Geplaatst in actualiteit, Depressief, It's my life

Heeft de Corona-crisis ook voordelen?

Cruijff zei het al: “Elk nadeel heb zijn voordeel.” Maar heeft deze Corona-crisis ook voordelen? Ik bedoel, dat er bergen nadelen aanzitten, daar zijn we inmiddels wel achter toch? Jullie hebben al kunnen lezen dat ik ook bang ben voor wat er momenteel allemaal gebeurt. Maar dat ik zou zeggen dat er voordelen aan zitten? Dat had je waarschijnlijk niet verwacht… of wel? Het is wel zo. Cruijff had gelijk. Elk nadeel heb zijn voordeel!

Ik begin even met de nadelen. Saving the best for last.

Sociale contacten:

In het begin van mijn depressie had ik met niemand contact. Ik kon het niet. Geen energie en wilde mensen niet lastig vallen met mijn ‘gedoe’. Dat trok naarmate de therapie vorderde weer bij. In februari heb ik een flinke terugval gehad. Een week of 2 geleden merkte ik dat ik wederom bezig was om me af te zonderen in mijn eigen kleine wereldje hier thuis. En juist… op het moment dat ik besluit om hier echt wat aan te gaan doen, krijgen we te horen dat we sociale contacten zoveel mogelijk moeten vermijden. Nah! Lekker dan. Daar gaat mijn goede voornemen.

Angst:

Net als een groot deel van Nederland heb ik ook angst voor dit Corona-virus. En door alle maatregelen die er genomen worden, wordt deze alleen maar groter. Bij mij komt deze angst er op een gegeven moment als een paniekaanval uit. Want.. hoe ga ik me hier doorheen slaan? Hoe kan ik mijn kinderen blijven steunen. Die vinden dat continu thuis zitten toch ook echt niet makkelijk. Wat gaat de toekomst ons brengen? Wat voor maatregelen komen er nog meer? Kan ik nog wel naar de winkels of is dat te gevaarlijk? Als mijn kinderen maar niet ziek worden. (Danisha had Corona-gelijkende klachten) Wanneer bel je de dokter? Nou ja, je begrijpt het wel, denk ik.

Eten:

Jaja, we komen weer op het hamsteren. Het asociale gedrag van onze medemens. Ze kopen de hele supermarkt leeg, waardoor er, als ik boodschappen ga halen, niets meer te krijgen is. Hierdoor eten we wat er bij de supermarkt in de schappen ligt in plaats van datgene wat we graag willen eten. (klein voordeel: Je creativiteit om er wat van te maken, wordt wel gestimuleerd zo) Maar gezond eten werd wel een uitdaging de afgelopen dagen.

Verveling:

Echt hoor, na slechts een week thuiszitten slaat de verveling bij de kinderen al toe. Geen trainingen, geen wedstrijden, geen sportschool en geen school. De eerste dag was het nog wel grappig. Want, dachten ze, we hebben vakantie!!!! Laat dat nou even een tegenvaller zijn. School gaat gewoon door, maar dan net even anders. Nu zijn mijn kinderen behoorlijke gewoontediertjes -van wie zouden ze dat nou hebben?- en hadden ze wel even wat tijd nodig voor de gewenning. Maar geloof dat we de thuisscholing nu wel onder de knie hebben.

Opleiding:

Ja, wat gaat dat nu worden met hun opleidingen? Rick zit in het examenjaar, Danisha eerstejaars HBO. De 1 moet genoeg punten hebben voor haar propedeuse en om over te gaan naar het tweede jaar. De ander moet schoolexamens en landelijke examens doen om naar zijn vervolgopleiding te kunnen. Waar het inschrijvingstraject ook ineens heel anders verloopt. Nu heb ik inmiddels begrepen dat ze nu aan het kijken zijn voor een oplossing voor de examenleerlingen, zodat zij hun examens dit jaar gewoon kunnen doen. Hopelijk missen ze niet te veel, waardoor het te moeilijk gaat worden voor ze. En wat ze gaan doen bij het HBO? Geen idee! Ik heb al wel gelezen dat er een Hoge School is waarbij de eerstejaars studenten een soort overgangszekerheid hebben, door deze bizarre situatie.

Maar wat zijn dan de voordelen?

Het is er eigenlijk (tot nu toe) maar 1. Maar wel een hele belangrijke. Het gezin is bij elkaar. Elke dag samen eten. Elke dag bij elkaar. Waar er normaal altijd wel iemand ontbrak aan tafel, is dat nu niet het geval. Iedereen is gewoon thuis. Er werd zelfs vanmorgen gevraagd of we vandaag een spelletje konden doen met zijn allen. Daar is niet meer op terug gekomen, maar dat ter zijde. Het is wel gevraagd.

Ow wacht eens. Het zijn er al 2. Want ik vergat even helemaal de naastenliefde die nu ineens volop aanwezig is in Nederland. Mensen gaan elkaar helpen. Staan echt voor de ander klaar. Wie had dat een maand geleden kunnen denken?

Hoop dat we dit voort kunnen zetten als we deze crisis met zijn allen hebben overwonnen en niet direct terug gaan naar de orde van de dag.

Dikke (veilige digitale) knuffel M0n13k

P.S. Nog even een corona-updeetje van mijn kant. Afgelopen woensdag werd ik heel benauwd wakker. Dinsdagavond was ik al niet lekker -veel hoesten en keelpijn-, woensdag was het helemaal bal. De dokter gebeld en ik moest absoluut even langs de praktijk komen. De dokter helemaal in speciale kleding met masker en bril voor. Ook wij (Jeff ging met mij mee) kregen een masker om op te doen. (Nee! Geen foto van gemaakt) Longen klonken goed en ik had ook geen koorts. Maar om alles uit te sluiten, kreeg ik een kalmeringstablet. Als de benauwdheid daar niet over mee zou gaan, gingen we verder kijken. Helaas bleef de benauwdheid aanhouden en heeft de huisarts daarom de internist om raad gevraagd. Omdat mijn suikers stabiel zijn, was het advies toch nog even af te wachten.

Vanmorgen was de benauwdheid een stuk minder, maar ik mag dus niet meer naar buiten tot alle klachten weg zijn. En als het erger wordt, direct bellen. We wachten het maar af! Hopelijk is het snel weg en blijkt het een pittige paniekaanval te zijn geweest.

Geplaatst in Depressief, It's my life

What a difference a week makes

Hoe kan het zo verschillen? De ene week gaat het redelijk oké en de volgende week… niet! Als ik zeg redelijk oké, bedoel ik dus niet goed, maar redelijk oké. En dat ik me nog eens redelijk oké zou voelen, is iets wat ik heel lang niet heb durven hopen. Maar hoe dan redelijk oké? Nou, het is niet dat ik bergen energie heb of dat ik heel veel heb gedaan, maar wat ik heb gedaan waren megastappen vooruit.

Zo ben ik (alleen!!!!) naar mijn collega’s gegaan. Met de trein en de metro en dus ook alle stress van het overstappen en overvolle treinen enz… Voordat ik wegging heb ik ongeveer 300.000 excuses bedacht om niet te gaan. En toch liep ik rond 9 uur richting de metro en zat ik er even later in. Om niet heel veel later in de trein te zitten. Zonder paniekaanvallen ben ik deze reis doorgekomen. OEF overleefd! Dat was wat ik dacht toen ik het pand binnenstapte. De rest is te doen. Bekende gezichten van lieve mensen, dus dat moet goed komen.

