Geplaatst in It's my life

Cola….All over again

Een jaar of 8 geleden besloot ik om te stoppen met het drinken van cola. Ik ging toe van –schrik niet– ruim 2 liter per dag naar 0. Mijn hemel, ik heb daar echt last van gehad. Het was moeilijker om te stoppen met cola drinken, dan te stoppen met roken. Hoe stom is dat?

Vanaf het moment dat ik stopte met roken merkte ik op allerlei manieren verschil. Mijn reuk werd beter, ik kon weer ademhalen en mijn geld ging een stuk minder hard de deur uit. Vanaf het moment dat ik geen cola meer dronk, kreeg ik hoofdpijn en in je portemonnee merk je het ook niet. Een fles kost nou eenmaal geen 5 euro per stuk. Wel ging het afvallen vanaf dat moment een stuk makkelijker.

En toen? Toen werd ik depressief – 6 jaar later en niet door het gebrek aan cola 😉-… zonder er echt erg in te hebben, kwam daarmee wel de cola terug in mijn leven. Van af en toe een glaasje op een feestje (alsof ik het over alcohol heb haha) naar de laatste tijd weer minimaal een fles (van 2 liter) per dag. Aan mijn colaconsumptie kon je aflezen hoe ik me voelde. Hoe meer cola, hoe slechter.  En dan hebben we het nog niet over het eten. Hoe slechter het eten, hoe slechter het ging. Hoe meer ik at, hoe rotter ik me voelde.

Maar nu heb ik suikerziekte –wat klinkt dat eigenlijk naar zeg– en is de cola en al dat slechte eten eigenlijk een No-Go. De eerste dagen na de diagnose dronk ik alleen ’s avonds een glas cola, tot de voorraad op was. Inmiddels heb ik alweer meer dan een week geen cola gedronken. Moeilijk? JA! Als ik ergens ga eten of even wat drinken, ben ik al snel geneigd om een colaatje te bestellen. Gelukkig is daar dan altijd Jeff die mij op zo’n moment even aankijkt, waarna ik toch maar een kop thee bestel.

Maar ook heb ik al een tijdje geen Macdonalds meer van binnen gezien. Nee! Ook de Macdrive niet!
Sinds 2 weken sta ik weer met enige regelmaat op de weegschaal. Dit heb ik heel lang niet gedurfd, maar ik moet nu eigenlijk wel, om te weten of ik vooruitgang boek. Zo ook vanmorgen. De getallen laat ik nog achterwege, omdat ik me daar veel te erg voor schaam. Vanmorgen gaf de weegschaal 2 kilo minder aan dan 2 weken geleden.

Natuurlijk betekent dit niet dat ik er al ben. Zeker niet. Er kan nog veel verbeteren. Ik bedoel, als ik de pizza, de friet bij ‘De Beren’ en het broodje kroket had laten staan, was het waarschijnlijk al een stuk meer geweest. Als ik in de thee dat ene klontje suiker achterwege had gelaten, had het veel meer kunnen zijn. Maar weet je , toen Jeff mij had meegenomen naar ‘De Beren’ zei hij, dat ik ook nog wel moet genieten van het eten. En dat ik al heel goed bezig ben! Zeker als je beseft dat ik nog geen dieet heb gekregen en alles dus nog op eigen houtje doe. Wel hoop ik snel wat extra handvatten van de POH te krijgen. Het lijkt zo makkelijk, maar dat is het echt niet.

Daarnaast hebben we natuurlijk nog het effect van eten. Als ik me rot voelde ging ik (vr)eten. Het voordeel van dat (vr)eten was, dat ik op zo’n moment even helemaal niets voelde. Als ik me nu rot voel, dan voel ik me rot. En als ik niet ga eten, verdwijnt dat gevoel dus niet tijdelijk. Sterker nog, het gevoel wordt versterkt doordat ik iets wil/nodig heb en er niet aan toegeef. Waarom kan ik niet gewoon beretrots zijn op het feit dat ik er niet aan toe geef? Als het om een ander zou gaan, zou ik de eerste zijn die zegt dat het supergoed is dat hij/zij er niet aan toegeeft. *Zucht* Waarschijnlijk omdat dat gewoon niet gaat als ik me zo voel.

Stiekem weet ik dat jullie gaan zeggen dat het echt wel goed is en dat ik trots mag zijn. En je zou eens moeten weten hoe graag ik dat zou willen voelen. Ja! Voelen, geloven doe ik het namelijk wel. Dat stomme gevoel werkt alleen nog steeds niet altijd mee.

Wat zou ik graag weer eens echt iets positiefs voelen…

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in actualiteit, It's my life

Huishoudbeurs 2020

De afgelopen jaren ben ik elk jaar naar de huishoudbeurs geweest. Voor sommige de hel, voor anderen het paradijs. Ik vind het er heerlijk. Gezellig een dagje de nieuwste snufjes bekijken, uitproberen en proeven. Kan het nog beter?

Zoals jullie vorig jaar konden lezen, was het helemaal de bedoeling er dit jaar weer bij te zijn. Zeker omdat het de 75ste editie is. Vorige week vroeg ik aan Danisha of ze weer mee wilde gaan, toen ze zei dat ze dat wel wilde, maar even moest kijken wanneer ze kon, kreeg ik het wel even benauwd. Ik zie mezelf daar dit jaar dus echt niet lopen. Alleen het idee zorgt al voor nachtmerries en paniekaanvallen. Die drukte, de chaos en het lawaai. Mijn hemel nee zeg. Mij niet gezien!

En nu? Nu hij vandaag van start is gegaan? Nu baal ik. Ik baal van mezelf dat ik het niet trek. Ik baal van mezelf dat ik me er niet toe kan zetten toch te gaan. Ik baal van de hele situatie, de situatie waardoor ik nu dus thuis zit en niet in de RAI loop. Maar echt hoor. KAKdepressie!

Dit jaar geen BN-ers om te spotten, geen blauwe enkels van die irritante boodschappenwagentjes (Waar ik zelf ook mee zou hebben gelopen natuurlijk), geen kilo’s onnodige spullen, die ontzettend veel kastruimte innemen. Geen nieuwe soorten eten, schoonmaakmiddelen en snoepjes. Geen cocktailijsjes (die we overigens nooit meer hebben gegeten na de huishoudbeurs vorig jaar). Geen veel te dure lunch en tussendoortjes. Geen goodiebags, geen duizenden gratis flyers. En ook geen pijn in mijn voeten en rug na een dag slenteren. Helemaal niks van dit alles.

