Geplaatst in Depressief, It's my life

Eindeloze zoektocht

Altijd op zoek? Tsja, dat is wel zo! Denk ik.

Het leven is eigenlijk 1 grote zoektocht. Op alle vlakken. Hoe ik hierbij kom? Door een gesprek wat ik had met Jeff, waarbij duidelijk werd dat ik naar iets op zoek ben wat er waarschijnlijk niet gaat zijn en dat die zoektocht mijn huidige therapie wel eens in de weg zou kunnen gaan zitten als ik er niets aan doe. Duidelijk? Nee hè? Ik ga proberen om uit te leggen wat ik bedoel…

Lees verder “Eindeloze zoektocht”
Geplaatst in Depressief, It's my life

Dit is geen afscheid

Hoe vaak hoor je dat wel niet? Nee dit is geen afscheid, maar tot ziens. Ik denk dat ik het zelf ook een ontelbaar aantal keren heb gezegd. Nee! Dit is geen afscheid. We zeggen gewoon tot ziens! Als we eerlijk zijn, weten we allemaal dat van de 10x dat je dat gezegd hebt, het 9 keer toch eigenlijk wel een afscheid was.

Lees verder “Dit is geen afscheid”
Geplaatst in Depressief, It's my life

Zoek de verschillen

Je kan aan iemand zien hoe deze in zijn vel zit. Dat klopt! Ik keek al jaren niet meer in de spiegel, omdat ik vond dat ik er slecht uit zag. Aangezien ik niet wilde weten dat het niet goed ging, keek ik maar niet. En ja, ik weet dat ik mij het afgelopen jaar niet echt heel goed verzorgde. Pas toen ik de foto’s zag die gemaakt waren in deze periode, zag ik hoe slecht ik mezelf verzorgde.

Een paar weken geleden vertelde ik al hoe erg ik geschrokken was van een foto van vorig jaar en dat ik daarna weer in een negatieve spiraal raakte. Nu heb ik mezelf belooft om niet gelijk weer in die negativiteit terecht te komen. Dat heeft me wel even wat moeite gekost. Tot ik er een foto van een week of twee geleden naast zette. Toen zag ik dat ik niet zo negatief over mezelf moet denken. Dat ik er veel sterker uitzie nu.

Weet je wat ik niet meer zag? Die depressieve oude vrouw. Nee! Ik zie nu een stoer wijf wat vecht met alles wat ze in zich heeft om dit gevecht te winnen!

Haar?

Vogelnest! Als ik alleen al kijk naar mijn haar. Uitgroei niet te zuinig, niet geborsteld, gewoon bij elkaar gepakt en vastgezet en maar denken dat het er wel oke uit ziet. Kan ook niet anders, ik keek niet in de spiegel. Dus had geen idee hoe het er uit zag. Nu krijgt mijn haar de nodige verzorging en wordt het geborsteld (voor ik het in een staart gooi 😉)

Huid?

Mijn huid was dof en mat. Ook niet zo gek als je totaal geen verzorgingsmiddelen gebruikt. Nu straalt mijn huid weer. Ze is echt blij met alle smeerseltjes en maskertjes. Maar ook de make-up helpt bij een heldere en gezondere look & feel.

Lach?

Ik lachte, maar mijn ogen deden niet mee. Het was echt lachen als een boer met kiespijn. Als ik zo naar mezelf kijk, dan zie ik een echte zombie. Ik had zo mee kunnen doen in The Walking Dead. Dat denk ik echt. Gelukkig is dat nu anders. Als ik lach, lachen mijn ogen ook weer gezellig mee.

Schouders

Wat je niet ziet op deze foto is dat mijn schouders die strakgespannen waren. Op de tweede foto is dat niet.

Stem

En wat je ook niet ziet is mijn stem. Ik hoorde het zelf niet, maar iemand zei mij laatst dat er weer leven in mijn stem zit en dat ze dat een hele tijd niet gehoord had.

Ogen?

Ze zeggen dat je ogen de spiegel zijn van je ziel. Nou, weinig spiegeling in mijn ogen. Jeetje wat een doffe blik zat daarin zeg. En dat in tegenstelling tot de recentere foto, waar mijn ogen wat meer sparkelen.

Kilo’s?

Ojee, alle kilo’s die er inmiddels af zijn, zie je wel terug op de eerste foto… (mocht je ze missen 😛)

Ben je al benieuwd naar de foto’s? Ik heb ze even naast elkaar gezet voor je.

Komen ze:

Links: Januari 2019
Rechts: Mei 2019

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in De strijd tegen de kilootjes, Depressief, It's my life

DRAMA!

OMG! Wat er nu toch gebeurt! Drama! Echt drama! Maar dan ook echt, echt drama! Het… De…. Maar… Wat… Oké, wacht! Even de rust herpakken! Voor ik allerlei onzin ga uitkramen van ellende, zet ik het even op een rijtje voor je.

Sinds ongeveer 2 maanden weet ik dat ik extra goed op mijn voeding moet letten i.v.m. diabetes. Nu moet ik zeggen dat dit natuurlijk heel goed samen gaat met de wens om af te vallen. En afvallen is zeker geen overbodige luxe. Niet voor mijn diabetes en ook niet voor de algehele gezondheid. Fysiek en mentaal.

Tijdens mijn depressie zijn er behoorlijk wat kilootjes bijgekomen. En als ik zeg behoorlijk wat, bedoel ik ook echt behoorlijk wat. Nu, met het extra goed opletten op wat ik eet, gaan die kilootjes er beetje bij beetje weer vanaf. Vorige maand was ik er al 5 kwijtgeraakt. Dat was een lekker begin.

