de categorie geavanceerd.

Hmmmm. Het gekke is dat als er een app mee gemoeid is, het voor mij veel makkelijker is om de taken te volbrengen. In de app van de Apple Watch kan je ringen volmaken voor beweging, training en staan. Elke dag doe ik mijn best deze vol te krijgen. In de app steps volg ik het ‘afvallen met wandelen’ schema. Van de 61 dagen die er verstreken zijn heb ik er 51 gehaald, 6 net niet en 4 by far niet. Maar elke dag probeer ik het toch voor elkaar te krijgen.

En dan nu dus de app Basic-Fit, waar ik die work-out in had gezet voor die avond. Ja, uhm hij staat erin. Weet je wat? Ik pak mijn matje en ga er tegenaan. Jeff was mijn personal trainer, omdat ik mijn scherm -en daarmee de oefeningen- niet goed kon zien, vertelde hij me wat ik moest doen en coachte me op die manier naar het einden. Er zit ook een voice-over bij, die je probeert te stimuleren. Maar deze is zo mogelijk nog irritanter dan Evy. Elke minuut krijg je wel te horen hoe goed je bezig bent en dat je echt vet aan het verbranden bent. Op een gegeven moment ging ik terugpraten tegen haar.
Ik: Jaja, goed bezig! I know.
App: “Nog 30 squats kom op je kan het!”
Ik: ‘Tuurlijk joh, lekker makkelijk praten, moet je het zelf eens proberen. Alles brandt!’
Ik: HOUD JE BEK!

En toen bleek het afgelopen te zijn. Ik had het gedaan. Alle Lunges, Squats, Squatjumps en Supermans en nog een aantal waarvan ik de naam even niet weet. 21 minuten lang heb ik staan knallen, alles gegeven. Maar met als resultaat dat ik echt trots was op mezelf dat het me gelukt was.

Oké, nu kan ik niet meer lopen. Bij elke stap die ik zet, voel ik elke spier in mijn lichaam. Maar het is het waard. Meer dan bij het wandelen voel ik nu echt dat ik wat gedaan heb. Op naar de volgende keer. De Glutes en Hips Booster hebben we gehad. Volgende is Be fitter. En zo heb ik een aantal verschillende work-outs gepland. Krijg ook nog de Arm Toner en de Daily stretch.

Voor nu heb ik besloten dit vol te gaan houden en niet alleen kilo’s, maar ook centimeters te gaan verbranden op deze manier. En natuurlijk elke dag nog even een stuk wandelen, hopelijk in beter weer dan de afgelopen dagen. En als het echt rotweer is, zoals dinsdag, dan wandel ik gewoon binnen. Beetje flink doorstappen op de plek terwijl ik lekker tv kijk ofzo.

Hoe blijf jij fit thuis?


Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in De strijd tegen de kilootjes, It's my life

Gewichtige top 40

Ow yes!!!! I did it! Mijn eerste tussenstop qua gewicht heb ik gehaald. Dat betekent dat ik een goeie 8 kilo kwijt ben.

En daar ben ik best een beetje boel blij mee. Ik ben er nog lang niet. Wil nog zeker 15 tot 20 kilo er af hebben. Maar elke gram is er 1!

Eindelijk, eindelijk is die gewraakte 9 uit beeld en ben ik meer dan 10 kilo van die vreselijke 100 vandaan. Die kwam wel akelig in de buurt en eerlijk is eerlijk, daar werd ik echt niet vrolijker van. Ik voelde me er heel slecht bij, maar het lukte gewoon niet om er wat aan te doen.

Ja! Ik ging op de fiets naar therapie, maar op de terugweg ‘beloonde’ ik mezelf 9 van de 10 keer met een burger, frietje of shake bij de Mac. Waar ik dan vervolgens weer zo de balen in had, dat die chips ’s avonds ook wel kon en die cola maakte ook geen PIEP meer uit, want tsja, ik was toch al slecht bezig die dag. En zo gingen de dagen in elkaar over. Hoe slechter ik me voelde, hoe meer ik ging eten en hoe meer ik ging eten hoe slechter ik me voelde…… Ja? Zie je de vicieuze cirkel waar ik me in bevond?