Maar wat denk je? Geen bekende gezichten. Op de afdeling waar ik werk zaten alleen maar onbekende collega’s. (Gelukkig waren het wel lieve meiden…) Maar schrikken was het wel eventjes. Al snel kwamen er bekende gezichten de vloer op. Wat mij toch wel een veiliger gevoel gaf. Ik ben uiteindelijk nog bijna een uur bij mijn collega’s geweest voor ik het echt niet meer trok. Al die prikkels die ik binnenkreeg eisten hun tol. Ik had het idee daarom maar met de metro naar huis te gaan i.p.v. metro en trein, maar bij het idee dat ik over moest stappen op Beurs bezorgde me een beginnende paniekaanval. Oké! Dat doen we dus niet. Toch maar de trein en de metro genomen en dat ging supervlot. Alles sloot op elkaar aan én het was niet druk. TOP! Thuisgekomen een uur of wat liggen slapen, omdat ik door mijn complete energievoorraad èn al mijn reserves heen was geraakt.

Zondags gingen we Jesse naar opa en oma brengen en ik reed. Niets raars aan, zou je zeggen. Ik bedoel ik rij wel vaker. Maar geloof me, als we richting zuid gaan…dan rijd ik dus echt niet!!! Maar dan ook echt niet! Deze zondag dus wel. En het ging nog goed ook. De terugweg was wel ernstig spannend. We kwamen in een regenbui van heb-ik-jou-daar terecht. Geen hand voor ogen zag ik. De belijning op de weg was niet te zien door de grote hoeveelheid water. Het was echt doodeng. Het liefste had ik de auto langs de kant gezet en Jeff verder laten rijden, maar daar was geen mogelijkheid toe. Althans niet dat ik kon zien…. En weet je? Ik heb het gered! We zijn zonder kleerscheuren of schade aan de auto op de plaats van bestemming aangekomen. Stiekem was ik best een beetje trots op mezelf. Ik had het toch maar geflikt! Op één dag ben ik èn naar zuid èn door een vreselijke regenbui gereden. (Gelukkig was die regenbui niet op zuid overigens haha)

Dan zou je toch zeggen dat het de goede kant op gaat, maar helaas. Woensdags ging de verbouwde AH weer open. Hèhè, eindelijk weer boodschapjes in mijn vertrouwde supermarkt. Nou ja, vertrouwd? Hij is zo rigoureus verbouwd, dat ik echt niets meer kan vinden. En dan was het ook nog eens zo vreselijk druk, dat ik binnen no time maar 1 ding wilde en dat was weg! Weg uit de drukte, weg bij al die mensen. Thuis binnen, veilig in mijn eigen vertrouwde omgeving. Maar ik moest toch ook die verrekte boodschappen halen, dus ik moest er wel rond blijven lopen. Met het zweet in mijn handen en op mijn voorhoofd, duizelingen van ellende, misselijk door de angst heb ik mijn boodschapjes dan gedaan. Bij het naar buiten gaan een plattegrond meegenomen, zodat ik die uit mijn hoofd kon leren voor ik weer terug ging. Met een stevige looppas richting huis gegaan, kleine man voor zijn slaapje naar bed gebracht en zelf ook gaan liggen. Slapen is zo lekker, als ik slaap hoef ik verder namelijk niks te voelen, dan ben ik niet bang, ben ik niet duizelig en heb ik rust in mijn hoofd.

Donderdag was ook een lekkere, kon ik ineens niks meer scherp zien. Waarschijnlijk een bijwerking van de medicijnen of een gevolg van de suiker. Maar eens met de huisarts over babbelen. Verder ging het die dag wel redelijk. En dan de vrijdag. Heb je even? Het duurt niet lang om te vertellen, maar ik denk dat je wel even nodig hebt voor je uitgelachen bent. 😉

Vrijdag ging ik even de potgrond uit de tuin pakken om een paar planten om te potten. (planten??? Jaja, planten, ik ben overstag… dat komt later nog wel eens aan bod 😉) Enniehoe.. Ik ging die potgrond pakken en op de een of andere manier eindigde dat in eerste instantie zonder potgrond, maar met een verzwikte enkel, schaafwond op mijn elleboog en een bult op mijn hoofd. Hoe dan?
Nou, heel eenvoudig… Je heet Monique, stapt de deur uit, zet (kennelijk) je voet verkeerd neer, valt, schaaft je elleboog langs de stenen muur en probeert met je hoofd de schutting een cm of wat de tuin van de buren in te koppen. Oja, natuurlijk wel beginnend bij de betonnen paal. AUW! Lomp? I know! Na even huilen, schelden en wrijven heb ik een nieuwe poging gedaan en is het me wel gelukt! Om de potgrond te pakken dan. Ik heb zelfs de plantjes in hun nieuwe potten kunnen zetten.

Wel loop ik nog steeds mank, en doet die bult echt zeer als ik er per ongeluk met mijn borstel overheen ga. Life sucks! Ach, zoals mijn oma altijd zei: “Het is over voor je een jongetje bent.”❤


Dikke knuffel M0n13k!

P.S.: De schutting staat nog op dezelfde plek.

Geplaatst in De strijd tegen de kilootjes, Depressief, It's my life

Er kan nog meer bij!

Ja hoor! Ik hoorde mijn medepatienten er al vaker over tijdens de ISGP. Als je medicatie krijgt, moet je regelmatig bloed laten prikken. Dit om te kijken of er geen gekke dingen gebeuren in je bloed ofzo. Geen idee waarom eigenlijk. Maar goed, mijn psychiater had het er nooit over en ik dus ook niet. Ik bedoel, ik ga dus echt niet uit mezelf vragen om een naald in mijn aderen te prikken.

Tot een week of drie geleden. Ik had mijn maandelijkse afspraak bij de psychiater en toen begon ze er ineens over. Nu is er geen ontkomen meer aan, dacht ik. Dus gewapend met een labformulier ging ik naar huis. Met het voornemen de volgende dag gelijk te gaan. Je kan het maar gehad hebben, toch?

De volgende dag werd uiteindelijk een week later. Ik durfde gewoon niet. (I know! Laf! Angsthaas! Nergens voor nodig!) En wat denk je? Toen ik er zat, bleek dat ze 6!!!!!!!buisjes wilden hebben. Toen ze tijdens het prikken ongeveer 10x vroeg of ik geen bloedverdunners slikte, nam de onrust alleen maar toe. Maar heb het overleefd en het wachten op de uitslag begon.

Inmiddels was het dus al donderdag en zou ik over 10 dagen pas gebeld worden. Nu verwachtte ik er echt niet veel van. Wilde vooral weten waarom ik zo misselijk blijf van die medicijnen.

De maandag erna ben ik -op verzoek- van de psycholoog even langs de huisarts geweest. De tintelingen in mijn hoofd en het ‘afdwalen’ (tijdens dat afdwalen is het alsof ik even al het contact met de wereld verlies). Niets wereldschokkends, maar ze wilde even bloeddruk e.d. laten meten voor we het op de psyche (en reactie op de EMDR) gooien. Zo gezegd, zo gedaan. Alles bleek in orde te zijn. Pfieuw!

