Geplaatst in It's my life

Mijn favorieten van 2019

Een aantal weken geleden had ik al een top 5 van de meest gelezen blogs van 2019 gemaakt. Toen heb ik jullie beloofd met mijn persoonlijke favorietenlijstje te komen van dit jaar. Bij deze! Het was nog best moeilijk om er slechts een paar te kiezen. Ik wil het jaar namelijk niet negatief afsluiten, dus vielen er al direct aardig wat af. 😉

Nieuw binnengekomen op nummer 6 (lekker makkelijk alles is nieuw binnengekomen dit jaar natuurlijk):

Huishoudbeurs 2019

In dit blog zeg ik vol overtuiging dat we er komend jaar (2020) weer heen gaan. Dat hoop ik dan ook oprecht, maar de tijd zal het leren. Ben natuurlijk al wel stiekem bezig met een ‘boodschappenlijstje’…

Op 5 hebben we dit jaar:

What a man! what a man!

In tegenstelling tot wat veel mensen denken, gaat dit blog niet over een man, maar over de Cheetah Juba; in 2011 heb ik kennis mogen maken met deze ongelooflijk lieve spierbundel.

Helaas zijn we niet meer in de gelegenheid geweest om hem weer op te zoeken en is hij begin dit jaar overleden. Maar die lieve Juba, zal altijd in onze gedachte blijven.

Nummerrrrrrrrrr 4:

En dan komen de mosselen

Dit gaat niet alleen over de meest smerige mosselen die ik ooit gegeten heb (hierna overigens nog steeds geen mossel aangeraakt…), maar ook over het begin van mijn therapie. De eerste stap er heen. Wat was dat spannend zeg.

En op 3 noteren we:

New York:

Hoe jaloers je kan zijn als een ander zijn/haar droomreis gaat maken? Dat lees je hierin wel terug, denk ik zomaar. Tegelijkertijd is het een vergelijking tussen ‘toen’ en ‘nu’. Inmiddels zijn ze al lang en breed veilig thuis, na een geweldige ervaring. En wordt er nu gewerkt aan een foto-album. To keep the memories alive, zeg maar.

Na 3 volgt toch echt 2!

Heftige Chaos

Zoals de titel al doet vermoeden, gaat dit over de chaos in mijn hoofd die week. Maar ook over fietsen met een lekke band (niet handig!) Het NIET eten bij de McDonalds, spijbelen en lunchen in de zon. Ik zei toen, dat de chaos in mijn hoofd zal verdwijnen. Het begin is gemaakt. De chaos is nog niet weg, maar wordt wel steeds een heel klein beetje minder.

En dan blijft over…..de nummer 1!

Afgesloten

Zonder internet staat je wereld stil. Dat bleek wel toen we een weekend geen internet hadden. Rick appte al in lichtelijk paniek dat het lampje rood was. Maar eerlijk is eerlijk, toen bleek dat we het hele weekend zonder internet zouden zitten, sloeg dat bij mij toch ook wel in als een bom. Want je beseft je normaal niet hoe afhankelijk je eigenlijk van dat internet bent geworden in de loop der tijd.

Dit is dus mijn lijstje met mijn favoriete blogs van mijn hand.

Ik hoop dat jullie dit jaar met plezier hebben meegelezen en dat komend jaar ook zullen blijven doen.

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in It's my life

Top 5 2019

Het is misschien nog wat vroeg, maar langzaamaan nadert toch echt het einde van het jaar. Het is nog maar 10 weken tot de aller-allerlaatste dag van het jaar. Niet alleen van dit jaar, maar zelfs de allerlaatste dag van dit decennium.

Langzaamaan moeten we dan toch maar eens gaan kijken naar het afgelopen jaar en vooruit gaan kijken naar het komend jaar. Mijn terugblik wil ik starten met de best gelezen blogs van het afgelopen jaar.

Opmerkelijk was dat vorig jaar het meest gelezen blog van dat jaar, een blog uit 2017 was. Ook dit jaar staat hij in de top 5, maar is hij wel van de eerste plaats afgestoten.

Net als vorig jaar heb ik ook dit jaar gekeken naar de blogs met 100+ lezers. Hierbij gaat het natuurlijk om de lezers tot nu toe (22-10-2019). Vorig jaar waren dat er 5. Dit jaar iets meer (7!!! dit jaar… ik zie een stijgende lijn 😉) Maar om het voor jullie niet te langdradig te maken, hou ik het ook dit jaar bij een top 5!

Wie weet veranderd er tussen nu en 31 december nog wel iets in de top 5… Mocht dat gebeuren, dan laat ik jullie dat uiteraard weten.