De depressie maakt het gezond eten erg moeilijk. Ik moet koken van mezelf, maar heb daar niet altijd de energie voor. Tot ik te horen kreeg dat ik diabetes heb, schoof ik een pizza in de oven of ik bestelde/haalde op dat soort momenten het eten. Nu ben ik niet alleen elke avond aan het koken (Jeff helpt ook mee 😉), maar eten we ook nog eens op (redelijk) vaste tijden. De Mac is in de ban (maar dat is in deze tijd niet heel lastig 😉). Van de week ben ik wel naar KFC geweest. Maar we hadden een feestje…. Jeff en ik waren die dag alweer 10 jaar samen

Dank je wel voor de afgelopen 10 jaar
En alvast bedankt voor alle jaren die nog gaan komen!
Ik hou van jou!

en dat moet toch gevierd worden… Helaas kon dat op geen enkele manier die we voor ogen hadden, dus hebben we het op deze manier gedaan. Zodra de betere tijden aankomen, gaan we het nogmaals vieren maar dan met sushi (uiteraard!!!).

Oké, ik dwaal af.

Koken, elke dag weer en zelfs gevarieerd. Hoe krijg ik het voor elkaar? Dat lukte me voorheen nooit. Vond het altijd moeilijk om gevarieerd te eten en nu gaat het zonder al te veel moeite. Zelfs het koolhydraatarmer eten gaat steeds beter, waarmee ik mijn suiker goed onder de knie heb. Hier en daar een uitschieter, maar ik weet eigenlijk wel altijd waar die vandaan kwam. Net als dat ik vroeger elke cent kasverschil kon verklaren. Zou dit dan betekenen dat ook mijn geheugen weer de goede kant op gaat? Dat ik weer dingen ga onthouden?! Wat zou dat lekker zijn zeg. De afgelopen jaren kon ik vrijwel niets meer onthouden, wat me op alle fronten parten ging spelen. Maar nu gaat dat dus de betere kant op. LOVE IT!

Uhm, oja afvallen. Mijn volgende streven is om er 5 kilo af te krijgen. Babysteps, babysteps… Het liefst wil ik zo snel mogelijk van al die overtollige kilo’s af, zodat ik misschien wel kan stoppen met mijn medicatie, maar ik moet niet te veel tegelijk willen. Dat is één van mijn valkuilen. Als ik te veel of te groot wil en het lukt niet, stort ik geheid weer knetterhard in en dat wil ik al helemaal niet!

Als de kilo’s voor jaartallen staan en ik ben de muziek uit dat jaar, dan zou ik nu René Froger & Het Goede Doel zijn, maar ook Neneh Cherry, De La Soul, Milli Vanilli en zelfs Gerard Joling. Ja, 1989 was een bewogen jaar in de muziek. Net zoals het mij een bewogen gevoel geeft dat ik deze mijlpaal heb gehaald.

Dus…Volgende halte! 84! Dat is vanaf deze halte 5,3 kilo en dan zit ik lekker comfy in de onderste helft van de 80’s…. De 80’s…heerlijke muziek toen, maar begin 70’s was het nog beter. Dus we reizen nog even door 😉. Als we die 84 kilo omzetten naar een muzikaal jaar, dan gaan we dus op naar Pat Benatar, Danny de Munck ❤, Queen, Wham en de Dolly Dots. Geen verkeerde plek, maar uiteindelijk is belanden in het tijdperk van de Beatles is toch echt wel mijn streven. Maar voor nu…… Danny here I come.

Dikke muzikale knuffel M0n13k

Geplaatst in De strijd tegen de kilootjes, Depressief, It's my life

DRAMA!

OMG! Wat er nu toch gebeurt! Drama! Echt drama! Maar dan ook echt, echt drama! Het… De…. Maar… Wat… Oké, wacht! Even de rust herpakken! Voor ik allerlei onzin ga uitkramen van ellende, zet ik het even op een rijtje voor je.

Sinds ongeveer 2 maanden weet ik dat ik extra goed op mijn voeding moet letten i.v.m. diabetes. Nu moet ik zeggen dat dit natuurlijk heel goed samen gaat met de wens om af te vallen. En afvallen is zeker geen overbodige luxe. Niet voor mijn diabetes en ook niet voor de algehele gezondheid. Fysiek en mentaal.