Weer een week later zat ik wederom bij mijn psycholoog, die me vroeg of ik erg geschrokken was van de uitslag van het bloedprikken –de bloedwaarden waren behoorlijk verstoord, zei ze-, Uhm….ik weet van niets! Dat was vreemd, de psychiater had de huisarts gebeld met de uitslagen, op het moment dat ik daar zat. Alleen dat was niet doorgecommuniceerd aan mij. Maar ja, de psycholoog mag en kan daar verder niets over zeggen. Dus ik moest wachten op de belafapraak met de psychiater voor die middag gepland stond.

Tijdens deze belafapraak kreeg ik te horen dat de ontstekingswaarde, leverwaarde en bloedsuikerwaarde te hoog waren en de waarde voor vitamine D was te laag (waar dit alles aan jaar geleden nog gewoon prima was.). Waarom de huisarts niets gezegd had, snapte ze niet. Zij had gehoord dat ze het gelijk zouden bespreken. Nou ja, na een telefoontje met de huisarts, kon ik de volgende dag langskomen.

Over de verhoogde lever- en ontstekingswaarde moest ik me vooral niet druk maken. Wordt wel in de gaten gehouden, maar is niet zorgwekkend. Voor de vitamine D krijg ik wel medicijnen, maar ook deze is niet schrikbarend laag (37 waar deze 50+ moet zijn!). Maar die suikerwaarde. Tsja, daar kon ze lang of kort over zijn. Die is gewoon veel te hoog. Mijn protest dat ik net gegeten had, werd van tafel geveegd. Het ging namelijk om een gemiddelde van de afgelopen weken. (Kak!)

Lang verhaal kort (kan dat nog?): ik ben sinds dinsdag officieel diabeet of suikerpatiënt, maar net hoe je het wilt noemen. Dit kwam even heel hard aan. Alsof iemand de huisarts bokshandschoenen had aangedaan en gezegd dat ze mij een klap in mijn gezicht mocht geven. Auw! The horror! Hiervoor dus ook medicijnen slikken. Gelukkig nog geen insuline spuiten.

Nu is het dus uitzoeken wat ik wel en vooral wat ik niet meer mag eten en/of drinken. Afvallen kan ook helpen een beter suikerwaarde te krijgen. Pfffff werkelijk geen idee wat het inhoud om diabetes te hebben. Gelukkig krijg ik hulp van de POH (praktijk ondersteuner huisarts) om dit allemaal uit te zoeken en er een weg in te vinden.

Inmiddels zijn we een paar dagen verder (2 welteverstaan) en is het een beetje gedaald. En ik weet dat het niet het einde van de wereld is, maar nu voelt het wel even zo. Ach, dat gevoel zal ook wel weer overgaan, zodra ik een manier heb gevonden hiermee om te gaan.

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in Depressief, It's my life

Avontuur(tje)

Eindelijk ben ik weer een beetje bijgekomen van mijn hachelijke avontuurtje. Oké! Ik overdrijf een beetje, maar het was best even spannend. Het heeft voor een flinke paniek gezorgd. En die was helaas niet zo 1 2 3 weer weg.

Wat er gebeurde? Ik zal het je vertellen.

Vorige week had ik niet mijn beste week ooit. Sterker nog, het ging even helemaal niet zo goed. Ik zat alleen maar binnen, kwam eigenlijk helemaal niet buiten. Ja, om even de kleine man naar het kinderdagverblijf te brengen en op te halen. Daar hield het wel een beetje mee op.

Donderdagochtend had ik de kleine man naar het kinderdagverblijf gebracht en daarna mezelf ‘knus’ geïnstalleerd op de bank. Netflix aan, ontbijtje en mijn telefoon binnen handbereik. Het zou vanzelf wel 17 uur worden en dan kon ik mijn kleine man weer gaan halen. Tussendoor vooral slapen, eten en Netflix. Ja! Zo’n week was het inmiddels al. Donderdag liep het even anders.

Terwijl ik zo ‘knus’ in de bank zit weggedoken, belt Jeff. Hij zei dat het misschien wel een idee was om er even op uit te gaan. Even naar ‘de dooie bomen’ en stukje wandelen en misschien wat foto’s maken. Het was prachtig weer, zei hij! En weet je? Als je zelf niks kan bedenken, is het wel fijn als een ander dat voor je doet. En daar ging ik dus…gewapend met mijn camera naar de auto. En KOUD!!! Het was zo vreselijk KOUD! Prachtig weer? Ik bevries! Maar ik laat me niet kennen. Stap in de auto, verwarming op standje sauna en gaan.

Om die vreselijke weg naar de ‘dooie bomen’ te vermijden, ging ik naar de ‘groenzoom’ in Bleiswijk. Volgens Google Maps ongeveer 20 minuten rijden en geen files. Dat moet dan toch lukken, zou je zeggen. NIET DUS!

Stukje N219, stukje A12. Bij Zoetermeer er af. So far, so good! Huppakee! De N470 op. Zelfs dat lukte, maar toen werd het lastig. Google zei: ”Neem de 3de afslag op de rotonde en ga rechtdoor.” Dus ik neem de 3de afslag en begin te twijfelen, want dit was niet rechtdoor, dit was linksaf. Hmmmm. Omkeren dan maar en door op de N470. Maar gelukkig Google herstelde snel en stuurde mij bij de volgende rotonde weer de 3de afslag in. En terwijl ik de eerste zijstraat net voorbij ben, roept ze: ”Ga nu naar links!” Uhm, tsja, te laat! Daar was ik al voorbij. (Voel mijn paniek langzaam toenemen!) Terwijl ik zit te twijfelen of ik moet keren of niet, wordt de route herrekend en kan ik rechtdoor rijden. Over een nog smaller weggetje dan het weggetje wat ik probeerde te vermijden door NIET naar de ‘dooie bomen’ te gaan! ARGH! En natuurlijk is het daar onwijs druk. Vrachtwagens die me tegemoetkomen – ‘Nee! Ik kan niet te ver opzij! Er is een sloot naast me!’- fietsers voor me, die ik maar niet in kan halen omdat er steeds tegenliggers zijn. En als je ze dan eindelijk aan het inhalen bent, roept Google: “Ga hier naar rechts!”. Ja! Kom op nou! Even serieus! Dit meen je niet?! Hoe dan? Ik ben die straat dus alweer voorbij en keren gaat hier dus echt niet. (Paniekniveau op een schaal van 1 tot 10. Nu op een dikke 8!) Dus rechtdoor maar weer en wachten op de volgende aanwijzing. Op dit moment staat het huilen me niet meer nader dan het lachen, maar zit ik gewoon te huilen. Terwijl ik mezelf aan de ene kant heel erg probeer tot rust te maken en aan de andere kant ben ik bezig mezelf voor van alles uit te maken. Want –even serieus– hoe suf is het als je zelfs MET navigatie continu verkeerd rijdt! (Paniekniveau op een schaal van 1 tot 10. Inmiddels een 11!)

