Geplaatst in It's my life

Cirkels 2

In 2018 schreef ik een blog over cirkels. En over hoe moeilijk het is om uit een vicieuze cirkel te stappen, als je er eenmaal ingestapt bent. Bewust dan wel onbewust.

Net was ik mijn blogs aan het doornemen en kwam ik deze tegen. Ik werd getriggerd door de titel om het echt te gaan lezen. Eenmaal gelezen wilde ik eens gaan kijken hoe dat er nu voor staat.

Lees verder “Cirkels 2”
Geplaatst in Dromen

Zo echt

Samen lopen we over straat. Ik weet niet wie je bent en heb ook geen idee waar je vandaan komt. Maar het voelt vertrouwd.

Al pratend belanden we in een wijk die ik goed ken. En ik weet dat ik verbaasd ben dat er nu een trein ipv een metro over het spoor rijdt.

We naderen de spoorwegovergang en in mijn ooghoek zie ik de trein naderen. Hij rijdt echt heel snel. Ik stop…. kijk naast me en zie dat jij doorloopt. Ik wil je roepen en besef me dat ik niet weet wie je bent. ‘Stop!’, schreeuw ik nog. Maar het is te laat.

Er volgt een klap, mensen schreeuwen, piepende remmen van de trein. Ik sta verstijfd en kijk naar de chaos die om me heen ontstaan is. En dan komt er -met alle kracht die ik in me heb- een langgerekte NEEEEEEEEE uit mijn mond. Alle kracht die ik had verlaat mijn lijf en ik zak in elkaar op de grond.

Nog steeds weet ik niet wie je bent. Mensen vragen het aan me. Ik kan ze geen antwoord geven. Ik weet alleen dat het vertrouwd voelde jou naast me te hebben. En dat ik je mis.

Ik besef me dat je nooit meer naast me zal staan.

Ik schrik wakker.

Het was maar een droom. Er is geen trein.

Het was maar een droom. Maar jij was zo echt.

Het gevoel is zo echt. Nog steeds en we zijn alweer twee dagen verder.

De trein speelt een hoofdrol in mijn nachten momenteel. Later gebeurde er het volgende.

Het is een drukke stationshal waar we staan te praten. Om jou heen dartelt een lief klein knulletje met een enorme bos donkere krullen en de meest reebruine ogen die ik ooit gezien heb. Wat een schatje.

We lachen en praten en af en toe kijken we wat hij uitspookt. Ineens is hij weg. In een oogwenk ben ik over de poortjes gesprongen. Ik loop de hele hal wel drie keer op en neer. Ondertussen blijf ik roepen. Zijn moeder zie ik nergens meer.

Pas op perron 5 zie ik hem staan. Helemaal op de rand staat hij te kijken naar de naderende trein.

De trein komt snel dichterbij en niemand verroert een vin om dat kleine mannetje daar weg te halen. Ik ren er naar toe en net op tijd haal ik hem bij de rand weg. Ik geef hem aan zijn moeder die het huilend in haar armen sluit.

Terwijl ik op de grond energie zit te verzamelen om weer op te kunnen staan, zie ik de krullenbol in de mensenmassa verdwijnen. Ik zwaai en fluister :”Dag kleine man. Tot ooit!”

Een nachtje zonder treinen zou best welkom zijn. Gewoon even een onbewoond eiland met een hangmat, een lekker zonnetje, veel eten en drinken, even geen Corona,maar bovenal mijn gezinnetje bij me…..

Ja! Daar wil ik wel voor tekenen, om dat voorbij te zien komen vannacht.

Droom jij ook wel eens zo realistisch dat je de hele dag het gevoel van die droom terug kan halen?

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in It's my life

Op de radio

Vaak lezen jullie natuurlijk niet echt heel vrolijke berichten van mijn kant. Dan vandaag….

De afgelopen tijd wandel ik -vaak met Jeff- een rondje variërend van 2 tot 5 km. Het is maar net hoe mijn pet staat of eigenlijk is het meer hoe mijn benen aanvoelen. De laatste weken heel veel pijn in mijn benen gehad. Wordt nu weer wat beter, gelukkig!

Vanmorgen ging ik een stukje wandelen met Jesse. Die loopt een stuk minder snel dan Jeff. Op een goede dag loop ik 11’40” /km, Met Jesse was dat 23’44” /km. Maar de kleine man had het enorm naar zijn zin. En ik had mijn frisse neus. (Dat is ook de enige reden om naar buiten te gaan. Verder zijn we zo veel mogelijk thuis en in de tuin.)

Na een stukje schrijven in mijn bulllet journal en samen met Jesse wat tekenen aan tafel. Hier lees je: Nee Jesse, die stift is van mamma. Jij hebt je eigen kleurpotloden! “Nee mamma, Jesse wil heel!” (Wijst naar stift) Zucht! Gelukkig kwam grote broer Rick net thuis en wou hij direct mee naar boven. Dus kon mamma even lopend naar de winkels om een To Good To Go pakket op te halen bij de bakker. (Jammer wel dat die taart echt niet kan bij mijn nieuwe voedingspatroon)

Ow en dan hè….na het eten….. tsja, soms moet je even afwateren. En juist dan gaat je telefoon. Ik zie dat het een nummer uit Hilversum is. Maar hmmmm, daar ken ik toch niemand. Enigszins twijfelend neem ik dan toch maar op (let op! Ik zit nog op het toilet waar het enorm galmt), is het iemand van Radio Veronica. *SCHRIK!*

Eerste wat in me opkomt is…… ik moet van het toilet af. Zo voorzichtig en zachtjes mogelijk en zonder dat hij het doorheeft weet ik daar weg te gaan.

Wat blijkt? Ik had mijn lijstje voor de ‘Samen Sterk top 100’ ingestuurd. En daar belden ze me voor. Of ik zelf kon vertellen waarvoor ik voor een bepaald nummer had gekozen. Ik had dat aan hem verteld. Of ik het dan ook nog even wil inspreken, zodat ze het morgen kunnen uitzenden. Uhm…spannend! Maar is goed. Met een stem die 3 octaven hoger is van de zenuwen vertel ik het verhaal. En wat denk je? Het moest over. Ik had de verkeerde titel genoemd. Hoe dan? Lekker suf zeg! (Hij was al aan het zoeken op Google of het aan hem lag en ik wel de goeie titel zei. Nope. Was dom foutje van mij!)

Gelukkig ging het de tweede keer wat beter. En, zei hij, we kunnen altijd nog een beetje knippen hoor. Geen probleem!

Ik ben benieuwd wat er van overblijft…. Morgen (2-4-2020) tussen 14:30 en 15:00 kun je mij dus horen op de radio bij de ‘samen sterk top 100’.

Daarna met Jeff samen nog maar even een wandeling gemaakt in een flink tempo. Even de onrust die opkwam door het gesprek eruit lopen. Op een ‘iets’ sneller tempo dan de ochtendwandeling met Jesse.

