Geplaatst in Dromen

Zo echt

Samen lopen we over straat. Ik weet niet wie je bent en heb ook geen idee waar je vandaan komt. Maar het voelt vertrouwd.

Al pratend belanden we in een wijk die ik goed ken. En ik weet dat ik verbaasd ben dat er nu een trein ipv een metro over het spoor rijdt.

We naderen de spoorwegovergang en in mijn ooghoek zie ik de trein naderen. Hij rijdt echt heel snel. Ik stop…. kijk naast me en zie dat jij doorloopt. Ik wil je roepen en besef me dat ik niet weet wie je bent. ‘Stop!’, schreeuw ik nog. Maar het is te laat.

Er volgt een klap, mensen schreeuwen, piepende remmen van de trein. Ik sta verstijfd en kijk naar de chaos die om me heen ontstaan is. En dan komt er -met alle kracht die ik in me heb- een langgerekte NEEEEEEEEE uit mijn mond. Alle kracht die ik had verlaat mijn lijf en ik zak in elkaar op de grond.

Nog steeds weet ik niet wie je bent. Mensen vragen het aan me. Ik kan ze geen antwoord geven. Ik weet alleen dat het vertrouwd voelde jou naast me te hebben. En dat ik je mis.

Ik besef me dat je nooit meer naast me zal staan.

Ik schrik wakker.

Het was maar een droom. Er is geen trein.

Het was maar een droom. Maar jij was zo echt.

Het gevoel is zo echt. Nog steeds en we zijn alweer twee dagen verder.

De trein speelt een hoofdrol in mijn nachten momenteel. Later gebeurde er het volgende.

Het is een drukke stationshal waar we staan te praten. Om jou heen dartelt een lief klein knulletje met een enorme bos donkere krullen en de meest reebruine ogen die ik ooit gezien heb. Wat een schatje.

We lachen en praten en af en toe kijken we wat hij uitspookt. Ineens is hij weg. In een oogwenk ben ik over de poortjes gesprongen. Ik loop de hele hal wel drie keer op en neer. Ondertussen blijf ik roepen. Zijn moeder zie ik nergens meer.

Pas op perron 5 zie ik hem staan. Helemaal op de rand staat hij te kijken naar de naderende trein.

De trein komt snel dichterbij en niemand verroert een vin om dat kleine mannetje daar weg te halen. Ik ren er naar toe en net op tijd haal ik hem bij de rand weg. Ik geef hem aan zijn moeder die het huilend in haar armen sluit.

Terwijl ik op de grond energie zit te verzamelen om weer op te kunnen staan, zie ik de krullenbol in de mensenmassa verdwijnen. Ik zwaai en fluister :”Dag kleine man. Tot ooit!”

Een nachtje zonder treinen zou best welkom zijn. Gewoon even een onbewoond eiland met een hangmat, een lekker zonnetje, veel eten en drinken, even geen Corona,maar bovenal mijn gezinnetje bij me…..

Ja! Daar wil ik wel voor tekenen, om dat voorbij te zien komen vannacht.

Droom jij ook wel eens zo realistisch dat je de hele dag het gevoel van die droom terug kan halen?

Dikke knuffel M0n13k

Geplaatst in Dromen, It's my life

Boswandeling

Het is heerlijk weer voor een boswandeling. Dus daar ga ik. Wat een heerlijkheid. Overal waar ik loop bruine knisperende blaadjes onder mijn voeten. Af en toe een takje wat breekt, waardoor ik me natuurlijk een ongeluk schrik. Bij elke brekende tak sta ik een paar minuten verstijfd stil, met de overtuiging dat iemand mij volgt.

Als ik ervan overtuigd ben dat dit niet het geval is, kan ik weer genieten van het uitzicht. Want -mijn hemel- wat is het mooi hier! De lucht is donker, bijna zwart, alsof het elk moment kan gaan regenen. Wanhopig vraag ik me af waar ik zou kunnen schuilen. Al die bladerloze bomen zullen niet veel beschutting geven.

Na een tijdje lopen hoor ik een geluid. Het duurt even voor ik thuis kan brengen dat het een hondje is. Een puppy wel te verstaan. Superschattig. Een langharige bruine pup met zwarte en witte vlekken. Een lief wit puntje op zijn neus en van die enorme lange oren. Enthousiast loop ik naar hem toe, maar er is een obstakel. Midden in het bos -tussen mij en de pup- staat een raam. Een raam zonder begin en zonder einde.

Het hondje lijkt in een heel ander bos te staan. De bomen zijn groen, geen bladeren op de grond maar een mooie bodembedekking van gras en mos. Beide gezond groen van kleur en de lucht hier… Oranje, rood, paars en roze… Zo mooi! Als was het in een droom! De zon schijnt. Dat is waar ik naar toe wil! Naar de pup in de mooie wereld. Maar hoe kom ik daar?

Ik zak door mijn knieën en leg mijn hand tegen het raam. De pup komt richting het raam en legt zijn pootje tegen het raam op de plek waar mijn hand het raam ook raakt. Hij drukt zijn snuit tegen het raam, alsof hij wil zeggen dat hij bij mij wil zijn. Maar het gaat niet. We kunnen niet bij elkaar komen door het raam wat ertussen zit.  

Met tranen in mijn ogen word ik wakker. De halve dag loop ik me af te vragen hoe ik bij het hondje kan komen. Hoe ik in die mooie wereld kom. Als het gevoel van verdriet wegtrekt, blijft vooral de vraag hangen wat deze droom betekend. Dat gaan we denk ik maar eens uitzoeken.