Tijdens mijn depressie zijn er behoorlijk wat kilootjes bijgekomen. En als ik zeg behoorlijk wat, bedoel ik ook echt behoorlijk wat. Nu, met het extra goed opletten op wat ik eet, gaan die kilootjes er beetje bij beetje weer vanaf. Vorige maand was ik er al 5 kwijtgeraakt. Dat was een lekker begin.

De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het wel helpt dat de horeca gesloten is. (Let wel!!!! Ik vind het ronduit verschrikkelijk voor alle ondernemers. Ik begrijp dat het voor hen een regelrechte ramp is. En zodra ze weer open mogen, zal ik ook heel snel weer een keer lekker sushi gaan eten ofzo! *ZUCHT SUSHI*) Anyhoe, doordat de horeca gesloten is, is er flink wat verleiding verdwenen. Even een patatje halen is een behoorlijke onderneming geworden door de anderhalve meter-maatschappij. En de Mac Drive vind ik gewoon niet prettig, dus die slaan we ook over. Voor even tussendoor iets lekkers via thuisbezorgd moet je veel te veel bestellen om de bestellimiet te halen, dus dat doe ik ook niet. En zo, helpt het mij op dit moment door die lastige startfase van een nieuwe leefstijl heen.

Dus die 5 kilo was er al af. Vlak daarna besloot iemand in huis -en aangezien iedereen natuurlijk constant thuis is zijn er meerdere verdachten- de weegschaal te verplaatsen. De volgende ochtend was ik in 1 klap 2,6kg zwaarder. En echt, ik weet dat het een beetje kan schommelen, maar geen 2,6kg! *Schrik*

Ik had dus de volgende keuzes:

  1. Ik blijf bij het wegen die 2,6kg er af trekken om op het juiste getal te komen
  2. Ik ga vanaf het nieuwe nulpunt verder
  3. De motivatie is verdwenen, bekijk het maar! Ik kap er mee en ga weer alles eten.

Nummer 3 was al heel snel afgevallen. Hoewel dit een paar maanden geleden nog een optie zou zijn geweest, is dat het nu zeker niet meer.

Nummer 1 is veel en veel te veel werk.

Blijft dus over nummer 2. Nu kan ik -sinds 11 maart- zeggen dat ik weer 1,6kg ben afgevallen. Als je daar die 2,6kg verschil bij optelt, is het toch weer 4,2kg wat er af is. Sterker nog, als we die 2,6kg erbij halen…dan heb ik mijn eerste mijnpaal bereikt. Maar helaas, ik heb net gezegd dat ik dat niet ga doen, dus heb ik nog 1kg te gaan voor ik bij mijn eerste mijlpaal bereikt heb.

Maar waar is nu dat drama waar ik het over had aan het begin? Ik snap dat je dat vraagt (alsof het verplaatsen van de weegschaal nog niet genoeg drama was) en ga het je vertellen.

De batterijen zijn leeg! Ja echt! De batterijen van de weegschaal zijn leeg. En nu heb ik me dus al 2 dagen niet kunnen wegen. Mede hierdoor heb ik gisteren toegegeven aan mijn enorme trek in slecht eten en heb ik patatjes gehaald voor het avondeten. Ik weet dat het slecht is, maar had er al dagen trek in. En nu de weegschaal toch even op non-actief staat, zag ik er geen kwaad in. Tot de batterijen vervangen zijn, waarschijnlijk is dan te zien dat het al mijn goede en harde werk teniet heeft gedaan. Of niet. En valt de schade enorm mee. We gaan het beleven. Eerst maar eens die batterijen vervangen en kijken wat dat gaat doen met de weergave op de weegschaal. Ik bedoel, hij wordt dan toch weer van zijn plek opgelicht enz… We gaan het beleven!

In ieder geval ben ik nu in totaal 6,6kg (of toch 9,2kg) afgevallen! YES!

Dikke knuffel M0n13k!

Geplaatst in De strijd tegen de kilootjes, Depressief, It's my life

Controle of iets anders?