Klein stukje 2018 vs 2019

In 2018 heb ik 51 berichten geschreven in tegenstelling tot de 38 berichten in 2019. Op de 51 berichten in 2018 heb ik 23 reacties en 16 likes gekregen. In 2019 heb ik op de 38 berichten 30 reacties en 37 likes gekregen (Hierbij heb ik de reacties op Instagram en Facebook niet meegeteld). Het lijkt misschien niet veel, nou ja, het is niet veel! Maar ik zie een stijgende lijn en dat doet me stiekem best een beetje goed.

En dan nu…. (Tromgeroffel) de TOP 5 van 2019!

Vijfde plaats

Afvallen…. Hoe het nu gaat! met 116 lezers. Zoals jullie waarschijnlijk wel weten, ben ik in een (inmiddels al) jarenlange strijd tegen de overtollige kilo’s verwikkeld. Dit is een van de blogs, waarin ik vertel hoe die strijd verloopt.

Vierde plaats

On my way back met 121 lezers. Dit heeft te maken met een ander slepend gevecht waar ik momenteel in verwikkeld ben. Het gevecht tegen de depressie. Dit is misschien wel het moeilijkste gevecht. Ik wil het allemaal zo graag anders. Dat lukt alleen nog niet en dat zet mijn hele leven op zijn kop. In dit blog vertel ik o.a. over de start van mijn therapie.

Derde plaats

Tijd om te stoppen met doorgaan met 164 lezers. Van mijn lieve vriendinnetje kreeg ik een kaart met deze woorden. Deze hebben mij geïnspireerd tot het schrijven van dit blog waarin ik voor het eerst naar buiten bracht dat het niet goed gaat met mij. Dat ik depressief ben. Dit naar buiten brengen was verre van makkelijk en het heeft me dan ook behoorlijk wat moeite gekost om op de ‘publiceer’-knop te drukken.

Tweede plaats

Verlof met 241 lezers. Ja hoor! Daar is hij weer. Het blog wat ik in 2017 heb geschreven over mijn zwangerschapsverlof. Een verlof waarbij ik verlof heb genomen van alles en puur ben gaan genieten van de laatste weken zwanger zijn en natuurlijk van de eerste tijd met onze kleine jongen.

Eerste plaats

Steeds minder en minder is met 469 lezers de nieuwe nummer 1. Een tijd lang heb ik gedacht dat mijn aanhoudende vermoeidheid en verminderde zin om dingen te ondernemen een lichamelijke oorzaak zouden hebben. Allerlei artsen heb ik hiervoor bezocht. Ten tijde van het schrijven van dit blog had ik de hoop dat ik snel weer zonder vermoeidheid kon genieten van het leven. Wat kan het toch anders lopen…… ☹

Stiekem vind ik het wel een beetje jammer dat een van mijn persoonlijke favorieten er niet bij staat, daarom zal ik binnenkort een lijstje maken van mijn persoonlijke favorieten.

Dikke knuffel M0n13k (die oprecht dankbaar is voor al jullie medeleven)

Wat is jouw favoriete blog van het afgelopen jaar? Ik lees het graag hieronder.

Geplaatst in Gedachtenkronkels

2 jaar later

Het is 2 jaar later. 2 Jaar waarin de tijd niet heeft stilgestaan. 2 Jaar waarin de wereld verder leefde. Ik ook! 2 Jaar met nog steeds die vluchtelingenproblematiek. Nog steeds is het moeilijk voor mensen zoals jij om voor zichzelf en hun familie een veilige plek te vinden.

Life goes on

Zoals ik al zei, mijn leven ging ook verder. En er is veel gebeurd in de tussentijd. Ik heb zelfs nieuw leven op deze wereld gezet. En jij Hoessein? Jij stopte 2 jaar geleden, een bewuste keus gedreven door wanhoop. Heel eerlijk ben ik als ik zeg dat ik echt niet elke dag aan je heb gedacht. Toen ik 2 jaar geleden over jouw verhaal schreef, (De enige uitweg?) was jouw verhaal volop in het nieuws. Het greep me aan. Dat heeft iedereen kunnen lezen. Het leed van de vluchteling grijpt me aan. Hoe vreselijk moet het zijn om niet veilig te zijn, om altijd in angst te moeten leven!

System says no

2 jaar geleden was ik geschokt! Geschokt dat iemand zo’n keus denkt te moeten maken, doordat het systeem hem volledig tegenwerkt. Natuurlijk besef ik me terdege dat jij niet de enige bent die dit is overkomen. Jouw verhaal werd ‘toevallig’ nieuws.

Memories

Elk jaar op 16 januari word ik er aan herinnerd. Lang leve de herinneringen op Facebook en Timehop! Vorig jaar was het een jaar, ik zag het, ik heb het opnieuw gelezen en ik heb het naast me neer gelegd. Er valt niets meer aan te veranderen.

