Geplaatst in actualiteit, Depressief, It's my life

Heeft de Corona-crisis ook voordelen?

Cruijff zei het al: “Elk nadeel heb zijn voordeel.” Maar heeft deze Corona-crisis ook voordelen? Ik bedoel, dat er bergen nadelen aanzitten, daar zijn we inmiddels wel achter toch? Jullie hebben al kunnen lezen dat ik ook bang ben voor wat er momenteel allemaal gebeurt. Maar dat ik zou zeggen dat er voordelen aan zitten? Dat had je waarschijnlijk niet verwacht… of wel? Het is wel zo. Cruijff had gelijk. Elk nadeel heb zijn voordeel!

Ik begin even met de nadelen. Saving the best for last.

Sociale contacten:

In het begin van mijn depressie had ik met niemand contact. Ik kon het niet. Geen energie en wilde mensen niet lastig vallen met mijn ‘gedoe’. Dat trok naarmate de therapie vorderde weer bij. In februari heb ik een flinke terugval gehad. Een week of 2 geleden merkte ik dat ik wederom bezig was om me af te zonderen in mijn eigen kleine wereldje hier thuis. En juist… op het moment dat ik besluit om hier echt wat aan te gaan doen, krijgen we te horen dat we sociale contacten zoveel mogelijk moeten vermijden. Nah! Lekker dan. Daar gaat mijn goede voornemen.

Angst:

Net als een groot deel van Nederland heb ik ook angst voor dit Corona-virus. En door alle maatregelen die er genomen worden, wordt deze alleen maar groter. Bij mij komt deze angst er op een gegeven moment als een paniekaanval uit. Want.. hoe ga ik me hier doorheen slaan? Hoe kan ik mijn kinderen blijven steunen. Die vinden dat continu thuis zitten toch ook echt niet makkelijk. Wat gaat de toekomst ons brengen? Wat voor maatregelen komen er nog meer? Kan ik nog wel naar de winkels of is dat te gevaarlijk? Als mijn kinderen maar niet ziek worden. (Danisha had Corona-gelijkende klachten) Wanneer bel je de dokter? Nou ja, je begrijpt het wel, denk ik.

Eten:

Jaja, we komen weer op het hamsteren. Het asociale gedrag van onze medemens. Ze kopen de hele supermarkt leeg, waardoor er, als ik boodschappen ga halen, niets meer te krijgen is. Hierdoor eten we wat er bij de supermarkt in de schappen ligt in plaats van datgene wat we graag willen eten. (klein voordeel: Je creativiteit om er wat van te maken, wordt wel gestimuleerd zo) Maar gezond eten werd wel een uitdaging de afgelopen dagen.

Verveling:

Echt hoor, na slechts een week thuiszitten slaat de verveling bij de kinderen al toe. Geen trainingen, geen wedstrijden, geen sportschool en geen school. De eerste dag was het nog wel grappig. Want, dachten ze, we hebben vakantie!!!! Laat dat nou even een tegenvaller zijn. School gaat gewoon door, maar dan net even anders. Nu zijn mijn kinderen behoorlijke gewoontediertjes -van wie zouden ze dat nou hebben?- en hadden ze wel even wat tijd nodig voor de gewenning. Maar geloof dat we de thuisscholing nu wel onder de knie hebben.

Opleiding:

Ja, wat gaat dat nu worden met hun opleidingen? Rick zit in het examenjaar, Danisha eerstejaars HBO. De 1 moet genoeg punten hebben voor haar propedeuse en om over te gaan naar het tweede jaar. De ander moet schoolexamens en landelijke examens doen om naar zijn vervolgopleiding te kunnen. Waar het inschrijvingstraject ook ineens heel anders verloopt. Nu heb ik inmiddels begrepen dat ze nu aan het kijken zijn voor een oplossing voor de examenleerlingen, zodat zij hun examens dit jaar gewoon kunnen doen. Hopelijk missen ze niet te veel, waardoor het te moeilijk gaat worden voor ze. En wat ze gaan doen bij het HBO? Geen idee! Ik heb al wel gelezen dat er een Hoge School is waarbij de eerstejaars studenten een soort overgangszekerheid hebben, door deze bizarre situatie.

Maar wat zijn dan de voordelen?

Het is er eigenlijk (tot nu toe) maar 1. Maar wel een hele belangrijke. Het gezin is bij elkaar. Elke dag samen eten. Elke dag bij elkaar. Waar er normaal altijd wel iemand ontbrak aan tafel, is dat nu niet het geval. Iedereen is gewoon thuis. Er werd zelfs vanmorgen gevraagd of we vandaag een spelletje konden doen met zijn allen. Daar is niet meer op terug gekomen, maar dat ter zijde. Het is wel gevraagd.

Ow wacht eens. Het zijn er al 2. Want ik vergat even helemaal de naastenliefde die nu ineens volop aanwezig is in Nederland. Mensen gaan elkaar helpen. Staan echt voor de ander klaar. Wie had dat een maand geleden kunnen denken?