Volgend jaar weer een nieuwe huishoudbeurs, ja dat weet ik.
Het is elk jaar veelal hetzelfde, ja dat weet ik ook.
Jeff houdt nu al dat geld in zijn zak. I know! (Dat vindt hij dan weer niet vervelend)

En toch… Ga ik dat jaarlijkse gezellige dagje met Danisha missen en dat vind ik erg!

Voor alle mensen die wel naar de huishoudbeurs gaan….. Heel veel plezier! Geniet van een leuke dag!


Dikke knuffel M0n13k!

Geplaatst in Depressief, It's my life

What a difference a week makes

Hoe kan het zo verschillen? De ene week gaat het redelijk oké en de volgende week… niet! Als ik zeg redelijk oké, bedoel ik dus niet goed, maar redelijk oké. En dat ik me nog eens redelijk oké zou voelen, is iets wat ik heel lang niet heb durven hopen. Maar hoe dan redelijk oké? Nou, het is niet dat ik bergen energie heb of dat ik heel veel heb gedaan, maar wat ik heb gedaan waren megastappen vooruit.

Zo ben ik (alleen!!!!) naar mijn collega’s gegaan. Met de trein en de metro en dus ook alle stress van het overstappen en overvolle treinen enz… Voordat ik wegging heb ik ongeveer 300.000 excuses bedacht om niet te gaan. En toch liep ik rond 9 uur richting de metro en zat ik er even later in. Om niet heel veel later in de trein te zitten. Zonder paniekaanvallen ben ik deze reis doorgekomen. OEF overleefd! Dat was wat ik dacht toen ik het pand binnenstapte. De rest is te doen. Bekende gezichten van lieve mensen, dus dat moet goed komen.

Maar wat denk je? Geen bekende gezichten. Op de afdeling waar ik werk zaten alleen maar onbekende collega’s. (Gelukkig waren het wel lieve meiden…) Maar schrikken was het wel eventjes. Al snel kwamen er bekende gezichten de vloer op. Wat mij toch wel een veiliger gevoel gaf. Ik ben uiteindelijk nog bijna een uur bij mijn collega’s geweest voor ik het echt niet meer trok. Al die prikkels die ik binnenkreeg eisten hun tol. Ik had het idee daarom maar met de metro naar huis te gaan i.p.v. metro en trein, maar bij het idee dat ik over moest stappen op Beurs bezorgde me een beginnende paniekaanval. Oké! Dat doen we dus niet. Toch maar de trein en de metro genomen en dat ging supervlot. Alles sloot op elkaar aan én het was niet druk. TOP! Thuisgekomen een uur of wat liggen slapen, omdat ik door mijn complete energievoorraad èn al mijn reserves heen was geraakt.

Zondags gingen we Jesse naar opa en oma brengen en ik reed. Niets raars aan, zou je zeggen. Ik bedoel ik rij wel vaker. Maar geloof me, als we richting zuid gaan…dan rijd ik dus echt niet!!! Maar dan ook echt niet! Deze zondag dus wel. En het ging nog goed ook. De terugweg was wel ernstig spannend. We kwamen in een regenbui van heb-ik-jou-daar terecht. Geen hand voor ogen zag ik. De belijning op de weg was niet te zien door de grote hoeveelheid water. Het was echt doodeng. Het liefste had ik de auto langs de kant gezet en Jeff verder laten rijden, maar daar was geen mogelijkheid toe. Althans niet dat ik kon zien…. En weet je? Ik heb het gered! We zijn zonder kleerscheuren of schade aan de auto op de plaats van bestemming aangekomen. Stiekem was ik best een beetje trots op mezelf. Ik had het toch maar geflikt! Op één dag ben ik èn naar zuid èn door een vreselijke regenbui gereden. (Gelukkig was die regenbui niet op zuid overigens haha)

Dan zou je toch zeggen dat het de goede kant op gaat, maar helaas. Woensdags ging de verbouwde AH weer open. Hèhè, eindelijk weer boodschapjes in mijn vertrouwde supermarkt. Nou ja, vertrouwd? Hij is zo rigoureus verbouwd, dat ik echt niets meer kan vinden. En dan was het ook nog eens zo vreselijk druk, dat ik binnen no time maar 1 ding wilde en dat was weg! Weg uit de drukte, weg bij al die mensen. Thuis binnen, veilig in mijn eigen vertrouwde omgeving. Maar ik moest toch ook die verrekte boodschappen halen, dus ik moest er wel rond blijven lopen. Met het zweet in mijn handen en op mijn voorhoofd, duizelingen van ellende, misselijk door de angst heb ik mijn boodschapjes dan gedaan. Bij het naar buiten gaan een plattegrond meegenomen, zodat ik die uit mijn hoofd kon leren voor ik weer terug ging. Met een stevige looppas richting huis gegaan, kleine man voor zijn slaapje naar bed gebracht en zelf ook gaan liggen. Slapen is zo lekker, als ik slaap hoef ik verder namelijk niks te voelen, dan ben ik niet bang, ben ik niet duizelig en heb ik rust in mijn hoofd.

Donderdag was ook een lekkere, kon ik ineens niks meer scherp zien. Waarschijnlijk een bijwerking van de medicijnen of een gevolg van de suiker. Maar eens met de huisarts over babbelen. Verder ging het die dag wel redelijk. En dan de vrijdag. Heb je even? Het duurt niet lang om te vertellen, maar ik denk dat je wel even nodig hebt voor je uitgelachen bent. 😉

Vrijdag ging ik even de potgrond uit de tuin pakken om een paar planten om te potten. (planten??? Jaja, planten, ik ben overstag… dat komt later nog wel eens aan bod 😉) Enniehoe.. Ik ging die potgrond pakken en op de een of andere manier eindigde dat in eerste instantie zonder potgrond, maar met een verzwikte enkel, schaafwond op mijn elleboog en een bult op mijn hoofd. Hoe dan?
Nou, heel eenvoudig… Je heet Monique, stapt de deur uit, zet (kennelijk) je voet verkeerd neer, valt, schaaft je elleboog langs de stenen muur en probeert met je hoofd de schutting een cm of wat de tuin van de buren in te koppen. Oja, natuurlijk wel beginnend bij de betonnen paal. AUW! Lomp? I know! Na even huilen, schelden en wrijven heb ik een nieuwe poging gedaan en is het me wel gelukt! Om de potgrond te pakken dan. Ik heb zelfs de plantjes in hun nieuwe potten kunnen zetten.