Waarschijnlijk denk je:”Ja! Leuk en aardig allemaal dat je op de radio bent geweest. Maar hoe gaat het nou eigenlijk met je?

Mijn vraag zou zijn:”Op welk vlak?

Waarop jullie dan weer reageren:”” Geen idee wat jullie zouden reageren.

Zal ik dan maar gewoon alles vertellen?

Suiker

Met de suiker gaat het mwah! Mijn bloedwaarden voelen zich alsof ze in de speeltuin zijn. Ze schommelen wat af. En gaan daarbij best hoog. Vandaag de POH gesproken en die wil eigenlijk al ophogen naar 3 tabletten per dag. Maar aangezien ik nog maar net een weekje op 2 zit, wachten we daar nog een weekje mee. Gelukkig had ik nog alle spulletjes van tijdens mijn zwangerschap. Die was ik al gaan gebruiken om te meten. Maar nu heb ik een nieuw meetapparaatje en een nieuwe prikpen gratis mogen ontvangen. Uiteraard meet ik daar nu dus mee. Werkt een stuk prettiger, omdat deze de waardes direct naar de app op mijn telefoon stuurt. Waardoor ik een nog duidelijker beeld heb van de schommelingen. Geeft toch wat controle en rust in deze toch al hectische tijd.

Afvallen

Dat is wat lastig te zeggen. Mijn broek zegt van wel. Want zonder riem is echt niet meer te doen. En bij mijn benen zitten mijn broeken echt veel te wijd. Dus dat is een goed teken. Maar als ik in de spiegel kijk, dan….. nou ja….je snapt me wel denk ik. Daarom kijk ik dus ook liever niet in de spiegel. Qua gewicht is het lastig bijhouden, aangezien de weegschaal is verplaatst en ik een week geleden ineens 3 kilo zwaarder was dan de dag ervoor. Nu weet ik best dat het kan variëren, maar dit is wel extreem. En ja! Ik weet ook dat elke dag wegen niet goed is. Dat ik hiermee weer doorsla, maar ik heb die controle nodig. Als ik de cijfertjes niet zie, dan is het niet waar ofzo. Kan het niet zo goed uitleggen. Hmmmm, heb wel het idee dat het erg dwangmatig klinkt, maar dat valt wel mee….(denk ik)

Depressie

Die is er helaas nog!

Ik had ook niet verwacht dat ie van de een op de andere dag weg zou zijn. Al zou het wel lekker zijn om wakker te worden en ineens te voelen dat die zwarte hond een puppy is geworden. Wel denk ik dat ik kan zeggen dat het geen Deense Dog meer is. Het is nu meer een formaat Anatolische Herder. Nog steeds groot, maar wel iets kleiner dan de Deense Dog is. Dat is toch goed nieuws of niet? Af en toe kan er een (echt) lachje van af. Maar waardoor ik wel merk dat hij iets kleiner wordt, is dat ik niet een enorme terugval heb gehad door de coronacrisis. We zijn er nog niet doorheen en ik kan niet in de toekomst kijken. Maar zoals mijn psychologe zei:” Als je in deze tijd veerkracht kan tonen, dan weet je zeker dat je dat hierna nog beter kunt!” Ik plan even niks en bekijk alles van dag tot dag. Waarbij ik me de ene dag echt wel beter voel, dan de andere dag. Maar de momenten waarop ik me beterder voel duren wel iets langer dan de afgelopen maanden.

Oh jongens, lees je dat? Ik zie progressie bij mezelf! Als dat geen vooruitgang is!!

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in De strijd tegen de kilootjes

5!

Sinds 11 februari –de dag dat ik de diagnose diabetes kreeg– let ik weer driedubbel zo goed op wat ik eet en drink. Het eerste wat ik heb gedaan was de cola opzij zetten. Ik drink nu dus al een maand geen cola meer. Nou ja, op die 2 colaatjes die ik bij ‘De Beren’ heb gedronken na dan. Al snel volgde ook het brood. Ik eet nu dus geen gewoon brood meer, maar koolhydraatverlaagd brood en crackers. Ook zijn allerlei belegsoorten uit den boze nu natuurlijk. Ontbijten en lunchen gaat op deze manier uitzonderlijk goed, als ik eerlijk ben. Tussen ontbijt en lunch heb ik zelfs geen moeilijke momenten door een allesoverheersende trek ofzo. Helemaal niet zelfs.

