Geplaatst in It's my life

To good to be true

Wanneer iets te mooi lijkt om waar te zijn, is dat vaak ook zo. Of niet? Een gewonnen prijs blijkt toch niet zo anders te zijn dan je denkt.

Waar dit over gaat? Lees maar even mee!

Een week of 2 geleden (nou ja, ergens tussen kerst en oud en nieuw) werd er aangebeld, terwijl ik net een beetje lag te dutten in de middag. Nadat tot me doorgedrongen was dat het toch echt de deurbel was die ik hoorde, ben ik gaan kijken wie er was. Het ging om een kleine enquête riep ze naar boven. ‘Dan kom ik wel even naar beneden’, zei ik.

‘Het gaat om een enquête over het huishouden’, zegt ze. 4 korte vragen, het zal niet lang duren. Het huishouden, denk ik. Ben je bij de juiste persoon zeg! NOT! Maar goed, braaf beantwoord ik die 4 vragen – ben nu toch al beneden- en bij de tweede vraag schiet ik toch wel een beetje in de lach. Ze vroeg of het huishouden een hobby is…. HALLO! You talkin’ to me! Natuurlijk is het geen hobby. Dat is een moeten. Een ieder die mij kent, zal dat met 100% zekerheid beamen. Enniehoe, na een kort praatje geeft ze aan dat ik een dieptereiniging voor mijn huis kan winnen als ik mijn telefoonnummer achterlaat. En half slaperig, super naïef en om er maar vanaf te zijn, geef ik mijn nummer. Ze geeft me nog een kaartje van het bedrijf, waarop de sociale media kanalen staan. Dit kaartje belandt ongelezen in de vuilnisbak – papierbak, papierbak! Wij scheiden ons afval!– Zij weg, ik terug naar bed. En het is alsof het helemaal niet is gebeurd. Er is geen enquête geweest en ik heb gewoon lekker liggen slapen

Oudejaarsdag gingen we even naar de Intratuin toe om wat planten te kopen om de leegte van de kerstboom op te vullen en een kuhketje eten (zoals Jesse een kroketje noemt). Waar komt die leegte van de kerstboom vandaan? Ik snap het niet! Voordat die boom er stond was die hoek gewoon helemaal volgebouwd. Maar nu staan er een aantal mooie planten. Oogt toch net even anders dan een hoop klerezooi.

Uhm, wacht, oké, rewind…… We gingen dus naar de Intratuin. Op het moment dat we daar wegreden, ging mijn telefoon. En nee! Natuurlijk zat dat ding op dat moment niet aangesloten op de carkit, zal je altijd zien. Dus Jeff neemt op -ik reed- en krijgt gelijk een hele riedel over gewonnen…dieptereiniging…huis..wanneer…enquête… Ik kon niet precies horen waar het over ging, maar zag aan Jeff dat hij er niet veel van begreep. Hij koppelde mijn telefoon aan de carkit en ik kon meepraten. Mijn hart maakte een heel klein sprongetje van vreugde toen ik begreep dat ik de dieptereiniging voor mijn huis gewonnen had. Ze konden aankomende zaterdag al komen. (4 januari dus, voor de oplettende lezer 😉) En wat ze allemaal gingen doen? De gordijnen, de badkamer, de bank, de vloeren en de matrassen. WAUW! Wij hadden dus al bedacht dat de kids extra vroeg uit bed moesten enzo. Helemaal enthousiast aan iedereen verteld dat we dit gewonnen hadden.. Een aantal mensen waren er behoorlijk sceptisch over. Jeff niet in de minste plaats… Maar hé, niet geschoten is altijd mis toch. En ik win ook eens wat.

En toen was het zaterdag en stond daar precies om 10:00 diegene voor de deur met een megadoos die de dieptereiniging zou uitvoeren. Na heel veel informatie over het apparaat -Kirby heet het.. Klinkt leuk toch?- ging ze beginnen. Met een kijkglaasje ipv een stofzak, zodat je goed kan zien wat het doet. Eerst de gordijnen en -eerlijk is eerlijk- je ziet wel aan het filtertje in het kijkglas dat het wat doet… Mijn hemel, wat zijn die dingen stoffig (To do lijst aangevuld met: gordijnen wassen), dat was wel even schrikken. Zo liet ze nog wat dingen zien. Je kan er stof mee afnemen en de lampenkappen stofvrij maken (Dat was mij nog nooit echt gelukt). Maar ook de bank schoonmaken met een opzetstuk wat klopt en zuigt. OMG! Dan denk je dat ding goed te stofzuigen. Valt dat even tegen. We werden steeds enthousiaster over Kirby. En die vrouw was supervriendelijk. Maar ik werd, naar mate mijn enthousiasme groeide, steeds sceptischer. Mijn gevoel werd steeds slechter. Het daalde echt tot ver onder het nulpunt. Misschien wel door het feit dat ze bij alles vroeg of ik het daar ook voor zou gebruiken als ik een Kirby zou hebben. Maar we waren nog niet klaar. Ze ging nog het tapijt in de slaapkamer en de matrassen doen en ook de badkamer zou ze kalkvrij maken, was ons verteld door de telefoon. Nog even doorbijten dus.

Heel eerlijk moet ik zeggen dat de Kirby echt wel een miracleworker is! De vloerbedekking werd ook door middel van kloppen en zuigen schoongemaakt, waardoor ze dus tot de onderkant van de vloerbedekking komen. Het is weer lekker schoon. Nou ja, dat stukje wat ze heeft gedaan om het te laten zien. Ook mijn matras is lekker fris en schoon. (iets met huisstofmijt enzo….. ) Maar de andere matrassen dan weer niet. Maar ja, zegt ze, als je hem aanschaft, kan je dat zelf doen.

AH! Daar is de aap die eindelijk uit de mouw komt. Of komt het addertje (in dit geval een cobra) boven het gras uit. Wij vroegen naar de prijs… Stuiter, schrik, mijn hemel. In nog geen 2947 jaar! Ja idd 2947 euro. Voor een stofzuiger hè! Een stofzuiger die weliswaar veel meer kan dan menig stofzuiger, maar het blijft een stofzuiger.

Wel kregen we een inruilkorting voor onze huidige stofzuiger, en als we in 1x zouden betalen enz enz enz. Uiteindelijk zou het uitkomen op ongeveer 2100 euro! De paniek begon langzaam bezit te nemen van mij. En ik mimede naar Jeff dat we dit dus niet gingen doen hè. Hij begreep mij zonder woorden en dacht er hetzelfde over. Maar probeer dat maar eens uit te leggen aan de verkoopster. Zij had haar ‘manager’ gebeld om te overleggen over de diverse kortingen. Uiteindelijk kreeg Jeff hem aan de telefoon en probeerde hij van alles om onze nee toch een ja te laten worden. Terwijl zij (de demonstratrice dus en niet alleen maar iemand die mijn ‘prijs’ kwam uitvoeren) bij mij op mijn gevoel aan het werken was. Achteraf gezien een heel héél vies en geraffineerd spelletje. En hoewel wij echt wel gecharmeerd zijn van het product en het behaalde resultaat, hebben wij besloten het niet te kopen. Het geld speelde uiteraard een grote rol, maar zeker ook de manier van verkopen.