Wel loop ik nog steeds mank, en doet die bult echt zeer als ik er per ongeluk met mijn borstel overheen ga. Life sucks! Ach, zoals mijn oma altijd zei: “Het is over voor je een jongetje bent.”❤


Dikke knuffel M0n13k!

P.S.: De schutting staat nog op dezelfde plek.

Geplaatst in De strijd tegen de kilootjes, Depressief, It's my life

Er kan nog meer bij!

Ja hoor! Ik hoorde mijn medepatienten er al vaker over tijdens de ISGP. Als je medicatie krijgt, moet je regelmatig bloed laten prikken. Dit om te kijken of er geen gekke dingen gebeuren in je bloed ofzo. Geen idee waarom eigenlijk. Maar goed, mijn psychiater had het er nooit over en ik dus ook niet. Ik bedoel, ik ga dus echt niet uit mezelf vragen om een naald in mijn aderen te prikken.

Tot een week of drie geleden. Ik had mijn maandelijkse afspraak bij de psychiater en toen begon ze er ineens over. Nu is er geen ontkomen meer aan, dacht ik. Dus gewapend met een labformulier ging ik naar huis. Met het voornemen de volgende dag gelijk te gaan. Je kan het maar gehad hebben, toch?

De volgende dag werd uiteindelijk een week later. Ik durfde gewoon niet. (I know! Laf! Angsthaas! Nergens voor nodig!) En wat denk je? Toen ik er zat, bleek dat ze 6!!!!!!!buisjes wilden hebben. Toen ze tijdens het prikken ongeveer 10x vroeg of ik geen bloedverdunners slikte, nam de onrust alleen maar toe. Maar heb het overleefd en het wachten op de uitslag begon.

Inmiddels was het dus al donderdag en zou ik over 10 dagen pas gebeld worden. Nu verwachtte ik er echt niet veel van. Wilde vooral weten waarom ik zo misselijk blijf van die medicijnen.

De maandag erna ben ik -op verzoek- van de psycholoog even langs de huisarts geweest. De tintelingen in mijn hoofd en het ‘afdwalen’ (tijdens dat afdwalen is het alsof ik even al het contact met de wereld verlies). Niets wereldschokkends, maar ze wilde even bloeddruk e.d. laten meten voor we het op de psyche (en reactie op de EMDR) gooien. Zo gezegd, zo gedaan. Alles bleek in orde te zijn. Pfieuw!

Weer een week later zat ik wederom bij mijn psycholoog, die me vroeg of ik erg geschrokken was van de uitslag van het bloedprikken –de bloedwaarden waren behoorlijk verstoord, zei ze-, Uhm….ik weet van niets! Dat was vreemd, de psychiater had de huisarts gebeld met de uitslagen, op het moment dat ik daar zat. Alleen dat was niet doorgecommuniceerd aan mij. Maar ja, de psycholoog mag en kan daar verder niets over zeggen. Dus ik moest wachten op de belafapraak met de psychiater voor die middag gepland stond.

Tijdens deze belafapraak kreeg ik te horen dat de ontstekingswaarde, leverwaarde en bloedsuikerwaarde te hoog waren en de waarde voor vitamine D was te laag (waar dit alles aan jaar geleden nog gewoon prima was.). Waarom de huisarts niets gezegd had, snapte ze niet. Zij had gehoord dat ze het gelijk zouden bespreken. Nou ja, na een telefoontje met de huisarts, kon ik de volgende dag langskomen.

Over de verhoogde lever- en ontstekingswaarde moest ik me vooral niet druk maken. Wordt wel in de gaten gehouden, maar is niet zorgwekkend. Voor de vitamine D krijg ik wel medicijnen, maar ook deze is niet schrikbarend laag (37 waar deze 50+ moet zijn!). Maar die suikerwaarde. Tsja, daar kon ze lang of kort over zijn. Die is gewoon veel te hoog. Mijn protest dat ik net gegeten had, werd van tafel geveegd. Het ging namelijk om een gemiddelde van de afgelopen weken. (Kak!)

Lang verhaal kort (kan dat nog?): ik ben sinds dinsdag officieel diabeet of suikerpatiënt, maar net hoe je het wilt noemen. Dit kwam even heel hard aan. Alsof iemand de huisarts bokshandschoenen had aangedaan en gezegd dat ze mij een klap in mijn gezicht mocht geven. Auw! The horror! Hiervoor dus ook medicijnen slikken. Gelukkig nog geen insuline spuiten.

Nu is het dus uitzoeken wat ik wel en vooral wat ik niet meer mag eten en/of drinken. Afvallen kan ook helpen een beter suikerwaarde te krijgen. Pfffff werkelijk geen idee wat het inhoud om diabetes te hebben. Gelukkig krijg ik hulp van de POH (praktijk ondersteuner huisarts) om dit allemaal uit te zoeken en er een weg in te vinden.

Inmiddels zijn we een paar dagen verder (2 welteverstaan) en is het een beetje gedaald. En ik weet dat het niet het einde van de wereld is, maar nu voelt het wel even zo. Ach, dat gevoel zal ook wel weer overgaan, zodra ik een manier heb gevonden hiermee om te gaan.

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in Depressief

Zwaar en donker

Afgelopen vrijdag heb ik een blog geschreven en deze – zoals (bijna) altijd- aan Jeff laten lezen voor ik hem ging plaatsen. Ik vind het erg prettig om feedback te krijgen voor ik iets plaats.

Alleen dit keer schrok ik een beetje van de feedback. Normaal zijn er misschien een paar kleine aanpassingen nodig. Dit keer bleef het stil. Daar schrok ik een beetje van. Ik snapte totaal niet waarom hij stil bleef. Was het zo slecht? Zaten er zoveel fouten in? Waarom bleef hij zo stil? Natuurlijk konden we het er op dat moment niet over hebben, omdat er anderen bij waren.

