Geplaatst in De strijd tegen de kilootjes, It's my life

Gewichtige top 40

Ow yes!!!! I did it! Mijn eerste tussenstop qua gewicht heb ik gehaald. Dat betekent dat ik een goeie 8 kilo kwijt ben.

En daar ben ik best een beetje boel blij mee. Ik ben er nog lang niet. Wil nog zeker 15 tot 20 kilo er af hebben. Maar elke gram is er 1!

Eindelijk, eindelijk is die gewraakte 9 uit beeld en ben ik meer dan 10 kilo van die vreselijke 100 vandaan. Die kwam wel akelig in de buurt en eerlijk is eerlijk, daar werd ik echt niet vrolijker van. Ik voelde me er heel slecht bij, maar het lukte gewoon niet om er wat aan te doen.

Ja! Ik ging op de fiets naar therapie, maar op de terugweg ‘beloonde’ ik mezelf 9 van de 10 keer met een burger, frietje of shake bij de Mac. Waar ik dan vervolgens weer zo de balen in had, dat die chips ’s avonds ook wel kon en die cola maakte ook geen PIEP meer uit, want tsja, ik was toch al slecht bezig die dag. En zo gingen de dagen in elkaar over. Hoe slechter ik me voelde, hoe meer ik ging eten en hoe meer ik ging eten hoe slechter ik me voelde…… Ja? Zie je de vicieuze cirkel waar ik me in bevond?

De depressie maakt het gezond eten erg moeilijk. Ik moet koken van mezelf, maar heb daar niet altijd de energie voor. Tot ik te horen kreeg dat ik diabetes heb, schoof ik een pizza in de oven of ik bestelde/haalde op dat soort momenten het eten. Nu ben ik niet alleen elke avond aan het koken (Jeff helpt ook mee 😉), maar eten we ook nog eens op (redelijk) vaste tijden. De Mac is in de ban (maar dat is in deze tijd niet heel lastig 😉). Van de week ben ik wel naar KFC geweest. Maar we hadden een feestje…. Jeff en ik waren die dag alweer 10 jaar samen

Dank je wel voor de afgelopen 10 jaar
En alvast bedankt voor alle jaren die nog gaan komen!
Ik hou van jou!

en dat moet toch gevierd worden… Helaas kon dat op geen enkele manier die we voor ogen hadden, dus hebben we het op deze manier gedaan. Zodra de betere tijden aankomen, gaan we het nogmaals vieren maar dan met sushi (uiteraard!!!).

Oké, ik dwaal af.

Koken, elke dag weer en zelfs gevarieerd. Hoe krijg ik het voor elkaar? Dat lukte me voorheen nooit. Vond het altijd moeilijk om gevarieerd te eten en nu gaat het zonder al te veel moeite. Zelfs het koolhydraatarmer eten gaat steeds beter, waarmee ik mijn suiker goed onder de knie heb. Hier en daar een uitschieter, maar ik weet eigenlijk wel altijd waar die vandaan kwam. Net als dat ik vroeger elke cent kasverschil kon verklaren. Zou dit dan betekenen dat ook mijn geheugen weer de goede kant op gaat? Dat ik weer dingen ga onthouden?! Wat zou dat lekker zijn zeg. De afgelopen jaren kon ik vrijwel niets meer onthouden, wat me op alle fronten parten ging spelen. Maar nu gaat dat dus de betere kant op. LOVE IT!

Uhm, oja afvallen. Mijn volgende streven is om er 5 kilo af te krijgen. Babysteps, babysteps… Het liefst wil ik zo snel mogelijk van al die overtollige kilo’s af, zodat ik misschien wel kan stoppen met mijn medicatie, maar ik moet niet te veel tegelijk willen. Dat is één van mijn valkuilen. Als ik te veel of te groot wil en het lukt niet, stort ik geheid weer knetterhard in en dat wil ik al helemaal niet!

Als de kilo’s voor jaartallen staan en ik ben de muziek uit dat jaar, dan zou ik nu René Froger & Het Goede Doel zijn, maar ook Neneh Cherry, De La Soul, Milli Vanilli en zelfs Gerard Joling. Ja, 1989 was een bewogen jaar in de muziek. Net zoals het mij een bewogen gevoel geeft dat ik deze mijlpaal heb gehaald.