Ik had helemaal geen dieptereiniging van mijn huis gewonnen. Ik had een demonstratie van de Kirby ‘gewonnen’. Stiekem denk ik ook dat ik niet de enige ben die dit gewonnen heeft, maar dat ze iedere ‘sukkel’ – ja sorry, maar zo zie ik mezelf in deze situatie even- die zijn of haar telefoonnummer heeft gegeven, hebben gebeld om ze te feliciteren met hun ‘prijs’. Wat ben ik hier knetterhard ingestonken zeg. Ik weet dat ik best naïef kan zijn, maar zo erg? Ik was oprecht blij met mijn gewonnen prijs. Je kan het jaar toch niet mooier beginnen dan met een grondige schoonmaakbeurt van je huis?! Nou ja, looking at the bright side, ze heeft in ieder geval een begin gemaakt. De rest zullen we dan zelf moeten doen. ZONDER KIRBY!

Een wijze les geleerd zo aan het begin van 2020. Niet alles wat blinkt is goud! Wanneer iets te mooi lijkt om waar te zijn, dan is het vaak ook te mooi om waar te zijn.

Dikke knuffel van een naïeve M0n13k

Geplaatst in Gedachtenkronkels, It's my life

Dag 2019, hallo 2020

Het is morgen alweer de laatste dag van het jaar. Als ik aan het afgelopen jaar denk, dan denk ik aan de aanslag in Utrecht, het overlijden van Jules Deelder en Martine Bijl, maar ook denk ik dan aan alle geweldsmisdaden die dagelijks in het nieuws kwamen.

Laten we de vonkenregen over Scheveningen niet vergeten tijdens de vorige jaarwisseling. Hoe vreselijk waren die beelden? Aan het einde van dit jaar kwam er het verbod tegen de vreugdevuren (waaruit die vonkenregen is ontstaan) wat een enorme onrust ontketende in Den Haag en Scheveningen.

De brand in de Notre-Dame van Parijs. Compleet in shock heb ik hiernaar zitten kijken. Verschrikkelijk. Ik had de Notre-Dame zo graag eens bezocht. Helaas is dat er, toen we een paar jaar geleden in Parijs waren, niet van gekomen.

De boeren die het Malieveld betreden om te protesteren. Een groot deel van het land stond achter ze, tot ze dreigden om ervoor te zorgen dat supermarkten geen leveringen zouden krijgen rond de kerst. Echt jongens, ik begrijp jullie insteek en ik sta erachter, maar zorg wel dat de consument er geen last van heeft, zij/wij zijn onschuldig in deze.

Aanslagen all over the globe. Sri Lanka, Londen, Utrecht, Christchurch, maar ook de aanslag op Derk Wiersum, omdat hij zijn werk deed?! Waar gaat het heen? En hoe vaak heb ik mezelf het afgelopen jaar deze vraag gesteld?

Gelukkig zijn er ook leuke dingen gebeurd. Gedenkwaardige dingen. Dank je wel Duncan Laurence voor het winnen van het Eurovisie Songfestival! Eindelijk! Eindelijk eindigden we een keer niet al na de halve finale, maar zaten we zelfs in de finale. En wat heel het land hoopte, maar niemand durfde te denken, gebeurde…..Duncan ging er met de winst van door! Heel het circus naar Rotterdam in 2020!  Dat zal een gekkenhuis gaan worden. Ik kijk wel op tv.


Ook werden er in de zomer diverse warmterecords gebroken. 40,7 graden in Gilze Rijen en het is zelfs nog ruim 41 graden geworden ergens in België. OMG! Hier ben ik dus echt niet voor gemaakt.

Rico die wereldkampioen blijft! Helaas gewonnen op een manier waarop je –lijkt mij– niet wilt winnen. Badr moest opgeven door een blessure. Maar toch….Hij blijft de wereldkampioen! Congrats Rico.

De Leeuwinnen die tweede werden op het wereldkampioenschap. Knappe prestatie dames! Kunnen de mannen een voorbeeld aan nemen 😉!


En het Nederlands vrouwen Handbalteam wat wereldkampioen geworden is. Als ik het goed  begrepen heb, zelfs voor het eerst! En dan als klap op de vuurpijl worden jullie ook nog benoemd tot sportploeg van het jaar! WAUW! Wees trots meiden! Nederland is trots op jullie.

Behalve dat er een heleboel hele leuke baby’s zijn geboren het afgelopen jaar – Ik heb ze voorbij zien komen, maar helaas niet allemaal onthouden. De kleine Archie van Meghan en Harry is wel blijven hangen, maar daar kan je dan ook bijna niet omheen. (Figuurlijk dan hè). – hebben we ook afscheid moeten nemen van een aantal hele mooie mensen. Ik haal er een paar uit, allemaal wordt wat veel denk ik zomaar.

Paulien van Deutekom. Wat hebben we genoten van jouw prestaties op het ijs.

Karl Lagerfeld. Haute Couture zal nooit meer hetzelfde zijn.
Doris Day. While we work from 9 to 5 we will always love you!

Martine Bijl. Jij was het echte zonnetje in huis. Je moet de groe(n)ten van ons hebben.

Barry Hughes. Zou hij zijn kamerbreed tapijt al gevonden hebben?

Rutger Hauer. Van Floris met wat Turks Fruit als Soldaat van Oranje naar succes in Hollywood!

Jules Deelder. Rotterdamse aucteur. Nachtburgermeester. ‘De omgeving van de mens is de medemens’. Heeft alles gebruikt wat god verboden heeft en van alles waarvan god het bestaan niet weet.

Ik ben blij dat ik je vorig jaar nog een keer heb mogen ontmoeten.

Fred Emmer. Een kleurrijke nieuwslezer. Althans dit hoorde ik eerste kerstdag. We wisten toen nog niet dat hij de dag ervoor overleden was.

2019 een jaar met een gouden randje en een zwart lintje. Een jaar met ups en downs. Een rollercoaster. Een jaar met tegenstanders en medestanders op allerlei fronten.

Maar ook persoonlijk is het een roerig jaar geweest. Met pieken, maar ook hele diepe dalen. En weet je, die dalen? Die maken je uiteindelijk alleen maar sterker. Ik weet alleen even niet op welke termijn. Hier hoop ik in 2020 achter te gaan komen. (Ben je hier voor het eerst en vraag je je af wat ik hier in vredesnaam mee bedoel? Voel je vooral vrij om de voorgaande blogs te lezen. Deze zullen een hoop verklaren. Uiteraard staat vragen vrij. 😉 )

Ik wil jullie allemaal een fantastisch 2020 wensen. Een jaar met veel liefde en een goede gezondheid. En een jaar waarop je aan het eind van elke dag kan zeggen: “Wat hebben we weer gelachen!”

Dikke knuffel M0n13k

P.S. Kijken jullie uit met vuurwerk? Zonder vingers is het zo lastig om een reactie achter te laten 😉

P.S.P.S. Wat staat jou het meeste bij van 2019?