Hoop dat we dit voort kunnen zetten als we deze crisis met zijn allen hebben overwonnen en niet direct terug gaan naar de orde van de dag.

Dikke (veilige digitale) knuffel M0n13k

P.S. Nog even een corona-updeetje van mijn kant. Afgelopen woensdag werd ik heel benauwd wakker. Dinsdagavond was ik al niet lekker -veel hoesten en keelpijn-, woensdag was het helemaal bal. De dokter gebeld en ik moest absoluut even langs de praktijk komen. De dokter helemaal in speciale kleding met masker en bril voor. Ook wij (Jeff ging met mij mee) kregen een masker om op te doen. (Nee! Geen foto van gemaakt) Longen klonken goed en ik had ook geen koorts. Maar om alles uit te sluiten, kreeg ik een kalmeringstablet. Als de benauwdheid daar niet over mee zou gaan, gingen we verder kijken. Helaas bleef de benauwdheid aanhouden en heeft de huisarts daarom de internist om raad gevraagd. Omdat mijn suikers stabiel zijn, was het advies toch nog even af te wachten.

Vanmorgen was de benauwdheid een stuk minder, maar ik mag dus niet meer naar buiten tot alle klachten weg zijn. En als het erger wordt, direct bellen. We wachten het maar af! Hopelijk is het snel weg en blijkt het een pittige paniekaanval te zijn geweest.

Geplaatst in actualiteit, Gedachtenkronkels

De Hamster

Ik wil graag mijn spreekbeurt houden over de hamster. Oké, mijn opstel.. want het is natuurlijk alleen een geschreven stuk. Nou daar gaan we!

De hamster.

De hamster is een klein knaagdier met bolle wangetjes, waar ze hun eten in opslaan. Hamsters zijn diertjes die graag alleen leven en niet samen met soortgenoten.

Nu hebben we het natuurlijk over de hamster zoals we hem allemaal hebben leren kennen. Maar wat blijkt.. de hamster is gemuteerd! Hij loopt tegenwoordig op 2 benen, lijkt hierbij heel erg op de mens zoals wij deze kennen. Daarnaast slaat hij zijn eten niet meer op in zijn wangen, maar in overdreven gevulde winkelwagentjes. Waarbij ze niet schuwen om spullen voor andermans neus weg te pakken of erger nog uit de kar van een ander te halen. Hieruit blijkt maar weer dat de hedendaagse hamster nog steeds erg solitair is. Solitair en egoïstisch. De hedendaagse hamster gaat puur voor eigen gewin en het maakt hem niet uit of anderen daardoor in de problemen komen.

Oké, nu even zonder grappen. Het is toch niet normaal wat er gebeurt! Ja! Ook ik ben bang voor het Coronavirus en vooral wat de gevolgen zijn van de maatregelen die het kabinet afkondigt en voor de maatregelen die er nog gaan komen. Want dat het serious business is, dat lijkt me voor iedereen wel duidelijk, toch? Alleen, ondanks mijn angst haal ik niet het eten en toiletpapier onder ieders neus vandaan. Dit in tegenstelling tot de hamsters onder ons. De mensen lijken echt gek te zijn geworden. Er heerst een complete massahysterie. Winkels gaan om 8 uur open en om 8:05 zijn de schappen leeg. Hoe dan?!

Ach, weet je. Wij laten onze boodschappen bezorgen, dus hebben er (tot nu toe) minder last van. Maar helaas vergeet je dan ook wel eens dingen (of blijkt vlees wat in de vriezer lag niet meer zo lekker te ruiken, waardoor je het niet meer durft te eten.) Zo ook vandaag. De kip stonk! Maar dan bedoel ik ook echt dat de kip stonk. Tot kokhalzen aan toe. Dus er moest nieuwe komen. Het was nog voor twaalven, dus toog ik -samen met de kleine man- naar de winkel om kip te halen. Echt, ik begrijp dat je om 18 uur bijna geen vlees meer kan krijgen, maar om 12 uur? Serieus? Geen kip meer te bespeuren in de winkel. En dan heb ik dus 2 supermarkten bezocht. Bij geen van beide lag er nog kip in de koeling. DRAMA!

Bedankt lieve hamsters! Ik waag me dus de drukte in, wat me nog steeds niet makkelijk afgaat. De paniek nam in de winkel al snel de overhand en ik wilde niets liever dan weg…weg…weg. Maar ik moest kip hebben. Dus dan kan ik niet weg zonder die kip. Uiteindelijk kwam dan toch het besef dat ik daar wel naar die lege schappen kon blijven staren als een gehypnotiseerd spookdiertje, maar die kip zou echt niet uit zichzelf komen aanvliegen.