Om een lang verhaal kort te maken. Na een flinke omweg door Oude Leede, Pijnacker en Delfgauw, kwam ik weer terug op de N470! Op het moment dat de o-zo vriendelijke Google –die ik inmiddels wel kan schieten– weer de Oude Leedeweg instuurt, weet ik in ieder geval dat ik direct naar links moet. Vanaf dat punt ging het dan eindelijk redelijk soepel. En zo kwam ik na ruim een uur op de plek van bestemming aan! (In Bleiswijk! EDIT: Berkel en Rodenrijs! Met dank aan Esther!)

Auto geparkeerd en het park ingelopen. Maar doordat de paniek zo hoog was opgelopen door die vreselijke weggetjes (in een overigens prachtige omgeving), kwam ik niet echt tot rust. Dat ÉN ik moest naar de wc! ARGH! Toch even de tijd genomen om wat foto’s te maken. Helaas de flamingo’s niet gezien. Ik weet niet waarom, maar wou eigenlijk pinguïns typen, welke ik daar overigens ook niet heb gezien.

Na een half uurtje lopen, ben ik toch maar terug naar de auto gegaan om terug naar huis te rijden. Dit keer NIET met Google Maps, maar met Waze. Het verschil? Met Waze kom ik wel waar ik wezen moet.

Ach! Dit is zo’n dag waarvan je zegt: “Later lachen we er om.” Maar nu nog even niet. Gelukkig heb ik er wel een paar mooie foto’s weten te schieten, ondanks de onrust.

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in Depressief, It's my life

Yes! Ik heb hem!

Ik weet het ik ben niet de eerste die hem heeft. Maar dat maakt niet uit! Ik heb hem!

Vraag je je al af wat het is? Ik zal het je vertellen.

Een paar maanden geleden kwam ik op internet het verhaal tegen over de ;-tattoo. Deze tattoo van de semicolon staat voor hoop en liefde aan degenen die worstelen met depressie, zelfmoord, verslaving en zelfverwonding.

Het is inmiddels algemeen bekend dat ik worstel met een zware depressie. Natuurlijk heb ik af en toe een wat betere dag. (en geloof me, beter betekent zeker niet dat ik kan zeggen dat het goed gaat! Helaas!) Enniehoe… Die tattoo. In mijn hoofd werd deze al snel uitgewerkt naar een tattoo met de tekst Never give up! En het woord Warrior. Of toch Survivor? Oef. Dat kiezen is nog vrij lastig. En dan moet ie natuurlijk nog geplaatst worden. In November was ik daar helemaal klaar voor. Helaas ging door omstandigheden de gemaakte afspraak niet door. En dat bleek achteraf maar goed ook. Ook al baalde ik in eerste instantie echt heel erg.

Zoals ik al zei, twijfelde ik tussen ‘Warrior en Survivor’. En zoals ze zeggen. Everything happens for a reason. Als ik in November deze tattoo had laten zetten, was Warrior de winnaar geweest. En ik weet niet of ik daar achteraf blij mee geweest zou zijn.

De dag van het afscheid van de therapiegroep was ik nog steeds aan het twijfelen tussen Warrior en Survivor. Tot het moment dat 1 van de behandelaars haar afscheidsbrief aan mij voorlas en mij een echte survivor noemde. Dat was het moment waarop ik zeker wist: “Het moet Survivor worden! Niet Warrior!”

Helaas bleek ‘mijn’ tatoeëerder tijdelijk niet te kunnen werken. En dan kan je zeggen: ‘Dan ga je toch naar een andere. Op elke straathoek een tattooshop.’ Tsja, dat klopt! Maar nee!’ Het gaat niet om zomaar een tattoo. Het is er 1 met betekenis en dan wacht ik liever langer tot hij gezet kan worden door iemand waar ik vertrouwen in heb en waarvan ik geloof dat ze begrijpt wat ik voel. (daar bleek ik overigens gelijk in te hebben. Ze weet echt heel goed wat ik voel.)

Vorige week was het dan (eindelijk) zover. Hij ging geplaatst worden. En wat een dag had ik daar voor uitgekozen zeg. Die dag was ik zo moe, zo ongelooflijk moe. Heb de hele ochtend liggen slapen. Ik wilde ook niets anders. Aan het begin van de middag even medicijnen bespreken bij de psychiater en daarna …… jaaaaaaa .. Pijn lijden! 🤪

Samen hebben we uiteindelijk de tattoo ontworpen. Ik had wel wat ideeën, maar ik ben zo acreatief als iemand maar kan zijn dus die kwamen er niet echt uit. Nadat we het ontwerp hadden, ging het echte werk beginnen. Bij elke letter die er kwam te staan, kwam er een nieuwe traan in mijn ogen. Niet van de pijn, niet van spijt, maar van opluchting. Dat het er van kwam. Een tattoo die me nu laat weten dat ik dit aan kan. Dat ik dit gevecht kan (en zal) winnen! En een tattoo die, wanneer ik dit gevecht dan eindelijk gewonnen heb, mij er aan herinnert dat ik erdoorheen gekomen ben. En dat je nooit moet opgeven!

I am a survivor and i won’t give Up!
Geplaatst in Depressief

Zwaar en donker

Afgelopen vrijdag heb ik een blog geschreven en deze – zoals (bijna) altijd- aan Jeff laten lezen voor ik hem ging plaatsen. Ik vind het erg prettig om feedback te krijgen voor ik iets plaats.

Alleen dit keer schrok ik een beetje van de feedback. Normaal zijn er misschien een paar kleine aanpassingen nodig. Dit keer bleef het stil. Daar schrok ik een beetje van. Ik snapte totaal niet waarom hij stil bleef. Was het zo slecht? Zaten er zoveel fouten in? Waarom bleef hij zo stil? Natuurlijk konden we het er op dat moment niet over hebben, omdat er anderen bij waren.

Na een tijdje was er dan eindelijk gelegenheid om het te bespreken en toen bleek dat hij het een zwaar en donker blog vond, waar hij erg van geschrokken was. We hebben het er goed over gehad en naar aanleiding daarvan heb ik besloten het niet te plaatsen. Vrijwel iedereen die dit leest weet dat ik depressief ben. Iedereen weet dat de therapie (EMDR), het stoppen van de groepstherapie (ISGP) en alles er omheen niet makkelijk is voor mij. Daar wil ik het voor nu even bij laten. En over naar de leukere dingen.

5 December was de goedheiligman jarig en dat hebben we dit jaar geweten zeg. Op 4 december werden wij namelijk verwend met een nieuw autootje. Hij had zelfs gedacht aan een open dak… Yeah! Oké, natuurlijk weet ik dat dit niet van de goedheiligman komt en dat we hier zelf voor gezorgd hebben! Maar een verrassing was het wel. We hadden hem namelijk nog niet gezien. Huh? Ongezien een auto gekocht? Ja! Nou ja, gedeeltelijk. We hadden een andere uitvoering gezien en uiteindelijk voor deze gekozen. Dus toen we het autootje gingen ophalen, was het een verrassing wat er onder dat doek vandaan zou komen.

