Geplaatst in Dromen, It's my life

Boswandeling

Het is heerlijk weer voor een boswandeling. Dus daar ga ik. Wat een heerlijkheid. Overal waar ik loop bruine knisperende blaadjes onder mijn voeten. Af en toe een takje wat breekt, waardoor ik me natuurlijk een ongeluk schrik. Bij elke brekende tak sta ik een paar minuten verstijfd stil, met de overtuiging dat iemand mij volgt.

Als ik ervan overtuigd ben dat dit niet het geval is, kan ik weer genieten van het uitzicht. Want -mijn hemel- wat is het mooi hier! De lucht is donker, bijna zwart, alsof het elk moment kan gaan regenen. Wanhopig vraag ik me af waar ik zou kunnen schuilen. Al die bladerloze bomen zullen niet veel beschutting geven.

Na een tijdje lopen hoor ik een geluid. Het duurt even voor ik thuis kan brengen dat het een hondje is. Een puppy wel te verstaan. Superschattig. Een langharige bruine pup met zwarte en witte vlekken. Een lief wit puntje op zijn neus en van die enorme lange oren. Enthousiast loop ik naar hem toe, maar er is een obstakel. Midden in het bos -tussen mij en de pup- staat een raam. Een raam zonder begin en zonder einde.

Het hondje lijkt in een heel ander bos te staan. De bomen zijn groen, geen bladeren op de grond maar een mooie bodembedekking van gras en mos. Beide gezond groen van kleur en de lucht hier… Oranje, rood, paars en roze… Zo mooi! Als was het in een droom! De zon schijnt. Dat is waar ik naar toe wil! Naar de pup in de mooie wereld. Maar hoe kom ik daar?

Ik zak door mijn knieën en leg mijn hand tegen het raam. De pup komt richting het raam en legt zijn pootje tegen het raam op de plek waar mijn hand het raam ook raakt. Hij drukt zijn snuit tegen het raam, alsof hij wil zeggen dat hij bij mij wil zijn. Maar het gaat niet. We kunnen niet bij elkaar komen door het raam wat ertussen zit.  

Met tranen in mijn ogen word ik wakker. De halve dag loop ik me af te vragen hoe ik bij het hondje kan komen. Hoe ik in die mooie wereld kom. Als het gevoel van verdriet wegtrekt, blijft vooral de vraag hangen wat deze droom betekend. Dat gaan we denk ik maar eens uitzoeken.

Dikke knuffel M0n13k

P.S. Mocht je het weten…voel je vrij om het mij te vertellen. Dat kan hieronder… (zelfs anoniem als je dat zou willen 😉)

Geplaatst in Dromen, Gedachtenkronkels

The dark side

Een inkijkje

Is inkijkje echt een woord? Ja toch? Het klinkt zo raar. Het is in ieder geval wat ik nu doe, jullie een inkijkje geven in mijn hoofd. De ‘donkere’ kant van mijn gedachtes. Waarom de donkere kant? Omdat die overheerst momenteel? Omdat ik genoeg heb van te doen alsof ik mij top voel. Omdat ik door het op te schrijven, probeer om de donkere kant opzij te schuiven. Want als ik het opschrijf, is het uit mijn hoofd en kan ik weer even ademhalen.

Lees verder “The dark side”

Geplaatst in Dromen

Beer op de weg

Imagine….

Ik ga trouwen en ik ben zo goed voorbereid dat ik op de dag zelf pas mijn jurk ga halen in een tweedehandswinkel. (Alles op het laatste moment doen, lijkt de laatste tijd steeds beter bij mij te passen) De meneer in de winkel laat me allerlei aftandse jurken zien (echt hè! Met bloemetjes enzo blech!), die in de verste verte niet op een trouwjurk lijken. Mijn stemming wordt er niet beter op. Ineens hoor ik een vreselijk geluid achter me.

Ik draai me om en sta oog in oog met een grote bruine beer. De enige weg naar buiten is achter die beer. Help! Hoe kom ik hier weg? Paniek slaat toe en ik neem een gok. Ik begin keihard te rennen. Doe alsof ik de beer niet zie en ren alsof mijn leven er vanaf hangt. Wat natuurlijk ook zo is…Er zit een hele grote beer achter mij aan. Ik weet mijn auto te bereiken en de beer af te schudden. Als ik achterom kijk, is de beer nergens meer te bekennen. Oef! Die ben ik kwijt.

In mijn autootje begin ik te rijden. Geen idee waarheen. Dat maakt ook echt niet uit. Voor mij zie ik een tunnel opdoemen. Ow bah! Tunnels zijn op zijn zachtst gezegd niet mijn favoriet. Het lukt niet om de afslag te nemen, zodat ik de tunnel kan ontwijken. De afslag lijkt zich te verplaatsen als ik die kant op ga en de tunnel blijft recht voor me. Ik moet er wel doorheen. Ik heb geen keus.

Eenmaal in de tunnel zie ik een complete chaos. Overal auto’s op en in elkaar. Mensen die er uit hangen, sommige half opgegeten lijkt het wel. Dan zie ik hem weer. Bijna aan het einde van de tunnel, ik zie het licht al, staat die beer weer.

Mijn brein werkt sneller dan verwacht en in een honderdste van een seconde neem ik de beslissing om gas te geven en er voorbij te gaan. Ook nu laat ik de beer weer achter me. Pfffff. Opgelucht, maar nog steeds doodsbang, vraag ik me af of ik hulp in moet schakelen, maar aangezien er niets meer te redden valt voor de mensen in de tunnel, besluit ik door te rijden. Hard en zonder verder nog achterom te kijken.

Op het moment dat ik wakker word (Ja! Het was een droom! Wat dacht je dan? 😉), is het eerste wat ik me afvraag: “Wanneer zie ik die beer weer?”

Ik weet dat dromen een betekenis kunnen hebben. Uiteraard al een beetje rondgekeken wat deze droom kan betekenen. Niet de illusie dat het betekend dat ik ga trouwen binnenkort. Maar die beer en die tunnel moeten wel een betekenis hebben. En misschien de beslissingen die ik in die droom heb gemaakt ook wel. Zo jammer dat ik hier niet echt in thuis ben. Kan iemand van mijn lieve lezers een logische verklaring geven? (Nee! Angst voor beren is geen logische verklaring 😂)

Dikke knuffel van een dromerige M0n13k