Met het laatste halfje Koolhydraat Verlaagd brood en een broodje voor Jeff (Zelfs geen kaasstengel voor Jesse meer te bekennen…) verlaat ik de supermarkt en heb ik uit pure frustratie een rookworst bij de Hema gehaald. Op naar h

Maar even terugkomend op die belachelijke massahysterie. Mensen. Er wordt zo vaak gezegd dat er genoeg eten is. Wat moet je in hemelsnaam met 3 dozen pasta en 2 dozen pastasaus? Ga je alleen nog maar pasta eten dan? En al die frisdrank… Mijn hemel! Drink je dan niks anders? (Hmmm.. dat kan ik me dan nog wel voorstellen. Tot voor kort dronk ik ook voornamelijk cola natuurlijk.) En zoveel toiletpapier? Wat ga je doen? Ze uitdelen bij mensen die het nu niet hebben kunnen kopen doordat jij zo nodig de volledige voorraad moest opkopen? Gelukkig heb ik nog een klein voorraadje van een rolletje of 6 in huis, maar hoe vervelend is dit voor mensen die misgrijpen? Echt mensen! Denk even na. En probeer niet zo’n egoïstische hamster te zijn. Zorg dat de mensen om je heen ook wat te eten hebben de komende tijd. Of weet je wat?….. Jullie hebben zoveel ingekocht, maak eens wat lekkers voor je buren of iets! Doe er iets nuttigs mee!

Ik kan natuurlijk heel veel gaan roepen, maar geen hond die naar mij luistert! Maar ik denk wel dat als ik binnenkort in de supermarkt loop –terwijl jullie allemaal weer aan het inslaan zijn en karren met een kop er op voortduwen alsof je leven er van afhangt– ik het makkelijker zal trekken als ik jullie voorstel als allemaal van die lieve kleine hamstertjes met bolle wangen i.p.v. volle karren.

Dikke knuffel M0n13k

En voor degene onder ons die niet diep van binnen een hamster zijn. Succes met boodschappen doen (en vinden). Hopelijk is deze hysterie snel voorbij.

Geplaatst in actualiteit, Gedachtenkronkels, It's my life

Bang

Ja ik ben bang. Ik was het nog niet. Althans niet echt. Maar, zojuist keek ik naar wat nou precies de risicogroepen met betrekking tot Corona zijn.

Hier staan ze:

Overzicht risicogroepen

  • Ouderen
  • Mensen met hart- en vaatziekten
  • Mensen die medicijnen gebruiken waardoor hun immuunsysteem verzwakt is, zoals veel MS-patiënten
  • Diabetespatiënten
  • Mensen met een hoge bloeddruk

Ook mensen met kanker lopen een verhoogd risico op ernstige complicaties, omdat hun immuunsysteem vaak verzwakt is.

Bronnen: RIVM, WHO

Begrijp je mijn angst nu… Ik zat de persconferentie te kijken en daarin werd o.a. gezegd dat risicogroepen het ov moeten vermijden. Ook sociaal contact en groepen moeten vermeden worden. Dat terwijl mijn psycholoog zeg dat ik juist niet meer moet vermijden. Hier raak ik wel een beetje van in de war. Rutte zei ook dat bezoek aan iemand in de risicogroepen vermeden moet worden. Dussss, had je langs willen komen. Doe maar even niet. Hoe vervelend en jammer ik het ook vind. (Net of ik niet alweer een tijdje bezig was mezelf langzaam maar zeker in een sociaal isolement te storten. Waarom? Geen idee, het gebeurt! Dat schijnt een van de symptomen van de depressie te zijn.)

Maar wat betekent Corona voor de risicogroepen? Dat is me niet helemaal duidelijk. Gaat het erom dat ik het sneller kan krijgen? Of is het dat, als ik het krijg, ik er zieker van word dan iemand die niet tot 1 van de bovenstaande groepen behoort.

Allemaal leuk en aardig, maar ik kan toch niet alleen maar binnen zitten? Ik moet toch af en toe boodschappen doen ofzo? Als ik alleen maar thuis zit, dan is de kans dat ik weer terugval -naar waar ik vorig jaar zat- heel erg aanwezig natuurlijk. Daar zit ik dan ook weer niet op te wachten. Het is allemaal zo dubbel en onduidelijk en engig.(Engig is geen woord, maar het maakt precies duidelijk hoe ik me voel)

Er zullen nu vast mensen zijn die roepen dat het allemaal veel erger wordt gebracht dan dat het daadwerkelijk is. En dat mag. Je mag dat vinden, dat is je goed recht.

Het is gewoon een griepje. Dat is wat sommigen roepen. Een griepje, dat valt dus best mee. Ja klopt. Maar vergis je niet dat de risicogroepen elk jaar de griepprik krijgen om te voorkomen dat de gevolgen ervan te erg worden. En hiervoor is nog geen prikje beschikbaar. Voor mensen die een goeie weerstand hebben, zal het inderdaad meevallen. Maar je kan natuurlijk wel mensen aansteken die wel heel kwetsbaar zijn. 