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in Depressief, It's my life

What a difference a week makes

Hoe kan het zo verschillen? De ene week gaat het redelijk oké en de volgende week… niet! Als ik zeg redelijk oké, bedoel ik dus niet goed, maar redelijk oké. En dat ik me nog eens redelijk oké zou voelen, is iets wat ik heel lang niet heb durven hopen. Maar hoe dan redelijk oké? Nou, het is niet dat ik bergen energie heb of dat ik heel veel heb gedaan, maar wat ik heb gedaan waren megastappen vooruit.

Zo ben ik (alleen!!!!) naar mijn collega’s gegaan. Met de trein en de metro en dus ook alle stress van het overstappen en overvolle treinen enz… Voordat ik wegging heb ik ongeveer 300.000 excuses bedacht om niet te gaan. En toch liep ik rond 9 uur richting de metro en zat ik er even later in. Om niet heel veel later in de trein te zitten. Zonder paniekaanvallen ben ik deze reis doorgekomen. OEF overleefd! Dat was wat ik dacht toen ik het pand binnenstapte. De rest is te doen. Bekende gezichten van lieve mensen, dus dat moet goed komen.

Maar wat denk je? Geen bekende gezichten. Op de afdeling waar ik werk zaten alleen maar onbekende collega’s. (Gelukkig waren het wel lieve meiden…) Maar schrikken was het wel eventjes. Al snel kwamen er bekende gezichten de vloer op. Wat mij toch wel een veiliger gevoel gaf. Ik ben uiteindelijk nog bijna een uur bij mijn collega’s geweest voor ik het echt niet meer trok. Al die prikkels die ik binnenkreeg eisten hun tol. Ik had het idee daarom maar met de metro naar huis te gaan i.p.v. metro en trein, maar bij het idee dat ik over moest stappen op Beurs bezorgde me een beginnende paniekaanval. Oké! Dat doen we dus niet. Toch maar de trein en de metro genomen en dat ging supervlot. Alles sloot op elkaar aan én het was niet druk. TOP! Thuisgekomen een uur of wat liggen slapen, omdat ik door mijn complete energievoorraad èn al mijn reserves heen was geraakt.

Zondags gingen we Jesse naar opa en oma brengen en ik reed. Niets raars aan, zou je zeggen. Ik bedoel ik rij wel vaker. Maar geloof me, als we richting zuid gaan…dan rijd ik dus echt niet!!! Maar dan ook echt niet! Deze zondag dus wel. En het ging nog goed ook. De terugweg was wel ernstig spannend. We kwamen in een regenbui van heb-ik-jou-daar terecht. Geen hand voor ogen zag ik. De belijning op de weg was niet te zien door de grote hoeveelheid water. Het was echt doodeng. Het liefste had ik de auto langs de kant gezet en Jeff verder laten rijden, maar daar was geen mogelijkheid toe. Althans niet dat ik kon zien…. En weet je? Ik heb het gered! We zijn zonder kleerscheuren of schade aan de auto op de plaats van bestemming aangekomen. Stiekem was ik best een beetje trots op mezelf. Ik had het toch maar geflikt! Op één dag ben ik èn naar zuid èn door een vreselijke regenbui gereden. (Gelukkig was die regenbui niet op zuid overigens haha)

Dan zou je toch zeggen dat het de goede kant op gaat, maar helaas. Woensdags ging de verbouwde AH weer open. Hèhè, eindelijk weer boodschapjes in mijn vertrouwde supermarkt. Nou ja, vertrouwd? Hij is zo rigoureus verbouwd, dat ik echt niets meer kan vinden. En dan was het ook nog eens zo vreselijk druk, dat ik binnen no time maar 1 ding wilde en dat was weg! Weg uit de drukte, weg bij al die mensen. Thuis binnen, veilig in mijn eigen vertrouwde omgeving. Maar ik moest toch ook die verrekte boodschappen halen, dus ik moest er wel rond blijven lopen. Met het zweet in mijn handen en op mijn voorhoofd, duizelingen van ellende, misselijk door de angst heb ik mijn boodschapjes dan gedaan. Bij het naar buiten gaan een plattegrond meegenomen, zodat ik die uit mijn hoofd kon leren voor ik weer terug ging. Met een stevige looppas richting huis gegaan, kleine man voor zijn slaapje naar bed gebracht en zelf ook gaan liggen. Slapen is zo lekker, als ik slaap hoef ik verder namelijk niks te voelen, dan ben ik niet bang, ben ik niet duizelig en heb ik rust in mijn hoofd.

Donderdag was ook een lekkere, kon ik ineens niks meer scherp zien. Waarschijnlijk een bijwerking van de medicijnen of een gevolg van de suiker. Maar eens met de huisarts over babbelen. Verder ging het die dag wel redelijk. En dan de vrijdag. Heb je even? Het duurt niet lang om te vertellen, maar ik denk dat je wel even nodig hebt voor je uitgelachen bent. 😉

Vrijdag ging ik even de potgrond uit de tuin pakken om een paar planten om te potten. (planten??? Jaja, planten, ik ben overstag… dat komt later nog wel eens aan bod 😉) Enniehoe.. Ik ging die potgrond pakken en op de een of andere manier eindigde dat in eerste instantie zonder potgrond, maar met een verzwikte enkel, schaafwond op mijn elleboog en een bult op mijn hoofd. Hoe dan?
Nou, heel eenvoudig… Je heet Monique, stapt de deur uit, zet (kennelijk) je voet verkeerd neer, valt, schaaft je elleboog langs de stenen muur en probeert met je hoofd de schutting een cm of wat de tuin van de buren in te koppen. Oja, natuurlijk wel beginnend bij de betonnen paal. AUW! Lomp? I know! Na even huilen, schelden en wrijven heb ik een nieuwe poging gedaan en is het me wel gelukt! Om de potgrond te pakken dan. Ik heb zelfs de plantjes in hun nieuwe potten kunnen zetten.

Wel loop ik nog steeds mank, en doet die bult echt zeer als ik er per ongeluk met mijn borstel overheen ga. Life sucks! Ach, zoals mijn oma altijd zei: “Het is over voor je een jongetje bent.”❤


Dikke knuffel M0n13k!

P.S.: De schutting staat nog op dezelfde plek.

Geplaatst in De strijd tegen de kilootjes, Depressief, It's my life

Er kan nog meer bij!

Ja hoor! Ik hoorde mijn medepatienten er al vaker over tijdens de ISGP. Als je medicatie krijgt, moet je regelmatig bloed laten prikken. Dit om te kijken of er geen gekke dingen gebeuren in je bloed ofzo. Geen idee waarom eigenlijk. Maar goed, mijn psychiater had het er nooit over en ik dus ook niet. Ik bedoel, ik ga dus echt niet uit mezelf vragen om een naald in mijn aderen te prikken.

Tot een week of drie geleden. Ik had mijn maandelijkse afspraak bij de psychiater en toen begon ze er ineens over. Nu is er geen ontkomen meer aan, dacht ik. Dus gewapend met een labformulier ging ik naar huis. Met het voornemen de volgende dag gelijk te gaan. Je kan het maar gehad hebben, toch?