Geplaatst in It's my life

Mijn favorieten van 2019

Een aantal weken geleden had ik al een top 5 van de meest gelezen blogs van 2019 gemaakt. Toen heb ik jullie beloofd met mijn persoonlijke favorietenlijstje te komen van dit jaar. Bij deze! Het was nog best moeilijk om er slechts een paar te kiezen. Ik wil het jaar namelijk niet negatief afsluiten, dus vielen er al direct aardig wat af. 😉

Nieuw binnengekomen op nummer 6 (lekker makkelijk alles is nieuw binnengekomen dit jaar natuurlijk):

Huishoudbeurs 2019

In dit blog zeg ik vol overtuiging dat we er komend jaar (2020) weer heen gaan. Dat hoop ik dan ook oprecht, maar de tijd zal het leren. Ben natuurlijk al wel stiekem bezig met een ‘boodschappenlijstje’…

Op 5 hebben we dit jaar:

What a man! what a man!

In tegenstelling tot wat veel mensen denken, gaat dit blog niet over een man, maar over de Cheetah Juba; in 2011 heb ik kennis mogen maken met deze ongelooflijk lieve spierbundel.

Helaas zijn we niet meer in de gelegenheid geweest om hem weer op te zoeken en is hij begin dit jaar overleden. Maar die lieve Juba, zal altijd in onze gedachte blijven.

Nummerrrrrrrrrr 4:

En dan komen de mosselen

Dit gaat niet alleen over de meest smerige mosselen die ik ooit gegeten heb (hierna overigens nog steeds geen mossel aangeraakt…), maar ook over het begin van mijn therapie. De eerste stap er heen. Wat was dat spannend zeg.

En op 3 noteren we:

New York:

Hoe jaloers je kan zijn als een ander zijn/haar droomreis gaat maken? Dat lees je hierin wel terug, denk ik zomaar. Tegelijkertijd is het een vergelijking tussen ‘toen’ en ‘nu’. Inmiddels zijn ze al lang en breed veilig thuis, na een geweldige ervaring. En wordt er nu gewerkt aan een foto-album. To keep the memories alive, zeg maar.

Na 3 volgt toch echt 2!

Heftige Chaos

Zoals de titel al doet vermoeden, gaat dit over de chaos in mijn hoofd die week. Maar ook over fietsen met een lekke band (niet handig!) Het NIET eten bij de McDonalds, spijbelen en lunchen in de zon. Ik zei toen, dat de chaos in mijn hoofd zal verdwijnen. Het begin is gemaakt. De chaos is nog niet weg, maar wordt wel steeds een heel klein beetje minder.

En dan blijft over…..de nummer 1!

Afgesloten

Zonder internet staat je wereld stil. Dat bleek wel toen we een weekend geen internet hadden. Rick appte al in lichtelijk paniek dat het lampje rood was. Maar eerlijk is eerlijk, toen bleek dat we het hele weekend zonder internet zouden zitten, sloeg dat bij mij toch ook wel in als een bom. Want je beseft je normaal niet hoe afhankelijk je eigenlijk van dat internet bent geworden in de loop der tijd.

Dit is dus mijn lijstje met mijn favoriete blogs van mijn hand.

Ik hoop dat jullie dit jaar met plezier hebben meegelezen en dat komend jaar ook zullen blijven doen.

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in Depressief

Zwaar en donker

Afgelopen vrijdag heb ik een blog geschreven en deze – zoals (bijna) altijd- aan Jeff laten lezen voor ik hem ging plaatsen. Ik vind het erg prettig om feedback te krijgen voor ik iets plaats.

Alleen dit keer schrok ik een beetje van de feedback. Normaal zijn er misschien een paar kleine aanpassingen nodig. Dit keer bleef het stil. Daar schrok ik een beetje van. Ik snapte totaal niet waarom hij stil bleef. Was het zo slecht? Zaten er zoveel fouten in? Waarom bleef hij zo stil? Natuurlijk konden we het er op dat moment niet over hebben, omdat er anderen bij waren.

Na een tijdje was er dan eindelijk gelegenheid om het te bespreken en toen bleek dat hij het een zwaar en donker blog vond, waar hij erg van geschrokken was. We hebben het er goed over gehad en naar aanleiding daarvan heb ik besloten het niet te plaatsen. Vrijwel iedereen die dit leest weet dat ik depressief ben. Iedereen weet dat de therapie (EMDR), het stoppen van de groepstherapie (ISGP) en alles er omheen niet makkelijk is voor mij. Daar wil ik het voor nu even bij laten. En over naar de leukere dingen.

5 December was de goedheiligman jarig en dat hebben we dit jaar geweten zeg. Op 4 december werden wij namelijk verwend met een nieuw autootje. Hij had zelfs gedacht aan een open dak… Yeah! Oké, natuurlijk weet ik dat dit niet van de goedheiligman komt en dat we hier zelf voor gezorgd hebben! Maar een verrassing was het wel. We hadden hem namelijk nog niet gezien. Huh? Ongezien een auto gekocht? Ja! Nou ja, gedeeltelijk. We hadden een andere uitvoering gezien en uiteindelijk voor deze gekozen. Dus toen we het autootje gingen ophalen, was het een verrassing wat er onder dat doek vandaan zou komen.

Ondanks dat ik het fijn vind een nieuwe veilige auto te hebben, mis ik mijn oude bakkie best wel. Mijn lieve grijze golfje -dat mij, vanaf het moment dat ik mijn rijbewijs heb gehaald, overal heen heeft gebracht. Lief golfje, ik ga je missen! En ik hoop oprecht dat je onze keuze begrijpt!😉

Nadat de goedheiligman met zijn pieten weer naar Spanje (Ik wou dus echt Frankrijk typen… Geen idee waarom…) was vertrokken, werd het tijd om de kerstboom neer te gaan zetten. Werd tijd? Nou ja, WORDT tijd! Het enige wat er al gebeurd is, is dat de kerstboom naar beneden is gehaald. Alleen hij staat nog niet. Voorlopig ligt hij nog netjes te liggen in de zak waar hij sinds januari in ligt. Eerlijk waar, ik ben geloof ik nog nooit zo laat geweest met het neerzetten van de kerstboom. Maar ik heb er gewoon geen energie voor. Gewoon blech… Aan de andere kant… Ik ben niet de enige hier in huis en de rest van het gezin vind het -zeer waarschijnlijk- wel leuk als we het huis ook dit jaar weer kerstig gaan maken met zijn allen. Het plan is veranderd van: “De kerstboom wordt op 6 december neergezet” (dit is niet meer haalbaar dit jaar), naar “de kerstboom staat versierd en al op zijn plek vóór eerste kerstdag”. Dit geeft ons nog 9 dagen om het plan te voltooien. Dat moet te doen zijn toch? Zelfs met alle drukke agenda’s in het gezin (school, sport, werk, kinderdagverblijf, opa’s en oma’s, therapie enz.).

Lieve allemaal,

Jullie hebben lang moeten wachten op een update. Maar –zoals ik eerder zei- wilde ik jullie niet opzadelen met een vreselijk zwaar en donker blog. En eerlijk is eerlijk, een blog met puur humor is op dit moment helaas nog niet mogelijk…..(ook al doe ik daar echt mijn best voor)

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in Depressief

Bang

Er zijn steeds meer momenten waarop ik heel bang ben. (Gek eigenlijk, er zijn namelijk ook steeds minder dingen waar ik bang voor ben) Waarvoor? Als je verder leest, zal ik het je vertellen.

In augustus begon ik met de ISGP therapie (Intensief Specialistisch GroepsProgramma). Een groepstherapie voor mensen met een depressie. Toen ik wist dat ik hiermee zou gaan beginnen, was ik al snel aan het aftellen naar 5 december. Niet vanwege Sinterklaas :-p, maar vanwege het feit dat die dag mijn laatste dag therapie zou zijn. Wat keek ik daar naar uit! Maar nu….?