Weet je, bagatelliseer de angst van anderen alsjeblieft niet! En geloof me, ik ben echt niet heilig wat dat betreft hoor. Ik maak ook grappen over Corona. En probeer het ook weg te lachen. Maar ik merk ook dat hoe angstiger het allemaal wordt, hoe meer grappen ik er over maak. Soort van ‘als ik er grappig over doe, is het niet zo erg’, denk ik. Beetje zelfbescherming ook misschien. Om niet compleet door te draaien (voor zover dat nog mogelijk is dan).

Hoe sta jij hierin? Ben jij ook bang? Of vind je het allemaal maar onzin? Wat vind jij van de Coronacrisis?

Dikke knuffel (een digitale dus hè, voor de veiligheid 😉) M0n13k

Geplaatst in actualiteit, It's my life

Huishoudbeurs 2020

De afgelopen jaren ben ik elk jaar naar de huishoudbeurs geweest. Voor sommige de hel, voor anderen het paradijs. Ik vind het er heerlijk. Gezellig een dagje de nieuwste snufjes bekijken, uitproberen en proeven. Kan het nog beter?

Zoals jullie vorig jaar konden lezen, was het helemaal de bedoeling er dit jaar weer bij te zijn. Zeker omdat het de 75ste editie is. Vorige week vroeg ik aan Danisha of ze weer mee wilde gaan, toen ze zei dat ze dat wel wilde, maar even moest kijken wanneer ze kon, kreeg ik het wel even benauwd. Ik zie mezelf daar dit jaar dus echt niet lopen. Alleen het idee zorgt al voor nachtmerries en paniekaanvallen. Die drukte, de chaos en het lawaai. Mijn hemel nee zeg. Mij niet gezien!

En nu? Nu hij vandaag van start is gegaan? Nu baal ik. Ik baal van mezelf dat ik het niet trek. Ik baal van mezelf dat ik me er niet toe kan zetten toch te gaan. Ik baal van de hele situatie, de situatie waardoor ik nu dus thuis zit en niet in de RAI loop. Maar echt hoor. KAKdepressie!

Dit jaar geen BN-ers om te spotten, geen blauwe enkels van die irritante boodschappenwagentjes (Waar ik zelf ook mee zou hebben gelopen natuurlijk), geen kilo’s onnodige spullen, die ontzettend veel kastruimte innemen. Geen nieuwe soorten eten, schoonmaakmiddelen en snoepjes. Geen cocktailijsjes (die we overigens nooit meer hebben gegeten na de huishoudbeurs vorig jaar). Geen veel te dure lunch en tussendoortjes. Geen goodiebags, geen duizenden gratis flyers. En ook geen pijn in mijn voeten en rug na een dag slenteren. Helemaal niks van dit alles.

Volgend jaar weer een nieuwe huishoudbeurs, ja dat weet ik.
Het is elk jaar veelal hetzelfde, ja dat weet ik ook.
Jeff houdt nu al dat geld in zijn zak. I know! (Dat vindt hij dan weer niet vervelend)

En toch… Ga ik dat jaarlijkse gezellige dagje met Danisha missen en dat vind ik erg!

Voor alle mensen die wel naar de huishoudbeurs gaan….. Heel veel plezier! Geniet van een leuke dag!


Dikke knuffel M0n13k!

Geplaatst in Depressief

Bang

Er zijn steeds meer momenten waarop ik heel bang ben. (Gek eigenlijk, er zijn namelijk ook steeds minder dingen waar ik bang voor ben) Waarvoor? Als je verder leest, zal ik het je vertellen.

In augustus begon ik met de ISGP therapie (Intensief Specialistisch GroepsProgramma). Een groepstherapie voor mensen met een depressie. Toen ik wist dat ik hiermee zou gaan beginnen, was ik al snel aan het aftellen naar 5 december. Niet vanwege Sinterklaas :-p, maar vanwege het feit dat die dag mijn laatste dag therapie zou zijn. Wat keek ik daar naar uit! Maar nu….?

Nu wil ik niets liever dan er nog een keer 16 weken aan vast plakken. Ik heb namelijk helemaal niet het gevoel dat ik er klaar voor ben om weer de grote boze wereld in te gaan. Helaas is het niet mogelijk om die extra weken er aan te plakken. Maar wat moet ik dan? Ik ben er nog niet! Nog steeds overheerst de somberheid. 5 december komt steeds dichterbij en ik word er stik nerveus van. Hoe dichterbij die datum komt, hoe moeilijker het lijkt te worden.

Het is niet alleen dat dan de therapie stopt, maar ook de mensen met wie ik in die groep zit ga ik missen. Want al die weken deel je lief en leed met elkaar. Je verteld elkaar dingen die je misschien nog nooit aan een ander hebt verteld. Je kan daar je angsten delen, zonder dat er iemand raar tegen je gaat doen. Je kan daar zo volledig je eigen depressieve ik zijn, maar ook als je iets positiefs hebt, wordt dat uiteraard gedeeld. Het is niet alleen maar kommer en kwel. Er wordt juist gekeken naar de positieve momenten. De momenten waar je normaal niet zo snel bij stil staat. Bijvoorbeeld als ik een keer niet heb geslapen overdag (die momenten zijn nog steeds heel zeldzaam helaas). Zelf vind ik dat ik dat eigenlijk niet bijzonder moet vinden, maar daar leer je dat het voor iemand met een depressie wel degelijk een prestatie is om niet overdag te slapen.