Na een tijdje was er dan eindelijk gelegenheid om het te bespreken en toen bleek dat hij het een zwaar en donker blog vond, waar hij erg van geschrokken was. We hebben het er goed over gehad en naar aanleiding daarvan heb ik besloten het niet te plaatsen. Vrijwel iedereen die dit leest weet dat ik depressief ben. Iedereen weet dat de therapie (EMDR), het stoppen van de groepstherapie (ISGP) en alles er omheen niet makkelijk is voor mij. Daar wil ik het voor nu even bij laten. En over naar de leukere dingen.

5 December was de goedheiligman jarig en dat hebben we dit jaar geweten zeg. Op 4 december werden wij namelijk verwend met een nieuw autootje. Hij had zelfs gedacht aan een open dak… Yeah! Oké, natuurlijk weet ik dat dit niet van de goedheiligman komt en dat we hier zelf voor gezorgd hebben! Maar een verrassing was het wel. We hadden hem namelijk nog niet gezien. Huh? Ongezien een auto gekocht? Ja! Nou ja, gedeeltelijk. We hadden een andere uitvoering gezien en uiteindelijk voor deze gekozen. Dus toen we het autootje gingen ophalen, was het een verrassing wat er onder dat doek vandaan zou komen.

Ondanks dat ik het fijn vind een nieuwe veilige auto te hebben, mis ik mijn oude bakkie best wel. Mijn lieve grijze golfje -dat mij, vanaf het moment dat ik mijn rijbewijs heb gehaald, overal heen heeft gebracht. Lief golfje, ik ga je missen! En ik hoop oprecht dat je onze keuze begrijpt!😉

Nadat de goedheiligman met zijn pieten weer naar Spanje (Ik wou dus echt Frankrijk typen… Geen idee waarom…) was vertrokken, werd het tijd om de kerstboom neer te gaan zetten. Werd tijd? Nou ja, WORDT tijd! Het enige wat er al gebeurd is, is dat de kerstboom naar beneden is gehaald. Alleen hij staat nog niet. Voorlopig ligt hij nog netjes te liggen in de zak waar hij sinds januari in ligt. Eerlijk waar, ik ben geloof ik nog nooit zo laat geweest met het neerzetten van de kerstboom. Maar ik heb er gewoon geen energie voor. Gewoon blech… Aan de andere kant… Ik ben niet de enige hier in huis en de rest van het gezin vind het -zeer waarschijnlijk- wel leuk als we het huis ook dit jaar weer kerstig gaan maken met zijn allen. Het plan is veranderd van: “De kerstboom wordt op 6 december neergezet” (dit is niet meer haalbaar dit jaar), naar “de kerstboom staat versierd en al op zijn plek vóór eerste kerstdag”. Dit geeft ons nog 9 dagen om het plan te voltooien. Dat moet te doen zijn toch? Zelfs met alle drukke agenda’s in het gezin (school, sport, werk, kinderdagverblijf, opa’s en oma’s, therapie enz.).

Lieve allemaal,

Jullie hebben lang moeten wachten op een update. Maar –zoals ik eerder zei- wilde ik jullie niet opzadelen met een vreselijk zwaar en donker blog. En eerlijk is eerlijk, een blog met puur humor is op dit moment helaas nog niet mogelijk…..(ook al doe ik daar echt mijn best voor)

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in De strijd tegen de kilootjes

De vraag

Ik vind het niet erg als mensen mij vragen stellen. Ik geef op (bijna) alles antwoord. Maar er is 1 vraag, waarvan ik het heel moeilijk vind om er antwoord op te geven. Het gaat om de vraag: ‘Hoe gaat het met je?’.

Waarom ik dat moeilijk vind? Mensen willen horen dat het goed gaat. En dat kan ik (nog) niet zeggen. Vaak wordt zo’n vraag in het voorbij gaan gesteld. ‘Hé hoi, alles goed?’ Wat wil je dan dat ik zeg? Zo in het voorbij gaan!?! Vaak reageer ik dan met: ‘En met jou?’ Veel mensen hebben dan niet eens door dat ik geen antwoord geef, roepen dat het goed gaat en lopen door.

Ook wordt er regelmatig gevraagd: ‘Gaat het goed?’ Uhm nee dus, maar ik weet dat men dan wil horen dat het wel goed gaat. Door die wetenschap en het feit dat ik daar niet aan kan voldoen, begin ik dan vaak te huilen. Het is zo frustrerend, wanneer je niet aan de verwachting voldoet. De vraag of het beter gaat, kan ik steeds vaker wel enigszins positief beantwoorden. Het gaat nog niet goed, maar het gaat wel een stukje beter.

De vraag ‘hoe gaat het met je?’ is dus zeker niet mijn favoriete vraag en zorgt er vaak voor dat de tranen komen. Maar vanavond heb ik ook een potje zitten janken (en het is pas 19:30). Tijdens het eten vroeg Rick vanuit het niets hoe het met de therapie ging. Wat is een depressie eigenlijk? Praten jullie dan over de dood ofzo? Wat heeft iedereen in jouw groep dan? Krijgen jullie dan tips die je moet uitproberen zodat het over gaat? Ben je na die 16 weken therapie weer helemaal beter? Dat was ineens een vragenstorm en ik heb ze allemaal zo goed mogelijk proberen te beantwoorden. De makkelijkste weg was het filmpje van de Zwarte Hond laten zien.

Ik ben zo blij met dat filmpje. Geen idee meer wie me daarop gewezen heeft, maar ik ben er wel blij mee. Het geeft perfect weer wat een depressie nu eigenlijk is. En dat bleek, want ook Rick gaf aan dat ie er nu meer van begreep. Dat was zo fijn. Ik heb hem even een hele dikke knuffel gegeven. En gezegd dat zijn interesse mij goed deed.

Ik heb ook zeker niets te klagen over het begrip van de kids. Als ze merken dat ik somber ben, dan krijg ik een knuffel of zorgen ze dat ik de rust krijg die ik op dat moment nodig heb. Afgelopen week ben ik na de therapie met Danisha wezen lunchen, daarna zelfs nog even langs een paar winkels. Maar zodra ik aangaf dat de prikkels me te veel werden en ik eigenlijk het liefst naar huis wilde, vroeg ze direct of zij zou rijden en gingen we naar de auto. Zonder te veel woorden liet ze op die manier merken dat ze het snapte, ook al wilde ze eigenlijk het liefst nog langs 700 andere winkels.