De volgende dag werd uiteindelijk een week later. Ik durfde gewoon niet. (I know! Laf! Angsthaas! Nergens voor nodig!) En wat denk je? Toen ik er zat, bleek dat ze 6!!!!!!!buisjes wilden hebben. Toen ze tijdens het prikken ongeveer 10x vroeg of ik geen bloedverdunners slikte, nam de onrust alleen maar toe. Maar heb het overleefd en het wachten op de uitslag begon.

Inmiddels was het dus al donderdag en zou ik over 10 dagen pas gebeld worden. Nu verwachtte ik er echt niet veel van. Wilde vooral weten waarom ik zo misselijk blijf van die medicijnen.

De maandag erna ben ik -op verzoek- van de psycholoog even langs de huisarts geweest. De tintelingen in mijn hoofd en het ‘afdwalen’ (tijdens dat afdwalen is het alsof ik even al het contact met de wereld verlies). Niets wereldschokkends, maar ze wilde even bloeddruk e.d. laten meten voor we het op de psyche (en reactie op de EMDR) gooien. Zo gezegd, zo gedaan. Alles bleek in orde te zijn. Pfieuw!

Weer een week later zat ik wederom bij mijn psycholoog, die me vroeg of ik erg geschrokken was van de uitslag van het bloedprikken –de bloedwaarden waren behoorlijk verstoord, zei ze-, Uhm….ik weet van niets! Dat was vreemd, de psychiater had de huisarts gebeld met de uitslagen, op het moment dat ik daar zat. Alleen dat was niet doorgecommuniceerd aan mij. Maar ja, de psycholoog mag en kan daar verder niets over zeggen. Dus ik moest wachten op de belafapraak met de psychiater voor die middag gepland stond.

Tijdens deze belafapraak kreeg ik te horen dat de ontstekingswaarde, leverwaarde en bloedsuikerwaarde te hoog waren en de waarde voor vitamine D was te laag (waar dit alles aan jaar geleden nog gewoon prima was.). Waarom de huisarts niets gezegd had, snapte ze niet. Zij had gehoord dat ze het gelijk zouden bespreken. Nou ja, na een telefoontje met de huisarts, kon ik de volgende dag langskomen.

Over de verhoogde lever- en ontstekingswaarde moest ik me vooral niet druk maken. Wordt wel in de gaten gehouden, maar is niet zorgwekkend. Voor de vitamine D krijg ik wel medicijnen, maar ook deze is niet schrikbarend laag (37 waar deze 50+ moet zijn!). Maar die suikerwaarde. Tsja, daar kon ze lang of kort over zijn. Die is gewoon veel te hoog. Mijn protest dat ik net gegeten had, werd van tafel geveegd. Het ging namelijk om een gemiddelde van de afgelopen weken. (Kak!)

Lang verhaal kort (kan dat nog?): ik ben sinds dinsdag officieel diabeet of suikerpatiënt, maar net hoe je het wilt noemen. Dit kwam even heel hard aan. Alsof iemand de huisarts bokshandschoenen had aangedaan en gezegd dat ze mij een klap in mijn gezicht mocht geven. Auw! The horror! Hiervoor dus ook medicijnen slikken. Gelukkig nog geen insuline spuiten.

Nu is het dus uitzoeken wat ik wel en vooral wat ik niet meer mag eten en/of drinken. Afvallen kan ook helpen een beter suikerwaarde te krijgen. Pfffff werkelijk geen idee wat het inhoud om diabetes te hebben. Gelukkig krijg ik hulp van de POH (praktijk ondersteuner huisarts) om dit allemaal uit te zoeken en er een weg in te vinden.

Inmiddels zijn we een paar dagen verder (2 welteverstaan) en is het een beetje gedaald. En ik weet dat het niet het einde van de wereld is, maar nu voelt het wel even zo. Ach, dat gevoel zal ook wel weer overgaan, zodra ik een manier heb gevonden hiermee om te gaan.

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in Depressief, It's my life

Avontuur(tje)

Eindelijk ben ik weer een beetje bijgekomen van mijn hachelijke avontuurtje. Oké! Ik overdrijf een beetje, maar het was best even spannend. Het heeft voor een flinke paniek gezorgd. En die was helaas niet zo 1 2 3 weer weg.

Wat er gebeurde? Ik zal het je vertellen.

Vorige week had ik niet mijn beste week ooit. Sterker nog, het ging even helemaal niet zo goed. Ik zat alleen maar binnen, kwam eigenlijk helemaal niet buiten. Ja, om even de kleine man naar het kinderdagverblijf te brengen en op te halen. Daar hield het wel een beetje mee op.

Donderdagochtend had ik de kleine man naar het kinderdagverblijf gebracht en daarna mezelf ‘knus’ geïnstalleerd op de bank. Netflix aan, ontbijtje en mijn telefoon binnen handbereik. Het zou vanzelf wel 17 uur worden en dan kon ik mijn kleine man weer gaan halen. Tussendoor vooral slapen, eten en Netflix. Ja! Zo’n week was het inmiddels al. Donderdag liep het even anders.

Terwijl ik zo ‘knus’ in de bank zit weggedoken, belt Jeff. Hij zei dat het misschien wel een idee was om er even op uit te gaan. Even naar ‘de dooie bomen’ en stukje wandelen en misschien wat foto’s maken. Het was prachtig weer, zei hij! En weet je? Als je zelf niks kan bedenken, is het wel fijn als een ander dat voor je doet. En daar ging ik dus…gewapend met mijn camera naar de auto. En KOUD!!! Het was zo vreselijk KOUD! Prachtig weer? Ik bevries! Maar ik laat me niet kennen. Stap in de auto, verwarming op standje sauna en gaan.

Om die vreselijke weg naar de ‘dooie bomen’ te vermijden, ging ik naar de ‘groenzoom’ in Bleiswijk. Volgens Google Maps ongeveer 20 minuten rijden en geen files. Dat moet dan toch lukken, zou je zeggen. NIET DUS!