Hoe moet ik dit soort kleine dingen nou zelf gaan zien de komende tijd. Dat vind ik oprecht heel moeilijk. Die kleine positieve momentjes, het herkennen van genietmomentjes…hoe ga ik dat doen? Ik heb werkelijk geen idee.

Gelukkig heeft mijn psycholoog me al wel laten weten, mij niet te laten vallen na deze 16 weken. Dat voelt wel als een opluchting. We zijn aan het kijken wat een goed vervolgtraject is voor mij, na de 16 weken ISGP. Dat ik zal beginnen met een aantal sessies EMDR staat in ieder geval al vast.

Over 2 weken is het al zover, dan is het de laatste dag. Dan moet ik afscheid gaan nemen. (en we weten allemaal hoe goed ik daar in ben) Afscheid van een groepje mooie mensen, waarmee ik een aantal bijzondere momenten heb mogen delen.

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in actualiteit

Utrecht

Utrecht

Geen foto’s!

Geen plaatjes!

Een kaal blog. Een blog met alleen naar tekst. Tekst over een vreselijk verdrietige situatie. Niet alleen verdrietig, maar ook beangstigend.

Utrecht

Het begon daar vanmorgen vast ook heel rustig (of eigenlijk heel hectisch door de ov staking natuurlijk). Maar de ochtend had een drama in petto. Een drama dat, naar alle waarschijnlijkheid, een terreuraanslag is geweest.

Een man is de tram in gestapt en gaan schieten. Er zijn gewonden en waarschijnlijk een dode. (Op het moment van schrijven was dat nog niet duidelijk)

Utrecht

Een stad in rep en roer.

Op de snelwegen er naar toe zijn de linkerbanen afgezet, zodat de hulpdiensten vrije doorgang hebben. (En nu maar hopen dat men de rode kruizen respecteert!)

Utrecht

Een stad in angst

De dader is voortvluchtig!

Scholen houden hun deuren dicht. Kinderen zijn veilig. Maar wat moet dat eng zijn als je niet naar buiten mag/kan!

Men wordt gewaarschuwd niet in de buurt van de plaats delict te komen.

Zoals vele met mij snap ik werkelijk niet dat mensen dit doen! En waarom, heeft hij gekeken naar het nieuws uit Christchurch Nieuw-Zeeland en is hij daardoor op een zieke manier geïnspireerd geraakt?

Op Twitter las ik het volgende:

Wat moeten we met zijn allen doen om dit soort geweld uit te bannen.???? Leven en laten leven, en ieder in zijn waarde laten, telt allang niet meer!!!!😢😢😢😢😢😢😢

Het is helaas de waarheid!

Utrecht

Een stad met een rouwrandje.

En de rest van het land rouwt mee!

Utrecht

Mijn hart huilt met je mee.

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in Gedachtenkronkels

Angst

Ik denk dat dit de post is waar ik het meest over getwijfeld heb. Dat dit een post is waarvan ik het echt heel eng vind om hem te posten.

Waarom? Omdat dit een zeer persoonlijke post is. Ik heb hier geen onderzoeken voor gedaan. Ook heb ik er geen wetenschappelijke bewijzen voor en heb ik niet de moeite genomen om anderen te vragen hoe zij hier tegenover staan voordat ik ben gaan schrijven.

Het is puur ontstaan door een gevoel. Wat voor gevoel? Dat is heel lastig uit te leggen. Sorry! Misschien wordt het duidelijk als je verder leest.

Lees verder “Angst”

Geplaatst in It's my life

November 2017

Waarom?

Het heeft een jaar geduurd voor ik hierover ging schrijven? Waarom? In eerste instantie heb ik geprobeerd het weg te stoppen en het er dus verder niet over hebben, helpt daar goed bij. Maar ook wilde ik niet geloven dat wat ik gezien had, echt gebeurd was.

Ik vraag me wel eens dingen af over hoe ik zou reageren in bepaalde situaties. En vaak weet ik dat precies. Nu weet ik dat je dat niet van te voren weet. Mijn reactie was namelijk niet wat ik van mezelf had verwacht. Op het moment dat er iets gebeurt, reageer je instinctief. Je denkt niet meer na. Althans….ik niet.

Waar gaat dit over?

Waarschijnlijk denk je nu iets in de trend van: “Hallo-o! Vertel me nu maar waar het over gaat!” En je hebt helemaal gelijk. Ik praat weer eens in raadsels. Niet heel handig!Een hele normale dinsdagavond ergens in november 2017. Ik heb gewerkt en rijd de parkeerplaats bij het kdv op om mijn kleine man te gaan halen. Het is allemaal nog een beetje wennen. Verlof is net voorbij, dus weer terug aan het werk. Heerlijk hoor, maar nog fijner is het naar huis gaan.