En die kleine? Die geeft knuffels en kusjes op de juiste momenten. En dan hebben we het natuurlijk nog niet over Jeff. Als er iemand is die voor me klaar staat, is hij het wel. Als het nodig is, neemt ie me alles uit handen. Maar weet me ook te pushen om iets te gaan ondernemen, als hij merkt dat ik weer te veel in mijn schulp kruip en me terugtrek in mijn veilige cocon genaamd ‘thuis’.

Dikke knuffel M0n13k (still trying to see the positive in the little things)

P.S. Ik heb het nu alleen over mijn gezinnetje gehad. Er zijn gelukkig nog veel meer lieve mensen die me op alle mogelijke manier steunen en mij proberen te helpen.

Geplaatst in Depressief

Instagram helpt

Compleet overdonderd was ik. Oké in eerste instantie vond ik het allemaal maar lang duren. Er kwamen nul reacties en dat voor wel een minuut of 10. Enig idee hoe lang dat is? Zeker als je zit te wachten?!?! 😉

Sorry! Ik val met de deur in huis en waarschijnlijk heb je echt geen idee waar ik het over heb. (Behalve natuurlijk als je mijn verhaal op Instagram hebt gezien) Laat het me even uitleggen. 😉

Elke week moeten wij (de groep waarmee ik therapie volg) een doel voor de komende week bedenken. Het moet een haalbaar doel zijn, zodat je niet elke keer weer moet zeggen dat het niet gelukt is. Daarnaast moet het aansluiten op je hoofddoelen die aan het begin van het traject zijn opgesteld. Eén van mijn hoofddoelen is, werken aan mijn zelfvertrouwen. Waar sommigen blaken van het zelfvertrouwen, heb ik er te weinig van. Positieve punten van mezelf opnoemen vind ik vreselijk moeilijk. Mijn doel voor afgelopen week was dan ook om een aantal positieve punten over mezelf op te schrijven.

Natuurlijk ben ik daar vorige week donderdag – de doelen stellen we elke donderdag op – direct aan begonnen. NOT! Vorige week was – op zijn zachtst gezegd – een kakweek. Nu voel ik me al een tijd niet heel erg jofel, maar vorige week was een nieuw dieptepunt. BAH! Dus donderdag werd vrijdag, vrijdag werd zaterdag enzovoort enzovoort enzovoort. Gisteravond was er lichte paniek. Ik moest die positieve punten nog opschrijven. Ik had er pas 1 (die kreeg ik van een groepsgenootje gelijk mee: “Je bent leuk!”). Ik kan toch niet met maar 1 punt aankomen. Oh help!

Na een tijdje naar een zo goed als leeg blaadje te hebben zitten staren, heb ik de kracht van internet opgeroepen en een hulpvraag op Instagram gezet. De vraag was: “Als je 1 positief kenmerk van mij op moest noemen. Wat zou dat zijn?” En toen begon het wachten.

Na een paar minuten nog steeds geen reactie. Dus toch maar zelf (samen met Jeff) nog harder gaan denken. (Ik was degene die hard moest denken. Jeff zou binnen no time een blaadje vol hebben voor me 😉) Uiteindelijk is het me, met zijn hulp dus, gelukt om een aantal positieve punten te benoemen.

Later die avond keek ik toch nog een keer op Instagram (oké, dat doe ik meerdere keren per avond. Maar dit keer met een reden) en toen waren er wel een aantal reacties gekomen. De een nog liever dan de ander.

En weet je? Dat deed me echt heel heel goed. Dat kleine beetje erkenning. Al is het doordat ik zelf de vraag stelde. Want ja? Zouden ze dit ook zeggen als ik het niet zou vragen? En stiekem ook wel een beetje die onzekerheid… Menen ze wat ze zeggen? Of zeggen ze het omdat ik het vraag? Omdat ze denken dat dit is wat ik wil horen? En dan kijk ik naar wie er gereageerd hebben en is een groot deel van die twijfel direct weg. Ik moet ook gewoon focussen op de positieve en vooral heel erg lieve woorden van de mensen en niet op mijn negatieve en twijfelende gedachtes.

Aan eenieder die gereageerd heeft. Dank voor zoveel liefde! ❤

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in Depressief, It's my life

De zwarte hond

Ik dacht dat ik sinds eind maart depressief ben geworden, maar het blijkt al veel en veel langer aan de gang te zijn.

Weet je nog dat ik zo moe was? En weet je hoe vaak ik toen de vraag heb gehad of ik geen burn-out had of depressief was? Elke keer was mijn antwoord. “Nee joh! Daar komt het niet door. Dat heb ik niet.” Al die tijd heb ik gedacht dat er een lichamelijke oorzaak voor moest zijn. Dit blijkt bij nader inzien dus toch niet zo te zijn. Tot dit inzicht ben ik de afgelopen tijd gekomen.

Ik ben niet sinds een half jaar depressief, maar dit proces loopt dus al bijna 2 jaar (als het niet langer is).

Natuurlijk zijn er een heleboel factoren die hebben meegespeeld om bovenstaande in te zien. 1 van die dingen is een filmpje op You Tube over de zwarte hond.

Dit filmpje wilde ik even met jullie delen. Niet alleen omdat het mij geholpen heeft om te begrijpen wat ‘depressief zijn’ inhoudt, maar misschien kan het jullie ook helpen op wat voor manier en voor welke reden dan ook.

Je begrijpt: Zodra ik deze hond heb uitgelaten, hoef ik geen zwarte hond meer. Hoe schattig ze in het begin ook ogen. Als puppy zijn ze goed te handhaven; maar hoe groter ze worden, hoe moeilijker ze te handelen zijn.

Waarom heb ik nooit iets gezegd? Waarom heb ik nooit laten weten dat het steeds moeilijker ging? Om niemand te belasten! Iedereen heeft zijn eigen sores, daar ga ik de mijne niet bovenop gooien. Snap je? Het is lastig uit te leggen. Degene die mij kennen, zeggen dat ik te veel voor anderen doe en niet genoeg voor mezelf. Dat is misschien ook wel zo, maar is ook een beetje de aard van het beestje.