Vandaag is het 2 jaar geleden. Ik zag het, ik las het en ik vroeg me af hoe het nu met je vrouw en kinderen is. Zijn ze veilig? Leven ze nog? Hebben ze inmiddels weer middelen om in hun dagelijkse behoeftes te kunnen voorzien. Of hebben ze het niet gered? Zijn ze in de oorlog omgekomen door geweld? Of misschien wel door ziekte of onhygiënische omstandigheden. Of heeft je vrouw voor haar en de kinderen een zelfde uitweg gekozen als jij? En zijn jullie nu alsnog weer samen? Het zal een vraag blijven. Ik heb geen contactgegevens. En jij kunt het ook niet meer vertellen.

Angst

Soms denk ik dat veel mensen niet beseffen hoe goed we het eigenlijk hebben hier. Jaja, ho stop! Ook hier in ons land zijn er mensen die het niet altijd goed hebben. Leven mensen onder de armoedegrens. En dat is vreselijk! Dat weet en besef ik me echt wel. Maar dat is toch anders dan de constante reële angst dat je de dag niet zult overleven doordat je in een opstand terecht komt tijdens het boodschappen doen. Of je brengt je kinderen naar school en je rijdt zo een hinderlaag in (of hoe je dat ook noemt.) Je moet uitkijken waar je loopt, om niet het risico te lopen dat je op een landmijn stapt.. Moet ik nog even doorgaan?

Dankbaar

Het is 2 jaar later. 2 Jaar waarin er heel veel gebeurd is. Bij het lezen van jouw verhaal en mijn reactie er op, weet ik dat ik dankbaar moet zijn. Dankbaar dat ik en mijn familie in vrijheid mogen leven. Dankbaar dat wij niet elke dag weer in angst moeten leven. Dankbaar dat we bij elkaar kunnen zijn.

Droom

Hoe mooi zou het zijn als dit voor iedereen zou gelden. Dat niemand bang hoeft te zijn en dat iedereen in vrijheid kan leven. I know! Dit is een wens die waarschijnlijk nooit uit zal komen. Maar een mens mag dromen niet waar?

In dat geval droom ik nog even door over een veilige wereld en hoop ik dat de vrouw en kinderen van Hoessein op een goede plek terecht zijn gekomen.

Dikke knuffel M0n13k

 

Geplaatst in Gedachtenkronkels

De allerlaatste van 2018

Het is dan toch eindelijk zover. De laatste dag van 2018. Mijn terugblik op afgelopen jaar hebben jullie natuurlijk allang gelezen. Toch? Maar ik wil toch ook nog de meest gelezen blogs van afgelopen jaar met jullie delen.

Na een jaar afwezigheid (in 2017 heb ik niet heel veel geschreven.) Ben ik halverwege 2018 weer met enige regelmaat gaan schrijven. In eerste instantie wilde ik een top 3 maken, maar ik heb uiteindelijk besloten om alle blogs met 100+ weergaven te delen. Dat zijn er 5 geworden. 100+ weergaven, voor sommige zal het echt klinken als peanuts. Maar voor iemand die is begonnen te schrijven voor zichzelf, is het stiekem toch best een eer dat er meer dan 100 mensen mijn blogs lezen. Dank jullie wel daarvoor.

En dan nu de top 5! We tellen af!

Vijfde plaats

Kampioenen Euro Stars  sluiten de rij van blogs met 100+ weergaven. En dit is leuk. Dit blog is namelijk ook in het Thuishonk (clubblad) geplaatst. (Mag ik even trots zijn?) Dus feitelijk heeft deze veel meer lezers, maar die worden dan weer niet door WordPress geteld.

Vierde plaats

De vierde plaats is gereserveerd voor Angst met 114 weergaven. Nooit had ik verwacht dat dit zoveel zou losmaken. Zowel via Facebook als via Instagram (gebruikersnaam: Mniekie) heb ik heel veel reacties gekregen. Maar ook mensen die mij persoonlijk erop aanspraken. Bedankt voor alle reacties die ik hierop heb gehad. Dat heeft mij oprecht goed gedaan.

Derde plaats

Direct gevolgd door November 2017 met 136 weergaven. Deze post heeft mij een stapje verder geholpen in de verwerking van een bizarre gebeurtenis.

Tweede plaats

Op een mooie tweede plaats komt Survived met 145 weergaven. Survived gaat over de 18de verjaardag van Danisha. Een feest waar we met een goed gevoel op terug kijken.

Eerste plaats

Het blog met de meeste weergave is Verlof. Dit blog heb ik geschreven in 2017, maar in 2018 is het, met 260 weergaven, het meest gelezen blog geworden. Het gaat over mijn zwangerschapsverlof. De bedoeling was om juist in die tijd wat meer te gaan schrijven. Jullie op de hoogte te houden van het reilen en zeilen tijdens mijn verlof. En ik had natuurlijk tijd genoeg. Het is echter uitgedraaid op verlof nemen van alles.