Stukje N219, stukje A12. Bij Zoetermeer er af. So far, so good! Huppakee! De N470 op. Zelfs dat lukte, maar toen werd het lastig. Google zei: ”Neem de 3de afslag op de rotonde en ga rechtdoor.” Dus ik neem de 3de afslag en begin te twijfelen, want dit was niet rechtdoor, dit was linksaf. Hmmmm. Omkeren dan maar en door op de N470. Maar gelukkig Google herstelde snel en stuurde mij bij de volgende rotonde weer de 3de afslag in. En terwijl ik de eerste zijstraat net voorbij ben, roept ze: ”Ga nu naar links!” Uhm, tsja, te laat! Daar was ik al voorbij. (Voel mijn paniek langzaam toenemen!) Terwijl ik zit te twijfelen of ik moet keren of niet, wordt de route herrekend en kan ik rechtdoor rijden. Over een nog smaller weggetje dan het weggetje wat ik probeerde te vermijden door NIET naar de ‘dooie bomen’ te gaan! ARGH! En natuurlijk is het daar onwijs druk. Vrachtwagens die me tegemoetkomen – ‘Nee! Ik kan niet te ver opzij! Er is een sloot naast me!’- fietsers voor me, die ik maar niet in kan halen omdat er steeds tegenliggers zijn. En als je ze dan eindelijk aan het inhalen bent, roept Google: “Ga hier naar rechts!”. Ja! Kom op nou! Even serieus! Dit meen je niet?! Hoe dan? Ik ben die straat dus alweer voorbij en keren gaat hier dus echt niet. (Paniekniveau op een schaal van 1 tot 10. Nu op een dikke 8!) Dus rechtdoor maar weer en wachten op de volgende aanwijzing. Op dit moment staat het huilen me niet meer nader dan het lachen, maar zit ik gewoon te huilen. Terwijl ik mezelf aan de ene kant heel erg probeer tot rust te maken en aan de andere kant ben ik bezig mezelf voor van alles uit te maken. Want –even serieus– hoe suf is het als je zelfs MET navigatie continu verkeerd rijdt! (Paniekniveau op een schaal van 1 tot 10. Inmiddels een 11!)

Om een lang verhaal kort te maken. Na een flinke omweg door Oude Leede, Pijnacker en Delfgauw, kwam ik weer terug op de N470! Op het moment dat de o-zo vriendelijke Google –die ik inmiddels wel kan schieten– weer de Oude Leedeweg instuurt, weet ik in ieder geval dat ik direct naar links moet. Vanaf dat punt ging het dan eindelijk redelijk soepel. En zo kwam ik na ruim een uur op de plek van bestemming aan! (In Bleiswijk! EDIT: Berkel en Rodenrijs! Met dank aan Esther!)

Auto geparkeerd en het park ingelopen. Maar doordat de paniek zo hoog was opgelopen door die vreselijke weggetjes (in een overigens prachtige omgeving), kwam ik niet echt tot rust. Dat ÉN ik moest naar de wc! ARGH! Toch even de tijd genomen om wat foto’s te maken. Helaas de flamingo’s niet gezien. Ik weet niet waarom, maar wou eigenlijk pinguïns typen, welke ik daar overigens ook niet heb gezien.

Na een half uurtje lopen, ben ik toch maar terug naar de auto gegaan om terug naar huis te rijden. Dit keer NIET met Google Maps, maar met Waze. Het verschil? Met Waze kom ik wel waar ik wezen moet.

Ach! Dit is zo’n dag waarvan je zegt: “Later lachen we er om.” Maar nu nog even niet. Gelukkig heb ik er wel een paar mooie foto’s weten te schieten, ondanks de onrust.

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in Depressief

Bang

Er zijn steeds meer momenten waarop ik heel bang ben. (Gek eigenlijk, er zijn namelijk ook steeds minder dingen waar ik bang voor ben) Waarvoor? Als je verder leest, zal ik het je vertellen.

In augustus begon ik met de ISGP therapie (Intensief Specialistisch GroepsProgramma). Een groepstherapie voor mensen met een depressie. Toen ik wist dat ik hiermee zou gaan beginnen, was ik al snel aan het aftellen naar 5 december. Niet vanwege Sinterklaas :-p, maar vanwege het feit dat die dag mijn laatste dag therapie zou zijn. Wat keek ik daar naar uit! Maar nu….?

Nu wil ik niets liever dan er nog een keer 16 weken aan vast plakken. Ik heb namelijk helemaal niet het gevoel dat ik er klaar voor ben om weer de grote boze wereld in te gaan. Helaas is het niet mogelijk om die extra weken er aan te plakken. Maar wat moet ik dan? Ik ben er nog niet! Nog steeds overheerst de somberheid. 5 december komt steeds dichterbij en ik word er stik nerveus van. Hoe dichterbij die datum komt, hoe moeilijker het lijkt te worden.

Het is niet alleen dat dan de therapie stopt, maar ook de mensen met wie ik in die groep zit ga ik missen. Want al die weken deel je lief en leed met elkaar. Je verteld elkaar dingen die je misschien nog nooit aan een ander hebt verteld. Je kan daar je angsten delen, zonder dat er iemand raar tegen je gaat doen. Je kan daar zo volledig je eigen depressieve ik zijn, maar ook als je iets positiefs hebt, wordt dat uiteraard gedeeld. Het is niet alleen maar kommer en kwel. Er wordt juist gekeken naar de positieve momenten. De momenten waar je normaal niet zo snel bij stil staat. Bijvoorbeeld als ik een keer niet heb geslapen overdag (die momenten zijn nog steeds heel zeldzaam helaas). Zelf vind ik dat ik dat eigenlijk niet bijzonder moet vinden, maar daar leer je dat het voor iemand met een depressie wel degelijk een prestatie is om niet overdag te slapen.

Hoe moet ik dit soort kleine dingen nou zelf gaan zien de komende tijd. Dat vind ik oprecht heel moeilijk. Die kleine positieve momentjes, het herkennen van genietmomentjes…hoe ga ik dat doen? Ik heb werkelijk geen idee.

Gelukkig heeft mijn psycholoog me al wel laten weten, mij niet te laten vallen na deze 16 weken. Dat voelt wel als een opluchting. We zijn aan het kijken wat een goed vervolgtraject is voor mij, na de 16 weken ISGP. Dat ik zal beginnen met een aantal sessies EMDR staat in ieder geval al vast.

Over 2 weken is het al zover, dan is het de laatste dag. Dan moet ik afscheid gaan nemen. (en we weten allemaal hoe goed ik daar in ben) Afscheid van een groepje mooie mensen, waarmee ik een aantal bijzondere momenten heb mogen delen.

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in Depressief, It's my life

De zwarte hond

Ik dacht dat ik sinds eind maart depressief ben geworden, maar het blijkt al veel en veel langer aan de gang te zijn.

Weet je nog dat ik zo moe was? En weet je hoe vaak ik toen de vraag heb gehad of ik geen burn-out had of depressief was? Elke keer was mijn antwoord. “Nee joh! Daar komt het niet door. Dat heb ik niet.” Al die tijd heb ik gedacht dat er een lichamelijke oorzaak voor moest zijn. Dit blijkt bij nader inzien dus toch niet zo te zijn. Tot dit inzicht ben ik de afgelopen tijd gekomen.

Ik ben niet sinds een half jaar depressief, maar dit proces loopt dus al bijna 2 jaar (als het niet langer is).

Natuurlijk zijn er een heleboel factoren die hebben meegespeeld om bovenstaande in te zien. 1 van die dingen is een filmpje op You Tube over de zwarte hond.

Dit filmpje wilde ik even met jullie delen. Niet alleen omdat het mij geholpen heeft om te begrijpen wat ‘depressief zijn’ inhoudt, maar misschien kan het jullie ook helpen op wat voor manier en voor welke reden dan ook.