Het avondeten had wat langer nodig. Ik wil er niet te veel mee bezig zijn als we met zijn allen aan tafel zitten. Maar inmiddels heb ik ook daar mijn draai in gevonden. Soort van. Meer groente, minder aardappels en het gaat al een stuk de goede kant op. Morgen eten we pizza! Oeh Yummie! Maar die koolhydraten….Hoe gaan we dat aanpakken? Nou, we nemen een bloemkoolpizza. Geen idee of het lekker is of niet, dat ga ik morgen proeven. Ben er wel heel nieuwsgierig naar.

En dan heb je dat soort dingen dus enigszins onder controle. Helemaal top. Maar dan heb je nog steeds die klontjes suiker in je thee. Want thee zonder suiker… BLECH! Echt niet hè! Daar begin ik niet aan. Tot ik van de week mijn theetje voor de test eens zonder suiker nam. Iets minder lang laten trekken en drinken maar. Oké, het is geen Earl Grey of ontbijtthee. Het is de Dream Catcher (van Cuppamore in Ridderkerk).

Cuppamore (nee, ik ben niet gevraagd om reclame te maken!) is zo’n onwijs leuk winkeltje. Als je binnenkomt, ruik je de heerlijke geuren die allemaal met elkaar vermengd zijn. Ze hebben er allerlei soorten thee, maar ook koffie. En randzaken voor het zetten van thee en koffie kan je er ook vinden. Zelfs waterkokers en koffiezetautomaten kan je er halen. Je bent dus in 1x klaar voor dat lekkere kopje thee of koffie als je daar heen gaat. En weet je, doe eens gek en neem een chocolaatje mee voor bij de koffie/thee.

Terugkomend op de Dream Catcher. Dit is een rooibosthee met duindoornbes en sinaasappel. Deze is zo ongelooflijk lekker, zelfs zonder de suiker. Dus, je raadt het al, ook de thee is nu zonder suiker. Al moet ik nu wel wat vaker naar Ridderkerk om het theebusje te laten vullen. Maar dat is geen straf. Dan kunnen we misschien wel weer een keertje Sushi eten. Want dat heb ik dus ook al niet meer op sinds de diagnose. JANK! Doordat ik dit opschrijf is er ineens het besef dat ik dus al een maand geen sushi heb gegeten. En nu heb ik er trek in. Zal je altijd zien. Jank! Gelukkig heeft de POH gezegd, dat af en toe sushi geen kwaad kan. Dus binnenkort maar weer mijn theepotje gaan laten vullen 😉.

Of alle veranderingen die ik heb ingezet ook effect hebben op de suikerwaardes in mijn bloed zal later moeten blijken. Het heeft in ieder geval wel invloed op mijn gewicht. Een positieve invloed wel te verstaan. Sinds 11 februari ben ik op de kop af 5 kilo afgevallen! Dat is niet de reden dat ik de koolhydraten en suikers links laat liggen, maar het is wel een fijne bijkomstigheid.

Als jullie tips hebben voor een lekker koolhydraatarme maaltijd (ontbijt, lunch of avond), laat het me vooral weten. Ik ben nog dringend op zoek naar wat meer afwisseling.

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in De strijd tegen de kilootjes, Depressief, It's my life

Er kan nog meer bij!

Ja hoor! Ik hoorde mijn medepatienten er al vaker over tijdens de ISGP. Als je medicatie krijgt, moet je regelmatig bloed laten prikken. Dit om te kijken of er geen gekke dingen gebeuren in je bloed ofzo. Geen idee waarom eigenlijk. Maar goed, mijn psychiater had het er nooit over en ik dus ook niet. Ik bedoel, ik ga dus echt niet uit mezelf vragen om een naald in mijn aderen te prikken.