Enniehoe, ik ben keihard aan het werk om hier uit te komen. Gaat het lukken? JA! Alleen zeg ik geen tijd waarin het me gaat lukken. (iets met de lat niet te hoog leggen en zo 😉)

Lieve allemaal, dit was even een tussendoorblog. Niet te lang en niet te kort. Ik moest dit gewoon even kwijt. En ik wil jullie bedanken voor het lezen en de lieve woorden die jullie elke keer weer naar me toegooien. Al lijkt het misschien niet altijd zo, het helpt echt!

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in Depressief, It's my life

Mijn zoektocht naar positiviteit…

Ik weet het. Het is een tijdje stil geweest hier. De energie is er een beetje uit. Een beetje boel. En heel eerlijk.. ik heb er gewoon even geen zin in. Ow niet alleen in het schrijven niet hoor, maar gewoon bijna nergens zin in. Ik doe wel dingen, omdat ik weet dat het me uiteindelijk zal helpen. Maar dat kost me dan weer zoveel energie, dat schrijven niet lukt.

Maar nu vond ik dat het tijd werd dat jullie weer wat van mij konden lezen. Voor diegene die voornamelijk positief willen lezen…. STOP! Lees verder “Mijn zoektocht naar positiviteit…”

Geplaatst in Depressief, It's my life

Heftige chaos

Ik heb gespijbeld! Ja echt!

Maandag was een behoorlijk heftige dag. Weet je wat? Laat het woordje ‘behoorlijk’ maar weg.

Maandag was een heftige dag. Het was mijn beurt om mijn verhaal te vertellen. De hele week had ik er al tegenop gezien. Dit is wel het moeilijkste onderdeel van de hele therapie denk ik. Maar toch had ik niet verwacht dat het zoveel impact zou hebben. Na de verplichte wandeling om de hoofden te legen aan het einde van de sessie, ben ik op mijn fiets gestapt. Ik dacht…. Ik ‘nail’ die 10 km wel even naar huis. JA! Niet dus… Wat denk je? Voorband lek! Nee ! Niet nu! Dat was even een slechte timing van mijn fiets. BAH! Halverwege kon ik dus aan de kant en niet meer verder fietsen. Gelukkig was daar mijn persoonlijke superheld Jeff weer, die al onderweg was naar huis en mij daar – halverwege de route naar huis- heeft opgepikt. Fiets achter in de auto gemikt en op naar huis.

De hele tijd geprobeerd om alles weer terug in de laatjes te stoppen. Je weet wel, die figuurlijk laatjes in je hoofd waar je alles netjes in op kan bergen. Vervolgens doe je ze op slot en hoef je nergens meer aan te denken. Helaas ging deze vlieger niet meer op. De laatjes allemaal volledig uit hun rails getrokken en overhoop gehaald -alsof er een inbreker is binnen geweest, die alle lades leeg heeft getrokken- waardoor het een enorme chaos in mijn hoofd was geworden. Toen ik alles terug in de laatjes probeerde te proppen, bleek dat de kastjes waar de laatjes in zaten ook niet zo stevig meer waren en uit elkaar vielen. Met andere woorden, het wordt tijd om er mee te dealen in plaats van alles weg te stoppen.

Maandagavond samen met Jeff mijn band geplakt (Lees: Jeff heeft mijn band geplakt en ik zat er bij en keek er naar 😉) Daarna met een gevoel alsof er die dag 6x met een stoomwals over me heen gereden was mijn bed ingedoken.

Dinsdag werd ik wakker met datzelfde gevoel. Beetje alsof je de griep hebt. Bah! Al snel besloten dat ik die dag niet naar therapie zou gaan en thuis in bed zou blijven. Zo gezegd, zo gedaan. Nadat ik de kleine man naar het kinderdagverblijf had gebracht en braaf had gebeld om me af te melden –is het dan nog wel spijbelen?– , ben ik mijn bed in gedoken om er pas ergens in de middag weer uit te komen. Woensdag ging het gelukkig weer iets beter, als in…. ik was niet meer zo heel beroerd (behalve de standaard misselijkheid door de medicijnen.)

Donderdagochtend zat ik weer op de fiets. Een fiets met 2 harde banden dit keer! Het was prima weer om te fietsen. Alleen was mijn idee om vanaf donderdag toch weer te gaan beginnen met het kwijtraken van wat kilo’s door de koolhydraten te gaan minderen misschien niet het beste idee. Ik had dus slechts een paar crackers op als ontbijt, wat met 10km fietsen niet voldoende bleek te zijn. Gelukkig had ik wel een kleine lunch meegenomen, waardoor ik voor de 10km terugweg weer wat energie had.

Toen ik de terugweg startte had ik bedacht: “Jammer dan die kilo’s! Ik vind dat ik na zo’n week best even een pitstop mag maken bij de Mac.” Zo gezegd, niet zo gedaan. In plaats van te stoppen bij de Mac ben ik er keihard voorbij gefietst. En echt keihard, want ik heb de 10km terug in een kleine 43 minuten gefietst. WAUW! Dat is een kleine 7 minuten sneller dan mijn normale tijd. Dit had waarschijnlijk te maken met het feit dat ik echt enorm trek kreeg en wist dat er thuis te eten was. Omkeren en toch naar de Mac rijden is een optie die voorbij gekomen is in mijn hoofd, maar die wist ik aan de kant te schuiven. Dat had ik wel erg zwak gevonden van mezelf.

Vrijdag was wederom een pittige dag. Als eerste even langs geweest bij mijn collega’s, voor ik me moest melden bij de bedrijfsarts. Na het gesprek met de bedrijfsarts ook een gesprek met HR gehad en nog een kort gesprekje met de verzuimcoach. Alle gesprekken verliepen positief. Stuk voor stuk fijne mensen. (Ja! Ook mijn collega’s zijn fijne mensen. En dat zeg ik echt niet omdat ze dit lezen, maar omdat het zo is.) Ik mis ze echt wel. Al is het soms als kiespijn. (geintje jongens!) Na al deze gesprekken ben ik thuis op de bank geploft… Even helemaal niets! Voor ik die middag weer een uurtje therapie zou hebben, zijn we -om de opgebouwde spanning en de opbouwende spanning te verlagen- wezen lunchen bij een ‘nieuw’ restaurant van De Beren. Omdat de zon lekker fel scheen en de wind zich even afzijdig hield, konden we buiten op het terras zitten.

Jeff had spareribs. Ik deze Club Sandwich Zalm met patat

En dat in het zonnetje. Kan niet anders zeggen dan dat het erg lekker was… Na de lunch nog even rustig gezeten voordat ik naar de volgende afspraak moest.