Je begrijpt: Zodra ik deze hond heb uitgelaten, hoef ik geen zwarte hond meer. Hoe schattig ze in het begin ook ogen. Als puppy zijn ze goed te handhaven; maar hoe groter ze worden, hoe moeilijker ze te handelen zijn.

Waarom heb ik nooit iets gezegd? Waarom heb ik nooit laten weten dat het steeds moeilijker ging? Om niemand te belasten! Iedereen heeft zijn eigen sores, daar ga ik de mijne niet bovenop gooien. Snap je? Het is lastig uit te leggen. Degene die mij kennen, zeggen dat ik te veel voor anderen doe en niet genoeg voor mezelf. Dat is misschien ook wel zo, maar is ook een beetje de aard van het beestje.

Enniehoe, ik ben keihard aan het werk om hier uit te komen. Gaat het lukken? JA! Alleen zeg ik geen tijd waarin het me gaat lukken. (iets met de lat niet te hoog leggen en zo 😉)

Lieve allemaal, dit was even een tussendoorblog. Niet te lang en niet te kort. Ik moest dit gewoon even kwijt. En ik wil jullie bedanken voor het lezen en de lieve woorden die jullie elke keer weer naar me toegooien. Al lijkt het misschien niet altijd zo, het helpt echt!

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in It's my life

Top 5 2019

Het is misschien nog wat vroeg, maar langzaamaan nadert toch echt het einde van het jaar. Het is nog maar 10 weken tot de aller-allerlaatste dag van het jaar. Niet alleen van dit jaar, maar zelfs de allerlaatste dag van dit decennium.

Langzaamaan moeten we dan toch maar eens gaan kijken naar het afgelopen jaar en vooruit gaan kijken naar het komend jaar. Mijn terugblik wil ik starten met de best gelezen blogs van het afgelopen jaar.

Opmerkelijk was dat vorig jaar het meest gelezen blog van dat jaar, een blog uit 2017 was. Ook dit jaar staat hij in de top 5, maar is hij wel van de eerste plaats afgestoten.

Net als vorig jaar heb ik ook dit jaar gekeken naar de blogs met 100+ lezers. Hierbij gaat het natuurlijk om de lezers tot nu toe (22-10-2019). Vorig jaar waren dat er 5. Dit jaar iets meer (7!!! dit jaar… ik zie een stijgende lijn 😉) Maar om het voor jullie niet te langdradig te maken, hou ik het ook dit jaar bij een top 5!

Wie weet veranderd er tussen nu en 31 december nog wel iets in de top 5… Mocht dat gebeuren, dan laat ik jullie dat uiteraard weten.

Klein stukje 2018 vs 2019

In 2018 heb ik 51 berichten geschreven in tegenstelling tot de 38 berichten in 2019. Op de 51 berichten in 2018 heb ik 23 reacties en 16 likes gekregen. In 2019 heb ik op de 38 berichten 30 reacties en 37 likes gekregen (Hierbij heb ik de reacties op Instagram en Facebook niet meegeteld). Het lijkt misschien niet veel, nou ja, het is niet veel! Maar ik zie een stijgende lijn en dat doet me stiekem best een beetje goed.

En dan nu…. (Tromgeroffel) de TOP 5 van 2019!

Vijfde plaats

Afvallen…. Hoe het nu gaat! met 116 lezers. Zoals jullie waarschijnlijk wel weten, ben ik in een (inmiddels al) jarenlange strijd tegen de overtollige kilo’s verwikkeld. Dit is een van de blogs, waarin ik vertel hoe die strijd verloopt.

Vierde plaats

On my way back met 121 lezers. Dit heeft te maken met een ander slepend gevecht waar ik momenteel in verwikkeld ben. Het gevecht tegen de depressie. Dit is misschien wel het moeilijkste gevecht. Ik wil het allemaal zo graag anders. Dat lukt alleen nog niet en dat zet mijn hele leven op zijn kop. In dit blog vertel ik o.a. over de start van mijn therapie.

Derde plaats

Tijd om te stoppen met doorgaan met 164 lezers. Van mijn lieve vriendinnetje kreeg ik een kaart met deze woorden. Deze hebben mij geïnspireerd tot het schrijven van dit blog waarin ik voor het eerst naar buiten bracht dat het niet goed gaat met mij. Dat ik depressief ben. Dit naar buiten brengen was verre van makkelijk en het heeft me dan ook behoorlijk wat moeite gekost om op de ‘publiceer’-knop te drukken.

Tweede plaats

Verlof met 241 lezers. Ja hoor! Daar is hij weer. Het blog wat ik in 2017 heb geschreven over mijn zwangerschapsverlof. Een verlof waarbij ik verlof heb genomen van alles en puur ben gaan genieten van de laatste weken zwanger zijn en natuurlijk van de eerste tijd met onze kleine jongen.

Eerste plaats

Steeds minder en minder is met 469 lezers de nieuwe nummer 1. Een tijd lang heb ik gedacht dat mijn aanhoudende vermoeidheid en verminderde zin om dingen te ondernemen een lichamelijke oorzaak zouden hebben. Allerlei artsen heb ik hiervoor bezocht. Ten tijde van het schrijven van dit blog had ik de hoop dat ik snel weer zonder vermoeidheid kon genieten van het leven. Wat kan het toch anders lopen…… ☹

Stiekem vind ik het wel een beetje jammer dat een van mijn persoonlijke favorieten er niet bij staat, daarom zal ik binnenkort een lijstje maken van mijn persoonlijke favorieten.

Dikke knuffel M0n13k (die oprecht dankbaar is voor al jullie medeleven)

Wat is jouw favoriete blog van het afgelopen jaar? Ik lees het graag hieronder.

Geplaatst in Depressief, It's my life

Mijn zoektocht naar positiviteit…

Ik weet het. Het is een tijdje stil geweest hier. De energie is er een beetje uit. Een beetje boel. En heel eerlijk.. ik heb er gewoon even geen zin in. Ow niet alleen in het schrijven niet hoor, maar gewoon bijna nergens zin in. Ik doe wel dingen, omdat ik weet dat het me uiteindelijk zal helpen. Maar dat kost me dan weer zoveel energie, dat schrijven niet lukt.

Maar nu vond ik dat het tijd werd dat jullie weer wat van mij konden lezen. Voor diegene die voornamelijk positief willen lezen…. STOP! Lees verder “Mijn zoektocht naar positiviteit…”

Geplaatst in Depressief, It's my life

Heftige chaos

Ik heb gespijbeld! Ja echt!

Maandag was een behoorlijk heftige dag. Weet je wat? Laat het woordje ‘behoorlijk’ maar weg.