Dus…Volgende halte! 84! Dat is vanaf deze halte 5,3 kilo en dan zit ik lekker comfy in de onderste helft van de 80’s…. De 80’s…heerlijke muziek toen, maar begin 70’s was het nog beter. Dus we reizen nog even door 😉. Als we die 84 kilo omzetten naar een muzikaal jaar, dan gaan we dus op naar Pat Benatar, Danny de Munck ❤, Queen, Wham en de Dolly Dots. Geen verkeerde plek, maar uiteindelijk is belanden in het tijdperk van de Beatles is toch echt wel mijn streven. Maar voor nu…… Danny here I come.

Dikke muzikale knuffel M0n13k

Geplaatst in De strijd tegen de kilootjes

5!

Sinds 11 februari –de dag dat ik de diagnose diabetes kreeg– let ik weer driedubbel zo goed op wat ik eet en drink. Het eerste wat ik heb gedaan was de cola opzij zetten. Ik drink nu dus al een maand geen cola meer. Nou ja, op die 2 colaatjes die ik bij ‘De Beren’ heb gedronken na dan. Al snel volgde ook het brood. Ik eet nu dus geen gewoon brood meer, maar koolhydraatverlaagd brood en crackers. Ook zijn allerlei belegsoorten uit den boze nu natuurlijk. Ontbijten en lunchen gaat op deze manier uitzonderlijk goed, als ik eerlijk ben. Tussen ontbijt en lunch heb ik zelfs geen moeilijke momenten door een allesoverheersende trek ofzo. Helemaal niet zelfs.

Het avondeten had wat langer nodig. Ik wil er niet te veel mee bezig zijn als we met zijn allen aan tafel zitten. Maar inmiddels heb ik ook daar mijn draai in gevonden. Soort van. Meer groente, minder aardappels en het gaat al een stuk de goede kant op. Morgen eten we pizza! Oeh Yummie! Maar die koolhydraten….Hoe gaan we dat aanpakken? Nou, we nemen een bloemkoolpizza. Geen idee of het lekker is of niet, dat ga ik morgen proeven. Ben er wel heel nieuwsgierig naar.

En dan heb je dat soort dingen dus enigszins onder controle. Helemaal top. Maar dan heb je nog steeds die klontjes suiker in je thee. Want thee zonder suiker… BLECH! Echt niet hè! Daar begin ik niet aan. Tot ik van de week mijn theetje voor de test eens zonder suiker nam. Iets minder lang laten trekken en drinken maar. Oké, het is geen Earl Grey of ontbijtthee. Het is de Dream Catcher (van Cuppamore in Ridderkerk).

Cuppamore (nee, ik ben niet gevraagd om reclame te maken!) is zo’n onwijs leuk winkeltje. Als je binnenkomt, ruik je de heerlijke geuren die allemaal met elkaar vermengd zijn. Ze hebben er allerlei soorten thee, maar ook koffie. En randzaken voor het zetten van thee en koffie kan je er ook vinden. Zelfs waterkokers en koffiezetautomaten kan je er halen. Je bent dus in 1x klaar voor dat lekkere kopje thee of koffie als je daar heen gaat. En weet je, doe eens gek en neem een chocolaatje mee voor bij de koffie/thee.

Terugkomend op de Dream Catcher. Dit is een rooibosthee met duindoornbes en sinaasappel. Deze is zo ongelooflijk lekker, zelfs zonder de suiker. Dus, je raadt het al, ook de thee is nu zonder suiker. Al moet ik nu wel wat vaker naar Ridderkerk om het theebusje te laten vullen. Maar dat is geen straf. Dan kunnen we misschien wel weer een keertje Sushi eten. Want dat heb ik dus ook al niet meer op sinds de diagnose. JANK! Doordat ik dit opschrijf is er ineens het besef dat ik dus al een maand geen sushi heb gegeten. En nu heb ik er trek in. Zal je altijd zien. Jank! Gelukkig heeft de POH gezegd, dat af en toe sushi geen kwaad kan. Dus binnenkort maar weer mijn theepotje gaan laten vullen 😉.

Of alle veranderingen die ik heb ingezet ook effect hebben op de suikerwaardes in mijn bloed zal later moeten blijken. Het heeft in ieder geval wel invloed op mijn gewicht. Een positieve invloed wel te verstaan. Sinds 11 februari ben ik op de kop af 5 kilo afgevallen! Dat is niet de reden dat ik de koolhydraten en suikers links laat liggen, maar het is wel een fijne bijkomstigheid.