Nu wil ik niets liever dan er nog een keer 16 weken aan vast plakken. Ik heb namelijk helemaal niet het gevoel dat ik er klaar voor ben om weer de grote boze wereld in te gaan. Helaas is het niet mogelijk om die extra weken er aan te plakken. Maar wat moet ik dan? Ik ben er nog niet! Nog steeds overheerst de somberheid. 5 december komt steeds dichterbij en ik word er stik nerveus van. Hoe dichterbij die datum komt, hoe moeilijker het lijkt te worden.

Het is niet alleen dat dan de therapie stopt, maar ook de mensen met wie ik in die groep zit ga ik missen. Want al die weken deel je lief en leed met elkaar. Je verteld elkaar dingen die je misschien nog nooit aan een ander hebt verteld. Je kan daar je angsten delen, zonder dat er iemand raar tegen je gaat doen. Je kan daar zo volledig je eigen depressieve ik zijn, maar ook als je iets positiefs hebt, wordt dat uiteraard gedeeld. Het is niet alleen maar kommer en kwel. Er wordt juist gekeken naar de positieve momenten. De momenten waar je normaal niet zo snel bij stil staat. Bijvoorbeeld als ik een keer niet heb geslapen overdag (die momenten zijn nog steeds heel zeldzaam helaas). Zelf vind ik dat ik dat eigenlijk niet bijzonder moet vinden, maar daar leer je dat het voor iemand met een depressie wel degelijk een prestatie is om niet overdag te slapen.

Hoe moet ik dit soort kleine dingen nou zelf gaan zien de komende tijd. Dat vind ik oprecht heel moeilijk. Die kleine positieve momentjes, het herkennen van genietmomentjes…hoe ga ik dat doen? Ik heb werkelijk geen idee.

Gelukkig heeft mijn psycholoog me al wel laten weten, mij niet te laten vallen na deze 16 weken. Dat voelt wel als een opluchting. We zijn aan het kijken wat een goed vervolgtraject is voor mij, na de 16 weken ISGP. Dat ik zal beginnen met een aantal sessies EMDR staat in ieder geval al vast.

Over 2 weken is het al zover, dan is het de laatste dag. Dan moet ik afscheid gaan nemen. (en we weten allemaal hoe goed ik daar in ben) Afscheid van een groepje mooie mensen, waarmee ik een aantal bijzondere momenten heb mogen delen.

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in De strijd tegen de kilootjes

De vraag

Ik vind het niet erg als mensen mij vragen stellen. Ik geef op (bijna) alles antwoord. Maar er is 1 vraag, waarvan ik het heel moeilijk vind om er antwoord op te geven. Het gaat om de vraag: ‘Hoe gaat het met je?’.

Waarom ik dat moeilijk vind? Mensen willen horen dat het goed gaat. En dat kan ik (nog) niet zeggen. Vaak wordt zo’n vraag in het voorbij gaan gesteld. ‘Hé hoi, alles goed?’ Wat wil je dan dat ik zeg? Zo in het voorbij gaan!?! Vaak reageer ik dan met: ‘En met jou?’ Veel mensen hebben dan niet eens door dat ik geen antwoord geef, roepen dat het goed gaat en lopen door.

Ook wordt er regelmatig gevraagd: ‘Gaat het goed?’ Uhm nee dus, maar ik weet dat men dan wil horen dat het wel goed gaat. Door die wetenschap en het feit dat ik daar niet aan kan voldoen, begin ik dan vaak te huilen. Het is zo frustrerend, wanneer je niet aan de verwachting voldoet. De vraag of het beter gaat, kan ik steeds vaker wel enigszins positief beantwoorden. Het gaat nog niet goed, maar het gaat wel een stukje beter.

De vraag ‘hoe gaat het met je?’ is dus zeker niet mijn favoriete vraag en zorgt er vaak voor dat de tranen komen. Maar vanavond heb ik ook een potje zitten janken (en het is pas 19:30). Tijdens het eten vroeg Rick vanuit het niets hoe het met de therapie ging. Wat is een depressie eigenlijk? Praten jullie dan over de dood ofzo? Wat heeft iedereen in jouw groep dan? Krijgen jullie dan tips die je moet uitproberen zodat het over gaat? Ben je na die 16 weken therapie weer helemaal beter? Dat was ineens een vragenstorm en ik heb ze allemaal zo goed mogelijk proberen te beantwoorden. De makkelijkste weg was het filmpje van de Zwarte Hond laten zien.

Ik ben zo blij met dat filmpje. Geen idee meer wie me daarop gewezen heeft, maar ik ben er wel blij mee. Het geeft perfect weer wat een depressie nu eigenlijk is. En dat bleek, want ook Rick gaf aan dat ie er nu meer van begreep. Dat was zo fijn. Ik heb hem even een hele dikke knuffel gegeven. En gezegd dat zijn interesse mij goed deed.

Ik heb ook zeker niets te klagen over het begrip van de kids. Als ze merken dat ik somber ben, dan krijg ik een knuffel of zorgen ze dat ik de rust krijg die ik op dat moment nodig heb. Afgelopen week ben ik na de therapie met Danisha wezen lunchen, daarna zelfs nog even langs een paar winkels. Maar zodra ik aangaf dat de prikkels me te veel werden en ik eigenlijk het liefst naar huis wilde, vroeg ze direct of zij zou rijden en gingen we naar de auto. Zonder te veel woorden liet ze op die manier merken dat ze het snapte, ook al wilde ze eigenlijk het liefst nog langs 700 andere winkels.

En die kleine? Die geeft knuffels en kusjes op de juiste momenten. En dan hebben we het natuurlijk nog niet over Jeff. Als er iemand is die voor me klaar staat, is hij het wel. Als het nodig is, neemt ie me alles uit handen. Maar weet me ook te pushen om iets te gaan ondernemen, als hij merkt dat ik weer te veel in mijn schulp kruip en me terugtrek in mijn veilige cocon genaamd ‘thuis’.

Dikke knuffel M0n13k (still trying to see the positive in the little things)

P.S. Ik heb het nu alleen over mijn gezinnetje gehad. Er zijn gelukkig nog veel meer lieve mensen die me op alle mogelijke manier steunen en mij proberen te helpen.

Geplaatst in actualiteit, Gedachtenkronkels

Zwarte Pieten Discussie 2019

Harde kans dat ik hiermee mensen tegen me in het harnas ga jagen. Niet dat ik hierop uit ben, maar er zijn nu eenmaal twee kampen en er is –zoals ik het zie– geen ‘veilige’ zone. Je bent voor of tegen. Er is geen middenweg.

Op zich is hier natuurlijk niets mis mee, maar de manier waarop voor en tegen met elkaar omgaan…die vind ik echt verschrikkelijk. Het is niet de eerste keer dat ik hier over schrijf. (Zie de zwarte pieten discussie en de zwarte pieten discussie 2018)

Het is November. Sinterklaas is in aantocht. Nog een paar nachtjes slapen en hij doet -samen met zijn pieten- ons land weer aan. Maar wat een spannende tijd voor de kindjes moet zijn –gaat hij het dit jaar wel redden? Of zijn de problemen onderweg te groot? We gaan het zien in het Sinterklaas Journaal-, is nu meer een spannende tijd voor de ouders en de voor- en tegenstanders van Zwarte Piet.