Uitzicht over de IJssel

En toch hè… Toch waren het al met al veel te veel prikkels. Kan dat? Mijn hemel, nou geloof me, dat kan! Vandaag (zaterdag) was ik dus weer geen knip voor mijn neus waard, zelfs de dagelijkse wandeling was ruim de helft korter dan normaal.

Al met al ben ik dus niet (LET OP: NIET!!!!) naar de Mac geweest. Heb niet de volledige 60 km gefietst, maar ‘slechts’ 35km. In mijn hoofd is het een enorme chaos. Maar ik klaag niet en blijf vechten.

Wacht even, even omdenken:

  • IK ben NIET naar de Mac geweest.
  • Ik heb maar liefst 35 km gefietst!
  • En die chaos in mijn hoofd zal verdwijnen!

Dikke knuffel M0n13k

HET.LEVEN.
HEEFT.UPS.EN.DOWNS.
DAT.NOEMEN.WE.SQUATS.

RUMAG.                                            

Geplaatst in Depressief, It's my life

Wereldhavendagen

Al jaren ga ik naar de Wereldhavendagen. Het begon als jaarlijks uitje met een oud-collegaatje op de zaterdagavond naar het vuurwerk en de optredens. Zo leuk! Ilse de Lange, Raymond van het Groenewoud en nog vele anderen hebben we daar voorbij zien komen. Langs de Boompjes op de trappen zitten kijken naar hele leuke en goeie optredens tot het vuurwerk ging beginnen.

Toen de kindjes kwamen verwaterde dat helaas. Maar wel bleef ik naar de Wereldhavendagen gaan. Maar nu overdag met de kindjes. Geen artiesten, geen vuurwerk, wel boten en helikopters, kraanwagens en zelfs wapens.

En dit jaar ging het niet. Ik kan niet in die drukte. Zoals ik al zei, word ik al eng bij de gedachte.

En toch……… toch ben ik geweest. Zondag gingen we de kleine man wegbrengen naar opa en oma, die vrijwel aan de Maas wonen. En aan die kant van de maas is het heel rustig. Alsin er liep vrijwel niemand. En wij dus wel. Kon ik toch nog een beetje meekrijgen van de Wereldhavendagen. De kleine man genoot zichtbaar van de helikopter die heel laag over kwam vliegen. Over and over again.

Kijk dit mannetje eens genieten!

Van een afstandje staan kijken naar de bedrijvigheid op het water en in de lucht.

Waertaxi, spido en nog wat andere snelle boten op de Maas

Hopelijk volgend jaar weer langs de bootjes lopen….. Dat maakt het toch net even echter. Want echt! Als je tijdens de Wereldhavendagen langs al die machtige schepen loopt, een rondje vaart met de Spido of de haven bezoekt tijdens een van de rondleidingen, dan denk je:” Wat is Rotterdam toch mooi!

Maar het was wel prettig. Even uitwaaien langs het water. De spanningen voor maandag weg laten waaien over het water.

De Erasmusbrug, Willemsbrug en De Hef op 1 foto.

Blijft toch een mooi plaatje, de Euromast!

Spanningen voor maandag, want maandag begint er weer een nieuwe week. Dat samen met de bijwerkingen van mijn nieuwe medicatie zorgt er voor dat ik me alles behalve goed voel. Maar dit gaat allemaal voorbij. Zoals alles……gaat ook dit voorbij. En dit bedoel ik natuurlijk op de meest positieve manier die er is….

Deze week begon even anders dan anders. Vanwege technische redenen werden we allemaal naar huis gestuurd. Nog een geluk dat ik niet op de fiets was, maar gebracht met de auto. Hierdoor wel de nodige beweging misgelopen. Gelukkig werkte het weer goed mee en hebben we na het eten een stukje gelopen.

Tijdens het wandelen kwamen we deze beauty tegen.

En weer denk je:” Wat is Rotterdam toch mooi!”

Hoe is jouw week begonnen? Vertel je het mij hieronder?

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in Depressief, It's my life

Mijn hoofd weet wat leuk is, maar mijn gevoel doet niet mee.

Dit las ik laatst bij @iedereen_perfect op Instagram en vond dit een mooie tekst om mee te gaan stoeien.

Toen ik begon met het schrijven van dit blog, kwam ik er na een half uur achter dat ik alleen maar aan het klagen was. En laat dat nou precies iets zijn wat ik jullie niet aan wil doen. Eigenlijk wilde ik het met haar tekst juist luchtig houden.

Daarom heb ik alles wat ik geschreven had verwijderd en ben ik hieronder helemaal overnieuw begonnen.

Herkansing

Hittegolf nummer 2 is een feit. Nee! Daar ben ik lekker mee. Ik heb bij de eerste hittegolf zitten smeken om hem voorbij te laten gaan. Niet of er dan een paar weken later alsjeblieft nog een mag komen. En dan ook nog in de periode dat ik net begonnen ben aan mijn therapie en moet wennen aan het 20km(!!!) per dag fietsen en dat drie dagen in de week.

Gisteren (de eerste dag weer boven de 30°C) was het echt niet te doen op de fiets. Halverwege bij de McDonalds even gestopt. Even wat drinken, afkoelen in de geaircoditioneerde ruimte. Nou ja, als ik er dan toch ben, kan ik net zo goed een paar kipnuggies nemen en een frietje erbij. Een menuutje it is dus…(KAK! Dat was dus eigenlijk niet de bedoeling. En nu baal ik daar dus wel weer van.)

Maar ja, ik moet dingen blijven doen die ik leuk vind en waar ik van hou toch? Laat ik nou heel erg van eten houden. Al kan ik er ook heel erg van balen dat ik zo erg van eten houd. Vooral als ik het weer eens te veel doe. (En dat is momenteel meer regel dan uitzondering.)