Als jullie tips hebben voor een lekker koolhydraatarme maaltijd (ontbijt, lunch of avond), laat het me vooral weten. Ik ben nog dringend op zoek naar wat meer afwisseling.

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in De strijd tegen de kilootjes, Depressief, It's my life

Er kan nog meer bij!

Ja hoor! Ik hoorde mijn medepatienten er al vaker over tijdens de ISGP. Als je medicatie krijgt, moet je regelmatig bloed laten prikken. Dit om te kijken of er geen gekke dingen gebeuren in je bloed ofzo. Geen idee waarom eigenlijk. Maar goed, mijn psychiater had het er nooit over en ik dus ook niet. Ik bedoel, ik ga dus echt niet uit mezelf vragen om een naald in mijn aderen te prikken.

Tot een week of drie geleden. Ik had mijn maandelijkse afspraak bij de psychiater en toen begon ze er ineens over. Nu is er geen ontkomen meer aan, dacht ik. Dus gewapend met een labformulier ging ik naar huis. Met het voornemen de volgende dag gelijk te gaan. Je kan het maar gehad hebben, toch?

De volgende dag werd uiteindelijk een week later. Ik durfde gewoon niet. (I know! Laf! Angsthaas! Nergens voor nodig!) En wat denk je? Toen ik er zat, bleek dat ze 6!!!!!!!buisjes wilden hebben. Toen ze tijdens het prikken ongeveer 10x vroeg of ik geen bloedverdunners slikte, nam de onrust alleen maar toe. Maar heb het overleefd en het wachten op de uitslag begon.

Inmiddels was het dus al donderdag en zou ik over 10 dagen pas gebeld worden. Nu verwachtte ik er echt niet veel van. Wilde vooral weten waarom ik zo misselijk blijf van die medicijnen.

De maandag erna ben ik -op verzoek- van de psycholoog even langs de huisarts geweest. De tintelingen in mijn hoofd en het ‘afdwalen’ (tijdens dat afdwalen is het alsof ik even al het contact met de wereld verlies). Niets wereldschokkends, maar ze wilde even bloeddruk e.d. laten meten voor we het op de psyche (en reactie op de EMDR) gooien. Zo gezegd, zo gedaan. Alles bleek in orde te zijn. Pfieuw!

Weer een week later zat ik wederom bij mijn psycholoog, die me vroeg of ik erg geschrokken was van de uitslag van het bloedprikken –de bloedwaarden waren behoorlijk verstoord, zei ze-, Uhm….ik weet van niets! Dat was vreemd, de psychiater had de huisarts gebeld met de uitslagen, op het moment dat ik daar zat. Alleen dat was niet doorgecommuniceerd aan mij. Maar ja, de psycholoog mag en kan daar verder niets over zeggen. Dus ik moest wachten op de belafapraak met de psychiater voor die middag gepland stond.

Tijdens deze belafapraak kreeg ik te horen dat de ontstekingswaarde, leverwaarde en bloedsuikerwaarde te hoog waren en de waarde voor vitamine D was te laag (waar dit alles aan jaar geleden nog gewoon prima was.). Waarom de huisarts niets gezegd had, snapte ze niet. Zij had gehoord dat ze het gelijk zouden bespreken. Nou ja, na een telefoontje met de huisarts, kon ik de volgende dag langskomen.

Over de verhoogde lever- en ontstekingswaarde moest ik me vooral niet druk maken. Wordt wel in de gaten gehouden, maar is niet zorgwekkend. Voor de vitamine D krijg ik wel medicijnen, maar ook deze is niet schrikbarend laag (37 waar deze 50+ moet zijn!). Maar die suikerwaarde. Tsja, daar kon ze lang of kort over zijn. Die is gewoon veel te hoog. Mijn protest dat ik net gegeten had, werd van tafel geveegd. Het ging namelijk om een gemiddelde van de afgelopen weken. (Kak!)

Lang verhaal kort (kan dat nog?): ik ben sinds dinsdag officieel diabeet of suikerpatiënt, maar net hoe je het wilt noemen. Dit kwam even heel hard aan. Alsof iemand de huisarts bokshandschoenen had aangedaan en gezegd dat ze mij een klap in mijn gezicht mocht geven. Auw! The horror! Hiervoor dus ook medicijnen slikken. Gelukkig nog geen insuline spuiten.