De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het wel helpt dat de horeca gesloten is. (Let wel!!!! Ik vind het ronduit verschrikkelijk voor alle ondernemers. Ik begrijp dat het voor hen een regelrechte ramp is. En zodra ze weer open mogen, zal ik ook heel snel weer een keer lekker sushi gaan eten ofzo! *ZUCHT SUSHI*) Anyhoe, doordat de horeca gesloten is, is er flink wat verleiding verdwenen. Even een patatje halen is een behoorlijke onderneming geworden door de anderhalve meter-maatschappij. En de Mac Drive vind ik gewoon niet prettig, dus die slaan we ook over. Voor even tussendoor iets lekkers via thuisbezorgd moet je veel te veel bestellen om de bestellimiet te halen, dus dat doe ik ook niet. En zo, helpt het mij op dit moment door die lastige startfase van een nieuwe leefstijl heen.

Dus die 5 kilo was er al af. Vlak daarna besloot iemand in huis -en aangezien iedereen natuurlijk constant thuis is zijn er meerdere verdachten- de weegschaal te verplaatsen. De volgende ochtend was ik in 1 klap 2,6kg zwaarder. En echt, ik weet dat het een beetje kan schommelen, maar geen 2,6kg! *Schrik*

Ik had dus de volgende keuzes:

  1. Ik blijf bij het wegen die 2,6kg er af trekken om op het juiste getal te komen
  2. Ik ga vanaf het nieuwe nulpunt verder
  3. De motivatie is verdwenen, bekijk het maar! Ik kap er mee en ga weer alles eten.

Nummer 3 was al heel snel afgevallen. Hoewel dit een paar maanden geleden nog een optie zou zijn geweest, is dat het nu zeker niet meer.

Nummer 1 is veel en veel te veel werk.

Blijft dus over nummer 2. Nu kan ik -sinds 11 maart- zeggen dat ik weer 1,6kg ben afgevallen. Als je daar die 2,6kg verschil bij optelt, is het toch weer 4,2kg wat er af is. Sterker nog, als we die 2,6kg erbij halen…dan heb ik mijn eerste mijnpaal bereikt. Maar helaas, ik heb net gezegd dat ik dat niet ga doen, dus heb ik nog 1kg te gaan voor ik bij mijn eerste mijlpaal bereikt heb.

Maar waar is nu dat drama waar ik het over had aan het begin? Ik snap dat je dat vraagt (alsof het verplaatsen van de weegschaal nog niet genoeg drama was) en ga het je vertellen.

De batterijen zijn leeg! Ja echt! De batterijen van de weegschaal zijn leeg. En nu heb ik me dus al 2 dagen niet kunnen wegen. Mede hierdoor heb ik gisteren toegegeven aan mijn enorme trek in slecht eten en heb ik patatjes gehaald voor het avondeten. Ik weet dat het slecht is, maar had er al dagen trek in. En nu de weegschaal toch even op non-actief staat, zag ik er geen kwaad in. Tot de batterijen vervangen zijn, waarschijnlijk is dan te zien dat het al mijn goede en harde werk teniet heeft gedaan. Of niet. En valt de schade enorm mee. We gaan het beleven. Eerst maar eens die batterijen vervangen en kijken wat dat gaat doen met de weergave op de weegschaal. Ik bedoel, hij wordt dan toch weer van zijn plek opgelicht enz… We gaan het beleven!

In ieder geval ben ik nu in totaal 6,6kg (of toch 9,2kg) afgevallen! YES!

Dikke knuffel M0n13k!

Geplaatst in actualiteit, Depressief, It's my life

Coronantie

Inmiddels zijn we alweer in week 5 van de quarantaine.

Waar we toch een paar weken geleden dachten dat het maar tot 6 april zou duren, zijn we daar alweer een dikke week voorbij en ziet het er niet naar uit dat het snel voorbij zal zijn.

Het nieuwe normaal! Wat is dat? Voor altijd die 1,5 meter afstand maatschappij? Voor altijd in je eentje naar de winkels om boodschappen te gaan doen? Geen (grote) evenementen meer? Dat kan toch niet? We kunnen elkaar toch niet voor altijd blijven ontwijken op straat alsof de ander melaats is ofzo.

En dat thuisscholing kan toch ook niet voor altijd zo doorgaan. Mensen gaan er langzaam aan kapot. En dan niet alleen de ouders die naast hun eigen werk ook nog als leraar aan de slag moeten. Maar ook de leraren die op een heel andere manier moeten lesgeven en niet de aandacht kunnen geven die ze zo graag willen geven. En dan vergeten we natuurlijk de kinderen niet. De eerste weken was het allemaal nieuw en leuk en spannend. Maar nu beginnen ze door te krijgen dat de tv ook overdag aan kan. En dat de computer gewoon werkt tijdens schooltijden. Met dat warme weer lijkt het me helemaal lastig om ze gemotiveerd en geconcentreerd te laten blijven.

Dat merk ik hier thuis in ieder geval wel. Als het aan de kinderen (de oudste twee!) ligt, liggen ze tot in de middag op bed. En gaan ze dan eens kijken wat de dag brengt. Na dit een paar dagen te hebben aangekeken, heb ik ze er maar eens op aangesproken en aangegeven dat het geen vakantie is.
Nee, dan mijn bijdehandje met haar 19 jaar. Nee mam, het is geen vakantie! Het is coronantie! (Toch een veel leuker woord dan Quarantaine?!?!)