Maar eerlijk is eerlijk… Het is een feest voor de kinderen en de kinderen maakt het geen bal uit of we een zwarte, blauwe, gele of roetveegpiet hebben. De kinderen willen genieten van het feest van Sinterklaas. Van de spanning die het met zich mee brengt of er de volgende ochtend wat in hun schoen zal zitten.

Daarnaast heb ik makkelijk praten. I know! Mijn oudste twee kids zijn oud genoeg om te weten dat Sinterklaas niet bestaat en de jongste heeft nog nooit van zwarte piet gehoord. Die gaat lekker mee in de viering zoals hij nu gevormd wordt. En zijn mamma en pappa? Die vinden het allemaal nog net zo leuk en spannend en zitten -zoals elk jaar- vanaf vanavond voor de tv voor het sinterklaasjournaal.

Inmiddels is er al jaren gedoe rondom de intocht en hoe het gevierd ‘moet’ worden. Maar jongens…. Wat er nu toch gebeurt… Mensen die een intocht met zwarte pieten sponsoren worden bedreigd/geïntimideerd. Mensen die tegen zwarte piet zijn en samenkomen, worden belaagd met (onder andere) vuurwerk. Jongens! Wees eerlijk! Dit is toch van de zotte?! Of niet? We kunnen elkaar toch in de waarde laten? Waarom met zoveel geweld? Ik val in herhaling als ik zeg dat het een kinderfeest is en dat dat is wat het moet blijven. In wat voor vorm dan ook?

Dat geweld zorgt ervoor dat een hoop ouders niet naar een intocht durven gaan met hun kinderen, misschien zelfs geen Sinterklaas met pieten durven in te huren voor pakjesavond. Ik zou bijvoorbeeld heel graag naar een intocht willen met de kleine man, maar het idee dat er voor- en tegenstanders tegenover elkaar komen te staan en wij daar dan tussen staan… brr nee hoor. Ik kijk wel lekker thuis. En toch geeft het mij een gevoel alsof ik hem iets ontneem. Nu niet hoor. Nu is hij nog net te klein en snapt er nog niet veel van. (Hoewel hij wel een herkenning heeft als hij sinterklaas op tv ziet…hoe leuk!!!!) Maar over een jaartje of 2 hoop ik toch wel naar een intocht te kunnen gaan met hem. En dat er tegen die tijd rust in de discussie is gekomen.

Er wordt zelfs geroepen (gelezen op Twitter) dat mensen die voor zwarte piet zijn, dezelfde ideeën hebben als neonazi’s… Dit vind ik oprecht vreselijk om te lezen. Ik bedoel…. Ik hou van Zwarte Piet. Hij heeft een speciaal plekje in mijn hart en zal dat altijd houden, ook al hebben pieten nu roetvegen of zijn ze rood of blauw. Wegwijspiet, Huispiet, en Hoofdpiet, ze zullen altijd blijven in mijn herinnering. Mijn herinnering aan mijn kindertijd. Maar ik ben zeker geen neonazi en heb ook niet dezelfde denkwijze als een neonazi. Het feit dat iemand dit durft te beweren steekt misschien nog wel harder dan al het geweld. Er worden mensen beschuldigd van deze denkwijze, terwijl ze alleen maar Sinterklaas willen vieren zoals zij dat vroeger hebben gevierd. Persoonlijk (en nee, ik kan niet voor anderen spreken) vind ik zeker niet dat iemand die voor Zwarte Piet is discrimineert. Iedereen heeft zijn eigen idee hierbij en dat moet kunnen. Toch?

En tijden veranderen. Ik bedoel…Kan je je nog voorstellen dat we vroeger geen telefoon hadden? Dat onze ouders geen idee hadden waar we uit hingen als we een paar minuten te laat waren? Dat we slechts 3 televisiezenders hadden? Dat er geen internet was? Met die veranderingen zijn we toch ook meegegaan? Laten we –voor onze kinderen- dan ook meegaan in deze verandering. Want er is gebleken dat niet alle veranderingen slecht zijn. 😉 Dus misschien kunnen we proberen om deze verandering (voor onze kindjes) ook te omarmen.

Maar (aangezien ik eerder toch ook al in herhaling ben gevallen) laten we dit kinderfeest echt een feest voor kinderen laten zijn!

Dikke knuffel M0n13k

Reacties zijn uiteraard van harte welkom, maar zullen we het netjes houden en elkaars standpunt respecteren

Geplaatst in Depressief

Instagram helpt

Compleet overdonderd was ik. Oké in eerste instantie vond ik het allemaal maar lang duren. Er kwamen nul reacties en dat voor wel een minuut of 10. Enig idee hoe lang dat is? Zeker als je zit te wachten?!?! 😉

Sorry! Ik val met de deur in huis en waarschijnlijk heb je echt geen idee waar ik het over heb. (Behalve natuurlijk als je mijn verhaal op Instagram hebt gezien) Laat het me even uitleggen. 😉

Elke week moeten wij (de groep waarmee ik therapie volg) een doel voor de komende week bedenken. Het moet een haalbaar doel zijn, zodat je niet elke keer weer moet zeggen dat het niet gelukt is. Daarnaast moet het aansluiten op je hoofddoelen die aan het begin van het traject zijn opgesteld. Eén van mijn hoofddoelen is, werken aan mijn zelfvertrouwen. Waar sommigen blaken van het zelfvertrouwen, heb ik er te weinig van. Positieve punten van mezelf opnoemen vind ik vreselijk moeilijk. Mijn doel voor afgelopen week was dan ook om een aantal positieve punten over mezelf op te schrijven.

Natuurlijk ben ik daar vorige week donderdag – de doelen stellen we elke donderdag op – direct aan begonnen. NOT! Vorige week was – op zijn zachtst gezegd – een kakweek. Nu voel ik me al een tijd niet heel erg jofel, maar vorige week was een nieuw dieptepunt. BAH! Dus donderdag werd vrijdag, vrijdag werd zaterdag enzovoort enzovoort enzovoort. Gisteravond was er lichte paniek. Ik moest die positieve punten nog opschrijven. Ik had er pas 1 (die kreeg ik van een groepsgenootje gelijk mee: “Je bent leuk!”). Ik kan toch niet met maar 1 punt aankomen. Oh help!

Na een tijdje naar een zo goed als leeg blaadje te hebben zitten staren, heb ik de kracht van internet opgeroepen en een hulpvraag op Instagram gezet. De vraag was: “Als je 1 positief kenmerk van mij op moest noemen. Wat zou dat zijn?” En toen begon het wachten.

Na een paar minuten nog steeds geen reactie. Dus toch maar zelf (samen met Jeff) nog harder gaan denken. (Ik was degene die hard moest denken. Jeff zou binnen no time een blaadje vol hebben voor me 😉) Uiteindelijk is het me, met zijn hulp dus, gelukt om een aantal positieve punten te benoemen.

Later die avond keek ik toch nog een keer op Instagram (oké, dat doe ik meerdere keren per avond. Maar dit keer met een reden) en toen waren er wel een aantal reacties gekomen. De een nog liever dan de ander.