Ondanks dat ik het fijn vind een nieuwe veilige auto te hebben, mis ik mijn oude bakkie best wel. Mijn lieve grijze golfje -dat mij, vanaf het moment dat ik mijn rijbewijs heb gehaald, overal heen heeft gebracht. Lief golfje, ik ga je missen! En ik hoop oprecht dat je onze keuze begrijpt!😉

Nadat de goedheiligman met zijn pieten weer naar Spanje (Ik wou dus echt Frankrijk typen… Geen idee waarom…) was vertrokken, werd het tijd om de kerstboom neer te gaan zetten. Werd tijd? Nou ja, WORDT tijd! Het enige wat er al gebeurd is, is dat de kerstboom naar beneden is gehaald. Alleen hij staat nog niet. Voorlopig ligt hij nog netjes te liggen in de zak waar hij sinds januari in ligt. Eerlijk waar, ik ben geloof ik nog nooit zo laat geweest met het neerzetten van de kerstboom. Maar ik heb er gewoon geen energie voor. Gewoon blech… Aan de andere kant… Ik ben niet de enige hier in huis en de rest van het gezin vind het -zeer waarschijnlijk- wel leuk als we het huis ook dit jaar weer kerstig gaan maken met zijn allen. Het plan is veranderd van: “De kerstboom wordt op 6 december neergezet” (dit is niet meer haalbaar dit jaar), naar “de kerstboom staat versierd en al op zijn plek vóór eerste kerstdag”. Dit geeft ons nog 9 dagen om het plan te voltooien. Dat moet te doen zijn toch? Zelfs met alle drukke agenda’s in het gezin (school, sport, werk, kinderdagverblijf, opa’s en oma’s, therapie enz.).

Lieve allemaal,

Jullie hebben lang moeten wachten op een update. Maar –zoals ik eerder zei- wilde ik jullie niet opzadelen met een vreselijk zwaar en donker blog. En eerlijk is eerlijk, een blog met puur humor is op dit moment helaas nog niet mogelijk…..(ook al doe ik daar echt mijn best voor)

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in Depressief

Bang

Er zijn steeds meer momenten waarop ik heel bang ben. (Gek eigenlijk, er zijn namelijk ook steeds minder dingen waar ik bang voor ben) Waarvoor? Als je verder leest, zal ik het je vertellen.

In augustus begon ik met de ISGP therapie (Intensief Specialistisch GroepsProgramma). Een groepstherapie voor mensen met een depressie. Toen ik wist dat ik hiermee zou gaan beginnen, was ik al snel aan het aftellen naar 5 december. Niet vanwege Sinterklaas :-p, maar vanwege het feit dat die dag mijn laatste dag therapie zou zijn. Wat keek ik daar naar uit! Maar nu….?

Nu wil ik niets liever dan er nog een keer 16 weken aan vast plakken. Ik heb namelijk helemaal niet het gevoel dat ik er klaar voor ben om weer de grote boze wereld in te gaan. Helaas is het niet mogelijk om die extra weken er aan te plakken. Maar wat moet ik dan? Ik ben er nog niet! Nog steeds overheerst de somberheid. 5 december komt steeds dichterbij en ik word er stik nerveus van. Hoe dichterbij die datum komt, hoe moeilijker het lijkt te worden.

Het is niet alleen dat dan de therapie stopt, maar ook de mensen met wie ik in die groep zit ga ik missen. Want al die weken deel je lief en leed met elkaar. Je verteld elkaar dingen die je misschien nog nooit aan een ander hebt verteld. Je kan daar je angsten delen, zonder dat er iemand raar tegen je gaat doen. Je kan daar zo volledig je eigen depressieve ik zijn, maar ook als je iets positiefs hebt, wordt dat uiteraard gedeeld. Het is niet alleen maar kommer en kwel. Er wordt juist gekeken naar de positieve momenten. De momenten waar je normaal niet zo snel bij stil staat. Bijvoorbeeld als ik een keer niet heb geslapen overdag (die momenten zijn nog steeds heel zeldzaam helaas). Zelf vind ik dat ik dat eigenlijk niet bijzonder moet vinden, maar daar leer je dat het voor iemand met een depressie wel degelijk een prestatie is om niet overdag te slapen.

Hoe moet ik dit soort kleine dingen nou zelf gaan zien de komende tijd. Dat vind ik oprecht heel moeilijk. Die kleine positieve momentjes, het herkennen van genietmomentjes…hoe ga ik dat doen? Ik heb werkelijk geen idee.

Gelukkig heeft mijn psycholoog me al wel laten weten, mij niet te laten vallen na deze 16 weken. Dat voelt wel als een opluchting. We zijn aan het kijken wat een goed vervolgtraject is voor mij, na de 16 weken ISGP. Dat ik zal beginnen met een aantal sessies EMDR staat in ieder geval al vast.

Over 2 weken is het al zover, dan is het de laatste dag. Dan moet ik afscheid gaan nemen. (en we weten allemaal hoe goed ik daar in ben) Afscheid van een groepje mooie mensen, waarmee ik een aantal bijzondere momenten heb mogen delen.

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in Depressief

Instagram helpt

Compleet overdonderd was ik. Oké in eerste instantie vond ik het allemaal maar lang duren. Er kwamen nul reacties en dat voor wel een minuut of 10. Enig idee hoe lang dat is? Zeker als je zit te wachten?!?! 😉

Sorry! Ik val met de deur in huis en waarschijnlijk heb je echt geen idee waar ik het over heb. (Behalve natuurlijk als je mijn verhaal op Instagram hebt gezien) Laat het me even uitleggen. 😉

Elke week moeten wij (de groep waarmee ik therapie volg) een doel voor de komende week bedenken. Het moet een haalbaar doel zijn, zodat je niet elke keer weer moet zeggen dat het niet gelukt is. Daarnaast moet het aansluiten op je hoofddoelen die aan het begin van het traject zijn opgesteld. Eén van mijn hoofddoelen is, werken aan mijn zelfvertrouwen. Waar sommigen blaken van het zelfvertrouwen, heb ik er te weinig van. Positieve punten van mezelf opnoemen vind ik vreselijk moeilijk. Mijn doel voor afgelopen week was dan ook om een aantal positieve punten over mezelf op te schrijven.

Natuurlijk ben ik daar vorige week donderdag – de doelen stellen we elke donderdag op – direct aan begonnen. NOT! Vorige week was – op zijn zachtst gezegd – een kakweek. Nu voel ik me al een tijd niet heel erg jofel, maar vorige week was een nieuw dieptepunt. BAH! Dus donderdag werd vrijdag, vrijdag werd zaterdag enzovoort enzovoort enzovoort. Gisteravond was er lichte paniek. Ik moest die positieve punten nog opschrijven. Ik had er pas 1 (die kreeg ik van een groepsgenootje gelijk mee: “Je bent leuk!”). Ik kan toch niet met maar 1 punt aankomen. Oh help!

Na een tijdje naar een zo goed als leeg blaadje te hebben zitten staren, heb ik de kracht van internet opgeroepen en een hulpvraag op Instagram gezet. De vraag was: “Als je 1 positief kenmerk van mij op moest noemen. Wat zou dat zijn?” En toen begon het wachten.

Na een paar minuten nog steeds geen reactie. Dus toch maar zelf (samen met Jeff) nog harder gaan denken. (Ik was degene die hard moest denken. Jeff zou binnen no time een blaadje vol hebben voor me 😉) Uiteindelijk is het me, met zijn hulp dus, gelukt om een aantal positieve punten te benoemen.

Later die avond keek ik toch nog een keer op Instagram (oké, dat doe ik meerdere keren per avond. Maar dit keer met een reden) en toen waren er wel een aantal reacties gekomen. De een nog liever dan de ander.