Dikke knuffel van een heel dankbare M0n13k!

P.S. delen en volgen mag 😉 Hoe meer zielen, hoe meer vreugd. Jatoch? Niettan?

2019vuurwerk

Geplaatst in Gedachtenkronkels

Angst

Ik denk dat dit de post is waar ik het meest over getwijfeld heb. Dat dit een post is waarvan ik het echt heel eng vind om hem te posten.

Waarom? Omdat dit een zeer persoonlijke post is. Ik heb hier geen onderzoeken voor gedaan. Ook heb ik er geen wetenschappelijke bewijzen voor en heb ik niet de moeite genomen om anderen te vragen hoe zij hier tegenover staan voordat ik ben gaan schrijven.

Het is puur ontstaan door een gevoel. Wat voor gevoel? Dat is heel lastig uit te leggen. Sorry! Misschien wordt het duidelijk als je verder leest.

Lees verder “Angst”

Geplaatst in It's my life

Tranen!

Swanla Theater

Wat zit er in de lucht bij het Swanla Theater in Zevenhuizen. Een aantal jaar geleden ben ik daar geweest naar de eerste voorstelling van Intrmzzo (nou ja, de eerste voorstelling waar ik bij was dan.) Die avond heb ik de figuurlijke ballen uit mijn broek gelachen.

En dan vanavond. Een beetje spannend was het wel. Weer een (voor mij) onbekende artiest, een belg. De vorige keer dat we naar een (voor ons) onbekende (Belgische) cabaratier gingen, viel dat zwaar tegen. Maar dit keer gaan we naar William Boeva! Ik kan je vertellen…..het viel zeker niet tegen. (Understatement! Het was hilarisch!)

Om even over 8 uur ging de zaal open. En weet je wat zo leuk is in het Swanlatheater? Je kan zelf je plek kiezen. Dus wat doe je dan? Je gaat voorin zitten. Hoe slim is dat? Hmmm daar kom ik later nog wel even op terug.

Wie is het?

Maar wie is William Boeva nou eigenlijk?

  • Een Belgische stand-up Comedian.
  • Klein van stuk, groots in humor.
  • Pseudo-achondroplasie (dwerggroei)
  • De grappigste dwerg van de lage landen
  • Oja en natuurlijk niet te vergeten: comediegod (zijn eigen woorden)

Nog nooit had ik van hem gehoord, tot ik hem een tijdje terug op televisie zag in Nederland vs België. Zijn humor vond ik direct geweldig. Vooral de zelfspot! Love it! Toen hij daar vertelde dat hij naar Nederland kwam, heb ik me geen seconde bedacht en kaartjes besteld.

De show

En nu was het zover. Was het leuk? JA! Vanaf het begin rolden de tranen over mijn wangen van het lachen. Zo erg dat hij er al snel een opmerking over maakte. “Die mevrouw zit gewoon huilen. Zo erg is het toch nie?” Dit maakte het niet beter, kan ik je vertellen.

De show verloopt aan de hand van een aantal vragen, waar hij eerlijk antwoord op belooft te zullen geven.

Een van de vragen is: Welk dier zou jij niet meenemen op de Ark van Noach? Of zoals hij hem daarna noemde de Ark van William. Het relaas wat hieruit voortkwam over strontvliegen en muggen….. Geen woorden voor. Behalve dan weer Hilarisch! Hij kan gewoon echt een strontvlieg na doen. Een strontvlieg… Hoe dan? Een meesterlijke imitatie! Ik zal dan ook nooit meer normaal naar die beesten kunnen kijken.

Ook heeft hij nog even duidelijk gemaakt hoe hij over wandelende takken denkt. En nu? Nu vind ik ze ook niet meer zo leuk. want wandelende takken, die doen alsof het gewone takken zijn, zijn helemaal niet heel anders dan gewone takken.

Niet alleen de insecten kregen een beurt, ook de nep-producten die er op de markt zijn (bijvoorbeeld neppe Italiaanse tomatensaus, die dus van Marokkaanse tomaten worden gemaakt, aldus Boeve), de dag dat je op jezelf gaat wonen, de beperkingen die dwerggroei met zich meebrengt, het rijexamen en natuurlijk vele dwergengrappen. Of eigenlijk niet eens heel veel. Hij had namelijk beloofd er niet meer dan 10 te vertellen. Had daar zelfs een speciaal telraam voor staan. Bij elke dwergenmop schuift hij een blok opzij. Leuk detail voor de autisten: Er zaten 11 blokken aan het telraam.