Serieus??? CORONANTIE? Maar eerlijk is eerlijk! Het is wel goed gevonden. Dus so it is! coronantie! Wat alleen jammer was, is dat ik als eerste was met de invulling van de coronantie. En dat betekent dat schoolwerk gewoon gedaan wordt. Andere dingen doen is prima! Maar wel zorgen dat je schoolwerk op orde is.

Hoe ik de Coronatie doorbreng? Op de bank! Nou ja, thuis! Zo veel mogelijk in ieder geval. Ik moet elke dag even wandelen. En dat doe ik in de buurt en probeer zoveel mogelijk om andere mensen te ontwijken. Maar om niet knetterhard terug in het zwarte gat te vallen, is die wandeling noodzakelijk. Verder heb ik in de coronantie ook weer een begin gemaakt met hardlopen. Gisteren voor het eerst de hardloopschoenen weer eens aangedaan. Helaas moet ik het doen zonder Evy. Zij heeft haar abonnementen aangepast, waardoor het oude is komen te vervallen. Erg jammer! En ik weiger opnieuw te betalen voor iets waar ik al eens voor betaald heb. Dus heb ik op gevoel gelopen. En dat ging redelijk. Ik denk dat het beter was gegaan als ik iets meer tijd had genomen om een beetje warm te lopen. Voor de volgende keer. Eerst een paar minuten wandelen en niet direct van start gaan. Mijn kuiten begonnen weer vrij snel te branden, maar ik kon dus wel verklaren waardoor dat kwam.

Een kwartier heb ik het volgehouden. Een kwartier waarin ik in de eerste 9 minuten een kilometer heb weten af te leggen. En volgens mij ben ik daarna kruipend verder gegaan, want in de volgende 5 minuten heb ik slechts 0,45km afgelegd. Hoewel dat eigenlijk niet heel veel langzamer is dan de eerste kilometer. Al met al, ben ik niet geheel ontevreden. Sterker nog, voor een eerste keer vind ik het best een aardige prestatie!

Ik durf niet te gaan zeggen dat deze tijd goed is voor het proces waar ik middenin zit, maar tot nu toe gaat het wel redelijk en dat is meer dan ik een paar weken geleden durfde te verwachten. Ik was enorm bang voor een terugval. Nog steeds ben ik niet 100% zeker van mijn zaak, maar ben een stuk minder bang dan de afgelopen tijd. En toch hoop ik dat ik snel weer ‘normale’ therapie kan krijgen, wellicht dat dan het herstel een extra boost zal krijgen.

Hoe komen jullie de coronantie door? Redden jullie het Social Distancing nog een beetje? Moet heel eerlijk zeggen dat het mij zwaar valt. Gelukkig kunnen we bellen en videobellen, maar het blijft anders dan echt contact.

Laten we dit samen nog even volhouden, dan krijgen we met zijn allen dat virus er wel onder.

Dikke knuffel M0n13k!

#STAYHOME #STAYSAFE

Geplaatst in De strijd tegen de kilootjes, Depressief, It's my life

Controle of iets anders?

Waarschijnlijk denk je:”Ja! Leuk en aardig allemaal dat je op de radio bent geweest. Maar hoe gaat het nou eigenlijk met je?

Mijn vraag zou zijn:”Op welk vlak?

Waarop jullie dan weer reageren:”” Geen idee wat jullie zouden reageren.

Zal ik dan maar gewoon alles vertellen?

Suiker

Met de suiker gaat het mwah! Mijn bloedwaarden voelen zich alsof ze in de speeltuin zijn. Ze schommelen wat af. En gaan daarbij best hoog. Vandaag de POH gesproken en die wil eigenlijk al ophogen naar 3 tabletten per dag. Maar aangezien ik nog maar net een weekje op 2 zit, wachten we daar nog een weekje mee. Gelukkig had ik nog alle spulletjes van tijdens mijn zwangerschap. Die was ik al gaan gebruiken om te meten. Maar nu heb ik een nieuw meetapparaatje en een nieuwe prikpen gratis mogen ontvangen. Uiteraard meet ik daar nu dus mee. Werkt een stuk prettiger, omdat deze de waardes direct naar de app op mijn telefoon stuurt. Waardoor ik een nog duidelijker beeld heb van de schommelingen. Geeft toch wat controle en rust in deze toch al hectische tijd.

Afvallen

Dat is wat lastig te zeggen. Mijn broek zegt van wel. Want zonder riem is echt niet meer te doen. En bij mijn benen zitten mijn broeken echt veel te wijd. Dus dat is een goed teken. Maar als ik in de spiegel kijk, dan….. nou ja….je snapt me wel denk ik. Daarom kijk ik dus ook liever niet in de spiegel. Qua gewicht is het lastig bijhouden, aangezien de weegschaal is verplaatst en ik een week geleden ineens 3 kilo zwaarder was dan de dag ervoor. Nu weet ik best dat het kan variëren, maar dit is wel extreem. En ja! Ik weet ook dat elke dag wegen niet goed is. Dat ik hiermee weer doorsla, maar ik heb die controle nodig. Als ik de cijfertjes niet zie, dan is het niet waar ofzo. Kan het niet zo goed uitleggen. Hmmmm, heb wel het idee dat het erg dwangmatig klinkt, maar dat valt wel mee….(denk ik)

Depressie

Die is er helaas nog!