Maandag was een heftige dag. Het was mijn beurt om mijn verhaal te vertellen. De hele week had ik er al tegenop gezien. Dit is wel het moeilijkste onderdeel van de hele therapie denk ik. Maar toch had ik niet verwacht dat het zoveel impact zou hebben. Na de verplichte wandeling om de hoofden te legen aan het einde van de sessie, ben ik op mijn fiets gestapt. Ik dacht…. Ik ‘nail’ die 10 km wel even naar huis. JA! Niet dus… Wat denk je? Voorband lek! Nee ! Niet nu! Dat was even een slechte timing van mijn fiets. BAH! Halverwege kon ik dus aan de kant en niet meer verder fietsen. Gelukkig was daar mijn persoonlijke superheld Jeff weer, die al onderweg was naar huis en mij daar – halverwege de route naar huis- heeft opgepikt. Fiets achter in de auto gemikt en op naar huis.

De hele tijd geprobeerd om alles weer terug in de laatjes te stoppen. Je weet wel, die figuurlijk laatjes in je hoofd waar je alles netjes in op kan bergen. Vervolgens doe je ze op slot en hoef je nergens meer aan te denken. Helaas ging deze vlieger niet meer op. De laatjes allemaal volledig uit hun rails getrokken en overhoop gehaald -alsof er een inbreker is binnen geweest, die alle lades leeg heeft getrokken- waardoor het een enorme chaos in mijn hoofd was geworden. Toen ik alles terug in de laatjes probeerde te proppen, bleek dat de kastjes waar de laatjes in zaten ook niet zo stevig meer waren en uit elkaar vielen. Met andere woorden, het wordt tijd om er mee te dealen in plaats van alles weg te stoppen.

Maandagavond samen met Jeff mijn band geplakt (Lees: Jeff heeft mijn band geplakt en ik zat er bij en keek er naar 😉) Daarna met een gevoel alsof er die dag 6x met een stoomwals over me heen gereden was mijn bed ingedoken.

Dinsdag werd ik wakker met datzelfde gevoel. Beetje alsof je de griep hebt. Bah! Al snel besloten dat ik die dag niet naar therapie zou gaan en thuis in bed zou blijven. Zo gezegd, zo gedaan. Nadat ik de kleine man naar het kinderdagverblijf had gebracht en braaf had gebeld om me af te melden –is het dan nog wel spijbelen?– , ben ik mijn bed in gedoken om er pas ergens in de middag weer uit te komen. Woensdag ging het gelukkig weer iets beter, als in…. ik was niet meer zo heel beroerd (behalve de standaard misselijkheid door de medicijnen.)

Donderdagochtend zat ik weer op de fiets. Een fiets met 2 harde banden dit keer! Het was prima weer om te fietsen. Alleen was mijn idee om vanaf donderdag toch weer te gaan beginnen met het kwijtraken van wat kilo’s door de koolhydraten te gaan minderen misschien niet het beste idee. Ik had dus slechts een paar crackers op als ontbijt, wat met 10km fietsen niet voldoende bleek te zijn. Gelukkig had ik wel een kleine lunch meegenomen, waardoor ik voor de 10km terugweg weer wat energie had.

Toen ik de terugweg startte had ik bedacht: “Jammer dan die kilo’s! Ik vind dat ik na zo’n week best even een pitstop mag maken bij de Mac.” Zo gezegd, niet zo gedaan. In plaats van te stoppen bij de Mac ben ik er keihard voorbij gefietst. En echt keihard, want ik heb de 10km terug in een kleine 43 minuten gefietst. WAUW! Dat is een kleine 7 minuten sneller dan mijn normale tijd. Dit had waarschijnlijk te maken met het feit dat ik echt enorm trek kreeg en wist dat er thuis te eten was. Omkeren en toch naar de Mac rijden is een optie die voorbij gekomen is in mijn hoofd, maar die wist ik aan de kant te schuiven. Dat had ik wel erg zwak gevonden van mezelf.

Vrijdag was wederom een pittige dag. Als eerste even langs geweest bij mijn collega’s, voor ik me moest melden bij de bedrijfsarts. Na het gesprek met de bedrijfsarts ook een gesprek met HR gehad en nog een kort gesprekje met de verzuimcoach. Alle gesprekken verliepen positief. Stuk voor stuk fijne mensen. (Ja! Ook mijn collega’s zijn fijne mensen. En dat zeg ik echt niet omdat ze dit lezen, maar omdat het zo is.) Ik mis ze echt wel. Al is het soms als kiespijn. (geintje jongens!) Na al deze gesprekken ben ik thuis op de bank geploft… Even helemaal niets! Voor ik die middag weer een uurtje therapie zou hebben, zijn we -om de opgebouwde spanning en de opbouwende spanning te verlagen- wezen lunchen bij een ‘nieuw’ restaurant van De Beren. Omdat de zon lekker fel scheen en de wind zich even afzijdig hield, konden we buiten op het terras zitten.

Jeff had spareribs. Ik deze Club Sandwich Zalm met patat

En dat in het zonnetje. Kan niet anders zeggen dan dat het erg lekker was… Na de lunch nog even rustig gezeten voordat ik naar de volgende afspraak moest.

Uitzicht over de IJssel

En toch hè… Toch waren het al met al veel te veel prikkels. Kan dat? Mijn hemel, nou geloof me, dat kan! Vandaag (zaterdag) was ik dus weer geen knip voor mijn neus waard, zelfs de dagelijkse wandeling was ruim de helft korter dan normaal.

Al met al ben ik dus niet (LET OP: NIET!!!!) naar de Mac geweest. Heb niet de volledige 60 km gefietst, maar ‘slechts’ 35km. In mijn hoofd is het een enorme chaos. Maar ik klaag niet en blijf vechten.

Wacht even, even omdenken:

  • IK ben NIET naar de Mac geweest.
  • Ik heb maar liefst 35 km gefietst!
  • En die chaos in mijn hoofd zal verdwijnen!

Dikke knuffel M0n13k

HET.LEVEN.
HEEFT.UPS.EN.DOWNS.
DAT.NOEMEN.WE.SQUATS.

RUMAG.                                            

Geplaatst in actualiteit

Niet zo ver van mijn bed show.

Mijn hemel! Wat gebeurt er allemaal? Ik had me voorgenomen me niet meer druk te maken over het nieuws. Maar als het ineens niet meer zover van je bed is, dan kan je bijna niet anders meer. ‘Druk maken’ is misschien niet helemaal de juiste bewoording. Maar kan even niet de woorden vinden die precies weergeven wat ik hier voel.

Maandag begon de ellende. Na een tripje naar mijn therapie voor niks (iets met beveiligingsissues, waardoor het niet door ging), kreeg ik een melding op mijn telefoon over een steekincident op metrostation Capelse Brug. De reden van nog niet duidelijk, maar dat het niet goed was afgelopen al wel.

Een steekincident? Is het niet gewoon een ordinaire steekpartij? Of is dat dan alleen als er meerdere een mes hebben en omdat er nu van 1 kant werd gestoken is het een incident? En ook bij het woord incident kan je je vraagtekens zetten, want is dit echt een incident? Je hoort niets anders meer. –

Later werd bekend dat het slachtoffer het plan had opgevat niet te betalen voor zijn metrorit. De dader was daar niet van gediend en na een ruzie hierover is de zwartrijder neergestoken. Ondanks de adequate hulpverlening heeft hij het niet gered.