Tot een week of drie geleden. Ik had mijn maandelijkse afspraak bij de psychiater en toen begon ze er ineens over. Nu is er geen ontkomen meer aan, dacht ik. Dus gewapend met een labformulier ging ik naar huis. Met het voornemen de volgende dag gelijk te gaan. Je kan het maar gehad hebben, toch?

De volgende dag werd uiteindelijk een week later. Ik durfde gewoon niet. (I know! Laf! Angsthaas! Nergens voor nodig!) En wat denk je? Toen ik er zat, bleek dat ze 6!!!!!!!buisjes wilden hebben. Toen ze tijdens het prikken ongeveer 10x vroeg of ik geen bloedverdunners slikte, nam de onrust alleen maar toe. Maar heb het overleefd en het wachten op de uitslag begon.

Inmiddels was het dus al donderdag en zou ik over 10 dagen pas gebeld worden. Nu verwachtte ik er echt niet veel van. Wilde vooral weten waarom ik zo misselijk blijf van die medicijnen.

De maandag erna ben ik -op verzoek- van de psycholoog even langs de huisarts geweest. De tintelingen in mijn hoofd en het ‘afdwalen’ (tijdens dat afdwalen is het alsof ik even al het contact met de wereld verlies). Niets wereldschokkends, maar ze wilde even bloeddruk e.d. laten meten voor we het op de psyche (en reactie op de EMDR) gooien. Zo gezegd, zo gedaan. Alles bleek in orde te zijn. Pfieuw!

Weer een week later zat ik wederom bij mijn psycholoog, die me vroeg of ik erg geschrokken was van de uitslag van het bloedprikken –de bloedwaarden waren behoorlijk verstoord, zei ze-, Uhm….ik weet van niets! Dat was vreemd, de psychiater had de huisarts gebeld met de uitslagen, op het moment dat ik daar zat. Alleen dat was niet doorgecommuniceerd aan mij. Maar ja, de psycholoog mag en kan daar verder niets over zeggen. Dus ik moest wachten op de belafapraak met de psychiater voor die middag gepland stond.

Tijdens deze belafapraak kreeg ik te horen dat de ontstekingswaarde, leverwaarde en bloedsuikerwaarde te hoog waren en de waarde voor vitamine D was te laag (waar dit alles aan jaar geleden nog gewoon prima was.). Waarom de huisarts niets gezegd had, snapte ze niet. Zij had gehoord dat ze het gelijk zouden bespreken. Nou ja, na een telefoontje met de huisarts, kon ik de volgende dag langskomen.

Over de verhoogde lever- en ontstekingswaarde moest ik me vooral niet druk maken. Wordt wel in de gaten gehouden, maar is niet zorgwekkend. Voor de vitamine D krijg ik wel medicijnen, maar ook deze is niet schrikbarend laag (37 waar deze 50+ moet zijn!). Maar die suikerwaarde. Tsja, daar kon ze lang of kort over zijn. Die is gewoon veel te hoog. Mijn protest dat ik net gegeten had, werd van tafel geveegd. Het ging namelijk om een gemiddelde van de afgelopen weken. (Kak!)

Lang verhaal kort (kan dat nog?): ik ben sinds dinsdag officieel diabeet of suikerpatiënt, maar net hoe je het wilt noemen. Dit kwam even heel hard aan. Alsof iemand de huisarts bokshandschoenen had aangedaan en gezegd dat ze mij een klap in mijn gezicht mocht geven. Auw! The horror! Hiervoor dus ook medicijnen slikken. Gelukkig nog geen insuline spuiten.

Nu is het dus uitzoeken wat ik wel en vooral wat ik niet meer mag eten en/of drinken. Afvallen kan ook helpen een beter suikerwaarde te krijgen. Pfffff werkelijk geen idee wat het inhoud om diabetes te hebben. Gelukkig krijg ik hulp van de POH (praktijk ondersteuner huisarts) om dit allemaal uit te zoeken en er een weg in te vinden.

Inmiddels zijn we een paar dagen verder (2 welteverstaan) en is het een beetje gedaald. En ik weet dat het niet het einde van de wereld is, maar nu voelt het wel even zo. Ach, dat gevoel zal ook wel weer overgaan, zodra ik een manier heb gevonden hiermee om te gaan.

Dikke knuffel M0n13k