Ik had ook niet verwacht dat ie van de een op de andere dag weg zou zijn. Al zou het wel lekker zijn om wakker te worden en ineens te voelen dat die zwarte hond een puppy is geworden. Wel denk ik dat ik kan zeggen dat het geen Deense Dog meer is. Het is nu meer een formaat Anatolische Herder. Nog steeds groot, maar wel iets kleiner dan de Deense Dog is. Dat is toch goed nieuws of niet? Af en toe kan er een (echt) lachje van af. Maar waardoor ik wel merk dat hij iets kleiner wordt, is dat ik niet een enorme terugval heb gehad door de coronacrisis. We zijn er nog niet doorheen en ik kan niet in de toekomst kijken. Maar zoals mijn psychologe zei:” Als je in deze tijd veerkracht kan tonen, dan weet je zeker dat je dat hierna nog beter kunt!” Ik plan even niks en bekijk alles van dag tot dag. Waarbij ik me de ene dag echt wel beter voel, dan de andere dag. Maar de momenten waarop ik me beterder voel duren wel iets langer dan de afgelopen maanden.

Oh jongens, lees je dat? Ik zie progressie bij mezelf! Als dat geen vooruitgang is!!

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in actualiteit, Depressief, It's my life

Heeft de Corona-crisis ook voordelen?

Cruijff zei het al: “Elk nadeel heb zijn voordeel.” Maar heeft deze Corona-crisis ook voordelen? Ik bedoel, dat er bergen nadelen aanzitten, daar zijn we inmiddels wel achter toch? Jullie hebben al kunnen lezen dat ik ook bang ben voor wat er momenteel allemaal gebeurt. Maar dat ik zou zeggen dat er voordelen aan zitten? Dat had je waarschijnlijk niet verwacht… of wel? Het is wel zo. Cruijff had gelijk. Elk nadeel heb zijn voordeel!

Ik begin even met de nadelen. Saving the best for last.

Sociale contacten:

In het begin van mijn depressie had ik met niemand contact. Ik kon het niet. Geen energie en wilde mensen niet lastig vallen met mijn ‘gedoe’. Dat trok naarmate de therapie vorderde weer bij. In februari heb ik een flinke terugval gehad. Een week of 2 geleden merkte ik dat ik wederom bezig was om me af te zonderen in mijn eigen kleine wereldje hier thuis. En juist… op het moment dat ik besluit om hier echt wat aan te gaan doen, krijgen we te horen dat we sociale contacten zoveel mogelijk moeten vermijden. Nah! Lekker dan. Daar gaat mijn goede voornemen.

Angst:

Net als een groot deel van Nederland heb ik ook angst voor dit Corona-virus. En door alle maatregelen die er genomen worden, wordt deze alleen maar groter. Bij mij komt deze angst er op een gegeven moment als een paniekaanval uit. Want.. hoe ga ik me hier doorheen slaan? Hoe kan ik mijn kinderen blijven steunen. Die vinden dat continu thuis zitten toch ook echt niet makkelijk. Wat gaat de toekomst ons brengen? Wat voor maatregelen komen er nog meer? Kan ik nog wel naar de winkels of is dat te gevaarlijk? Als mijn kinderen maar niet ziek worden. (Danisha had Corona-gelijkende klachten) Wanneer bel je de dokter? Nou ja, je begrijpt het wel, denk ik.

Eten:

Jaja, we komen weer op het hamsteren. Het asociale gedrag van onze medemens. Ze kopen de hele supermarkt leeg, waardoor er, als ik boodschappen ga halen, niets meer te krijgen is. Hierdoor eten we wat er bij de supermarkt in de schappen ligt in plaats van datgene wat we graag willen eten. (klein voordeel: Je creativiteit om er wat van te maken, wordt wel gestimuleerd zo) Maar gezond eten werd wel een uitdaging de afgelopen dagen.

Verveling:

Echt hoor, na slechts een week thuiszitten slaat de verveling bij de kinderen al toe. Geen trainingen, geen wedstrijden, geen sportschool en geen school. De eerste dag was het nog wel grappig. Want, dachten ze, we hebben vakantie!!!! Laat dat nou even een tegenvaller zijn. School gaat gewoon door, maar dan net even anders. Nu zijn mijn kinderen behoorlijke gewoontediertjes -van wie zouden ze dat nou hebben?- en hadden ze wel even wat tijd nodig voor de gewenning. Maar geloof dat we de thuisscholing nu wel onder de knie hebben.

Opleiding:

Ja, wat gaat dat nu worden met hun opleidingen? Rick zit in het examenjaar, Danisha eerstejaars HBO. De 1 moet genoeg punten hebben voor haar propedeuse en om over te gaan naar het tweede jaar. De ander moet schoolexamens en landelijke examens doen om naar zijn vervolgopleiding te kunnen. Waar het inschrijvingstraject ook ineens heel anders verloopt. Nu heb ik inmiddels begrepen dat ze nu aan het kijken zijn voor een oplossing voor de examenleerlingen, zodat zij hun examens dit jaar gewoon kunnen doen. Hopelijk missen ze niet te veel, waardoor het te moeilijk gaat worden voor ze. En wat ze gaan doen bij het HBO? Geen idee! Ik heb al wel gelezen dat er een Hoge School is waarbij de eerstejaars studenten een soort overgangszekerheid hebben, door deze bizarre situatie.

Maar wat zijn dan de voordelen?

Het is er eigenlijk (tot nu toe) maar 1. Maar wel een hele belangrijke. Het gezin is bij elkaar. Elke dag samen eten. Elke dag bij elkaar. Waar er normaal altijd wel iemand ontbrak aan tafel, is dat nu niet het geval. Iedereen is gewoon thuis. Er werd zelfs vanmorgen gevraagd of we vandaag een spelletje konden doen met zijn allen. Daar is niet meer op terug gekomen, maar dat ter zijde. Het is wel gevraagd.