Oké, het is misschien een beetje kortzichtig en kil zoals ik het beschrijf, maar ik was er dan ook niet bij en heb dit uit de media vernomen.

Maar even hè……. Neergestoken worden omdat je zwart rijdt!!! Is dat waar we naar toe gaan. Ik vind persoonlijk die boete op zich wel straf genoeg. Het is niet echt een laag bedrag ofzo. Zwartrijden met de dood moeten bekopen is wel heel bizar.

En dan lees je op twitter van die mensen die semi-slachtoffer zijn, want zij komen ook wel eens op het metrostation. Ow, hier jaag ik echt mensen mee de kast op waarschijnlijk. Maar bedoel het niet zo rot als het er staat. Alleen, als iemand dit heeft zien gebeuren en daar wat over zegt, heeft het dan nut te reageren dat je er ook wel eens komt en die dag gelukkig niet, maar wel eng dat je volgende maand weer langs dat metrostation moet (lichtelijk overdreven I know!) Maar nee! In mijn ogen heeft dat geen zin. Is het niet genoeg om zo’n persoon sterkte te wensen bij het verwerken van deze gebeurtenis? Om de familie en bekende van het slachtoffer sterkte te wensen in de komende tijd. Bij deze wil ik dat doen…. sterkte voor de familie en bekenden van het slachtoffer in de moeilijke tijd die ze nu doormaken.

Die nacht werd ik wakker van sirenes. Althans wakker? Ik wist niet of ik wakker was of het droomde. Tot ik net hoorde dat er die nacht vlakbij een auto in de brand was gestoken. Ah! Oké, niet gedroomd dus. Echt sirenes gehoord. Bizar hoe droom en werkelijkheid verweven raken met elkaar als je in een staat van halfslaap (heet dat zo?) verkeert.

Denk je alles gehad te hebben…. Krijg je woensdagochtend een pushbericht op je telefoon over een schietpartij bij het Alexandrium… What??? Op klaarlichte dag! Terwijl de winkels open zijn!!! Why! Waarom anderen in gevaar brengen? En of dit nog niet erg genoeg was, hebben ze onder dwang van een wapen een vrouw haar auto afgenomen, om deze later ergens achter te laten.

Ik kan er serieus met mijn hoofd niet bij! Dat je elkaar overhoop wilt knallen, snap ik al niet. Maar als je dat dan zo nodig wilt doen, doe het dan op een plek waar je anderen niet in gevaar brengt. Volgens mij zijn er genoeg plekken waar dat kan. Niet dat ik mensen op ideeën wil brengen…..

Ze zeggen dat het steeds veiliger wordt op straat, maar als ik het nieuws zo eens zie, dan heb ik daar toch mijn twijfels over.

Het scheelt dat ik toch al niet alleen over straat durf, maar hier word je toch op zijn minst een stuk voorzichtiger van? Of zie ik dat helemaal verkeerd?

Kunnen we niet gewoon allemaal lief zijn voor elkaar en in plaats van te schieten of te steken, glimlachen en hallo zeggen?

Zo! Dit moest ik echt even kwijt!

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in actualiteit

Typisch Nederlands Gezeik

https://www.ad.nl/show/jochem-myjer-over-kritiek-op-ongezond-kinderliedje-dit-is-typisch-nederlands-gezeik~a178f2d9/

Maandag (26-08-2019) kreeg ik bovenstaand artikel onder ogen. Zoals waarschijnlijk iedereen in Nederland dacht ik hier wat van. Ik heb zitten denken of ik er een blog over zou schrijven, maar twijfelde te sterk. Tot dinsdagavond (27-08-2019), toen mijn zusje mij deze link stuurde met de tekst: “Hier kan jij vast een leuk stukje over schrijven voor je blog.”

Tsja, als mijn zusje zegt dat ik dat kan, dan doe ik dat ook. (Werkt dat bij jullie ook zo?) Is overigens niet bij alles wat ze zegt hoor… Ik doe ook vaak zat het tegenovergestelde. Maar nu zaten wij zo op 1 lijn dat de keus snel gemaakt was.

Heb je het artikel al gelezen? Dan weet je waar het over gaat. Nog niet gelezen? Dan hier in het kort:

Jochem Myer heeft samen met Tjeerd Oosterhuis een nieuw Kinderen voor Kinderen liedje geschreven. Mensen die mij kennen weten: M0n13k heeft een zwak/voorliefde voor Kinderen voor Kinderen liedjes. Tussen jou en mij gezwegen: Van de eerste 25 albums kan ik meer dan 80% van de liedjes foutloos meezingen. En met foutloos bedoel ik niet dat ik zuiver zing… Allesbehalve!

Ik dwaal af. Jochem Myer heeft dus, samen met Tjeerd Oosterhuis (of is het Tjeerd Oosterhuis samen met Jochem Myer), de tekst voor dit liedje geschreven. Reis mee, heet het. Dus dat… Pizza, Pasta en Patat. Het zit nu al in mijn hoofd, wat een lekker liedje. (En echt niet alleen vanwege al het lekkere eten wat erin voorkomt.) Nu is het liedje uitgebracht en wat denk je? Mensen vinden het een ongezond liedje, kinderen worden aangespoord tot het eten van ongezond voedsel. Er zijn zelfs mensen die beweren dat het obesitas kan veroorzaken bij kinderen.

Wat ik mij dan afvraag: Zijn dit dezelfde mensen die keihard meezongen dat ze een Pluto wilden of toch liever een Holky-Day (want die bederft toch niet de eetlust) en dan namen ze er ook nog een zakje P&P bij. Of zijn het de mensen die in 1989 riepen dat ze geen spruitjes wilden, maar Kip, Patat en Appelmoes? Alsof dat zo lekker gezond is! Zijn al deze mensen nu dan heel ongezond doordat ze die liedjes zongen. Hebben alle kinderen die zongen over de kriebeltrui die hun oma had gemaakt nu ruzie met hun oma? (Mijn oma ❤ kon daar gelukkig hard om lachen)

En sinds wanneer trekken we ons veel aan van de teksten van liedjes? Ik bedoel… Toen kinderen meezongen met K3 (Doe het heel zachtjes. Geen kreetjes en geen lachjes) waren alle ouders toen ook bang dat hun kinderen het raam open zouden laten voor een spannende nacht? Of toen Peter Koelewijn zong over mevrouw Jansen op het dak, was toen heel Nederland in paniek over kinderen die het dak op zouden klimmen? En wat denken we van Seks on the Beach, Don’t Stop Wiggle Wiggle en…. Ach ja, ik kan zo nog wel even doorgaan.