En weet je? Dat deed me echt heel heel goed. Dat kleine beetje erkenning. Al is het doordat ik zelf de vraag stelde. Want ja? Zouden ze dit ook zeggen als ik het niet zou vragen? En stiekem ook wel een beetje die onzekerheid… Menen ze wat ze zeggen? Of zeggen ze het omdat ik het vraag? Omdat ze denken dat dit is wat ik wil horen? En dan kijk ik naar wie er gereageerd hebben en is een groot deel van die twijfel direct weg. Ik moet ook gewoon focussen op de positieve en vooral heel erg lieve woorden van de mensen en niet op mijn negatieve en twijfelende gedachtes.

Aan eenieder die gereageerd heeft. Dank voor zoveel liefde! ❤

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in Depressief, It's my life

De zwarte hond

Ik dacht dat ik sinds eind maart depressief ben geworden, maar het blijkt al veel en veel langer aan de gang te zijn.

Weet je nog dat ik zo moe was? En weet je hoe vaak ik toen de vraag heb gehad of ik geen burn-out had of depressief was? Elke keer was mijn antwoord. “Nee joh! Daar komt het niet door. Dat heb ik niet.” Al die tijd heb ik gedacht dat er een lichamelijke oorzaak voor moest zijn. Dit blijkt bij nader inzien dus toch niet zo te zijn. Tot dit inzicht ben ik de afgelopen tijd gekomen.

Ik ben niet sinds een half jaar depressief, maar dit proces loopt dus al bijna 2 jaar (als het niet langer is).

Natuurlijk zijn er een heleboel factoren die hebben meegespeeld om bovenstaande in te zien. 1 van die dingen is een filmpje op You Tube over de zwarte hond.

Dit filmpje wilde ik even met jullie delen. Niet alleen omdat het mij geholpen heeft om te begrijpen wat ‘depressief zijn’ inhoudt, maar misschien kan het jullie ook helpen op wat voor manier en voor welke reden dan ook.

Je begrijpt: Zodra ik deze hond heb uitgelaten, hoef ik geen zwarte hond meer. Hoe schattig ze in het begin ook ogen. Als puppy zijn ze goed te handhaven; maar hoe groter ze worden, hoe moeilijker ze te handelen zijn.

Waarom heb ik nooit iets gezegd? Waarom heb ik nooit laten weten dat het steeds moeilijker ging? Om niemand te belasten! Iedereen heeft zijn eigen sores, daar ga ik de mijne niet bovenop gooien. Snap je? Het is lastig uit te leggen. Degene die mij kennen, zeggen dat ik te veel voor anderen doe en niet genoeg voor mezelf. Dat is misschien ook wel zo, maar is ook een beetje de aard van het beestje.

Enniehoe, ik ben keihard aan het werk om hier uit te komen. Gaat het lukken? JA! Alleen zeg ik geen tijd waarin het me gaat lukken. (iets met de lat niet te hoog leggen en zo 😉)

Lieve allemaal, dit was even een tussendoorblog. Niet te lang en niet te kort. Ik moest dit gewoon even kwijt. En ik wil jullie bedanken voor het lezen en de lieve woorden die jullie elke keer weer naar me toegooien. Al lijkt het misschien niet altijd zo, het helpt echt!

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in It's my life

Top 5 2019

Het is misschien nog wat vroeg, maar langzaamaan nadert toch echt het einde van het jaar. Het is nog maar 10 weken tot de aller-allerlaatste dag van het jaar. Niet alleen van dit jaar, maar zelfs de allerlaatste dag van dit decennium.

Langzaamaan moeten we dan toch maar eens gaan kijken naar het afgelopen jaar en vooruit gaan kijken naar het komend jaar. Mijn terugblik wil ik starten met de best gelezen blogs van het afgelopen jaar.

Opmerkelijk was dat vorig jaar het meest gelezen blog van dat jaar, een blog uit 2017 was. Ook dit jaar staat hij in de top 5, maar is hij wel van de eerste plaats afgestoten.

Net als vorig jaar heb ik ook dit jaar gekeken naar de blogs met 100+ lezers. Hierbij gaat het natuurlijk om de lezers tot nu toe (22-10-2019). Vorig jaar waren dat er 5. Dit jaar iets meer (7!!! dit jaar… ik zie een stijgende lijn 😉) Maar om het voor jullie niet te langdradig te maken, hou ik het ook dit jaar bij een top 5!

Wie weet veranderd er tussen nu en 31 december nog wel iets in de top 5… Mocht dat gebeuren, dan laat ik jullie dat uiteraard weten.

Klein stukje 2018 vs 2019

In 2018 heb ik 51 berichten geschreven in tegenstelling tot de 38 berichten in 2019. Op de 51 berichten in 2018 heb ik 23 reacties en 16 likes gekregen. In 2019 heb ik op de 38 berichten 30 reacties en 37 likes gekregen (Hierbij heb ik de reacties op Instagram en Facebook niet meegeteld). Het lijkt misschien niet veel, nou ja, het is niet veel! Maar ik zie een stijgende lijn en dat doet me stiekem best een beetje goed.

En dan nu…. (Tromgeroffel) de TOP 5 van 2019!

Vijfde plaats

Afvallen…. Hoe het nu gaat! met 116 lezers. Zoals jullie waarschijnlijk wel weten, ben ik in een (inmiddels al) jarenlange strijd tegen de overtollige kilo’s verwikkeld. Dit is een van de blogs, waarin ik vertel hoe die strijd verloopt.

Vierde plaats

On my way back met 121 lezers. Dit heeft te maken met een ander slepend gevecht waar ik momenteel in verwikkeld ben. Het gevecht tegen de depressie. Dit is misschien wel het moeilijkste gevecht. Ik wil het allemaal zo graag anders. Dat lukt alleen nog niet en dat zet mijn hele leven op zijn kop. In dit blog vertel ik o.a. over de start van mijn therapie.

Derde plaats

Tijd om te stoppen met doorgaan met 164 lezers. Van mijn lieve vriendinnetje kreeg ik een kaart met deze woorden. Deze hebben mij geïnspireerd tot het schrijven van dit blog waarin ik voor het eerst naar buiten bracht dat het niet goed gaat met mij. Dat ik depressief ben. Dit naar buiten brengen was verre van makkelijk en het heeft me dan ook behoorlijk wat moeite gekost om op de ‘publiceer’-knop te drukken.

Tweede plaats

Verlof met 241 lezers. Ja hoor! Daar is hij weer. Het blog wat ik in 2017 heb geschreven over mijn zwangerschapsverlof. Een verlof waarbij ik verlof heb genomen van alles en puur ben gaan genieten van de laatste weken zwanger zijn en natuurlijk van de eerste tijd met onze kleine jongen.

Eerste plaats

Steeds minder en minder is met 469 lezers de nieuwe nummer 1. Een tijd lang heb ik gedacht dat mijn aanhoudende vermoeidheid en verminderde zin om dingen te ondernemen een lichamelijke oorzaak zouden hebben. Allerlei artsen heb ik hiervoor bezocht. Ten tijde van het schrijven van dit blog had ik de hoop dat ik snel weer zonder vermoeidheid kon genieten van het leven. Wat kan het toch anders lopen…… ☹

Stiekem vind ik het wel een beetje jammer dat een van mijn persoonlijke favorieten er niet bij staat, daarom zal ik binnenkort een lijstje maken van mijn persoonlijke favorieten.