Ow wacht eens. Het zijn er al 2. Want ik vergat even helemaal de naastenliefde die nu ineens volop aanwezig is in Nederland. Mensen gaan elkaar helpen. Staan echt voor de ander klaar. Wie had dat een maand geleden kunnen denken?

Hoop dat we dit voort kunnen zetten als we deze crisis met zijn allen hebben overwonnen en niet direct terug gaan naar de orde van de dag.

Dikke (veilige digitale) knuffel M0n13k

P.S. Nog even een corona-updeetje van mijn kant. Afgelopen woensdag werd ik heel benauwd wakker. Dinsdagavond was ik al niet lekker -veel hoesten en keelpijn-, woensdag was het helemaal bal. De dokter gebeld en ik moest absoluut even langs de praktijk komen. De dokter helemaal in speciale kleding met masker en bril voor. Ook wij (Jeff ging met mij mee) kregen een masker om op te doen. (Nee! Geen foto van gemaakt) Longen klonken goed en ik had ook geen koorts. Maar om alles uit te sluiten, kreeg ik een kalmeringstablet. Als de benauwdheid daar niet over mee zou gaan, gingen we verder kijken. Helaas bleef de benauwdheid aanhouden en heeft de huisarts daarom de internist om raad gevraagd. Omdat mijn suikers stabiel zijn, was het advies toch nog even af te wachten.

Vanmorgen was de benauwdheid een stuk minder, maar ik mag dus niet meer naar buiten tot alle klachten weg zijn. En als het erger wordt, direct bellen. We wachten het maar af! Hopelijk is het snel weg en blijkt het een pittige paniekaanval te zijn geweest.

Geplaatst in Depressief, It's my life

What a difference a week makes

Hoe kan het zo verschillen? De ene week gaat het redelijk oké en de volgende week… niet! Als ik zeg redelijk oké, bedoel ik dus niet goed, maar redelijk oké. En dat ik me nog eens redelijk oké zou voelen, is iets wat ik heel lang niet heb durven hopen. Maar hoe dan redelijk oké? Nou, het is niet dat ik bergen energie heb of dat ik heel veel heb gedaan, maar wat ik heb gedaan waren megastappen vooruit.

Zo ben ik (alleen!!!!) naar mijn collega’s gegaan. Met de trein en de metro en dus ook alle stress van het overstappen en overvolle treinen enz… Voordat ik wegging heb ik ongeveer 300.000 excuses bedacht om niet te gaan. En toch liep ik rond 9 uur richting de metro en zat ik er even later in. Om niet heel veel later in de trein te zitten. Zonder paniekaanvallen ben ik deze reis doorgekomen. OEF overleefd! Dat was wat ik dacht toen ik het pand binnenstapte. De rest is te doen. Bekende gezichten van lieve mensen, dus dat moet goed komen.

Maar wat denk je? Geen bekende gezichten. Op de afdeling waar ik werk zaten alleen maar onbekende collega’s. (Gelukkig waren het wel lieve meiden…) Maar schrikken was het wel eventjes. Al snel kwamen er bekende gezichten de vloer op. Wat mij toch wel een veiliger gevoel gaf. Ik ben uiteindelijk nog bijna een uur bij mijn collega’s geweest voor ik het echt niet meer trok. Al die prikkels die ik binnenkreeg eisten hun tol. Ik had het idee daarom maar met de metro naar huis te gaan i.p.v. metro en trein, maar bij het idee dat ik over moest stappen op Beurs bezorgde me een beginnende paniekaanval. Oké! Dat doen we dus niet. Toch maar de trein en de metro genomen en dat ging supervlot. Alles sloot op elkaar aan én het was niet druk. TOP! Thuisgekomen een uur of wat liggen slapen, omdat ik door mijn complete energievoorraad èn al mijn reserves heen was geraakt.

Zondags gingen we Jesse naar opa en oma brengen en ik reed. Niets raars aan, zou je zeggen. Ik bedoel ik rij wel vaker. Maar geloof me, als we richting zuid gaan…dan rijd ik dus echt niet!!! Maar dan ook echt niet! Deze zondag dus wel. En het ging nog goed ook. De terugweg was wel ernstig spannend. We kwamen in een regenbui van heb-ik-jou-daar terecht. Geen hand voor ogen zag ik. De belijning op de weg was niet te zien door de grote hoeveelheid water. Het was echt doodeng. Het liefste had ik de auto langs de kant gezet en Jeff verder laten rijden, maar daar was geen mogelijkheid toe. Althans niet dat ik kon zien…. En weet je? Ik heb het gered! We zijn zonder kleerscheuren of schade aan de auto op de plaats van bestemming aangekomen. Stiekem was ik best een beetje trots op mezelf. Ik had het toch maar geflikt! Op één dag ben ik èn naar zuid èn door een vreselijke regenbui gereden. (Gelukkig was die regenbui niet op zuid overigens haha)

Dan zou je toch zeggen dat het de goede kant op gaat, maar helaas. Woensdags ging de verbouwde AH weer open. Hèhè, eindelijk weer boodschapjes in mijn vertrouwde supermarkt. Nou ja, vertrouwd? Hij is zo rigoureus verbouwd, dat ik echt niets meer kan vinden. En dan was het ook nog eens zo vreselijk druk, dat ik binnen no time maar 1 ding wilde en dat was weg! Weg uit de drukte, weg bij al die mensen. Thuis binnen, veilig in mijn eigen vertrouwde omgeving. Maar ik moest toch ook die verrekte boodschappen halen, dus ik moest er wel rond blijven lopen. Met het zweet in mijn handen en op mijn voorhoofd, duizelingen van ellende, misselijk door de angst heb ik mijn boodschapjes dan gedaan. Bij het naar buiten gaan een plattegrond meegenomen, zodat ik die uit mijn hoofd kon leren voor ik weer terug ging. Met een stevige looppas richting huis gegaan, kleine man voor zijn slaapje naar bed gebracht en zelf ook gaan liggen. Slapen is zo lekker, als ik slaap hoef ik verder namelijk niks te voelen, dan ben ik niet bang, ben ik niet duizelig en heb ik rust in mijn hoofd.