Angst

Dus…. snel die kleine ophalen en op naar huis naar die andere twee kids. Op het moment dat ik de auto uitstap, zie ik hoe een knul in elkaar geslagen wordt. Een man (die ook net aan komt rijden) springt zijn auto uit en rent op die gasten af. Terwijl hij twee van hun nog wat verder wegdrijft, vraag ik of de jongen hulp nodig heeft. Een ambulance of politie…. Dat hoeft niet, zegt hij en wil weggaan. Op dat moment hoor ik een geluid….Wat voor geluid? Tsja…hmmm hoe kan ik dat het beste uitleggen? Ik weet het al…Ken je de film Jumanji? Tijdens die film hoor je een kudden olifanten aan komen denderen. Dat geluid! Ja? Heb je het in je hoofd? Nou dat is het geluid wat ik hoorde. En toen werd ik bang. Echt bang! 20, 30 misschien wel 40 jongeren kwamen er op ons afgerend. Ik ben achter mijn auto gekropen en heb de politie gebeld. Precies verteld wat ik zag, maar durfde niet achter mijn auto vandaan. Wat een held ben ik hè? De man die er als eerste bij was, bleef wel staan en heeft flink wat klappen gekregen. Terwijl ik nog steeds tussen de auto’s stond.

Nooit had ik gedacht dat ik zo zou reageren. Altijd heb ik gedacht dat ik zou helpen. Dat ik in actie zou komen en me niet als een angstig haasje ergens achter zou verstoppen. Gelukkig waren er wel anderen die de man hebben geholpen. (btw, het oorspronkelijke slachtoffer had het in alle hectiek al vrij snel op een lopen gezet) 

Op een gegeven moment riep een omstander dat de politie was gebeld. En jeetje.. Nog nooit heb ik zo snel zo’n grote menigte zien verdwijnen. 
Snel ben ik naar binnen gegaan om de kleine man te halen, om vervolgens zo snel mogelijk naar huis te kunnen gaan.

Wat als…

Thuis drong pas echt goed tot me door wat er gebeurd was en wat er had kunnen gebeuren. Die scenario’s waren best heftig. (Jaja ik ben heel goed in ‘wat als…’)

Een flinke periode had ik echt serieus buikpijn als ik op die parkeerplaats moest zijn (gelukkig is dat maar vier keer per week…. *zucht*) en onwillekeurig kijk je dan toch elke keer naar die plek en ben je opgelucht als je daar niets bijzonders ziet.

Na een tijdje werd dat minder tot het helemaal weg was. En dan krijg je een herinnering op je telefoon van een gedicht wat je de dag erna geschreven hebt. Daar is het weer, de beelden, het geluid…..vooral dat geluid….. wat was dat eng…

Ik hoop echt dat ik zoiets nooit meer hoef mee te maken.

Nog meer hoop ik dat mensen elkaar dit niet meer aan doen. Want even serieus. Met zijn tientallen je storten op 1?!?! Ik kan er met mijn pet niet bij!
Dikke knuffel M0n13k

Heb jij ooit zoiets meegemaakt?

Geplaatst in Dromen, Gedachtenkronkels

The dark side

Een inkijkje

Is inkijkje echt een woord? Ja toch? Het klinkt zo raar. Het is in ieder geval wat ik nu doe, jullie een inkijkje geven in mijn hoofd. De ‘donkere’ kant van mijn gedachtes. Waarom de donkere kant? Omdat die overheerst momenteel? Omdat ik genoeg heb van te doen alsof ik mij top voel. Omdat ik door het op te schrijven, probeer om de donkere kant opzij te schuiven. Want als ik het opschrijf, is het uit mijn hoofd en kan ik weer even ademhalen.

Lees verder “The dark side”

Geplaatst in Gedachtenkronkels

Opluchting…. sort of…

Oef. Dat was een frustratieblog hè afgelopen woensdag? Voor diegene die er een beetje van geschrokken zijn: Sorry!

Om jullie niet nog een keer zo te laten schrikken, heb ik gisteren besloten om nog even te wachten met het opschrijven. Dat PLUS dat ik er gisteren zo de balen in had, dat ik eigenlijk de hele dag een beetje boos heb zitten zijn, netflix heb zitten kijken en heb liggen slapen. Ik was er echt helemaal klaar mee. En hier had ik het zo druk mee dat ik eigenlijk geen eens tijd had om te bloggen. Snap je het nog?

En dat alleen maar omdat ik ‘goed’ nieuws heb gekregen. Waarom goed tussen aanhalingstekens? Dat leg ik zo uit. Laten we even bij het meest positieve beginnen. De neuroloog heeft aangegeven dat er niks neurologisch aan de hand is. De foto’s van de MRI laten zien en doorverwezen naar de huisarts. Of beter terugverwezen naar de huisarts. En doorrrrrrrrr naar de volgende. Echt hè.