Dikke knuffel M0n13k (die oprecht dankbaar is voor al jullie medeleven)

Wat is jouw favoriete blog van het afgelopen jaar? Ik lees het graag hieronder.

Geplaatst in Depressief, It's my life

Mijn zoektocht naar positiviteit…

Ik weet het. Het is een tijdje stil geweest hier. De energie is er een beetje uit. Een beetje boel. En heel eerlijk.. ik heb er gewoon even geen zin in. Ow niet alleen in het schrijven niet hoor, maar gewoon bijna nergens zin in. Ik doe wel dingen, omdat ik weet dat het me uiteindelijk zal helpen. Maar dat kost me dan weer zoveel energie, dat schrijven niet lukt.

Maar nu vond ik dat het tijd werd dat jullie weer wat van mij konden lezen. Voor diegene die voornamelijk positief willen lezen…. STOP! Lees verder “Mijn zoektocht naar positiviteit…”

Geplaatst in Depressief, It's my life

Heftige chaos

Ik heb gespijbeld! Ja echt!

Maandag was een behoorlijk heftige dag. Weet je wat? Laat het woordje ‘behoorlijk’ maar weg.

Maandag was een heftige dag. Het was mijn beurt om mijn verhaal te vertellen. De hele week had ik er al tegenop gezien. Dit is wel het moeilijkste onderdeel van de hele therapie denk ik. Maar toch had ik niet verwacht dat het zoveel impact zou hebben. Na de verplichte wandeling om de hoofden te legen aan het einde van de sessie, ben ik op mijn fiets gestapt. Ik dacht…. Ik ‘nail’ die 10 km wel even naar huis. JA! Niet dus… Wat denk je? Voorband lek! Nee ! Niet nu! Dat was even een slechte timing van mijn fiets. BAH! Halverwege kon ik dus aan de kant en niet meer verder fietsen. Gelukkig was daar mijn persoonlijke superheld Jeff weer, die al onderweg was naar huis en mij daar – halverwege de route naar huis- heeft opgepikt. Fiets achter in de auto gemikt en op naar huis.

De hele tijd geprobeerd om alles weer terug in de laatjes te stoppen. Je weet wel, die figuurlijk laatjes in je hoofd waar je alles netjes in op kan bergen. Vervolgens doe je ze op slot en hoef je nergens meer aan te denken. Helaas ging deze vlieger niet meer op. De laatjes allemaal volledig uit hun rails getrokken en overhoop gehaald -alsof er een inbreker is binnen geweest, die alle lades leeg heeft getrokken- waardoor het een enorme chaos in mijn hoofd was geworden. Toen ik alles terug in de laatjes probeerde te proppen, bleek dat de kastjes waar de laatjes in zaten ook niet zo stevig meer waren en uit elkaar vielen. Met andere woorden, het wordt tijd om er mee te dealen in plaats van alles weg te stoppen.

Maandagavond samen met Jeff mijn band geplakt (Lees: Jeff heeft mijn band geplakt en ik zat er bij en keek er naar 😉) Daarna met een gevoel alsof er die dag 6x met een stoomwals over me heen gereden was mijn bed ingedoken.

Dinsdag werd ik wakker met datzelfde gevoel. Beetje alsof je de griep hebt. Bah! Al snel besloten dat ik die dag niet naar therapie zou gaan en thuis in bed zou blijven. Zo gezegd, zo gedaan. Nadat ik de kleine man naar het kinderdagverblijf had gebracht en braaf had gebeld om me af te melden –is het dan nog wel spijbelen?– , ben ik mijn bed in gedoken om er pas ergens in de middag weer uit te komen. Woensdag ging het gelukkig weer iets beter, als in…. ik was niet meer zo heel beroerd (behalve de standaard misselijkheid door de medicijnen.)

Donderdagochtend zat ik weer op de fiets. Een fiets met 2 harde banden dit keer! Het was prima weer om te fietsen. Alleen was mijn idee om vanaf donderdag toch weer te gaan beginnen met het kwijtraken van wat kilo’s door de koolhydraten te gaan minderen misschien niet het beste idee. Ik had dus slechts een paar crackers op als ontbijt, wat met 10km fietsen niet voldoende bleek te zijn. Gelukkig had ik wel een kleine lunch meegenomen, waardoor ik voor de 10km terugweg weer wat energie had.

Toen ik de terugweg startte had ik bedacht: “Jammer dan die kilo’s! Ik vind dat ik na zo’n week best even een pitstop mag maken bij de Mac.” Zo gezegd, niet zo gedaan. In plaats van te stoppen bij de Mac ben ik er keihard voorbij gefietst. En echt keihard, want ik heb de 10km terug in een kleine 43 minuten gefietst. WAUW! Dat is een kleine 7 minuten sneller dan mijn normale tijd. Dit had waarschijnlijk te maken met het feit dat ik echt enorm trek kreeg en wist dat er thuis te eten was. Omkeren en toch naar de Mac rijden is een optie die voorbij gekomen is in mijn hoofd, maar die wist ik aan de kant te schuiven. Dat had ik wel erg zwak gevonden van mezelf.

Vrijdag was wederom een pittige dag. Als eerste even langs geweest bij mijn collega’s, voor ik me moest melden bij de bedrijfsarts. Na het gesprek met de bedrijfsarts ook een gesprek met HR gehad en nog een kort gesprekje met de verzuimcoach. Alle gesprekken verliepen positief. Stuk voor stuk fijne mensen. (Ja! Ook mijn collega’s zijn fijne mensen. En dat zeg ik echt niet omdat ze dit lezen, maar omdat het zo is.) Ik mis ze echt wel. Al is het soms als kiespijn. (geintje jongens!) Na al deze gesprekken ben ik thuis op de bank geploft… Even helemaal niets! Voor ik die middag weer een uurtje therapie zou hebben, zijn we -om de opgebouwde spanning en de opbouwende spanning te verlagen- wezen lunchen bij een ‘nieuw’ restaurant van De Beren. Omdat de zon lekker fel scheen en de wind zich even afzijdig hield, konden we buiten op het terras zitten.

Jeff had spareribs. Ik deze Club Sandwich Zalm met patat

En dat in het zonnetje. Kan niet anders zeggen dan dat het erg lekker was… Na de lunch nog even rustig gezeten voordat ik naar de volgende afspraak moest.

Uitzicht over de IJssel

En toch hè… Toch waren het al met al veel te veel prikkels. Kan dat? Mijn hemel, nou geloof me, dat kan! Vandaag (zaterdag) was ik dus weer geen knip voor mijn neus waard, zelfs de dagelijkse wandeling was ruim de helft korter dan normaal.

Al met al ben ik dus niet (LET OP: NIET!!!!) naar de Mac geweest. Heb niet de volledige 60 km gefietst, maar ‘slechts’ 35km. In mijn hoofd is het een enorme chaos. Maar ik klaag niet en blijf vechten.

Wacht even, even omdenken:

  • IK ben NIET naar de Mac geweest.
  • Ik heb maar liefst 35 km gefietst!
  • En die chaos in mijn hoofd zal verdwijnen!

Dikke knuffel M0n13k

HET.LEVEN.
HEEFT.UPS.EN.DOWNS.
DAT.NOEMEN.WE.SQUATS.