Donderdag was ook een lekkere, kon ik ineens niks meer scherp zien. Waarschijnlijk een bijwerking van de medicijnen of een gevolg van de suiker. Maar eens met de huisarts over babbelen. Verder ging het die dag wel redelijk. En dan de vrijdag. Heb je even? Het duurt niet lang om te vertellen, maar ik denk dat je wel even nodig hebt voor je uitgelachen bent. 😉

Vrijdag ging ik even de potgrond uit de tuin pakken om een paar planten om te potten. (planten??? Jaja, planten, ik ben overstag… dat komt later nog wel eens aan bod 😉) Enniehoe.. Ik ging die potgrond pakken en op de een of andere manier eindigde dat in eerste instantie zonder potgrond, maar met een verzwikte enkel, schaafwond op mijn elleboog en een bult op mijn hoofd. Hoe dan?
Nou, heel eenvoudig… Je heet Monique, stapt de deur uit, zet (kennelijk) je voet verkeerd neer, valt, schaaft je elleboog langs de stenen muur en probeert met je hoofd de schutting een cm of wat de tuin van de buren in te koppen. Oja, natuurlijk wel beginnend bij de betonnen paal. AUW! Lomp? I know! Na even huilen, schelden en wrijven heb ik een nieuwe poging gedaan en is het me wel gelukt! Om de potgrond te pakken dan. Ik heb zelfs de plantjes in hun nieuwe potten kunnen zetten.

Wel loop ik nog steeds mank, en doet die bult echt zeer als ik er per ongeluk met mijn borstel overheen ga. Life sucks! Ach, zoals mijn oma altijd zei: “Het is over voor je een jongetje bent.”❤


Dikke knuffel M0n13k!

P.S.: De schutting staat nog op dezelfde plek.

Geplaatst in De strijd tegen de kilootjes, Depressief, It's my life

Er kan nog meer bij!

Ja hoor! Ik hoorde mijn medepatienten er al vaker over tijdens de ISGP. Als je medicatie krijgt, moet je regelmatig bloed laten prikken. Dit om te kijken of er geen gekke dingen gebeuren in je bloed ofzo. Geen idee waarom eigenlijk. Maar goed, mijn psychiater had het er nooit over en ik dus ook niet. Ik bedoel, ik ga dus echt niet uit mezelf vragen om een naald in mijn aderen te prikken.

Tot een week of drie geleden. Ik had mijn maandelijkse afspraak bij de psychiater en toen begon ze er ineens over. Nu is er geen ontkomen meer aan, dacht ik. Dus gewapend met een labformulier ging ik naar huis. Met het voornemen de volgende dag gelijk te gaan. Je kan het maar gehad hebben, toch?

De volgende dag werd uiteindelijk een week later. Ik durfde gewoon niet. (I know! Laf! Angsthaas! Nergens voor nodig!) En wat denk je? Toen ik er zat, bleek dat ze 6!!!!!!!buisjes wilden hebben. Toen ze tijdens het prikken ongeveer 10x vroeg of ik geen bloedverdunners slikte, nam de onrust alleen maar toe. Maar heb het overleefd en het wachten op de uitslag begon.

Inmiddels was het dus al donderdag en zou ik over 10 dagen pas gebeld worden. Nu verwachtte ik er echt niet veel van. Wilde vooral weten waarom ik zo misselijk blijf van die medicijnen.

De maandag erna ben ik -op verzoek- van de psycholoog even langs de huisarts geweest. De tintelingen in mijn hoofd en het ‘afdwalen’ (tijdens dat afdwalen is het alsof ik even al het contact met de wereld verlies). Niets wereldschokkends, maar ze wilde even bloeddruk e.d. laten meten voor we het op de psyche (en reactie op de EMDR) gooien. Zo gezegd, zo gedaan. Alles bleek in orde te zijn. Pfieuw!

Weer een week later zat ik wederom bij mijn psycholoog, die me vroeg of ik erg geschrokken was van de uitslag van het bloedprikken –de bloedwaarden waren behoorlijk verstoord, zei ze-, Uhm….ik weet van niets! Dat was vreemd, de psychiater had de huisarts gebeld met de uitslagen, op het moment dat ik daar zat. Alleen dat was niet doorgecommuniceerd aan mij. Maar ja, de psycholoog mag en kan daar verder niets over zeggen. Dus ik moest wachten op de belafapraak met de psychiater voor die middag gepland stond.

Tijdens deze belafapraak kreeg ik te horen dat de ontstekingswaarde, leverwaarde en bloedsuikerwaarde te hoog waren en de waarde voor vitamine D was te laag (waar dit alles aan jaar geleden nog gewoon prima was.). Waarom de huisarts niets gezegd had, snapte ze niet. Zij had gehoord dat ze het gelijk zouden bespreken. Nou ja, na een telefoontje met de huisarts, kon ik de volgende dag langskomen.