En weet je? Dat deed me echt heel heel goed. Dat kleine beetje erkenning. Al is het doordat ik zelf de vraag stelde. Want ja? Zouden ze dit ook zeggen als ik het niet zou vragen? En stiekem ook wel een beetje die onzekerheid… Menen ze wat ze zeggen? Of zeggen ze het omdat ik het vraag? Omdat ze denken dat dit is wat ik wil horen? En dan kijk ik naar wie er gereageerd hebben en is een groot deel van die twijfel direct weg. Ik moet ook gewoon focussen op de positieve en vooral heel erg lieve woorden van de mensen en niet op mijn negatieve en twijfelende gedachtes.

Aan eenieder die gereageerd heeft. Dank voor zoveel liefde! ❤

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in Depressief, It's my life

De zwarte hond

Ik dacht dat ik sinds eind maart depressief ben geworden, maar het blijkt al veel en veel langer aan de gang te zijn.

Weet je nog dat ik zo moe was? En weet je hoe vaak ik toen de vraag heb gehad of ik geen burn-out had of depressief was? Elke keer was mijn antwoord. “Nee joh! Daar komt het niet door. Dat heb ik niet.” Al die tijd heb ik gedacht dat er een lichamelijke oorzaak voor moest zijn. Dit blijkt bij nader inzien dus toch niet zo te zijn. Tot dit inzicht ben ik de afgelopen tijd gekomen.

Ik ben niet sinds een half jaar depressief, maar dit proces loopt dus al bijna 2 jaar (als het niet langer is).

Natuurlijk zijn er een heleboel factoren die hebben meegespeeld om bovenstaande in te zien. 1 van die dingen is een filmpje op You Tube over de zwarte hond.

Dit filmpje wilde ik even met jullie delen. Niet alleen omdat het mij geholpen heeft om te begrijpen wat ‘depressief zijn’ inhoudt, maar misschien kan het jullie ook helpen op wat voor manier en voor welke reden dan ook.

Je begrijpt: Zodra ik deze hond heb uitgelaten, hoef ik geen zwarte hond meer. Hoe schattig ze in het begin ook ogen. Als puppy zijn ze goed te handhaven; maar hoe groter ze worden, hoe moeilijker ze te handelen zijn.

Waarom heb ik nooit iets gezegd? Waarom heb ik nooit laten weten dat het steeds moeilijker ging? Om niemand te belasten! Iedereen heeft zijn eigen sores, daar ga ik de mijne niet bovenop gooien. Snap je? Het is lastig uit te leggen. Degene die mij kennen, zeggen dat ik te veel voor anderen doe en niet genoeg voor mezelf. Dat is misschien ook wel zo, maar is ook een beetje de aard van het beestje.

Enniehoe, ik ben keihard aan het werk om hier uit te komen. Gaat het lukken? JA! Alleen zeg ik geen tijd waarin het me gaat lukken. (iets met de lat niet te hoog leggen en zo 😉)

Lieve allemaal, dit was even een tussendoorblog. Niet te lang en niet te kort. Ik moest dit gewoon even kwijt. En ik wil jullie bedanken voor het lezen en de lieve woorden die jullie elke keer weer naar me toegooien. Al lijkt het misschien niet altijd zo, het helpt echt!

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in Depressief, It's my life

Mijn zoektocht naar positiviteit…

Ik weet het. Het is een tijdje stil geweest hier. De energie is er een beetje uit. Een beetje boel. En heel eerlijk.. ik heb er gewoon even geen zin in. Ow niet alleen in het schrijven niet hoor, maar gewoon bijna nergens zin in. Ik doe wel dingen, omdat ik weet dat het me uiteindelijk zal helpen. Maar dat kost me dan weer zoveel energie, dat schrijven niet lukt.

Maar nu vond ik dat het tijd werd dat jullie weer wat van mij konden lezen. Voor diegene die voornamelijk positief willen lezen…. STOP! Lees verder “Mijn zoektocht naar positiviteit…”

Geplaatst in Depressief, It's my life

Heftige chaos

Ik heb gespijbeld! Ja echt!

Maandag was een behoorlijk heftige dag. Weet je wat? Laat het woordje ‘behoorlijk’ maar weg.

Maandag was een heftige dag. Het was mijn beurt om mijn verhaal te vertellen. De hele week had ik er al tegenop gezien. Dit is wel het moeilijkste onderdeel van de hele therapie denk ik. Maar toch had ik niet verwacht dat het zoveel impact zou hebben. Na de verplichte wandeling om de hoofden te legen aan het einde van de sessie, ben ik op mijn fiets gestapt. Ik dacht…. Ik ‘nail’ die 10 km wel even naar huis. JA! Niet dus… Wat denk je? Voorband lek! Nee ! Niet nu! Dat was even een slechte timing van mijn fiets. BAH! Halverwege kon ik dus aan de kant en niet meer verder fietsen. Gelukkig was daar mijn persoonlijke superheld Jeff weer, die al onderweg was naar huis en mij daar – halverwege de route naar huis- heeft opgepikt. Fiets achter in de auto gemikt en op naar huis.

De hele tijd geprobeerd om alles weer terug in de laatjes te stoppen. Je weet wel, die figuurlijk laatjes in je hoofd waar je alles netjes in op kan bergen. Vervolgens doe je ze op slot en hoef je nergens meer aan te denken. Helaas ging deze vlieger niet meer op. De laatjes allemaal volledig uit hun rails getrokken en overhoop gehaald -alsof er een inbreker is binnen geweest, die alle lades leeg heeft getrokken- waardoor het een enorme chaos in mijn hoofd was geworden. Toen ik alles terug in de laatjes probeerde te proppen, bleek dat de kastjes waar de laatjes in zaten ook niet zo stevig meer waren en uit elkaar vielen. Met andere woorden, het wordt tijd om er mee te dealen in plaats van alles weg te stoppen.

Maandagavond samen met Jeff mijn band geplakt (Lees: Jeff heeft mijn band geplakt en ik zat er bij en keek er naar 😉) Daarna met een gevoel alsof er die dag 6x met een stoomwals over me heen gereden was mijn bed ingedoken.

Dinsdag werd ik wakker met datzelfde gevoel. Beetje alsof je de griep hebt. Bah! Al snel besloten dat ik die dag niet naar therapie zou gaan en thuis in bed zou blijven. Zo gezegd, zo gedaan. Nadat ik de kleine man naar het kinderdagverblijf had gebracht en braaf had gebeld om me af te melden –is het dan nog wel spijbelen?– , ben ik mijn bed in gedoken om er pas ergens in de middag weer uit te komen. Woensdag ging het gelukkig weer iets beter, als in…. ik was niet meer zo heel beroerd (behalve de standaard misselijkheid door de medicijnen.)

Donderdagochtend zat ik weer op de fiets. Een fiets met 2 harde banden dit keer! Het was prima weer om te fietsen. Alleen was mijn idee om vanaf donderdag toch weer te gaan beginnen met het kwijtraken van wat kilo’s door de koolhydraten te gaan minderen misschien niet het beste idee. Ik had dus slechts een paar crackers op als ontbijt, wat met 10km fietsen niet voldoende bleek te zijn. Gelukkig had ik wel een kleine lunch meegenomen, waardoor ik voor de 10km terugweg weer wat energie had.