Nu is het dus uitzoeken wat ik wel en vooral wat ik niet meer mag eten en/of drinken. Afvallen kan ook helpen een beter suikerwaarde te krijgen. Pfffff werkelijk geen idee wat het inhoud om diabetes te hebben. Gelukkig krijg ik hulp van de POH (praktijk ondersteuner huisarts) om dit allemaal uit te zoeken en er een weg in te vinden.

Inmiddels zijn we een paar dagen verder (2 welteverstaan) en is het een beetje gedaald. En ik weet dat het niet het einde van de wereld is, maar nu voelt het wel even zo. Ach, dat gevoel zal ook wel weer overgaan, zodra ik een manier heb gevonden hiermee om te gaan.

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in De strijd tegen de kilootjes

Switch on switch off

Ja! Ik wil!

Ja! Ik wil afvallen.

Ja! Ik wil sporten.

Het lukt alleen maar niet. En……

Ja! Ik weet dat ik gewoon moet beginnen.

Smoesjes

1001 smoesjes kan ik bedenken, veel hier van zijn eigenlijk niet eens smoesjes.

  • De verleiding is te groot! Ja! Ik werk nu eenmaal in de stad, waar op elke hoek (en daartussen) een leuk eettentje te vinden is. Sushi hier, Bram daar, Donër, Kapsalon, broodjes…. noem maar op.
  • Geen tijd! Hallo! Ik heb drie kinderen, mijn vriend en mijn werk, wanneer moet ik gaan sporten dan?

Hmmmm bij nader inzien zijn er maar 2 van de 1001 geen smoesjes, maar serious every day challenges.

Switch off

Natuurlijk kan ik me blijven focussen op alles wat ik niet gegeten heb. Maar zolang er meer is wat ik wel gegeten heb, is dat misschien niet de beste manier. Natuurlijk kan ik mezelf elke avond in slaap huilen, omdat ik weer niet bewogen heb en weer slecht gegeten heb die dag. Maar waarom doe ik er niet gewoon iets aan? Doen! Niet denken, gewoon doen. Oh, het is zo makkelijk om te zeggen. Het advies wat iedereen geeft. Niet denken, maar doen! Jaja, doe het zelf maar eens. Hoe vaak mopperen jullie niet dat je iets wou doen wat niet gelukt is? Juist! Het gebeurt iedereen. En het is niet dat ik niet wil. Ik moet alleen die verdraaide knop vinden.

I did it before

Het is me al eens eerder gelukt, dus nu gaat het ook lukken. Zo simpel is het. Ik moet alleen die schakelaar vinden. Switch on Switch off.

Tips

De schakelaar is niet het enige waar ik naar zoek. Tips, ideeën, recepten e.d voor een verantwoorde maaltijd zijn ook altijd welkom. Maakt echt niet uit of het koolhydraatarm, laag in caloriën of een sonjabakkertje is. Ook voor een makkelijke, maar lekkere lunch, om mee te nemen, zodat ik niet naar buiten ga en weer met een patatje van Bram terugkom

Dikke knuffel M0n13k

Switch On!

Stand: 10-09-18 92,0kg
Geplaatst in De strijd tegen de kilootjes

Ken je dat?

Ken je dat?

Je blikt terug op de dag en denkt:” OMG! Wat heb ik allemaal naar binnen gewerkt vandaag?!”

Opsomming van een willekeurige dag (21-08-2018):

  • 4 boterhammen met Pindakaas (te lekker I know)
  • halve zak Mathesers (misschien drie kwart, maar gelukkig niet in zijn geheel)
  • 3 glazen sinas
  • Kroketje (I know…. niet meer doen, maar zoooo lekker)
  • Witlofschotel (jaaa dat is idd wel gezond en koolhydraatarm YES!!!)

Maar we zijn er nog niet. ’s Avonds met dochterlief naar de Softbal Womens European Winners Cup wedstrijd wezen kijken….

  • Blikje sinas
  • Zakje chips

Ach, you get the picture i think! Te veel dus. En daar kan ik dan enorm van balen. Tot ik me bedenk dat veel mensen altijd roepen dat ik ook de positieve kant moet bekijken. In dit geval…….Wat heb ik niet gegeten?