Over de verhoogde lever- en ontstekingswaarde moest ik me vooral niet druk maken. Wordt wel in de gaten gehouden, maar is niet zorgwekkend. Voor de vitamine D krijg ik wel medicijnen, maar ook deze is niet schrikbarend laag (37 waar deze 50+ moet zijn!). Maar die suikerwaarde. Tsja, daar kon ze lang of kort over zijn. Die is gewoon veel te hoog. Mijn protest dat ik net gegeten had, werd van tafel geveegd. Het ging namelijk om een gemiddelde van de afgelopen weken. (Kak!)

Lang verhaal kort (kan dat nog?): ik ben sinds dinsdag officieel diabeet of suikerpatiënt, maar net hoe je het wilt noemen. Dit kwam even heel hard aan. Alsof iemand de huisarts bokshandschoenen had aangedaan en gezegd dat ze mij een klap in mijn gezicht mocht geven. Auw! The horror! Hiervoor dus ook medicijnen slikken. Gelukkig nog geen insuline spuiten.

Nu is het dus uitzoeken wat ik wel en vooral wat ik niet meer mag eten en/of drinken. Afvallen kan ook helpen een beter suikerwaarde te krijgen. Pfffff werkelijk geen idee wat het inhoud om diabetes te hebben. Gelukkig krijg ik hulp van de POH (praktijk ondersteuner huisarts) om dit allemaal uit te zoeken en er een weg in te vinden.

Inmiddels zijn we een paar dagen verder (2 welteverstaan) en is het een beetje gedaald. En ik weet dat het niet het einde van de wereld is, maar nu voelt het wel even zo. Ach, dat gevoel zal ook wel weer overgaan, zodra ik een manier heb gevonden hiermee om te gaan.

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in Depressief, It's my life

Avontuur(tje)

Eindelijk ben ik weer een beetje bijgekomen van mijn hachelijke avontuurtje. Oké! Ik overdrijf een beetje, maar het was best even spannend. Het heeft voor een flinke paniek gezorgd. En die was helaas niet zo 1 2 3 weer weg.

Wat er gebeurde? Ik zal het je vertellen.

Vorige week had ik niet mijn beste week ooit. Sterker nog, het ging even helemaal niet zo goed. Ik zat alleen maar binnen, kwam eigenlijk helemaal niet buiten. Ja, om even de kleine man naar het kinderdagverblijf te brengen en op te halen. Daar hield het wel een beetje mee op.

Donderdagochtend had ik de kleine man naar het kinderdagverblijf gebracht en daarna mezelf ‘knus’ geïnstalleerd op de bank. Netflix aan, ontbijtje en mijn telefoon binnen handbereik. Het zou vanzelf wel 17 uur worden en dan kon ik mijn kleine man weer gaan halen. Tussendoor vooral slapen, eten en Netflix. Ja! Zo’n week was het inmiddels al. Donderdag liep het even anders.

Terwijl ik zo ‘knus’ in de bank zit weggedoken, belt Jeff. Hij zei dat het misschien wel een idee was om er even op uit te gaan. Even naar ‘de dooie bomen’ en stukje wandelen en misschien wat foto’s maken. Het was prachtig weer, zei hij! En weet je? Als je zelf niks kan bedenken, is het wel fijn als een ander dat voor je doet. En daar ging ik dus…gewapend met mijn camera naar de auto. En KOUD!!! Het was zo vreselijk KOUD! Prachtig weer? Ik bevries! Maar ik laat me niet kennen. Stap in de auto, verwarming op standje sauna en gaan.

Om die vreselijke weg naar de ‘dooie bomen’ te vermijden, ging ik naar de ‘groenzoom’ in Bleiswijk. Volgens Google Maps ongeveer 20 minuten rijden en geen files. Dat moet dan toch lukken, zou je zeggen. NIET DUS!

Stukje N219, stukje A12. Bij Zoetermeer er af. So far, so good! Huppakee! De N470 op. Zelfs dat lukte, maar toen werd het lastig. Google zei: ”Neem de 3de afslag op de rotonde en ga rechtdoor.” Dus ik neem de 3de afslag en begin te twijfelen, want dit was niet rechtdoor, dit was linksaf. Hmmmm. Omkeren dan maar en door op de N470. Maar gelukkig Google herstelde snel en stuurde mij bij de volgende rotonde weer de 3de afslag in. En terwijl ik de eerste zijstraat net voorbij ben, roept ze: ”Ga nu naar links!” Uhm, tsja, te laat! Daar was ik al voorbij. (Voel mijn paniek langzaam toenemen!) Terwijl ik zit te twijfelen of ik moet keren of niet, wordt de route herrekend en kan ik rechtdoor rijden. Over een nog smaller weggetje dan het weggetje wat ik probeerde te vermijden door NIET naar de ‘dooie bomen’ te gaan! ARGH! En natuurlijk is het daar onwijs druk. Vrachtwagens die me tegemoetkomen – ‘Nee! Ik kan niet te ver opzij! Er is een sloot naast me!’- fietsers voor me, die ik maar niet in kan halen omdat er steeds tegenliggers zijn. En als je ze dan eindelijk aan het inhalen bent, roept Google: “Ga hier naar rechts!”. Ja! Kom op nou! Even serieus! Dit meen je niet?! Hoe dan? Ik ben die straat dus alweer voorbij en keren gaat hier dus echt niet. (Paniekniveau op een schaal van 1 tot 10. Nu op een dikke 8!) Dus rechtdoor maar weer en wachten op de volgende aanwijzing. Op dit moment staat het huilen me niet meer nader dan het lachen, maar zit ik gewoon te huilen. Terwijl ik mezelf aan de ene kant heel erg probeer tot rust te maken en aan de andere kant ben ik bezig mezelf voor van alles uit te maken. Want –even serieus– hoe suf is het als je zelfs MET navigatie continu verkeerd rijdt! (Paniekniveau op een schaal van 1 tot 10. Inmiddels een 11!)