Toen ik de terugweg startte had ik bedacht: “Jammer dan die kilo’s! Ik vind dat ik na zo’n week best even een pitstop mag maken bij de Mac.” Zo gezegd, niet zo gedaan. In plaats van te stoppen bij de Mac ben ik er keihard voorbij gefietst. En echt keihard, want ik heb de 10km terug in een kleine 43 minuten gefietst. WAUW! Dat is een kleine 7 minuten sneller dan mijn normale tijd. Dit had waarschijnlijk te maken met het feit dat ik echt enorm trek kreeg en wist dat er thuis te eten was. Omkeren en toch naar de Mac rijden is een optie die voorbij gekomen is in mijn hoofd, maar die wist ik aan de kant te schuiven. Dat had ik wel erg zwak gevonden van mezelf.

Vrijdag was wederom een pittige dag. Als eerste even langs geweest bij mijn collega’s, voor ik me moest melden bij de bedrijfsarts. Na het gesprek met de bedrijfsarts ook een gesprek met HR gehad en nog een kort gesprekje met de verzuimcoach. Alle gesprekken verliepen positief. Stuk voor stuk fijne mensen. (Ja! Ook mijn collega’s zijn fijne mensen. En dat zeg ik echt niet omdat ze dit lezen, maar omdat het zo is.) Ik mis ze echt wel. Al is het soms als kiespijn. (geintje jongens!) Na al deze gesprekken ben ik thuis op de bank geploft… Even helemaal niets! Voor ik die middag weer een uurtje therapie zou hebben, zijn we -om de opgebouwde spanning en de opbouwende spanning te verlagen- wezen lunchen bij een ‘nieuw’ restaurant van De Beren. Omdat de zon lekker fel scheen en de wind zich even afzijdig hield, konden we buiten op het terras zitten.

Jeff had spareribs. Ik deze Club Sandwich Zalm met patat

En dat in het zonnetje. Kan niet anders zeggen dan dat het erg lekker was… Na de lunch nog even rustig gezeten voordat ik naar de volgende afspraak moest.

Uitzicht over de IJssel

En toch hè… Toch waren het al met al veel te veel prikkels. Kan dat? Mijn hemel, nou geloof me, dat kan! Vandaag (zaterdag) was ik dus weer geen knip voor mijn neus waard, zelfs de dagelijkse wandeling was ruim de helft korter dan normaal.

Al met al ben ik dus niet (LET OP: NIET!!!!) naar de Mac geweest. Heb niet de volledige 60 km gefietst, maar ‘slechts’ 35km. In mijn hoofd is het een enorme chaos. Maar ik klaag niet en blijf vechten.

Wacht even, even omdenken:

  • IK ben NIET naar de Mac geweest.
  • Ik heb maar liefst 35 km gefietst!
  • En die chaos in mijn hoofd zal verdwijnen!

Dikke knuffel M0n13k

HET.LEVEN.
HEEFT.UPS.EN.DOWNS.
DAT.NOEMEN.WE.SQUATS.

RUMAG.                                            

Geplaatst in Depressief, It's my life

Wereldhavendagen

Al jaren ga ik naar de Wereldhavendagen. Het begon als jaarlijks uitje met een oud-collegaatje op de zaterdagavond naar het vuurwerk en de optredens. Zo leuk! Ilse de Lange, Raymond van het Groenewoud en nog vele anderen hebben we daar voorbij zien komen. Langs de Boompjes op de trappen zitten kijken naar hele leuke en goeie optredens tot het vuurwerk ging beginnen.

Toen de kindjes kwamen verwaterde dat helaas. Maar wel bleef ik naar de Wereldhavendagen gaan. Maar nu overdag met de kindjes. Geen artiesten, geen vuurwerk, wel boten en helikopters, kraanwagens en zelfs wapens.

En dit jaar ging het niet. Ik kan niet in die drukte. Zoals ik al zei, word ik al eng bij de gedachte.

En toch……… toch ben ik geweest. Zondag gingen we de kleine man wegbrengen naar opa en oma, die vrijwel aan de Maas wonen. En aan die kant van de maas is het heel rustig. Alsin er liep vrijwel niemand. En wij dus wel. Kon ik toch nog een beetje meekrijgen van de Wereldhavendagen. De kleine man genoot zichtbaar van de helikopter die heel laag over kwam vliegen. Over and over again.

Kijk dit mannetje eens genieten!

Van een afstandje staan kijken naar de bedrijvigheid op het water en in de lucht.

Waertaxi, spido en nog wat andere snelle boten op de Maas

Hopelijk volgend jaar weer langs de bootjes lopen….. Dat maakt het toch net even echter. Want echt! Als je tijdens de Wereldhavendagen langs al die machtige schepen loopt, een rondje vaart met de Spido of de haven bezoekt tijdens een van de rondleidingen, dan denk je:” Wat is Rotterdam toch mooi!

Maar het was wel prettig. Even uitwaaien langs het water. De spanningen voor maandag weg laten waaien over het water.

De Erasmusbrug, Willemsbrug en De Hef op 1 foto.

Blijft toch een mooi plaatje, de Euromast!

Spanningen voor maandag, want maandag begint er weer een nieuwe week. Dat samen met de bijwerkingen van mijn nieuwe medicatie zorgt er voor dat ik me alles behalve goed voel. Maar dit gaat allemaal voorbij. Zoals alles……gaat ook dit voorbij. En dit bedoel ik natuurlijk op de meest positieve manier die er is….

Deze week begon even anders dan anders. Vanwege technische redenen werden we allemaal naar huis gestuurd. Nog een geluk dat ik niet op de fiets was, maar gebracht met de auto. Hierdoor wel de nodige beweging misgelopen. Gelukkig werkte het weer goed mee en hebben we na het eten een stukje gelopen.

Tijdens het wandelen kwamen we deze beauty tegen.

En weer denk je:” Wat is Rotterdam toch mooi!”

Hoe is jouw week begonnen? Vertel je het mij hieronder?

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in Depressief, It's my life

Mijn hoofd weet wat leuk is, maar mijn gevoel doet niet mee.

Dit las ik laatst bij @iedereen_perfect op Instagram en vond dit een mooie tekst om mee te gaan stoeien.

Toen ik begon met het schrijven van dit blog, kwam ik er na een half uur achter dat ik alleen maar aan het klagen was. En laat dat nou precies iets zijn wat ik jullie niet aan wil doen. Eigenlijk wilde ik het met haar tekst juist luchtig houden.

Daarom heb ik alles wat ik geschreven had verwijderd en ben ik hieronder helemaal overnieuw begonnen.

Herkansing

Hittegolf nummer 2 is een feit. Nee! Daar ben ik lekker mee. Ik heb bij de eerste hittegolf zitten smeken om hem voorbij te laten gaan. Niet of er dan een paar weken later alsjeblieft nog een mag komen. En dan ook nog in de periode dat ik net begonnen ben aan mijn therapie en moet wennen aan het 20km(!!!) per dag fietsen en dat drie dagen in de week.

Gisteren (de eerste dag weer boven de 30°C) was het echt niet te doen op de fiets. Halverwege bij de McDonalds even gestopt. Even wat drinken, afkoelen in de geaircoditioneerde ruimte. Nou ja, als ik er dan toch ben, kan ik net zo goed een paar kipnuggies nemen en een frietje erbij. Een menuutje it is dus…(KAK! Dat was dus eigenlijk niet de bedoeling. En nu baal ik daar dus wel weer van.)