Mevrouw u mankeert niks neurologisch. Ik wil u terug verwijzen naar uw huisarts. Prettige dag verder!

Dit was letterlijk het hele gesprek. Binnen 3 minuten stond ik weer buiten. Ongelooflijk!

Natuurlijk ben ik blij dat er niets neurologisch is. Geen tumoren, beroertes of tekenen van tia’s. Echt heel blij! Maar ik baal ook. Ik baal dat ik nu nog niet weet waardoor ik zo moe ben. (Vandaar de ‘goed’ 😉)

Maar weet je? Na gisteren een officiële heftige baaldag te hebben gehad, ga ik er vanaf vandaag weer vol tegenaan. (Oke. Hier en daar een kleine traan, maar verder vol er tegen aan) Morgen wordt mijn meisje 18jaar en dat ga ik zeker niet laten verpesten door mijn vermoeidheid!

Woensdag naar de huisarts en dan zullen er meer horen. (Of niet)

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in Gedachtenkronkels

A nervous wreck

Hoe makkelijk is het om het gevoel van een ander te desizen. (Ik weet dat dit geen woord is, maar ik kom niet op het juiste woord) Ik hoop dat jullie begrijpen wat ik bedoel.

Hoe gaat het?

Als iemand vraagt hoe het gaat, durf ik geen eerlijk antwoord meer te geven. De “oh ja dat heb ik ook!” of de “dat valt toch allemaal wel mee!” en niet te vergeten de “je maakt je druk om niks” reacties ben ik helemaal zat.

Drukte om (n)iets?!

Misschien maak ik me druk om niks en misschien is het heel normaal dat je als 43 jarige niet op de juiste woorden kan komen. Dat je een fles wilt laten opwarmen in de maxicosy (gelukkig wordt er niet altijd geluisterd naar wat ik zeg 😉 ) of een klant aan de telefoon aangeeft haar te willen gebruiken in plaats van te willen bedanken. (Gelukkig had deze klant een goed gevoel voor humor en konden we het samen weglachen.) En dit zijn maar twee voorbeelden. Geloof me, als ik zeg dat ik nog wel even door kan gaan met dit soort voorbeelden.

Ook die vermoeidheid die me steeds meer parten gaat spelen is misschien wel heel normaal voor iemand van mijn leeftijd. Iedereen slaapt op deze leeftijd natuurlijk zo’n 11 uur per nacht, om vervolgens voor het middaguur alweer zonder energie te zitten.

My life: Work, Eat, Sleep, Repeat. Doordeweeks dan hè. In het weekend valt het werken er tussen uit. Dan is het Eat, Sleep and Repeat.

Is there a better way?

Morgen de uitslag van de MRI…..oef…….begin met de minuut zenuwachtiger te worden. Daar is ook dit blog uit naar voren gekomen. De zenuwen maken dat ik iets minder kan hebben dan normaal. Soms moet je dat even kwijt en is er dan een betere manier dan bloggen?

Knuffel van een zenuwachtige M0n13k!

Geplaatst in Gedachtenkronkels

Frogger

Frogger op Centraal Station in real life!

Ken je dat spelletje nog van vroeger? Dat je dat kikkertje veilig naar de overkant moest brengen? Tussen de auto’s door of over de boomstammen.

Vanmorgen voelde ik mij dat kikkertje en kon ik alleen maar hopen dat ik beter was geworden in dat spelletje. (Ik geloof dat ik de boomstammen slechts sporadisch wist te halen)

Op centraal station dacht ik vanmorgen even naar de banken in het midden van de hal te lopen om iets uit mijn tas te halen. Oké! Ik moet dus door heel veel bewegende mensen heen. Rijen dik met bewegende mensen. De ene rij gaat naar links en de andere naar rechts…..en ik moet daar doorheen. ARGH! De moed begint me in de schoenen te zakken. De bankjes zijn mijn middenberm. Als jk daar ben, kan ik even uitrusten om daarna de boomstammen te nemen naar de poortjes.

Here we go! Oké…… Froggermodus aan en gaan. Stapje naar rechts….even wachten…stapje naar links enz enz. GERED! Pffffff. Met het zweet op mijn voorhoofd ben ik bij het bankje aangekomen. Geen idee hoeveel levens het mij heeft gekost. Maar ik kan door via de boomstammen naar het volgende level… De poortjes… die ik zonder kleerscheuren of noemenswaardige ademhalingsproblemen heb gehaald.

Survived another game of Frogger!

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in Gedachtenkronkels

Wat is geluk

Sommigen zullen zeggen

Geluk is liefde

Geluk is vriendschap

Geluk is familie

Geluk is vertrouwen

Geluk is geloof

Anderen zeggen

Geluk is geld

Geluk is bezit

Geluk is rijkdom

Wat is geluk?

Voor mij is geluk iets anders dan voor jou

Geluk draait bij mij niet om het hebben van geld, veel geld en spullen. (Hoewel ik best wil toegeven dat dit best kan helpen 😉)Geluk draait niet om een bepaald geloof.