IMG_3442 (1)

Ondanks dat hij die beperkingen op een onwijs grappige manier wist te brengen, zet dat wel tot nadenken en werd daar na afloop nog flink over nagepraat. In de foyer/bar, maar ook thuis nog.

Ik ga niet de volledige inhoud van de show vertellen. Die moet je lekker zelf gaan kijken! Echt een aanrader!

Behalve dat het een onwijs leuke show was (als ik er aan terug denk, verschijnt weer die lach op mijn gezicht.), heb ik er ook wel wat geleerd. Wil je weten wat?

Ga nooit op de eerste rij zitten!

Waarom?

Kijk het filmpje hieronder maar. Nog even voor de duidelijkheid…Het is echt huilen van het lachen!

Dikke knuffel M0n13k!

Je begrijpt dat ik mij voorlopig niet in Zevenhuizen zal vertonen. 😉
Geplaatst in actualiteit, It's my life

Zwarte Pieten Discussie 2018

We zijn twee jaar verder sinds het blog over de Zwarte Pieten discussie en inmiddels is er, as we speak (of beter gezegd, terwijl ik dit schrijf), een rechtszaak gaande over de intocht van Sinterklaas, met als inzet Zwarte Piet.
 
Er is dit jaar 1 zwarte piet aan boord van de stoomboot!! 1 Zwarte Piet! (Althans ik heb er nog maar 1 gezien) En die mag dan misschien niet eens bij de intocht aanwezig zijn. Wat moet hij dan? Overboord springen vlak voor ze bij Nederland zijn? Hij zit al op de boot en die is al onderweg.
 
Ik weet dat ik twee jaar geleden heb gezegd dat ik me er niet over uit ga laten, dat ik iedereen in zijn waarde zal laten over wat ze denken en over hoe ze zich voelen. Maar, kom op jongens! Het is een kinderfeest!
 
En weet je wat nou zo bijzonder is aan kinderen? Die denken niet in kleuren. Die zien mensen, geen kleuren. Daar zou iedereen eens een voorbeeld aan moeten nemen.
 
Oké. Focus! Terug naar de rechtszaak.. Gaan we nu serieus een rechtszaak beginnen of zwarte piet al dan niet bij de intocht aanwezig mag zijn. Of dat zwarte piet nog wel in het sinterklaasjournaal te zien mag zijn? Al jarenlang allerlei protesten en dat mondt nu hierin uit. Ik ben normaal niet zo van het live volgen van rechtszaken. Vind het vaak maar saai en langdradig. Voor deze zaak maak ik graag een uitzondering. Zodra ik las dat de uitspraak live te volgen was (dit was om 15:55), heb ik mijn laptop aangezet en was precies op tijd in de digitale rechtszaal aanwezig. Precies op tijd om te zien dat Huispiet gewoon bij de intocht aanwezig mag zijn. (Gelukkig maar, hoeft hij het laatste stuk niet te zwemmen ofzo)
 
Ben ik dan zo naïef dat ik toch hoopte dat het dit jaar zonder gezeur gevierd zou kunnen worden. De NPO heeft de roetveegpieten in het leven geroepen om de mensen tegemoet te komen. Oké, Huispiet is nog steeds zwart, maar dat is huispiet… zo hoort hij te zijn.. Ik zou hem anders niet herkennen. En een sinterklaasfeest zonder Huispiet is toch geen sinterklaasfeest. We moeten Wegwijspiet, Hoge Hoogte Piet en natuurlijk Profpiet ook al missen. ❤ En geloof me, Wegwijs zit nog steeds in mijn hart.<3
 
Nu heb ik natuurlijk het ‘geluk‘ dat mijn oudste twee kiddoos al een tijdje niet meer ‘geloven’ en de kleine man het allemaal nog niet snapt. Die groeit vanzelf in het ‘nieuwe‘ sinterklaas vieren. En wij groeien met hem mee. Desondanks mis ik stiekem de ‘echte’ Pieten wel een beetje. Is het jeugdsentiment? Misschien, maar ik kan er (nog) niet aan wennen dat langzaam maar zeker de Zwarte Piet verdwijnt.
 
Ja! Ik ben ‘voor’ Zwarte Piet (als je echt van voor of tegen moet spreken)! Maar ondanks dat ben ik absoluut TEGEN racisme.
 
En laten we wel even heel duidelijk stellen, dat ik iedereen in zijn waarde laat. Wat hun opvatting ook is. Net zoals ik hoop dat iedereen mij in mijn waarde zal laten over mijn ideeën.
 
Maar laten we bovenal een kinderfeest voor alle kindjes in Nederland een kinderfeest laten blijven.