RUMAG.                                            

Geplaatst in actualiteit

Niet zo ver van mijn bed show.

Mijn hemel! Wat gebeurt er allemaal? Ik had me voorgenomen me niet meer druk te maken over het nieuws. Maar als het ineens niet meer zover van je bed is, dan kan je bijna niet anders meer. ‘Druk maken’ is misschien niet helemaal de juiste bewoording. Maar kan even niet de woorden vinden die precies weergeven wat ik hier voel.

Maandag begon de ellende. Na een tripje naar mijn therapie voor niks (iets met beveiligingsissues, waardoor het niet door ging), kreeg ik een melding op mijn telefoon over een steekincident op metrostation Capelse Brug. De reden van nog niet duidelijk, maar dat het niet goed was afgelopen al wel.

Een steekincident? Is het niet gewoon een ordinaire steekpartij? Of is dat dan alleen als er meerdere een mes hebben en omdat er nu van 1 kant werd gestoken is het een incident? En ook bij het woord incident kan je je vraagtekens zetten, want is dit echt een incident? Je hoort niets anders meer. –

Later werd bekend dat het slachtoffer het plan had opgevat niet te betalen voor zijn metrorit. De dader was daar niet van gediend en na een ruzie hierover is de zwartrijder neergestoken. Ondanks de adequate hulpverlening heeft hij het niet gered.

Oké, het is misschien een beetje kortzichtig en kil zoals ik het beschrijf, maar ik was er dan ook niet bij en heb dit uit de media vernomen.

Maar even hè……. Neergestoken worden omdat je zwart rijdt!!! Is dat waar we naar toe gaan. Ik vind persoonlijk die boete op zich wel straf genoeg. Het is niet echt een laag bedrag ofzo. Zwartrijden met de dood moeten bekopen is wel heel bizar.

En dan lees je op twitter van die mensen die semi-slachtoffer zijn, want zij komen ook wel eens op het metrostation. Ow, hier jaag ik echt mensen mee de kast op waarschijnlijk. Maar bedoel het niet zo rot als het er staat. Alleen, als iemand dit heeft zien gebeuren en daar wat over zegt, heeft het dan nut te reageren dat je er ook wel eens komt en die dag gelukkig niet, maar wel eng dat je volgende maand weer langs dat metrostation moet (lichtelijk overdreven I know!) Maar nee! In mijn ogen heeft dat geen zin. Is het niet genoeg om zo’n persoon sterkte te wensen bij het verwerken van deze gebeurtenis? Om de familie en bekende van het slachtoffer sterkte te wensen in de komende tijd. Bij deze wil ik dat doen…. sterkte voor de familie en bekenden van het slachtoffer in de moeilijke tijd die ze nu doormaken.

Die nacht werd ik wakker van sirenes. Althans wakker? Ik wist niet of ik wakker was of het droomde. Tot ik net hoorde dat er die nacht vlakbij een auto in de brand was gestoken. Ah! Oké, niet gedroomd dus. Echt sirenes gehoord. Bizar hoe droom en werkelijkheid verweven raken met elkaar als je in een staat van halfslaap (heet dat zo?) verkeert.

Denk je alles gehad te hebben…. Krijg je woensdagochtend een pushbericht op je telefoon over een schietpartij bij het Alexandrium… What??? Op klaarlichte dag! Terwijl de winkels open zijn!!! Why! Waarom anderen in gevaar brengen? En of dit nog niet erg genoeg was, hebben ze onder dwang van een wapen een vrouw haar auto afgenomen, om deze later ergens achter te laten.

Ik kan er serieus met mijn hoofd niet bij! Dat je elkaar overhoop wilt knallen, snap ik al niet. Maar als je dat dan zo nodig wilt doen, doe het dan op een plek waar je anderen niet in gevaar brengt. Volgens mij zijn er genoeg plekken waar dat kan. Niet dat ik mensen op ideeën wil brengen…..

Ze zeggen dat het steeds veiliger wordt op straat, maar als ik het nieuws zo eens zie, dan heb ik daar toch mijn twijfels over.

Het scheelt dat ik toch al niet alleen over straat durf, maar hier word je toch op zijn minst een stuk voorzichtiger van? Of zie ik dat helemaal verkeerd?

Kunnen we niet gewoon allemaal lief zijn voor elkaar en in plaats van te schieten of te steken, glimlachen en hallo zeggen?

Zo! Dit moest ik echt even kwijt!

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in Depressief, It's my life

Wereldhavendagen

Al jaren ga ik naar de Wereldhavendagen. Het begon als jaarlijks uitje met een oud-collegaatje op de zaterdagavond naar het vuurwerk en de optredens. Zo leuk! Ilse de Lange, Raymond van het Groenewoud en nog vele anderen hebben we daar voorbij zien komen. Langs de Boompjes op de trappen zitten kijken naar hele leuke en goeie optredens tot het vuurwerk ging beginnen.

Toen de kindjes kwamen verwaterde dat helaas. Maar wel bleef ik naar de Wereldhavendagen gaan. Maar nu overdag met de kindjes. Geen artiesten, geen vuurwerk, wel boten en helikopters, kraanwagens en zelfs wapens.

En dit jaar ging het niet. Ik kan niet in die drukte. Zoals ik al zei, word ik al eng bij de gedachte.

En toch……… toch ben ik geweest. Zondag gingen we de kleine man wegbrengen naar opa en oma, die vrijwel aan de Maas wonen. En aan die kant van de maas is het heel rustig. Alsin er liep vrijwel niemand. En wij dus wel. Kon ik toch nog een beetje meekrijgen van de Wereldhavendagen. De kleine man genoot zichtbaar van de helikopter die heel laag over kwam vliegen. Over and over again.

Kijk dit mannetje eens genieten!

Van een afstandje staan kijken naar de bedrijvigheid op het water en in de lucht.

Waertaxi, spido en nog wat andere snelle boten op de Maas

Hopelijk volgend jaar weer langs de bootjes lopen….. Dat maakt het toch net even echter. Want echt! Als je tijdens de Wereldhavendagen langs al die machtige schepen loopt, een rondje vaart met de Spido of de haven bezoekt tijdens een van de rondleidingen, dan denk je:” Wat is Rotterdam toch mooi!

Maar het was wel prettig. Even uitwaaien langs het water. De spanningen voor maandag weg laten waaien over het water.

De Erasmusbrug, Willemsbrug en De Hef op 1 foto.

Blijft toch een mooi plaatje, de Euromast!

Spanningen voor maandag, want maandag begint er weer een nieuwe week. Dat samen met de bijwerkingen van mijn nieuwe medicatie zorgt er voor dat ik me alles behalve goed voel. Maar dit gaat allemaal voorbij. Zoals alles……gaat ook dit voorbij. En dit bedoel ik natuurlijk op de meest positieve manier die er is….

Deze week begon even anders dan anders. Vanwege technische redenen werden we allemaal naar huis gestuurd. Nog een geluk dat ik niet op de fiets was, maar gebracht met de auto. Hierdoor wel de nodige beweging misgelopen. Gelukkig werkte het weer goed mee en hebben we na het eten een stukje gelopen.

Tijdens het wandelen kwamen we deze beauty tegen.

En weer denk je:” Wat is Rotterdam toch mooi!”

Hoe is jouw week begonnen? Vertel je het mij hieronder?

Dikke knuffel M0n13k