Voor mij zit geluk in de kleine dingen. Mijn pubers die toch nog even komen knuffelen. De kleine man die uit zichzelf een kusje komt geven. Samen met vriendlief op de bank hangen tegen elkaar aan en een filmpje kijken.

Geluk is een wandeling in het bos met om me heen mooie kleuren en heel veel stilte.

Geluk is gezondheid, hoewel er ook mensen zijn die ziek zijn, maar toch gelukkig. Of ze lijken gelukkig doordat ze enorm positief in het leven staan. Ze stralen in ieder geval uit dat ze gelukkig zijn. En is dat niet de eerste stap naar geluk?

Eigenlijk is het heel ongrijpbaar. (is dit een woord?) Zo heb je het geluk gevonden en zo ben je het weer kwijt. Een kwestie van een seconde en alles kan anders zijn. Dat kan natuurlijk ook heel positief uitpakken. Je kan heel ongelukkig zijn, en door een gebeurtenis of door iemand veranderd dat gevoel al snel in een gevoel van geluk. Believe me! I know!

De grote zoektocht naar je eigen geluk…. Heeft dit zin? Vind je jouw geluk als je er naar op zoek bent? Of komt het per toeval op je pad?

Wat is geluk? Wanneer ben je gelukkig? Hoe word je gelukkig? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik gelukkig ben met mijn prachtige gezin en alle mooie en lieve mensen om ons heen.

Dikke geluksknuffel van M0n13k

Geplaatst in Gedachtenkronkels, It's my life

Maandag

Waarom elke week weer die maandag? Als je denkt eindelijk een beetje uitgerust te zijn, komt de maandag om de hoek kijken en ben je binnen 8 uur werken weer terug bij af..


Oké! Eerlijk is eerlijk, momenteel heb ik niet veel nodig voordat mijn lampje uit gaat. Maar op maandag gaat het extra snel lijkt het wel. Dat je heel veel plannen hebt voor de avond (strijken) en vervolgens de hele avond voor pampus op de bank ligt. Kan hier zo ongelooflijk van balen. Sterker nog….Ik baal hier zo ongelooflijk van!

Sommige mensen vragen mij of ik het wel naar mijn zin heb op mijn werk. Misschien dat je daardoor zo moe bent. Als je elke dag met tegenzin naar je werk gaat, kost dat een berg energie. Ja dat klopt, maar dat is dus het probleem niet. Ik werk met een paar geweldige mensen. Soms zijn ze gek, soms ronduit irritant. Maar vooral zijn we een team. Een team waar ik elke dag graag mee werk. (Ik weet dat sommige van jullie meelezen! Dat is natuurlijk de reden dat ik dit schrijf. Als jullie niet mee zouden lezen, kon ik vertellen hoe het echt zit 🤪! Oké zonder gekheid. (voor zover dat mogelijk is) Jullie zijn best oké!)

Anderen zeggen dat ik minder moet doen in het weekend. Hallooooo nog minder? Als ik nog minder ga doen, kan ik net zo goed geraniums voor het raam gaan zetten en er achter gaan zitten. Laat ik mezelf daar nu net een jaartje te jong voor vinden.

Oja, ook een leuke. Minder gaan werken. Duh! Wie gaat de huur betalen dan? Leuk bedacht hoor. Maar ook ik heb rekeningen te betalen. Nog even en stoppen met werken zou het beste zijn.

Weet je, eerlijk gezegd heb ik geen flauw idee wat het kan zijn…. Woensdag krijg ik een MRI onderzoek. Hoewel ik er vreselijk tegenop zie ben ik blij dat het gedaan wordt. Om een en ander uit te sluiten, zoals de neuroloog zei. Geen idee wat een en ander is, aangezien ik zo bijdehand ben geweest om daar niet naar te vragen.

Hoe dichterbij de woensdag komt, hoe meer ik me dat ga afvragen. En alle andere ‘wat als’ vragen natuurlijk. Zoals jullie weten ben ik geen doomdenker *uche*. Ik doe in ieder geval mijn best dat niet te zijn. Soms lukt het me gewoon ook hè. Best goed!

Ik hoop gewoon dat na de MRI de neuroloog zegt:” Hier heb je een pilletje, als je dat elke dag inneemt gaat het weer beter en zal je minder snel vermoeid raken.” Aan de andere kant betekend dit dat er iets gevonden is op de MRI en dat vind ik dan best eng. (Hou alle kronkels in mijn kop eigenlijk liever voor mezelf…) Maar als er niks gevonden wordt….wat dan? Waardoor ben ik dan zo moe? Zit het dan toch tussen mijn oren? Is het een kwestie van omdenken? *Zucht* ik weet het gewoon niet meer.

Genoeg geklaagd! De maandag is voorbij. We gaan op naar de dinsdag en daarna is het alweer woensdag en dus bijna weekend! Time flies!

Slaap lekker!

Dikke knuffel van een vermoeide M0n13k