Daarnaast kunnen mijn kinderen keihard roepen dat ze in de vakantie alleen maar Pizza, Pasta en Patat willen eten. Dat wil toch niet zeggen dat ze dat elke dag krijgen? (Hoewel het wel erg makkelijk is in de vakantie.) Nee! Dat zegt het zeker niet. Ze eten namelijk wat de ouders bepalen dat er gegeten wordt! En dan kunnen ze 100x dit liedje zingen. Het enige wat ze daarmee bereiken is dat ik het keihard mee zal zingen met ze.

Wat wil ik hier nou mee zeggen? Behalve dat ik het eens ben met Jochem Myer en dat dit typisch Nederlands gezeik is? Nou dat dus eigenlijk. Dat het typisch Nederlands gezeik ik. Geloof me, mijn kinderen hebben ergere dingen gezongen en gelukkig (nog) nooit ten uitvoer gebracht. Zo geloof ik ook dat de kinderen van Nederland dit liedje met veel plezier zullen meezingen en misschien zullen er een paar zijn die vervolgens elke dag om een ijsje vragen…Het is nog altijd de ouder die ja (of nee) moet zeggen. Daarbij, er zijn genoeg kinderen die voor de komst van dit liedje al elke dag om een ijsje vroegen of alleen Pizza, Pasta en Patat wilden eten.

Dus laten we ophouden met zeuren en gewoon genieten van de leuke liedjes die Kinderen voor Kinderen elk jaar weer uitbrengt.

Dikke knuffel M0n13k (die het liedje ‘Snoepverslaving niet meer uit haar hoofd krijgt sinds het schrijven van dit blog)

Hé, heb jij zin in een KNEDER (toen Raider, nu Twix)
In een WIP-WAP (KitKat) of een AFTER DRIE (After Eight)?
Hap je liever in een PLUTO (Mars)?
Ja, die geeft meteen weer energie!
Heb je zin in een COUNTRY ( Bounty)
Smul je liever van een HOLKI-DAY (Milky-Way)?
Die bederft ook niet je eetlust
Dus wie wil er nog een zakje P & P(M&M)? Hééé!

Geplaatst in Depressief, It's my life

Mijn hoofd weet wat leuk is, maar mijn gevoel doet niet mee.

Dit las ik laatst bij @iedereen_perfect op Instagram en vond dit een mooie tekst om mee te gaan stoeien.

Toen ik begon met het schrijven van dit blog, kwam ik er na een half uur achter dat ik alleen maar aan het klagen was. En laat dat nou precies iets zijn wat ik jullie niet aan wil doen. Eigenlijk wilde ik het met haar tekst juist luchtig houden.

Daarom heb ik alles wat ik geschreven had verwijderd en ben ik hieronder helemaal overnieuw begonnen.

Herkansing

Hittegolf nummer 2 is een feit. Nee! Daar ben ik lekker mee. Ik heb bij de eerste hittegolf zitten smeken om hem voorbij te laten gaan. Niet of er dan een paar weken later alsjeblieft nog een mag komen. En dan ook nog in de periode dat ik net begonnen ben aan mijn therapie en moet wennen aan het 20km(!!!) per dag fietsen en dat drie dagen in de week.

Gisteren (de eerste dag weer boven de 30°C) was het echt niet te doen op de fiets. Halverwege bij de McDonalds even gestopt. Even wat drinken, afkoelen in de geaircoditioneerde ruimte. Nou ja, als ik er dan toch ben, kan ik net zo goed een paar kipnuggies nemen en een frietje erbij. Een menuutje it is dus…(KAK! Dat was dus eigenlijk niet de bedoeling. En nu baal ik daar dus wel weer van.)

Maar ja, ik moet dingen blijven doen die ik leuk vind en waar ik van hou toch? Laat ik nou heel erg van eten houden. Al kan ik er ook heel erg van balen dat ik zo erg van eten houd. Vooral als ik het weer eens te veel doe. (En dat is momenteel meer regel dan uitzondering.)

Daarna wel weer op de fiets gestapt. Moet toch naar huis zeg maar. Het laatste stuk was pittig. Halverwege kwam ik oog in oog met een zwanenfamilie die het fietspad blokkeerden. Ik gaf me heel snel gewonnen en ben als een speer omgekeerd en dan toch maar over de brug gegaan. Halverwege de brug wilde ik eigenlijk niets liever dan afstappen, maar dat plezier gunde ik de mensen op hun elektrische fietsen niet. Lachend zonder ook maar een druppeltje zweet kwamen ze voorbij. Brug op, zonder problemen, terwijl het 30°C+ is. Nee, ik ging ze niet het plezier gunnen, dat ze mij af zouden zien stappen. Ik, die zonder accu de brug op aan het zwoegen was. But I did it! Thuis ben ik neergeploft en heeft het een uurtje of 10 geduurd voor ik weer een beetje op adem was. (jaja I know! Overdreven!)

Maar goed. Even terug komen op dingen doen die ik leuk vind. Dingen doen waar ik van hou. Genieten van wat ik doe. 100x per dag krijg ik dat te horen. En natuurlijk wil ik ook wel dingen doen die ik leuk vind, of misschien moet ik zeggen ‘dingen die ik leuk vond’. Momenteel vind ik niet zo veel meer leuk. Het is moeilijk uit te leggen. Mensen snappen het niet. Waarom vind je het niet leuk? Je kon er altijd van genieten, dat is nu toch niet anders? Uhm Jawel! Het is heel anders. Ja maar hoe dan?

*ZUCHT* En dan krijg je een typische M0n13k uitleg. Een uur in een kwartier gezwets, wat voor niemand te volgen is, maar in mijn hoofd echt heel logisch klinkt. Na mijn uitleg kijken mensen mij aan met een blik van: “Ja, en toch moet je gewoon doen wat je leuk vindt!”

Oftewel, mijn uitleg is duidelijk niet duidelijk genoeg. Weken, maanden heb ik gezocht hoe ik het dit het beste kan uitleggen. En daar ben ik bij toeval door @iedereen_perfect perfect bij geholpen. Zij had gereageerd op een foto van mij (geloof ik) en ik ben op haar profiel gaan kijken. (Ja, het plezier mag ik dan kwijt zijn, maar nieuwsgierig ben ik nog steeds.) Op haar profiel kwam ik de tekst tegen die de lading dekt.

Mijn hoofd weet wat leuk is, maar mijn gevoel doet niet mee

Precies wat ik nodig had! Als ik dit zeg tegen mensen, dan begrijpen ze beter wat er aan de hand is. (Waarschijnlijk omdat het niet zo omslachtig is als mijn manier van uitleggen.)

Dank je wel @iedereen_perfect voor je mooie teksten op Instagram!

Terugkomend op het fietsen. Vandaag ben ik een keer niet op de fiets gegaan. Ik had bedacht wel met de auto te kunnen gaan. Aangezien Jeff dat niet echt verantwoord vond, heeft hij aangeboden mij te brengen en halen. DE LIEVERD! Donderdag, als het een stukje koeler is, stap ik wel gewoon weer op de fiets. Helaas kan hij niet 3x in de week voor taxi spelen. 😉


Dikke knuffel M0n13k