Daarna wel weer op de fiets gestapt. Moet toch naar huis zeg maar. Het laatste stuk was pittig. Halverwege kwam ik oog in oog met een zwanenfamilie die het fietspad blokkeerden. Ik gaf me heel snel gewonnen en ben als een speer omgekeerd en dan toch maar over de brug gegaan. Halverwege de brug wilde ik eigenlijk niets liever dan afstappen, maar dat plezier gunde ik de mensen op hun elektrische fietsen niet. Lachend zonder ook maar een druppeltje zweet kwamen ze voorbij. Brug op, zonder problemen, terwijl het 30°C+ is. Nee, ik ging ze niet het plezier gunnen, dat ze mij af zouden zien stappen. Ik, die zonder accu de brug op aan het zwoegen was. But I did it! Thuis ben ik neergeploft en heeft het een uurtje of 10 geduurd voor ik weer een beetje op adem was. (jaja I know! Overdreven!)

Maar goed. Even terug komen op dingen doen die ik leuk vind. Dingen doen waar ik van hou. Genieten van wat ik doe. 100x per dag krijg ik dat te horen. En natuurlijk wil ik ook wel dingen doen die ik leuk vind, of misschien moet ik zeggen ‘dingen die ik leuk vond’. Momenteel vind ik niet zo veel meer leuk. Het is moeilijk uit te leggen. Mensen snappen het niet. Waarom vind je het niet leuk? Je kon er altijd van genieten, dat is nu toch niet anders? Uhm Jawel! Het is heel anders. Ja maar hoe dan?

*ZUCHT* En dan krijg je een typische M0n13k uitleg. Een uur in een kwartier gezwets, wat voor niemand te volgen is, maar in mijn hoofd echt heel logisch klinkt. Na mijn uitleg kijken mensen mij aan met een blik van: “Ja, en toch moet je gewoon doen wat je leuk vindt!”

Oftewel, mijn uitleg is duidelijk niet duidelijk genoeg. Weken, maanden heb ik gezocht hoe ik het dit het beste kan uitleggen. En daar ben ik bij toeval door @iedereen_perfect perfect bij geholpen. Zij had gereageerd op een foto van mij (geloof ik) en ik ben op haar profiel gaan kijken. (Ja, het plezier mag ik dan kwijt zijn, maar nieuwsgierig ben ik nog steeds.) Op haar profiel kwam ik de tekst tegen die de lading dekt.

Mijn hoofd weet wat leuk is, maar mijn gevoel doet niet mee

Precies wat ik nodig had! Als ik dit zeg tegen mensen, dan begrijpen ze beter wat er aan de hand is. (Waarschijnlijk omdat het niet zo omslachtig is als mijn manier van uitleggen.)

Dank je wel @iedereen_perfect voor je mooie teksten op Instagram!

Terugkomend op het fietsen. Vandaag ben ik een keer niet op de fiets gegaan. Ik had bedacht wel met de auto te kunnen gaan. Aangezien Jeff dat niet echt verantwoord vond, heeft hij aangeboden mij te brengen en halen. DE LIEVERD! Donderdag, als het een stukje koeler is, stap ik wel gewoon weer op de fiets. Helaas kan hij niet 3x in de week voor taxi spelen. 😉


Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in Depressief

En dan komen de mosselen

Nou! Dat hebben we ook weer achter de rug. Doelen stellen voor jezelf is nog best lastig. Je moet namelijk aangeven wat jij wilt, zonder aan anderen te denken. En dat is niet mijn sterkste kant. De vraag wat zij een goed doel vond, werd niet beantwoord.

Gelukkig was ik zo bijdehand geweest een en ander op te schrijven. Dus toen ze vroeg wat ik wilde bereiken, somde ik het lijstje zo op. En klaar! Dacht ik! Niet dus. Ze kwam met de vervolgvraag: Wat heb je nodig om dit te bereiken? Ja uhm… Geen idee. “Oké! Maar wat is dan de reden dat je bijvoorbeeld niet meer alleen over straat durft?”

Pffff…. Dat weet ik niet, als ik dat wist was ik al 10 stappen verder!! En ineens is het doel niet meer om alleen over straat te durven, maar de reden te achterhalen waarom ik dat niet meer durf. Met als gevolg, dat als ik dat eenmaal weet, ik weer alleen over straat zal durven. Dat is waar we voor gaan. En natuurlijk gaan we er ook voor dat ik van die stomme paniek en angsten af kom.

Dan volgen er nog wat praktische punten, zoals wanneer beginnen we…. Dat is de 19de al. Op dat moment slaat de schrik om mijn hart. De 19de. Dat is over anderhalve week. Hoe ga ik me hierop voorbereiden? Wat kan ik verwachten? Ik heb geen idee. De rest van de middag heb ik me vreselijk gevoeld. Soms heb je van te voren het idee dat het wel mee zal vallen, blijkt het toch een stuk zwaarder te zijn dan je dacht. (Niet dat ik niet zenuwachtig was voor dat gesprek. Heb er de halve nacht van wakker gelegen..)

Na een korte slaap ben ik me uit gaan leven op de mosselen. (lekker eten helpt 😉) Bijna 2 uur bezig geweest met het schoonmaken van de mosselen. Je moet er wat voor over hebben. Maar dan heb je ook wel mooie schone mosselen, zoals je in een restaurant krijgt. Het koken gaat gelukkig een stuk sneller. En het eten ook. Al snel was ik er klaar mee. Ze waren echt smerig. Die lucht, die smaak… (En geloof me als ik zeg, dat ik dat niet snel zeg over mosselen!) Ken je die geur van een vies openbaar toilet? Nou, zo roken sommige mosselen en ze smaakten niet veel beter. (niet dat ik weet – of wil weten – hoe een openbaar toilet smaakt) Je kan je waarschijnlijk wel voorstellen hoe ik me de rest van de avond gevoeld heb. Mentaal in de kreukels door het gesprek eerder die middag en lichamelijk in de kreukels door de mosselen. Vroeg naar bed dus maar.

Vanmorgen ging het nog niet veel beter. Mijn maag was nog behoorlijk aan het rommelen. Gelukkig inmiddels (lichamelijk) een beetje opgeknapt. De bezorgers van ons nieuwe fornuis kregen het voor elkaar om de onrust die ik al voelde te versterken. Wat een stelletje onbeschofte horken waren dat zeg. Grofgebekt, luid en denigrerend. Gatver! Hoop dat ze tegen de rest van de mensen waar ze vandaag langs moesten een stuk vriendelijker zijn geweest.

Maar goed, even samengevat:
Doelengesprek – check
Startdatum bekend – check
Nieuw fornuis – check
Nooit meer mosselen (denk ik nu) – check

Trusten en een dikke knuffel M0n13k