  1. Bram Ladage patat (daar had ik zo’n trek in, maar ben niet gegaan)
  2. Broodje Döner…… oeh! Dat leek me lekker, maar OOK niet genomen.
  3. Patatje of iets anders bij de vereniging ’s avonds. Ook niet genomen (keuken was dicht en het kraampje wat patat verkoopt accepteert alleen cash en dat had ik niet bij me.)
  4. McChicken bij de Mac (duh!). Twijfelgeval samen met dochterlief, maar ik vind die uitrit bij de Mac zo vreselijk (auto is er meerdere malen afgeslagen in het verleden), dat we besloten om dan toch maar gewoon naar huis te gaan.

Als ik daar dan naar kijk denk ik: “Een dag om trots op te zijn!” Die positieve denkwijze bevalt me stiekem wel op zo’n dag.

Maak er een mooie positieve dag van!

Dikke knuff M0niek

Geplaatst in De strijd tegen de kilootjes

Here we go again!

HELL YEAH (pardon my french!)

il_340x270.709117940_la33

Trots

Oh, wat was ik trots. Slechts 9 kilo aangekomen tijdens mijn zwangerschap! Maar wat er daarna ge,beurde? Mijn hemel. Ik kwam alleen nog maar aan. Minder bewegen, meer eten…Tsja, ik snap niet waar het fout ging 😉

Mislukking

Ik heb echt wel geprobeerd meer te gaan bewegen, het hardlopen weer op te pakken. Het lukte gewoon niet. Voor ik aan het einde van de straat was, hing mijn tong al op de grond. Niet in de minste plaats omdat ik veel te overmoedig van start ging. Ruim anderhalf jaar niet hard gelopen, dus starten we niet bij les 1 van Evy, maar gaan we direct door naar les 10. Eigenwijs? Wie ik? Valt wel mee toch?

Maar goed, je komt thuis van een mislukte hardloopsessie en wat doe je dan? (je bent een emo-eter of niet) Je gaat op de bank met een zak chips zitten balen over de zoveelste mislukte poging. (Geen ships in huis? Dan nemen we toch even de moeite om naar de snackbar te gaan.) Ligt het wel aan de pogingen? Ligt het niet gewoon aan mezelf? Zet ik me niet genoeg in? Wil ik dit wel? Nu ik dit opschrijf, schaam ik me de ogen uit mijn kop!

172501

Het punt

En dan komt dat punt, dat punt waarop je in de spiegel kijkt en vol walging je hoofd wegdraait.

jg9-wk03-spiegeltje1

Het punt waarop geen enkele broek in je kast nog past, waar elk shirt in je kast echt veel te strak is. Daar heb ik de knop omgezet. Ik ben er klaar mee. Een paar jaar geleden ging het zo goed. Zoveel kilo’s kwijt en bijna op dat punt waar ik serieus tevreden kon zijn met mezelf. Nu ben ik weer onderweg naar dat punt, wat zoveel prettiger is.

Start

Inmiddels al een goeie anderhalve week onderweg en het gaat best goed. Ik heb mijn zwakke momenten, onder het mom van: Je moet jezelf af en toe wel wat gunnen.

Hoe dan ook, ik ben weer van start. En sinds ik vorige week maandag gestart ben, ben ik 1,8 kilo kwijt geraakt. NEE! NEE! Ik ga er niet naar zoeken, je hoeft dus ook niet te helpen. (Flauw! I know!)

Hoe ik dit doe? Ik probeer zo min mogelijk koolhydraten te eten overdag, zodat ik ’s avonds met de kinderen ‘normaal’ kan eten.

vegetables-spelling-out-low-carb

En bewegen? Ook dat staat weer in de planning. Vorige week woensdag ben ik wezen powerwalken. Dat viel tegen zeg om allerlei redenen, niet vanwege de manier of snelheid. Hardlopen is echt prettiger, misschien wel omdat ik dat alleen doe. De eerste afspraak met Evy staat al in de agenda voor 1 mei. (Jaja! Les 1!)

fier-op-jou

En dan natuurlijk in die 10 weken opbouwen naar de 5 km onafgebroken lopen, zodat ik van daaruit verder kan bouwen naar de 10 km en op 7 april 2019 de 1/4 marathon kan lopen.

marathonrdam_nn_cmyk

 

Dikke knuff van een gemotiveerde M0n13k

 

Start 16-04   94,8
          23-04   93,00