Dikke knuffel M0n13k

P.S. Mocht je het weten…voel je vrij om het mij te vertellen. Dat kan hieronder… (zelfs anoniem als je dat zou willen 😉)

Geplaatst in Gedachtenkronkels

Wat is geluk

Sommigen zullen zeggen

Geluk is liefde

Geluk is vriendschap

Geluk is familie

Geluk is vertrouwen

Geluk is geloof

Anderen zeggen

Geluk is geld

Geluk is bezit

Geluk is rijkdom

Wat is geluk?

Voor mij is geluk iets anders dan voor jou

Geluk draait bij mij niet om het hebben van geld, veel geld en spullen. (Hoewel ik best wil toegeven dat dit best kan helpen 😉)Geluk draait niet om een bepaald geloof.

Voor mij zit geluk in de kleine dingen. Mijn pubers die toch nog even komen knuffelen. De kleine man die uit zichzelf een kusje komt geven. Samen met vriendlief op de bank hangen tegen elkaar aan en een filmpje kijken.

Geluk is een wandeling in het bos met om me heen mooie kleuren en heel veel stilte.

Geluk is gezondheid, hoewel er ook mensen zijn die ziek zijn, maar toch gelukkig. Of ze lijken gelukkig doordat ze enorm positief in het leven staan. Ze stralen in ieder geval uit dat ze gelukkig zijn. En is dat niet de eerste stap naar geluk?

Eigenlijk is het heel ongrijpbaar. (is dit een woord?) Zo heb je het geluk gevonden en zo ben je het weer kwijt. Een kwestie van een seconde en alles kan anders zijn. Dat kan natuurlijk ook heel positief uitpakken. Je kan heel ongelukkig zijn, en door een gebeurtenis of door iemand veranderd dat gevoel al snel in een gevoel van geluk. Believe me! I know!

De grote zoektocht naar je eigen geluk…. Heeft dit zin? Vind je jouw geluk als je er naar op zoek bent? Of komt het per toeval op je pad?

Wat is geluk? Wanneer ben je gelukkig? Hoe word je gelukkig? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik gelukkig ben met mijn prachtige gezin en alle mooie en lieve mensen om ons heen.

Dikke geluksknuffel van M0n13k

Geplaatst in Dromen

Beer op de weg

Imagine….

Ik ga trouwen en ik ben zo goed voorbereid dat ik op de dag zelf pas mijn jurk ga halen in een tweedehandswinkel. (Alles op het laatste moment doen, lijkt de laatste tijd steeds beter bij mij te passen) De meneer in de winkel laat me allerlei aftandse jurken zien (echt hè! Met bloemetjes enzo blech!), die in de verste verte niet op een trouwjurk lijken. Mijn stemming wordt er niet beter op. Ineens hoor ik een vreselijk geluid achter me.

Ik draai me om en sta oog in oog met een grote bruine beer. De enige weg naar buiten is achter die beer. Help! Hoe kom ik hier weg? Paniek slaat toe en ik neem een gok. Ik begin keihard te rennen. Doe alsof ik de beer niet zie en ren alsof mijn leven er vanaf hangt. Wat natuurlijk ook zo is…Er zit een hele grote beer achter mij aan. Ik weet mijn auto te bereiken en de beer af te schudden. Als ik achterom kijk, is de beer nergens meer te bekennen. Oef! Die ben ik kwijt.

In mijn autootje begin ik te rijden. Geen idee waarheen. Dat maakt ook echt niet uit. Voor mij zie ik een tunnel opdoemen. Ow bah! Tunnels zijn op zijn zachtst gezegd niet mijn favoriet. Het lukt niet om de afslag te nemen, zodat ik de tunnel kan ontwijken. De afslag lijkt zich te verplaatsen als ik die kant op ga en de tunnel blijft recht voor me. Ik moet er wel doorheen. Ik heb geen keus.

Eenmaal in de tunnel zie ik een complete chaos. Overal auto’s op en in elkaar. Mensen die er uit hangen, sommige half opgegeten lijkt het wel. Dan zie ik hem weer. Bijna aan het einde van de tunnel, ik zie het licht al, staat die beer weer.

Mijn brein werkt sneller dan verwacht en in een honderdste van een seconde neem ik de beslissing om gas te geven en er voorbij te gaan. Ook nu laat ik de beer weer achter me. Pfffff. Opgelucht, maar nog steeds doodsbang, vraag ik me af of ik hulp in moet schakelen, maar aangezien er niets meer te redden valt voor de mensen in de tunnel, besluit ik door te rijden. Hard en zonder verder nog achterom te kijken.

Op het moment dat ik wakker word (Ja! Het was een droom! Wat dacht je dan? 😉), is het eerste wat ik me afvraag: “Wanneer zie ik die beer weer?”

Ik weet dat dromen een betekenis kunnen hebben. Uiteraard al een beetje rondgekeken wat deze droom kan betekenen. Niet de illusie dat het betekend dat ik ga trouwen binnenkort. Maar die beer en die tunnel moeten wel een betekenis hebben. En misschien de beslissingen die ik in die droom heb gemaakt ook wel. Zo jammer dat ik hier niet echt in thuis ben. Kan iemand van mijn lieve lezers een logische verklaring geven? (Nee! Angst voor beren is geen logische verklaring 😂)

Dikke knuffel van een dromerige M0n13k