Maar ja, ik moet dingen blijven doen die ik leuk vind en waar ik van hou toch? Laat ik nou heel erg van eten houden. Al kan ik er ook heel erg van balen dat ik zo erg van eten houd. Vooral als ik het weer eens te veel doe. (En dat is momenteel meer regel dan uitzondering.)

Daarna wel weer op de fiets gestapt. Moet toch naar huis zeg maar. Het laatste stuk was pittig. Halverwege kwam ik oog in oog met een zwanenfamilie die het fietspad blokkeerden. Ik gaf me heel snel gewonnen en ben als een speer omgekeerd en dan toch maar over de brug gegaan. Halverwege de brug wilde ik eigenlijk niets liever dan afstappen, maar dat plezier gunde ik de mensen op hun elektrische fietsen niet. Lachend zonder ook maar een druppeltje zweet kwamen ze voorbij. Brug op, zonder problemen, terwijl het 30°C+ is. Nee, ik ging ze niet het plezier gunnen, dat ze mij af zouden zien stappen. Ik, die zonder accu de brug op aan het zwoegen was. But I did it! Thuis ben ik neergeploft en heeft het een uurtje of 10 geduurd voor ik weer een beetje op adem was. (jaja I know! Overdreven!)

Maar goed. Even terug komen op dingen doen die ik leuk vind. Dingen doen waar ik van hou. Genieten van wat ik doe. 100x per dag krijg ik dat te horen. En natuurlijk wil ik ook wel dingen doen die ik leuk vind, of misschien moet ik zeggen ‘dingen die ik leuk vond’. Momenteel vind ik niet zo veel meer leuk. Het is moeilijk uit te leggen. Mensen snappen het niet. Waarom vind je het niet leuk? Je kon er altijd van genieten, dat is nu toch niet anders? Uhm Jawel! Het is heel anders. Ja maar hoe dan?

*ZUCHT* En dan krijg je een typische M0n13k uitleg. Een uur in een kwartier gezwets, wat voor niemand te volgen is, maar in mijn hoofd echt heel logisch klinkt. Na mijn uitleg kijken mensen mij aan met een blik van: “Ja, en toch moet je gewoon doen wat je leuk vindt!”

Oftewel, mijn uitleg is duidelijk niet duidelijk genoeg. Weken, maanden heb ik gezocht hoe ik het dit het beste kan uitleggen. En daar ben ik bij toeval door @iedereen_perfect perfect bij geholpen. Zij had gereageerd op een foto van mij (geloof ik) en ik ben op haar profiel gaan kijken. (Ja, het plezier mag ik dan kwijt zijn, maar nieuwsgierig ben ik nog steeds.) Op haar profiel kwam ik de tekst tegen die de lading dekt.

Mijn hoofd weet wat leuk is, maar mijn gevoel doet niet mee

Precies wat ik nodig had! Als ik dit zeg tegen mensen, dan begrijpen ze beter wat er aan de hand is. (Waarschijnlijk omdat het niet zo omslachtig is als mijn manier van uitleggen.)

Dank je wel @iedereen_perfect voor je mooie teksten op Instagram!

Terugkomend op het fietsen. Vandaag ben ik een keer niet op de fiets gegaan. Ik had bedacht wel met de auto te kunnen gaan. Aangezien Jeff dat niet echt verantwoord vond, heeft hij aangeboden mij te brengen en halen. DE LIEVERD! Donderdag, als het een stukje koeler is, stap ik wel gewoon weer op de fiets. Helaas kan hij niet 3x in de week voor taxi spelen. 😉


Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in Depressief

En dan komen de mosselen

Nou! Dat hebben we ook weer achter de rug. Doelen stellen voor jezelf is nog best lastig. Je moet namelijk aangeven wat jij wilt, zonder aan anderen te denken. En dat is niet mijn sterkste kant. De vraag wat zij een goed doel vond, werd niet beantwoord.

Gelukkig was ik zo bijdehand geweest een en ander op te schrijven. Dus toen ze vroeg wat ik wilde bereiken, somde ik het lijstje zo op. En klaar! Dacht ik! Niet dus. Ze kwam met de vervolgvraag: Wat heb je nodig om dit te bereiken? Ja uhm… Geen idee. “Oké! Maar wat is dan de reden dat je bijvoorbeeld niet meer alleen over straat durft?”

Pffff…. Dat weet ik niet, als ik dat wist was ik al 10 stappen verder!! En ineens is het doel niet meer om alleen over straat te durven, maar de reden te achterhalen waarom ik dat niet meer durf. Met als gevolg, dat als ik dat eenmaal weet, ik weer alleen over straat zal durven. Dat is waar we voor gaan. En natuurlijk gaan we er ook voor dat ik van die stomme paniek en angsten af kom.

Dan volgen er nog wat praktische punten, zoals wanneer beginnen we…. Dat is de 19de al. Op dat moment slaat de schrik om mijn hart. De 19de. Dat is over anderhalve week. Hoe ga ik me hierop voorbereiden? Wat kan ik verwachten? Ik heb geen idee. De rest van de middag heb ik me vreselijk gevoeld. Soms heb je van te voren het idee dat het wel mee zal vallen, blijkt het toch een stuk zwaarder te zijn dan je dacht. (Niet dat ik niet zenuwachtig was voor dat gesprek. Heb er de halve nacht van wakker gelegen..)

Na een korte slaap ben ik me uit gaan leven op de mosselen. (lekker eten helpt 😉) Bijna 2 uur bezig geweest met het schoonmaken van de mosselen. Je moet er wat voor over hebben. Maar dan heb je ook wel mooie schone mosselen, zoals je in een restaurant krijgt. Het koken gaat gelukkig een stuk sneller. En het eten ook. Al snel was ik er klaar mee. Ze waren echt smerig. Die lucht, die smaak… (En geloof me als ik zeg, dat ik dat niet snel zeg over mosselen!) Ken je die geur van een vies openbaar toilet? Nou, zo roken sommige mosselen en ze smaakten niet veel beter. (niet dat ik weet – of wil weten – hoe een openbaar toilet smaakt) Je kan je waarschijnlijk wel voorstellen hoe ik me de rest van de avond gevoeld heb. Mentaal in de kreukels door het gesprek eerder die middag en lichamelijk in de kreukels door de mosselen. Vroeg naar bed dus maar.

Vanmorgen ging het nog niet veel beter. Mijn maag was nog behoorlijk aan het rommelen. Gelukkig inmiddels (lichamelijk) een beetje opgeknapt. De bezorgers van ons nieuwe fornuis kregen het voor elkaar om de onrust die ik al voelde te versterken. Wat een stelletje onbeschofte horken waren dat zeg. Grofgebekt, luid en denigrerend. Gatver! Hoop dat ze tegen de rest van de mensen waar ze vandaag langs moesten een stuk vriendelijker zijn geweest.

Maar goed, even samengevat:
Doelengesprek – check
Startdatum bekend – check
Nieuw fornuis – check
Nooit meer mosselen (denk ik nu) – check

Trusten en een dikke knuffel M0n13k