Dikke feestknuffel m0n13k

 

 


Reacties zijn uiteraard van harte welkom, maar zullen we het netjes houden en elkaar in de waarde laten. 🙂

Geplaatst in Dromen, Gedachtenkronkels

The dark side

Een inkijkje

Is inkijkje echt een woord? Ja toch? Het klinkt zo raar. Het is in ieder geval wat ik nu doe, jullie een inkijkje geven in mijn hoofd. De ‘donkere’ kant van mijn gedachtes. Waarom de donkere kant? Omdat die overheerst momenteel? Omdat ik genoeg heb van te doen alsof ik mij top voel. Omdat ik door het op te schrijven, probeer om de donkere kant opzij te schuiven. Want als ik het opschrijf, is het uit mijn hoofd en kan ik weer even ademhalen.

Lees verder “The dark side”

Geplaatst in Gedachtenkronkels

Survived!

Maandagochtend 29 oktober en ik ben onderweg naar mijn werk. Weet je wat dat betekend? Dat we het weekend overleefd hebben!

Of dat zo bijzonder is? Uhm…. JA! Dochterlief is zaterdag 18 jaar geworden en dat moest natuurlijk gevierd worden. Eerst moest de dame werken dus voor haar begon het weekend redelijk ‘rustig’.

Maar in de tussentijd thuis: stofzuigen, boodschappen, dweilen, kamer verbouwen, eten maken, hapjes voorbereiden, oja ontbijten (was inmiddels 10:30), stof afnemen, nog even snel een was draaien, partytent neerzetten en natuurlijk de kamer en de tuin versieren….. Ik snap wel dat zij het niet erg vond om te gaan werken die ochtend.

Gelukkig was het al snel middag en na het openmaken van 2 gigantische dozen van Greetz, waar hele leuke kaarten en ballonnen uit te voorschijn kwamen, kwam de visite binnendruppelen. Een heerlijk ‘rustige’ middag. Na het eten kwamen dan al haar vrienden èèn voor èèn binnen. Het grote feest (in de tuin) kon beginnen. DJ B. had zijn apparatuur al geïnstalleerd en was ready for action. Alle jeugd ging naar buiten en wij hadden een heerlijk rustige avond voor de boeg. “Misschien ga ik nog wel enigzins op tijd naar bed.”, dacht ik nog. NOT!

Het meisje is 18 geworden en mocht dus legaal drinken (zoals zij het zelf zegt). En ik moet zeggen dat zij nog nooit een druppel gedronken heeft dus dat plezier gunden wij haar wel en hadden voor een paar flessen alcohol gezorgd. Niet te gek hoor wat wijn en bier. Geen echte sterke drank. Nee daar hadden de bezoekers zelf wel voor gezorgd, bleek later. Malibu, bayley’s dat zijn toch dranken die wij niet gekocht hadden, maar die zij wel gedronken hebben. En natuurlijk willen die kinders overal van proeven en ging alles door elkaar. Daarmee was ook onze kans op een rustige avond verkeken en werden we van afzijdig houdende ouders toch nog ‘babysitters’. Iets wat dus echt niet in de planning lag, maar wel nodig was. (Gelukkig werd het als gezellig gezien.)

Nu kan ik natuurlijk een aantal van hun flink door het slijk halen. Dat ga ik niet doen. Één naar huis laten brengen, die de volgende ochtend niet wist hoe hij in zijn bed thuis terecht is gekomen en één die na een tijdje onzin uitkramen op de grond in de woonkamer in slaap is gevallen. Al met al dus een superleuk, onvergetelijk en (voor sommigen) educatief feestje met hele leuke mensen waar nog lang over gesproken zal worden. Je wordt maar 1x 18 zullen we maar zeggen. Gelukkig was dochterlief verstandig genoeg op tijd te stoppen met drinken, zodat ze de hele avond redelijk helder heeft kunnen meemaken.

Bovenstaande is gemaakt tijdens het opruimen zondags.

Eigenlijk had ik dit alles gisteren al willen delen met jullie. Maar helaas had ik niet mijn meest heldere dag. Na al vroeg opgestaan te zijn (ik dacht echt dat mijn wekker de wintertijd aangaf en het dus al bijna 9 uur was) heb ik de woonkamer en keuken weer terug getoverd naar woonkamer en keuken. Het was dus nog geen 8 uur toen ik die ochtend mijn bed uitrolde.

Rond een uur of 11 hebben we met de slapers (waaronder natuurlijk dochterlief met haar eerste kater ever!) ontbeten en daarna ging ik voor een uurtje terug mijn bed in. En zet mijn wekker dus op kwart voor één (13:45! Ja?! Zie je al waar het mis ging?) zodat ik op tijd kon zijn voor de visite van zondag. Aangezien mij wekker op kwart voor één stond, kon ik nog wel even snoozen en werd ik dus om 14:30 pas wakker gemaakt. Auch. Dat wordt opschieten en geen tijd meer om te schrijven.