Om een lang verhaal kort te maken. Na een flinke omweg door Oude Leede, Pijnacker en Delfgauw, kwam ik weer terug op de N470! Op het moment dat de o-zo vriendelijke Google –die ik inmiddels wel kan schieten– weer de Oude Leedeweg instuurt, weet ik in ieder geval dat ik direct naar links moet. Vanaf dat punt ging het dan eindelijk redelijk soepel. En zo kwam ik na ruim een uur op de plek van bestemming aan! (In Bleiswijk! EDIT: Berkel en Rodenrijs! Met dank aan Esther!)

Auto geparkeerd en het park ingelopen. Maar doordat de paniek zo hoog was opgelopen door die vreselijke weggetjes (in een overigens prachtige omgeving), kwam ik niet echt tot rust. Dat ÉN ik moest naar de wc! ARGH! Toch even de tijd genomen om wat foto’s te maken. Helaas de flamingo’s niet gezien. Ik weet niet waarom, maar wou eigenlijk pinguïns typen, welke ik daar overigens ook niet heb gezien.

Na een half uurtje lopen, ben ik toch maar terug naar de auto gegaan om terug naar huis te rijden. Dit keer NIET met Google Maps, maar met Waze. Het verschil? Met Waze kom ik wel waar ik wezen moet.

Ach! Dit is zo’n dag waarvan je zegt: “Later lachen we er om.” Maar nu nog even niet. Gelukkig heb ik er wel een paar mooie foto’s weten te schieten, ondanks de onrust.

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in Depressief, It's my life

Yes! Ik heb hem!

Ik weet het ik ben niet de eerste die hem heeft. Maar dat maakt niet uit! Ik heb hem!

Vraag je je al af wat het is? Ik zal het je vertellen.

Een paar maanden geleden kwam ik op internet het verhaal tegen over de ;-tattoo. Deze tattoo van de semicolon staat voor hoop en liefde aan degenen die worstelen met depressie, zelfmoord, verslaving en zelfverwonding.

Het is inmiddels algemeen bekend dat ik worstel met een zware depressie. Natuurlijk heb ik af en toe een wat betere dag. (en geloof me, beter betekent zeker niet dat ik kan zeggen dat het goed gaat! Helaas!) Enniehoe… Die tattoo. In mijn hoofd werd deze al snel uitgewerkt naar een tattoo met de tekst Never give up! En het woord Warrior. Of toch Survivor? Oef. Dat kiezen is nog vrij lastig. En dan moet ie natuurlijk nog geplaatst worden. In November was ik daar helemaal klaar voor. Helaas ging door omstandigheden de gemaakte afspraak niet door. En dat bleek achteraf maar goed ook. Ook al baalde ik in eerste instantie echt heel erg.

Zoals ik al zei, twijfelde ik tussen ‘Warrior en Survivor’. En zoals ze zeggen. Everything happens for a reason. Als ik in November deze tattoo had laten zetten, was Warrior de winnaar geweest. En ik weet niet of ik daar achteraf blij mee geweest zou zijn.

De dag van het afscheid van de therapiegroep was ik nog steeds aan het twijfelen tussen Warrior en Survivor. Tot het moment dat 1 van de behandelaars haar afscheidsbrief aan mij voorlas en mij een echte survivor noemde. Dat was het moment waarop ik zeker wist: “Het moet Survivor worden! Niet Warrior!”

Helaas bleek ‘mijn’ tatoeëerder tijdelijk niet te kunnen werken. En dan kan je zeggen: ‘Dan ga je toch naar een andere. Op elke straathoek een tattooshop.’ Tsja, dat klopt! Maar nee!’ Het gaat niet om zomaar een tattoo. Het is er 1 met betekenis en dan wacht ik liever langer tot hij gezet kan worden door iemand waar ik vertrouwen in heb en waarvan ik geloof dat ze begrijpt wat ik voel. (daar bleek ik overigens gelijk in te hebben. Ze weet echt heel goed wat ik voel.)

Vorige week was het dan (eindelijk) zover. Hij ging geplaatst worden. En wat een dag had ik daar voor uitgekozen zeg. Die dag was ik zo moe, zo ongelooflijk moe. Heb de hele ochtend liggen slapen. Ik wilde ook niets anders. Aan het begin van de middag even medicijnen bespreken bij de psychiater en daarna …… jaaaaaaa .. Pijn lijden! 🤪

Samen hebben we uiteindelijk de tattoo ontworpen. Ik had wel wat ideeën, maar ik ben zo acreatief als iemand maar kan zijn dus die kwamen er niet echt uit. Nadat we het ontwerp hadden, ging het echte werk beginnen. Bij elke letter die er kwam te staan, kwam er een nieuwe traan in mijn ogen. Niet van de pijn, niet van spijt, maar van opluchting. Dat het er van kwam. Een tattoo die me nu laat weten dat ik dit aan kan. Dat ik dit gevecht kan (en zal) winnen! En een tattoo die, wanneer ik dit gevecht dan eindelijk gewonnen heb, mij er aan herinnert dat ik erdoorheen gekomen ben. En dat je nooit moet opgeven!

I am a survivor and i won’t give Up!