Het feestweekend hebben we samen met opa en oma afgesloten bij shabu shabu. Lekker sushi!

Op naar je 19de verjaardag mop!

Dikke feestknuffel van M0n13k, die door de jong volwassenen toch maar mooi een toffe vrouw wordt genoemd! *BOEM*

Geplaatst in Gedachtenkronkels

Opluchting…. sort of…

Oef. Dat was een frustratieblog hè afgelopen woensdag? Voor diegene die er een beetje van geschrokken zijn: Sorry!

Om jullie niet nog een keer zo te laten schrikken, heb ik gisteren besloten om nog even te wachten met het opschrijven. Dat PLUS dat ik er gisteren zo de balen in had, dat ik eigenlijk de hele dag een beetje boos heb zitten zijn, netflix heb zitten kijken en heb liggen slapen. Ik was er echt helemaal klaar mee. En hier had ik het zo druk mee dat ik eigenlijk geen eens tijd had om te bloggen. Snap je het nog?

En dat alleen maar omdat ik ‘goed’ nieuws heb gekregen. Waarom goed tussen aanhalingstekens? Dat leg ik zo uit. Laten we even bij het meest positieve beginnen. De neuroloog heeft aangegeven dat er niks neurologisch aan de hand is. De foto’s van de MRI laten zien en doorverwezen naar de huisarts. Of beter terugverwezen naar de huisarts. En doorrrrrrrrr naar de volgende. Echt hè.

Mevrouw u mankeert niks neurologisch. Ik wil u terug verwijzen naar uw huisarts. Prettige dag verder!

Dit was letterlijk het hele gesprek. Binnen 3 minuten stond ik weer buiten. Ongelooflijk!

Natuurlijk ben ik blij dat er niets neurologisch is. Geen tumoren, beroertes of tekenen van tia’s. Echt heel blij! Maar ik baal ook. Ik baal dat ik nu nog niet weet waardoor ik zo moe ben. (Vandaar de ‘goed’ 😉)

Maar weet je? Na gisteren een officiële heftige baaldag te hebben gehad, ga ik er vanaf vandaag weer vol tegenaan. (Oke. Hier en daar een kleine traan, maar verder vol er tegen aan) Morgen wordt mijn meisje 18jaar en dat ga ik zeker niet laten verpesten door mijn vermoeidheid!

Woensdag naar de huisarts en dan zullen er meer horen. (Of niet)

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in Gedachtenkronkels

A nervous wreck

Hoe makkelijk is het om het gevoel van een ander te desizen. (Ik weet dat dit geen woord is, maar ik kom niet op het juiste woord) Ik hoop dat jullie begrijpen wat ik bedoel.

Hoe gaat het?

Als iemand vraagt hoe het gaat, durf ik geen eerlijk antwoord meer te geven. De “oh ja dat heb ik ook!” of de “dat valt toch allemaal wel mee!” en niet te vergeten de “je maakt je druk om niks” reacties ben ik helemaal zat.

Drukte om (n)iets?!

Misschien maak ik me druk om niks en misschien is het heel normaal dat je als 43 jarige niet op de juiste woorden kan komen. Dat je een fles wilt laten opwarmen in de maxicosy (gelukkig wordt er niet altijd geluisterd naar wat ik zeg 😉 ) of een klant aan de telefoon aangeeft haar te willen gebruiken in plaats van te willen bedanken. (Gelukkig had deze klant een goed gevoel voor humor en konden we het samen weglachen.) En dit zijn maar twee voorbeelden. Geloof me, als ik zeg dat ik nog wel even door kan gaan met dit soort voorbeelden.

Ook die vermoeidheid die me steeds meer parten gaat spelen is misschien wel heel normaal voor iemand van mijn leeftijd. Iedereen slaapt op deze leeftijd natuurlijk zo’n 11 uur per nacht, om vervolgens voor het middaguur alweer zonder energie te zitten.

My life: Work, Eat, Sleep, Repeat. Doordeweeks dan hè. In het weekend valt het werken er tussen uit. Dan is het Eat, Sleep and Repeat.

Is there a better way?

Morgen de uitslag van de MRI…..oef…….begin met de minuut zenuwachtiger te worden. Daar is ook dit blog uit naar voren gekomen. De zenuwen maken dat ik iets minder kan hebben dan normaal. Soms moet je dat even kwijt en is er dan een betere manier dan bloggen?

Knuffel van een zenuwachtige M0n13k!

Geplaatst in Gedachtenkronkels

Frogger

Frogger op Centraal Station in real life!

Ken je dat spelletje nog van vroeger? Dat je dat kikkertje veilig naar de overkant moest brengen? Tussen de auto’s door of over de boomstammen.

Vanmorgen voelde ik mij dat kikkertje en kon ik alleen maar hopen dat ik beter was geworden in dat spelletje. (Ik geloof dat ik de boomstammen slechts sporadisch wist te halen)

Op centraal station dacht ik vanmorgen even naar de banken in het midden van de hal te lopen om iets uit mijn tas te halen. Oké! Ik moet dus door heel veel bewegende mensen heen. Rijen dik met bewegende mensen. De ene rij gaat naar links en de andere naar rechts…..en ik moet daar doorheen. ARGH! De moed begint me in de schoenen te zakken. De bankjes zijn mijn middenberm. Als jk daar ben, kan ik even uitrusten om daarna de boomstammen te nemen naar de poortjes.

Here we go! Oké…… Froggermodus aan en gaan. Stapje naar rechts….even wachten…stapje naar links enz enz. GERED! Pffffff. Met het zweet op mijn voorhoofd ben ik bij het bankje aangekomen. Geen idee hoeveel levens het mij heeft gekost. Maar ik kan door via de boomstammen naar het volgende level… De poortjes… die ik zonder kleerscheuren of noemenswaardige ademhalingsproblemen heb gehaald.

Survived another game of Frogger!

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in Gedachtenkronkels

Wat is geluk

Sommigen zullen zeggen

Geluk is liefde

Geluk is vriendschap

Geluk is familie

Geluk is vertrouwen

Geluk is geloof

Anderen zeggen

Geluk is geld

Geluk is bezit

Geluk is rijkdom

Wat is geluk?

Voor mij is geluk iets anders dan voor jou

Geluk draait bij mij niet om het hebben van geld, veel geld en spullen. (Hoewel ik best wil toegeven dat dit best kan helpen 😉)Geluk draait niet om een bepaald geloof.

Voor mij zit geluk in de kleine dingen. Mijn pubers die toch nog even komen knuffelen. De kleine man die uit zichzelf een kusje komt geven. Samen met vriendlief op de bank hangen tegen elkaar aan en een filmpje kijken.

Geluk is een wandeling in het bos met om me heen mooie kleuren en heel veel stilte.

Geluk is gezondheid, hoewel er ook mensen zijn die ziek zijn, maar toch gelukkig. Of ze lijken gelukkig doordat ze enorm positief in het leven staan. Ze stralen in ieder geval uit dat ze gelukkig zijn. En is dat niet de eerste stap naar geluk?

Eigenlijk is het heel ongrijpbaar. (is dit een woord?) Zo heb je het geluk gevonden en zo ben je het weer kwijt. Een kwestie van een seconde en alles kan anders zijn. Dat kan natuurlijk ook heel positief uitpakken. Je kan heel ongelukkig zijn, en door een gebeurtenis of door iemand veranderd dat gevoel al snel in een gevoel van geluk. Believe me! I know!

De grote zoektocht naar je eigen geluk…. Heeft dit zin? Vind je jouw geluk als je er naar op zoek bent? Of komt het per toeval op je pad?

Wat is geluk? Wanneer ben je gelukkig? Hoe word je gelukkig? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik gelukkig ben met mijn prachtige gezin en alle mooie en lieve mensen om ons heen.

Dikke geluksknuffel van M0n13k

Geplaatst in Gedachtenkronkels

Inspiratieloos

Het blijft toch iets bijzonders dat bloggen.

Als je er teveel bij nadenkt, krijg je niets op papier.

Als je jezelf teveel druk op legt, krijg je niets op papier.

Soms heb ik het gevoel dat ik al veel te lang niets geplaatst heb. Dan ga ik er echt voor zitten om te schrijven. Soms ben ik dan echt een uur aan het schrijven en doe er vervolgens niets mee. Waarom? Omdat het niet goed genoeg is! (Nee! Ik ben niet perfectionistisch. *uche*)

Soms gebeurt er iets waar ik echt over wil schrijven, maar dan lukt het gewoon niet. Omdat ik het te graag wil? Geen idee!

Terwijl het ook zomaar kan gebeuren dan ik in de trein (of metro) zit onderweg naar of van het werk even snel iets aan het typen ben. Dit groeit dan in die korte tijd die ik heb uit tot een blog waar ik wel een tevreden over ben. En een die jullie dus uiteindelijk zullen lezen.

Ééntje waarin ik niet gemaakt leuk probeer te doen, maar gewoon leuk BEN! (As always😉)

De afgelopen dagen heb ik geprobeerd iets over het weer te schrijven en een blog over gelukkig zijn. Beide zijn beland in de digitale prullenbak. Nog niet definitief verwijderd, maar toch weg. Zeg maar…

En dan nu dus een blog over het feit dat het niet lukt om een blog te schrijven. Hoe raar is dat eigenlijk!

Dikke knuffel van een enigszins inspiratieloze M0n13k